Σελίδα 1 ἀπὸ 1

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ,ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Κυρ 04/12/2011 00:06
ἀπό ΚΑΤΣΟΥΛΑ ΑΜΑΛΙΑ
' ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ
Χρειάστηκαν λίγα μόλις 24ωρα έως ότου δύο χώρες της Μεσογείου, η Ελλάδα και η Ιταλία, βρεθούν με ένα μη εκλεγμένο πρωθυπουργό, ο οποίος τυχαίνει να είναι και μέλος της περιβόητης Τριμερούς Επιτροπής – ενός πανίσχυρου λόμπι επιχειρηματιών, τραπεζιτών και πολιτικών. Πρόκειται, ίσως, για τη σημαντικότερη παρουσία που έχει πετύχει η Επιτροπή στη διεθνή σκηνή από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν είχε σχεδόν απόλυτο έλεγχο στην κυβέρνηση Κάρτερ.

Η είδηση έκανε το γύρο του κόσμου και δεκάδες ιστοσελίδες παρουσίασαν αφιερώματα στη λεγόμενη Trilateral Commission – την Επιτροπή στην οποία συμμετέχουν, επίσης, ο Αλέξης Παπαχελάς και ο πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ, Οδυσσέας Κυριακόπουλος. Ποιο είναι, όμως, το πραγματικό προφίλ αυτής της Επιτροπής; Πού σταματά η αλήθεια και πού αρχίζουν οι θεωρίες συνωμοσίας;

Η Τριμερής Επιτροπή δέχτηκε ιδιαίτερα σκληρή κριτική από τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας της, το 1973. Παρά το γεγονός ότι στο καταστατικό της παρουσιάζεται σαν μια ένωση ανθρώπων που εκφράζουν την ανάγκη συνεννόησης μεταξύ ΗΠΑ, Ευρώπης και Ιαπωνίας, η ταχύτατη διεύσδυσή της στον αμερικανικό μηχανισμό λήψης αποφάσεων έκανε πολλούς να μιλούν για ένα «επιχειρηματικό πραξικόπημα» στην καρδιά της Ουάσιγκτον.

Καθώς, όμως, η πλειονότητα όσων ασχολούνταν μαζί της προερχόταν είτε από το χώρο της φασίζουσας άκρας Δεξιάς είτε ανήκε σε ομάδες ανυπόστατων συνωμοσιολόγων, το αποτέλεσμα της κριτικής ήταν πολύ συχνά το αντίθετο από το αναμενόμενο. Η Τριμερής έμενε πρακτικά στο απυρόβλητο, καθώς όσοι τολμούσαν να εκφράσουν και την ελάχιστη ανησυχία για τη δράση της κατατάσσονταν αυτομάτως σε μία από τις δύο αυτές ομάδες.

Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί έγκριτοι ακαδημαϊκοί κατάφεραν να δουν μέσα από τον πυκνό καπνό των θεωριών συνωμοσίας τα πραγματικά χαρακτηριστικά της Trilateral – και το θέαμα ήταν άκρως ανησυχητικό. Μια από τις πρώτες εμπεριστατωμένες αναλύσεις έγινε ήδη από τη δεκαετία του ’70 από τον Νόαμ Τσόμσκι, ο οποίος γρήγορα αντιλήφθηκε ότι σχεδόν ολόκληρη η αμερικανική κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου Κάρτερ, ήταν μέλη της Τριμερούς. Συγκεκριμένα, ο αντιπρόεδρος και οι υπουργοί Εξωτερικών, Άμυνας και Οικονομικών φιγουράριζαν στις λίστες της Trilateral, ενώ ο τότε διευθυντής της κατέλαβε τη θέση του συμβούλου εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ. Εντούτοις, η ύπαρξη και ο ρόλος που διαδραμάτιζε η Τριμερής στο εσωτερικό της κυβέρνησης Κάρτερ δεν έφταναν ποτέ στα μέσα ενημέρωσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι η υπόθεση της Τριμερούς έλαβε το 1976 το «βραβείο» της «καλύτερα λογοκριμένης είδησης» – μια άτυπη διάκριση που δίνουν οργανώσεις για την προστασία της ελευθερίας του Τύπου.

Η «Αγία Τριάδα» της οικονομίας

H Τριμερής δημιουργήθηκε σε μια κρίσιμη περίοδο για το καπιταλιστικό σύστημα, εν μέσω της οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του ’70, η οποία τερμάτισε την εκρηκτική μεταπολεμική ανάπτυξη. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό για την οικονομία της εποχής ήταν η εδραίωση τριών κέντρων οικονομικής ισχύος: των ΗΠΑ, της Ευρώπης –με επίκεντρο τη Γερμανία– και της Ιαπωνίας. Αυτές οι τρεις «τεκτονικές πλάκες» του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος θα οδηγούνταν μακροπρόθεσμα σε προδιαγεγραμμένη σύγκρουση, προς το παρόν, όμως, είχαν κάθε συμφέρον να ενώσουν την οικονομική και κυρίως την πολιτική τους ισχύ απέναντι σε τρεις εχθρούς: τη Σοβιετική Ένωση, τις χώρες του Τρίτου Κόσμου, που είχαν απελευθερωθεί οριστικά από την αποικιοκρατία και αναζητούσαν νέα μοντέλα –συχνά μη καπιταλιστικής– ανάπτυξης, αλλά και το εργατικό δυναμικό στο εσωτερικό των οικονομικών μητροπόλεων της Δύσης.

Παρά την ψυχροπολεμική - αντισοβιετική ρητορική της εποχής, τα μέλη της Τριμερούς φαίνεται ότι ανησυχούσαν πολύ περισσότερο για τον «εσωτερικό εχθρό», δηλαδή για τη δύναμη που είχαν συγκεντρώσει τα εργατικά συνδικάτα την εποχή των «παχιών αγελάδων» της μεταπολεμικής ανάπτυξης. Αντιμέτωπες με μια βαθιά κρίση υπερσυσσώρευσης, οι οικονομικές ελίτ των ΗΠΑ, της Ευρώπης και της Ιαπωνίας γνώριζαν πολύ καλά ότι ο μοναδικός τρόπος για τη διατήρηση της κερδοφορίας τους ήταν η συμπίεση των μισθών και η ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών εργασίας για εκατομμύρια εργαζόμενους σε όλο τον κόσμο. Για να επιτευχθεί, όμως, αυτός ο στόχος, απαιτούνταν μια ολομέτωπη επίθεση όχι μόνο στη δύναμη των συνδικάτων, αλλά στην ίδια την έννοια της Δημοκρατίας. Όπως εξήγησε στα «Επίκαιρα» ο Γιώργος Βασσάλος, από την οργάνωση Corporate Europe Observatory (Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών), η Τριμερής «είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών». Ο κ. Βασσάλος, ο οποίος ερευνά εδώ και χρόνια τη δράση ισχυρών λόμπι στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς αποφάσεων, έκρουσε από την πρώτη στιγμή των κώδωνα του κινδύνου για τη δράση της συγκεγκριμένης επιτροπή, την οποία ο ίδιος εντάσσει στην κατηγορία των ισχυρότερων ομάδων πίεσης του πλανήτη. Στο ίδιο μήκος κύματος και η Αυστραλή ακαδημαϊκός Σάρον Μπέντερ, η οποία σημείωνε παλαιότερα ότι «η Trilateral Commission είναι ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο δίκτυα εταιρειών μπορούν να εντάξουν υψηλά ιστάμενους σε κυβερνήσεις και δημόσιες διοικήσεις μέσα σε συμμαχίες εναντίον της Δημοκρατίας. Η Τριμερής Επιτροπή δημιουργήθηκε για να “διαμορφώσει τη δημόσια πολιτική”, σε μια εποχή που η Δημοκρατία έθετε εξοργιστικά εμπόδια στις πολυεθνικές». Η Τριμερής, άλλωστε, δεν χρειάζεται τους επικριτές της για να αποκαλύψει το βαθιά αντιδραστικό προσωπείο της. Ο ίδιος ο ιδρυτής της επιτροπής, Ντέιβιντ Ροκφέλερ, δήλωσε κάποτε στο περιοδικό Newsweek: «Οι επιχειρηματίες ζητούν τον περιορισμό της παρέμβασης των κυβερνήσεων. Κάποιος, όμως, θα πρέπει να καλύψει αυτό το κενό (εξουσίας) και, κατά την άποψή μου, οι επιχειρήσεις είναι ο φυσικός διεκδικητής γι’ αυτό το ρόλο».

Για τον Γιώργο Βασσάλο, η συγκεκριμένη φράση του Ροκφέλερ επιβεβαιώνεται στην περίπτωση της Ελλάδας με την επιβολή ενός μη εκλεγμένου πρωθυπουργού από «πολυεθνικά αρπακτικά, που ασκούν έλεγχο στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην κυρία Μέρκελ και στον κ. Σαρκοζί».

Ο Αριστοτέλης στο απόσπασμα

Αυτό το βαθύ μίσος προς τη Δημοκρατία αποτυπώθηκε σε μια από τις πρώτες εκθέσεις της Τριμελούς Επιτροπής, η οποία έκτοτε αποτελεί ιερή βίβλο για όλα τα μέλη της ομάδας. Το κείμενο, με τίτλο «Η κρίση της Δημοκρατίας», υπέγραφαν τρεις διάσημοι ακαδημαϊκοί, ο Γάλλος Μισέλ Κροζιέ, ο Ιάπωνας Τοζί Γατανούκι και ο περίφημος Σάμιουελ Χάντινγκτον – γνωστοί ήδη από τη δεκαετία του ’70 για τις αντιδραστικές τους θέσεις. Αρκεί να σημειωθεί ότι ο Χάντινγκτον, πριν ασχοληθεί με την Τριμερή Επιτροπή, συνέτασσε εκθέσεις για το Βιετνάμ, στις οποίες πρότεινε στο Πεντάγωνο να πραγματοποιήσει μαζικούς βομβαρδισμούς αμάχων στην ύπαιθρο, ώστε να δημιουργηθεί μεταναστευτικό κύμα προς τις πόλεις, το οποίο θα αφάνιζε την παραγωγή και ολόκληρη την οικονομία της χώρας.

Στην έκθεσή τους, οι τρεις ακαδημαϊκοί έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου για την «υπέρμετρη», όπως τη χαρακτήριζαν, Δημοκρατία που επικράτησε κατά τη δεκαετία του ’60 και παρέθεταν σειρά προτάσεων για το στραγγαλισμό της κοινωνικής και κυρίως της οικονομικής ισότητας. Όπως εύστοχα παρατηρούσε ο Νόαμ Τσόμσκι, οι ακαδημαϊκοί της Τριμερούς ουσιαστικά ακολουθούσαν το πρότυπο του Αμερικανού προέδρου Τζέιμς Μάντισον, ο οποίος επιχείρησε να αντιστρέψει τα επιχειρήματα του Αριστοτέλη για την ισότητα και τη Δημοκρατία. «Σε ένα από τα κλασικά προβλήματα της πολιτικής θεωρίας», εξηγούσε ο Τσόμσκι, «ο Αριστοτέλης παρατήρησε ότι εάν σε μια κοινωνία με μεγάλες ανισότητες δοθεί αναλογικό δικαίωμα ψήφου στους πολίτες, η πλειοψηφία θα επιβάλει τη λήψη μέτρων αναδιανομής του εισοδήματος προς όφελός της. Η λύση στο πρόβλημα, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ήταν να μειώσεις τις ανισότητες και με τον τρόπο αυτό να θωρακίσεις τη Δημοκρατία. Για τον Μάντισον, όμως –όπως και για τα μέλη της Τριμερούς Επιτροπής–, η λύση ήταν να περιορίσεις τη Δημοκρατία, έτσι ώστε να διαφυλάξεις την ισχύ των ολίγων και εύπορων». Οι θέσεις της Επιτροπής ουσιαστικά προετοίμαζαν το έδαφος για την επιβολή του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος εκείνη την περίοδο δοκιμαζόταν πειραματικά στη δικτατορία του Πινοτσέτ, στη Χιλή.

Η πολιτική δραστηριότητα των πολιτών, που είχε ενταθεί τη δεκαετία ’60, φάνταζε ως ανάθεμα για τους διανοητές της Τριμερούς Επιτροπής, οι οποίοι ζητούσαν επιστροφή σε παλαιότερες μορφές πειθαρχίας και ελέγχου του πληθυσμού. «Η ισορροπία», σημείωνε με απέχθεια ο Χάντινγκτον, «μετατοπίστηκε από την κυβέρνηση προς την κοινωνία». Η τάση αυτή, την οποία οι τρεις ακαδημαϊκοί παρουσίαζαν σαν «ηθική κρίση», θα αποτελούσε εμπόδιο για τις κυβερνήσεις που ήθελαν να επιβάλουν σκληρά αντιλαϊκά μέτρα.

Μια από τις βασικές προτάσεις που κατέθεταν οι τρεις ακαδημαϊκοί για τον περιορισμό της «υπέρμετρης Δημοκρατίας» ήταν η δημιουργία κλίματος απάθειας και μη συμμετοχής στα κοινά («non involment») σε μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες. Ως πρότυπο για τη διακυβέρνηση μιας χώρας παρουσιαζόταν ο πρόεδρος Τρούμαν, ο οποίος, όπως σημειώνεται, κατάφερνε να κυβερνά με τη βοήθεια «μιας μικρής ομάδας τραπεζιτών και δικηγόρων». Το όραμα των τριών αυτών ανθρώπων για τη Δημοκρατία, όπως εξηγούσε και ο Νόαμ Τσόμσκι, ήταν η επιστροφή στο πολιτικό σκηνικό της φεουδαρχίας.

Φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι στο πέρασμα των χρόνων από τους κόλπους της Τριμερούς Επιτροπής πέρασαν ορκισμένοι εχθροί της Δημοκρατίας αλλά και άνθρωποι που έχουν κατηγορηθεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Συγκεκριμένα, ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, ο σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, που ενίσχυε τους μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν θέτοντας τις βάσεις για την άνοδο της ισλαμικής τρομοκρατίας, παραιτήθηκε από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια για να οργανώσει την Επιτροπή. Στο πλευρό του βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή άνθρωποι όπως ο Ρόμπερτ Μπόουι (υποδιευθυντής της CIA και «δεξί χέρι» του τραπεζίτη Τζον ΜακΚλόι, που φρόντισε να αθωωθούν αρκετοί ναζιστές αξιωματικοί του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου), ο Μαξ Κονχσταμ από το «Κλαμπ της Ρώμης» και σειρά στελεχών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και άλλων αμερικανικών υπουργείων και υπηρεσιών.

Η οικονομική κρίση και η συνακόλουθη πολιτική κατάρρευση που παρατηρείται σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αλλά ακόμη και σε πρώην βιομηχανικά κέντρα, όπως η Ιταλία, φαίνεται ότι προσφέρουν πεδίον δόξης λαμπρόν για τις ιδεολογικές θεωρίες της Τριμερούς Επιτροπής. Το ερώτημα είναι τι θα συμβεί εάν τα μέλη της επιχειρήσουν να επιβάλουν και στην πράξη το εγχειρίδιο κατά της Δημοκρατίας που συνέταξαν ο Χάντινγκτον και οι συνεργάτες του. 



Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 17/11/2011

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ,ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Κυρ 04/12/2011 05:47
ἀπό ΖΥΓΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Μία παρατήρηση σχετικά με αυτή την κυβέρνηση Παπαδήμου. Γιατί να πρέπει να ασχολούμαστε τόσο με τις τριμερείς κλπ ;

Αυτό το οποίο είναι εξοργιστικό είναι το πως τόσον καιρό δεν καταλαβαίνουμε πως αυτό το οποίο ονομάζουμε κυβέρνηση συνεργασίας όχι μόνο είναι αντίθετο στην λογική του Συντάγματος της Ελλάδος, αλλά και στην ίδια την ανθρώπινη λογική. Μιλάμε για μεταβατική κυβέρνηση όταν δεν γνωρίζουμε ποια είναι η μετάβαση. Σε τι θα μεταβούμε μετά τον Παπαδήμο; Θέσαμε μία πραξικοπηματική κυβέρνηση, η οποία -και αυτό το επιβάλλει η λογική και όχι κάποια συνομωσιολογική διάθεση,- θα μας οδηγήσει σε κάτι πολύ χειρότερο. Αν θέλουμε μία κυβέρνηση που θα μας λύσει τα προβλήματα, δεν έχουμε παρά να πάμε σε εκλογές. Πως είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι ενδιάμεσο μεταξύ δύο "κοινοβουλευτικών περιόδων"; Μεταξύ δύο κυβερνήσεων; Απίστευτα πράγματα! Κάποιοι δίνουν λύσεις αντιδημοκρατικές και κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα. Η δημοκρατία μας τελείωσε επισήμως το 2011. Δεν υπάρχει ούτε μεταβατική, ούτε μετάβαση ούτε καμιά άλλη αλχημεία από αυτές που αρέσουν στους τραπεζίτες, που να συνυπάρχει με τα δημοκρατικά αισθήματα του λαού. Αυτές οι βλακείες υπάρχουν μόνο στα μυαλά τοκογλύφων.

Σε τελική ανάλυση ας καταλάβουμε αυτό που επιβάλλει η λογική! Τίποτ' άλλο. Ούτε να αγωνιστούμε για την ελευθερία μας ούτε τίποτα. Αρκετά με τα καλέσματα! Μόνο να το καταλάβουμε.

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ,ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευ 05/12/2011 21:50
ἀπό ΚΟΛΩΝΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Χωρίς να περιμένω κατι ιδιαιτερα θετικό απο την "κυβέρνηση" που μας διοικει αυτή τη στιγμη. Το ερωτημά μου ειναι το εξής: Ωραια και αν γινότουσαν εκλογές ποιο θα ήταν το διαφορετικό αποτέλεσμα απο αυτό που βγαινει παντα εδω και 36 χρονια; Εκτος αν ελπίζει ο κόσμος κατι απο τα αριστερά κόμματα. που δεν το νομίζω όση ευννοια και αν εχουν κερδισει τελευταια με τις πανηγυρικές θέσεις τους, να θελουν να παρουν αυτο το ρόλο τουλάχιστον αυτη τι στιγμή.
Η γνωμη μου ειναι εφοσον δεν υπάρχει κατι διαφορετικό ιδεολογικά με πραγματική πιστη προς τον Ελληνα πολίτη και το έθνος μας, αυτα τα τελευταια 30 + χρονια, ας αφήσουν όλοι τις "κορώνες" τους και την προπαγάνδα εκ του ασφαλούς και ας αναλαβουν τις ευθήνες των οσων λένε ωστε να βρουνε ενα τροπο να κυβερνηθει με βαση το συμφέρον του αυτο το έθνος. Ηρθε η ωρα να πράξουν ή εστω να συμβάλουν απο θέση ευθήνης. Αλλιώς οσες εκλογές και να χουμε παντα θα υπάρχει ενα κομμα "δικτατορίας" επάνω και η "αδικιμένη φωνή υπέρ του λαού" της αντιπολίτευσης απο κάτω. Θα ειναι ενα στοιχημα, ή επιτέλους θα κανουν κατι σωστό, ή θα το παρει επιτελους ο κόσμος απόφαση οτι ειναι όλοι άχρηστοι και καποιοι απ αυτούς προδότες ωστε να τους κινηγήσουν όλους να φυγουν.

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ,ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ 07/12/2011 00:37
ἀπό ΚΑΤΣΟΥΛΑ ΑΜΑΛΙΑ
Το "διαφορετικό" όσο περιμένουμε να έρθει "άνωθεν" δεν θα έρθει ποτέ.Αυτό που θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι είναι ότι στις δημοκρατίες, η δύναμη υπάρχει σε μας τους πολίτες και εκφράζεται συνήθως με την ψήφο μας αλλά αυτό δεν αρκεί σήμερα.Απαιτείται εμείς ν΄αποφασίσουμε για την τύχη μας και το είδος της κοινωνίας που θέλουμε.Η απάντηση στα ερωτήματα που έθεσε ο Αλέξανδρος, λέγεται "άμεση δημοκρατία" και σημαίνει ότι οι πολίτες πρέπει να διεκδικήσουν ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών αποφάσεων .Στην περίπτωση της άμεσης δημοκρατίας ,όπως εφαρμοζόταν στην Ελλάδα στην αρχαιότητα, δεν απαιτούνται κόμματα ,ούτε αρχηγοί.Αρκούσε η εκκλησία του δήμου σε κάθε πόλη,για κάθε σημαντική απόφαση την οποία ώφειλαν να σεβαστούν και να εφαρμόσουν οι άρχοντες ., Και όταν διαπιστωνόταν διαφθορά, δημαγωγία, προδοσία, ας ανατρέξουμε πάλι στην ιστορία των προγόνων μας για να δούμε ποιές ήταν οι συνέπειες. Εν ολίγοις, η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει χρεοκοπήσει και χρειάζεται αλλαγή πολιτεύματος επί το δημοκρατικότερον.Το αν θα γίνει αυτό ή όχι εξαρτάται από το εάν θα εξακολουθήσουμε να στηρίζουμε τα γνωστά κόμματα στις εκλογές ή εάν θ΄απαιτήσουμε καταψηφίζοντάς τους όλους, ριζικές αλλαγές στο σύστημα διακυβέρνησής μας.

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ,ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ 07/12/2011 01:04
ἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
Όταν μιλάμε για την άμεση Δημοκρατία της κλασσικής Αθήνας (γι' αυτήν μιλάμε και όχι για την "ελληνική"), δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τότε δεν υπήρχε Ελλάδα -τουλάχιστόν όπως την εννοούμε εμείς- ενωθήκαμε υπό την απειλή των εκάστωτε έξωθεν απειλών και μέσω Φιλίππου. Θέλω να πω ότι ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα τότε. Και μην ξεχνάμε πόση Άριστοι Άνδρες εξορίστηκαν τότε με την "δημοκρατική" μεταρύθμιση του Κλεισθένη!

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ,ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ 07/12/2011 19:51
ἀπό ΦΟΥΡΑΚΗΣ ΤΑΛΩΣ
Η δημοκρατία είναι μια έννοια, απροσδιόριστη, και προσδιορισμένη, δηλ τώρα νομίζουμε ότι ζούμε μια δημοκρατική περίοδο στην Ελλάδα;
Αν ναι, θεωρώ οτι κάνουμε λάθος, δεν είναι θέμα ¨ελευθερίας¨ αλλά Ελεύθερης Επιλογής, τρόπου ζωής.

Η Τριμερής και ο Παπαδημας, είναι η Ανελεύθερη Επιλογή στης ονομαζόμενης δημοκρατίας, δηλ. μας είπαν η Παπαδημος η χρεωκοπία και θανατος και θα έχουμε και θάνατο και Παπαδημο και χρεωκοπία!

Και περί Τριμερής: ..... Τα συνωμοσιολογία περί Τριμερούς να τα λαμβάνετε σοβαρά υπ όψιν όσοι γουστάρετε Ελλοχίμ, θεωρίες για την Κούφια Γη και καλλικαντζάρους. Αν δεν επηρεάζεστε από τον Λιακόπουλο, τότε σημειώστε ότι η Τριμερής δεν είναι τίποτε άλλο από ένα είδος παγκόσμιας «Αθηναϊκής Λέσχης», όπου πολιτικοί, επιχειρηματίες και άλλοι μαζεύονται και συζητούν άτυπα για μεγάλα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα. (αυτα για μας τους συνωμοσιολογους....) .... Αυτό το έγραψε ένας μελλοντικός Υπουργός. Δεν το σχολιάζω! γιατί μάλλον είμαι συνωμοσιολογος !!!

ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ,ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ 07/12/2011 23:32
ἀπό ΖΥΓΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Το ερωτημά μου ειναι το εξής: Ωραια και αν γινότουσαν εκλογές ποιο θα ήταν το διαφορετικό αποτέλεσμα απο αυτό που βγαινει παντα εδω και 36 χρονια;


Αυτό είναι διαφορετικό θέμα.

Αυτό στο οποίο στάθηκα ήταν η συνεργασία Πασοκ και αντιπολίτευσης σε μία κυβέρνηση που είναι φυσικά αντισυνταγματική και εμείς που τόσα χρόνια αυτοθαυμαζόμαστε για τα δημοκρατικά μας αισθήματα και καμαρώνουμε για τις ελευθερίες μας, που αγωνιστήκαμε (φοιτητές,πολυτεχνείο κλπ) εναντίον της δικτατορίας κλπ, δεν καταφέραμε ν'αντιδράσουμε στην παράνομη κυβέρνηση των τραπεζιτών.

Χωρίς ν' απαξιώνω καμία άποψη, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω το οτι πολλοί ενδιαφέρονται για τη βιογραφία του Παπαδήμου, παρά για τη χούντα του Παπαδήμου. Σαν να έχουμε Απρίλιο του '67 και συζητάμε για το αν θα 'πρεπε να γίνουν εκλογές ή όχι, ή αν οι στρατιωτικοί είναι καλοί στην διαχείριση του δημόσιου χρήματος και να μας ενοχλεί ο χαρακτήρας του Παττακού και όχι το πραξικόπημα με το οποίο ανέτρεψε το πολίτευμα.
Δηλαδή σαν να λέμε οτι αν ο Παπαδήμος είναι καλός άνθρωπος και μας αρέσει, ας κάνει και ένα και δύο και δέκα πραξικοπήματα. Και είναι και τραπεζίτης, αγαπητός σε ΗΠΑ και Ευρώπη, που να ήταν και κάποιος λαοφιλής, θα το γιορτάζαμε κιόλας.

Σε περίπτωση εκλογών ωστόσο, για να απαντήσω στο ερώτημα, σίγουρα θα καθυστερούσε η διαδικασία ξεπουλήματος της χώρας, κατί που μας συμφέρει. Επιπλέον προκήρυξη εκλογών σε αυτή τη φάση, θα έβρισκε το ΠΑΣΟΚ κυριολεκτικά διαλυμμένο, κάτι που επίσης είναι πολύ καλό, θα έδινε δηλαδή πολύ ισχυρό χτύπημα στον δικομματισμό. Σκέψου μόνο πως για να φτάσουν οι τοκογλύφοι να επιβάλλουν την "δική τους" κυβέρνηση στην Ελλάδα, με τρόπο απολύτως παράνομο, πόσο ανάγκη είχαν από άμεση λύση στο πρόβλημα της Ελλάδας. Περισσότερη καθυστέρηση μπορεί και να τους "σκοτώσει".