ΑΙΣΩΠΟΥ ΜΥΘΟΙ

Χῶρος συζήτησης περὶ τῆς αὐτογνωσίας τῶν Ἑλλήνων

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Πέμ 28/06/2007 20:06

Ο γάϊδαρος και ο τζίτζικας:

Ο γάιδαρος άκουσε κάποτε το τζίτζικα και κατευχαριστήθηκε.
“Μα τί τρώς κι έχεις τόσο γλυκιά φωνή;” τον ρώτησε.
“αέρα και δροσιά” απάντησε εκείνος.
Τότε ο γάιδαρος νόμισε πως έμαθε το μεγάλο μυστικό που κάνει τίς όμορφες φωνές. Άνοιξε λοιπόν το στόμα του, για να χορτάσει τάχα μπόλικο αέρα και δροσιά, κι έμεινε έτσι χάσκοντας, μέχρι που πέθανε από την πείνα.


Ο φτωχός και ο θάνατος:

Κάποιος φτωχός, είχε φορτωθεί ένα δεμάτι ξύλα και τραβούσε το δρόμο του. Εκει που πήγαινε, σαν να ζαλίστηκε. Ξεφορτώθηκε τα ξύλα, κάθισε κατάχαμα, κι απ' την πολλή του κούραση και την απελπισία, εβγαλε φωνη σπαραχτική:
“Ωχ, που είσαι θάνατε...”
Δεν πρόλαβε ν' αποτελειώσει και νάσου ο θάνατος μπροστά του.
“Γιατί με φωνάζεις;” τον ρωτάει.
Κι εκείνος: “Για τα ξύλα· βαλε ενα χερακι να τα σηκώσουμε”.


ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΚΑΙ Ο ΚΟΡΑΚΑΣ

Το χελιδόνι και ο κόρακας λογομαχουσαν για τα κάλλη τους.
Λέει λοιπον ο κόρακας στο χελιδόνι:
“Η ομορφιά σου κρατάει οσο κι η ανοιξη. Την παγωνια δεν την αντέχει. Ομως το δικό μου σωμα και το κρύο το Χειμώνα υποφέρει και τη ζέστη του Καλοκαιριου”.


ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ.

Μαζεύτηκαν λοιπόν τα ποτάμια κι άρχισαν να κατηγορούν τη θάλασσα.
“Δε μας λες, γιατί αφου εμεις ειμαστε γλυκα και ποσιμα, οταν μπούμε μέσα σου αλμυρίζουμε και πικριζουμε;”
Κι η θαλασσα που ειδε πως ειχαν παραπαρει φορα:
“Μην ερχεστε, για να μην αλμυρίζετε!”


Η ΓΑΤΑ ΚΑΙ Η ΛΙΜΑ.

Μια γάτα μπήκε στο χαλκωματάδικο κι ανακάλυψε τη σιδερένια λίμα. Αρχισε τότε να τη γλείφει με μανία. Αναψε η γλώσσα της και γδαρθηκε και ματωσε, αλλα εκείνη το διασκέδαζε, γιατί νόμιζε πως τρωει το σιδερο.
Συνεχισε λοιπον ακαθεκτη να το αποτελειώσει, ώσπου της τελειωσε η γλώσσα.


Ο ΚΥΝΗΓΟΣ ΚΙ Ο ΛΥΚΟΣ.

Καποιος κυνηγός ειδε ενα λυκο να ορμαει στο κοπαδι και να κατασπαραζει με ανεση τα περισσότερα προβατα.
Σοφιστηκε λοιπον μια παγιδα, τον επιασε, τον εδωσε στα σκυλια του και υστερα του ειπε:
“Που πηγε τωρα εκεινη η φοβερα και τρομερη σου ανεση, θηριο ανήμερο;”


ΔΥΟ ΟΙ ΚΟΚΟΡΕΣ ΕΝΑΣ Ο ΑΕΤΟΣ.

Δυο κοκορες εστησαν αγριο καυγα.
Αυτος που εχασε, τραβηχτηκε σε μια γωνιά.
Οσο για τον αλλο, ανεβηκε οσο πιο ψηλα μπορουσε στο κοτετσι και φουσκωνε και κομπαζε, ωσπου τον αρπαξε ενας αετος περαστικος.


ΔΙΨΑΣΜΕΝΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

Ενα περιστερι ηταν τοσο διψασμενο, ωστε πετουσε σαν τρελο εδω κι εκει για να βρει λιγο νερο.
Ξαφνικά, ειδε σε καποιο τοιχο ζωγραφισμενο ενα κανατι και νομισε πως ειναι αληθινο. Πηρε φορα λοιπον κι ορμησε να ξεδιψασει με το νερο που ταχα ηταν γεματη η ζωγραφια. Φυσικα, εσκασε στον τοίχο και τραυματιστηκε θανασιμα.
Λιγο πριν ξεψυχήσει, ψιθυρισε:
“Τι ατυχια κι αυτη! απ' την πολλη μου διψα, ξεχασα, το δυστυχο, πως υπαρχει και θανατος”.


Ο ΛΑΓΟΣ ΣΤΟ ΠΗΓΑΔΙ ΚΙ Η ΑΛΕΠΟΥ.

Ενας λαγος διψουσε και κατεβηκε στο πηγαδι για να πιει νερο. Αφου ξεδιψασε με την ψυχη του, αποφασισε ν' ανεβει. αλλα διαπιστωσε πως δεν υπηρχε τροπος κι επεσε σε μαυρη απελπισια.
Καποια αλεπου, που ετυχε να περναει απο εκει, τον ειδε σ' αυτη την κατασταση και του ειπε:
“Εκανες μεγαλο λαθος. Επρεπε πρωτα να σκεφτεις πως θ' ανεβεις κι υστερα να κατέβεις... εκ του ασφαλους”.


Ο ΤΑΥΡΟΣ Η ΛΙΟΝΤΑΡΙΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΡΙΟΓΟΥΡΟΥΝΟ.
ενας ταυρος επιασε το λιονταρι στον υπνο και το σουβλισε με τα κερατα του.
Η μανα του θηριου, καθισε διπλα στο κουφάρι και μοιρολογουσε.
Ενα αγριογουρουνο που την ειδε να χτυπιεται, της φωναξε απο μακρια:
“Ποσοι και ποσοι ανθρωποι δεν κλαινε, ετουτη τη στιγμη, τα παιδια που τους φαγατε”.


Ο ΒΟΣΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ

Καποιος βοσκος εχασε ενα προβατο κι εταξε στο θεο πως αν το εβρισκε, θα του θυσιαζε σ' ανταλλαγμα ενα αλλο.
Τα 'φερε ετσι ο θεος λοιπόν, ωστε να βρει το προβατο την ωρα που το κατασπάραζε ενα λιονταρι. Ειπε τοτε σιγανα:
“Κανε να μη με παρει το θηριο μυρουδια κι εγω διπλασιαζω τη θυσια”


ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΤΑΥΡΟΙ.

Ενα λιονταρι στριμωξε καποτε δυο ταυρους κι ηθελε να τους σκοτωσει. αλλα εκεινοι προταξαν τα κερατα τους και δεν το αφηναν να τους γραπωσει. Ειδε το λιονταρι πως δεν θα τους εκανε καλα με τιποτε και τους δυο μαζι κι αποφασισε να ξεγελασει το ενα.
“αν αφησεις ακαλυπτο το συντροφο σου, δεν προκειται να σε πειραξω” του ειπε.
ετσι, καταφερε να τους κατασπαραξει και τους δυο.


Η ΑΛΕΠΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΙΘΗΚΟΣ

Η αλεπου κι ο πιθηκος ταξιδευαν μαζι. Εκει που πηγαιναν, ετυχε να περασουν απο καποιο νεκροταφειο.
“Τους βλεπεις αυτους;” ειπε ο πιθηκος στην αλεπου. “ηταν ολοι δουλοι των γονιων μου, αλλα τους ελευθερωσαν”.
Κι η αλεπου:
“Λεγε οσα ψεματα θελεις. ετσι κι αλλιως, οι πεθαμενοι δεν προκειται να σε διαψευσουν”.


ΤΟ ΤΣΑΛΑΠΑΤΗΜΕΝΟ ΦΙΔΙ.

Σερνοτανε λοιπον το φιδι και το τσαλαπατουσαν. Μια και δυο, παει στο βωμο του Απολλωνα, και τι του λεει εκεινος;
“αν δαγκωνες τον πρωτο που σε πατησε, κανεις δεν θα τολμουσε να το επαναλαβει!”



Ο ΚΥΝΗΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΚΥΛΟΣ.

Καποιος κυνηγος συναντησε ενα σκυλο κι αρχισε να του ριχνει απλωχερα ψωμι. Τοτε του λεει ο σκυλος:
“Δεν υπαρχει περιπτωση να με πεισεις, ανθρωπε μου. Τοση φροντιδα, μαλλον το αντιθετο μου μυριζει”.



ΟΙ ΛΑΓΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ.

Οι λαγοι κηρυξαν πολεμο στον αετο και ζητησαν απο τις αλεπουδες να συμμαχησουν μαζι τους.
“Πολυ ευχαριστως θα σας βοηθουσαμε, αν δεν ξεραμε καλα ποιοι ειστε και με ποιον πολεματε” τους απαντησαν εκεινες.


.ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΛΕΝΟΤΑΝ

ενα παιδι μπηκε σε καποιο ποταμι για να πληθει, αλλα επειδη δεν ηξερε κολυμπι, αρχισε να πνιγεται. Βλεποντας καποιον περαστικο, εβαλε τις φωνες. εκεινος βουτηξε να το σωσει, λεγοντας του:
“Τι ηθελες και μπηκες σε τοσο νερο, αφου δεν ηξερες κολυμπι;”
Και το παιδι:
“Σωσε με πρωτα κι υστερα με μαλωνεις οσο θελεις!”


Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΑΖΕΨΕ ΤΗΝ ΟΧΙΑ

Χειμωνα καιρο, μια οχια κειτωταν παγωμενη στην ακρη του δρομου. Θα πεθαινε το διχως αλλο απο το τσουχτερο κρυο, αν δεν τυχαινε να φανει καποιος περαστικος. Την ειδε, τη λυπηθηκε, τη μαζεψε και την εχωσε στον κορφο του. εκεινη, μολις ζεσταθηκε, του εδωσε μια δαγκωνια και την σκοτωσε.



Η ΚΟΤΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΑΥΓΑ

Ειχε καποιος μια κοτα που του εκανε ενα χρυσο αυγο τη μερα. αλλα δεν του εφτανε του πλεονεκτη. Την αρπαξε λοιπον, την εσφαξε, την ξεκοιλιασε κι αρχισε να ψαχνει τα εντοσθια της, για να βρει το μεγαλο θησαυρο!
Φυσικα, δε βρηκε τιποτε και ειπε στον εαυτο του:
“Στηριχτηκες στην ελπιδα πως θα βρεις μεγαλο θησαυρο, κι εχασες ακομη και το λιγο που ειχες!”


Ο ΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Τ' ΑΓΡΙΟΚΑΤΣΙΚΑ

Ο ταυρος ετρεχε να ξεφυγει απ' το λιονταρι και βλέποντας μια σπηλιά, χώθηκε μέσα.
Ετυχε τώρα να βρισκονται εκει καποια αγριοκατσικα που αρχισαν αμεσως να τον χτυπουν με τα κερατα τους.
“Καρφι δε μου καίγεται για τα κέρατά σας” τους φωναξε εκεινος. “Αυτον που ειναι απ' εξω φοβαμαι”.


Ο ΜΑΥΡΟΣ

Ειδε καποιος ενα μαυρο Αιθοπα να πλενεται στο ποταμι και του ειπε:
“αδκα ταραζεις και θολωνεις τα νερα. Δεν προκειται ν' ασπρισεις”.



Ο ΜΕΡΜΗΓΓΑΣ ΚΙ Ο ΤΖΙΤΖΙΚΑΣ

Ο μερμηγγας απολάμβανε, μεσα στον αγριο χειμωνα, το σιταρι που ειχε μαζεψει απο το καλοκαιρι. Πηγε λοιπον ο τζιτζικας και του ζητησε λιγακι να φαει κι αυτος.
“Και τι εκανες ολο το καλοκαιρι; Πως τα καταφερες να μεινεις χωρις σιταρι;” τον ρωτησε ο μερμηγγας.
“Τραγουδουσα” απαντησε εκεινος “και δε μου εμεινε καιρος”.
“α, αφου τραγουδησες καλα, ηρθε κι η ωρα να χορεψεις!”


ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΓΑΤΕΣ

Καποτε οι γατες κηρυξαν πολεμο στα ποντικια και τα κατατροπωσαν. Τα ποντικια, ξεροντας πως νικηθηκαν απ' την αδυναμια και τη δειλια τους, διορισαν αρχηγους και στρατηγους. Οι αρχηγοι μολις εκλεχτηκαν λοιπον, αποφσαισαν να ξεχωρισουν απ' τους αλλους κι εβαλαν κερατα στα κεφαλια τους, για να δειχνουν ταχα πιο γενναιοι.
Στο μεταξυ, οι γατες ξανακαναν επιθεση και τους εστρωσαν στο κυνηγι. Τα ποντικια ετρεξαν γρηγορα και χαθηκαν στις τρυπες τους. ετρεξαν κι οι αρχηγοι τους, αλλα τα κερατα τους εμποδισαν να τρυπησουν κι οι γατες τους κατασπαραξαν.


Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ

Καποιος λυκος αρπαξε ενα γουρουνι και το εβαλε στα ποδια. 'Εκει που ετρεχε, επεσε πανω σ' ενα λιονταρι που χωρις να χασει καιρο του αρπαξε με τη σειρα του το γουρουνι. ο λυκος εμεινε εκει μονολογωντας:
“η αληθεια ειναι πως για κλοπιμαιο, αρκετα καταφερα να το κρατησω”.



Ο ΝΕΟΣ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ

Καποιος νεος ταξιδευε μεσ' στο λιοπηρι κι ετυχε να συναντήσει μια γυναικα που πηγαινε στο ιδιο μερος. Βλεποντας την να αγκομαχαει απο τη ζεστη και την κουραση, καταλαβε πως απ' ωρα σ' ωρα θα κατερρεε. ετσι, την πηρε στην πλατη του και συνεχισαν.
ομως εκει που πηγαιναν, ο νεος εβαλε πονηρα πραγματα στο νου του και φουντωσε κι ερεθιστηκε και σηκωθηκε το εργαλειο του. Χωρις να χασει καιρο, ακουμπησε τη γυναικα στη γη κι αρχισε τα παιχνιδια.
“Τι μου κανεις;” τον ρωτησε εκεινη, ταχα ανηξερα.
“Να, ξερεις, επειδη παραβαρυνες, ειπα να σε τριψω λιγο να αλαφρυνεις” απαντησε εκεινος και.... Μόλις τελειωσε, τη φορτωθηκε παλι και ξαναπήρανε το δρομο.
Δεν ειχαν προχωρησει πολυ, οταν ακουσε τη γυναικα να λεει:
“αν σε βαραινω, μπορεις να με τριψεις παλι, να αλαφρυνω!”


Ο ΗΛΙΟΣ ΚΙ Ο ΒΟΡΙΑΣ


ο ηλιος κι ο βοριας καυγαδιζαν για το ποιος θα καταφερνε να παρει το πανωφορι του ανθρωπου.
Πρωτος αρχισε ο βοριας. Βαλθηκε να φυσαει με μανια· κι οσο φυσαγε, τοσο κρυωνε ο ανθρωπος και τυλιγοταν στο πανωφορι του γερα και το κρατουσε, μη του το παρει ο ανεμος. Ειδε κι αποειδε ο βοριας και καταλαβε πως δεν θα καταφερνε τιποτε.
Υστερα, ηρθε η σειρα του ηλιου. ελαμψε λοιπον στον ουρανο κι εκανε τον κοσμο καμινι απο τη ζεστη. αναψε ο ανθρωπος, εβγαλε το πανωφορι του, το δίπλωσε και το κρεμασε στον ωμο.


Η ΚΑΜΗΛΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΕΡΑΤΑ

Η καμηλα δεν ειχε κερατα και παρακαλεσε τον Δια να της δωσει. Εκεινος οργιστηκε με την απληστια της και της μικρυνε τ' αυτια.
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α

Δημοσίευσηἀπό ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ » Παρ 29/06/2007 00:11

θερμές ευχαριστίες Μάριε,αρκετά διδακτικοί οι μύθοι του Αισώπου, ιδιαιτέρως δια τον γράφοντα αυτό το μήνυμα που μυαλό δε λέει να βάλει.
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά

Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 226
Ἐγγραφή: Τετ 06/09/2006 11:51

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Παρ 29/06/2007 00:15

Τίποτα Σταύρο.

Τόσο ο γραφών,όσο και ο αναγνώστης θα πρέπει να ασχοληθούν με την κυνική φιλοσοφία ώστε να δούν τη ζωή στη κυνική και κωμική της διάσταση.
:p
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α

Δημοσίευσηἀπό ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ » Παρ 29/06/2007 01:10

και με την ευκαιρία, ας σημειώσουμε ότι η λέξη κυνικοί ετυμολογείται εκ του κύνας, ενώ η λέξη στωικοί ίσως να ετυμολογείται εκ του στοά...
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά

Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 226
Ἐγγραφή: Τετ 06/09/2006 11:51


Ἐπιστροφὴ στην Ἑλλήνων Αὐτογνωσία



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης

cron