Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

Συζήτηση περὶ Μυθολογίας - Ἱστορίας

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

Δημοσίευσηἀπό ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ » Κυρ 26/04/2009 14:23

ΕΙΣΑΓΩΓΗ


H Βόρειος ή Σκανδιναβική μυθολογία αποτελεί το σύνολο των προχριστιανικών μύθων, θρύλων και θρησκευτικών δοξασιών των Σκανδιναβικών λαών, δηλαδή των σημερινών Δανών, Σουηδών και Νορβηγών, συμπεριλαμβανομένων και των αποίκων τους εις την Ισλανδία, τις νήσους Φερόες και την Γροιλανδία.Καθώς δέ οι Σκανδιναβικοί λαοί αποτελούν τον βόρειο κλάδο της Γερμανικής φυλής, η Σκανδιναβική μυθολογία είναι τμήμα της ευρύτερης Γερμανικής μυθολογίας, της οποίας αποτελεί την πληρέστερη και αυθεντικότερη μορφή.Αυτή η μυθολογία αποτελούσε την βάση της θρησκείας των Σκανδιναβών μέχρι τον εκχριστιανισμό τους κατά τους 10ο και 11ο αιώνα.
Η Βόρειος μυθολογία μεταδιδόταν κυρίως μέσω προφορικών ποιημάτων, τα οποία κατά την κρατούσα άποψη άρχισαν να καταγράφονται από τον 9ο αιώνα.Όμως, μεγάλο μέρος της απωλέσθηκε οριστικά, κατά την περίοδο του εκχριστιανισμού των Σκανδιναβών, εξαιτίας των καταστροφών που προξένησαν οι φανατικοί καθολικοί χριστιανοί.Εντούτοις, μετά την περίοδο του εκχριστιανισμού, διάφοροι χριστιανοί συγγραφείς άρχισαν να καταγράφουν την Βόρειο μυθολογία και ούτως εξ αυτών προέρχονται οι περισσότερες γνώσεις μας δι’αυτή.Εξ αυτών των έργων τα σημαντικότερα είναι τα εξής:
α.Η Νεώτερη ή Πεζή Έντα, που γράφηκε περί το 1220 από τον Ισλανδό πολιτικό, ιστορικό και ποιητή Σνόρρι Στούρλουσον (1178-1241) και αποτελείται από τέσσερα χωριστά τμήματα:
I.Τον Πρόλογο, όπου ο Σνόρρι, λόγω της χριστιανικής πίστεώς του, μας δίδει μία ιστορίζουσα εκδοχή των θεών των Σκανδιναβών, παρουσιάζοντάς τους ως θεοποιηθέντες ανθρώπους.
IΙ.Το Γκυλφαγκίννινγκ (=Η Εξαπάτησις του Γκύλφι), όπου γίνεται μία επίτομη παρουσίασις της Βορείου μυθολογίας, με την μορφή διαλόγου μεταξύ του μυθικού Σουηδού βασιλέως Γκύλφι και τριών θεών.
ΙΙΙ.Το Σκαλντσκαπαρμάλ (=Η γλώσσα της ποιήσεως), που αποτελεί το κεντρικό και πιο εκτεταμένο τμήμα του έργου, όπου και πάλι παρουσιάζεται η Βόρειος μυθολογία με την μορφή διαλόγου, αυτή την φορά μεταξύ του Σκανδιναβού μάγου Αίγκιρ και του Μπράγκι, θεού της ποιήσεως και της ρητορικής.
ΙV.Το Χάτταταλ (=Κατάλογος των ποιητικών μέτρων), που είναι ένα εγκωμιαστικό ποίημα 102 στροφών προς τον Νορβηγό βασιλέα Χάκωνα Δ΄ Xάκονσον (1217-1263) και τον πεθερό του Σκούλι Μπάρντσον, ενώ μεταξύ των στροφών των ποιημάτων ο Σνόρρι παρεμβάλλει ορισμούς, σημειώσεις και σχόλια
β.Η Αρχαία ή Ποιητική Έντα, που είναι μία συλλογή Σκανδιναβικών ποιημάτων ανωνύμων συγγραφέων, τα περισσότερα εκ των οποίων περιέχονται εις το Ισλανδικό μεσαιωνικό χειρόγραφο Codex Regius (Βασιλικός Κώδιξ) που γράφηκε περί το 1270.
Τα ποιήματα αυτά αναφέρονται εις τους θεούς των Σκανδιναβών και τους θρυλικούς ήρωες των Γερμανικών λαών, αποτελώντας τόσο την αυθεντικότερη πηγή της Βορείου μυθολογίας, όσο και την κυριότερη μαζί με την Πεζή Έντα.Αν και η Ποιητική Έντα γράφηκε μετά την Πεζή Έντα, αποκαλείται Αρχαία Έντα, λόγω της αρχαιότητος των ποιημάτων της, τα οποία είχαν συντεθεί αιώνες πρό της συλλογής τους, μεταδιδόμενα προφορικά από γενεά εις γενεά.
γ.Η Χαϊμσκρίνγκλα που γράφηκε περί το 1225 από τον Σνόρρι Στούρλουσον.Αποτελεί μία συλλογή 16 σαγκών (Σκανδιναβικών επών) που καταγράφουν την ιστορία των βασιλέων της Νορβηγίας και της Σουηδίας, από την αρχαία εποχή έως το 1177.Εις την πρώτη σάγκα του έργου, την Ύγκλιγκα Σάγκα, ο Σνόρρι παρουσιάζει και πάλι τους θεούς των Σκανδιναβών ως θεοποιηθέντες ανθρώπους.
δ.Η Ιστορία των Δανών (Gesta Danorum) που γράφηκε κατά τις αρχές του 13ου αιώνος από τον Δανό ιστορικό Σάξωνα τον Γραμματικό (1150-1220).Αποτελείται από 16 βιβλία, που καταγράφουν την ιστορία του έθνους των Δανών από την αρχαία εποχή έως το 1187.Τα πρώτα εννέα βιβλία, που αναφέρονται εις την Δανική ιστορία μέχρι τα μέσα του 10ου αιώνος, περιέχουν αρκετές αναφορές δια την Βόρειο μυθολογία, ενώ οι θεοί των Σκανδιναβών παρουσιάζονται και πάλι ως θεοποιηθέντες άνθρωποι.
Επίσης, σημαντικές πληροφορίες μας παρέχουν και διάφορες άλλες σάγκες, καθώς και το επικό ποίημα Μπέογουλφ, που γράφηκε κατά τα τέλη του 8ου αιώνος από άγνωστο σήμερα Αγγλοσάξονα συγγραφέα.Τέλος, οι γνώσεις μας δια την Βόρειο μυθολογία συμπληρώνονται από διαφόρους θρύλους που επιβιώνουν μέχρι σήμερα εις τις Σκανδιναβικές παραδόσεις, από μερικές ρουνικές επιγραφές που αναφέρονται εις την Σκανδιναβική μυθολογία και από αρκετές εγχάρακτες λίθινες απεικονίσεις θεμάτων της Βορείου μυθολογίας.
Η Βόρειος μυθολογία, πέραν της αδιαμφισβητήτου λογοτεχνικής αξίας της, έχει μεγάλη ιστορική σημασία, καθώς περιέχει πολλές αυθεντικές πληροφορίες δια την αρχαία και πρώϊμη μεσαιωνική ιστορία τόσο των Σκανδιναβικών, αλλά και γενικά των Γερμανικών λαών.Επίσης, η Βόρειος μυθολογία είναι ιδιαίτερα σημαντική και δι’άλλους δύο λόγους:
α.Επειδή, η Βόρειος μυθολογία προέρχεται άμεσα από την Ελληνική μυθολογία, με την οποία παρουσιάζει καταφανείς ομοιότητες, κυρίως δέ ως πρός τα χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες των θεών.Όι ομοιότητες αυτές αναλύονται και αιτιολογούνται εις την συνέχεια της παρούσης εργασίας, όπου αποδεικνύεται ότι, κατά την παναρχαία εποχή η Βόρειος Ευρώπη υπέστη μεγάλη φυλετική και πολιτιστική επίδραση από Έλληνες αποίκους.Ούτως, οι Έλληνες άποικοι μετέδωσαν τις μυθολογικές παραδόσεις τους εις τους λαούς της Βορείου Ευρώπης, οι οποίοι τις αφομοίωσαν και τις μετεξέλιξαν αναλόγως του πολεμικού χαρακτήρος τους και των σκληρών κλιματολογικών συνθηκών των χωρών τους.Μέσω αυτής της διαδικασίας προέκυψε η Βόρειος μυθολογία, που μοιάζει με την Ελληνική όσο ουδεμία άλλη εις τον κόσμο, αποτελώντας ουσιαστικά μία βιαιότερη και σκοτεινότερη εκδοχή της.Η μία αντικατοπτρίζει τους τραχείς Σκανδιναβούς πολεμιστές και τις ψυχρές και βροχερές χώρες τους, ενώ ή άλλη τους ευγενείς Έλληνες πολεμιστές-φιλοσόφους και την ηλιόλουστη Αιγαιακή χώρα τους. Και οι δύο μυθολογίες όμως έχουν έναν κοινό άξονα: Την ηρωϊκή αντίληψη της ζωής, που εκδηλώνεται με τον αιώνιο αγώνα των θεών και των ηρώων κατά των σκοτεινών δυνάμεων, δια της επιβολή της τάξεως και της ευνομίας εις τον κόσμο.
β.Επειδή, η Βόρειος μυθολογία περιέχει πολλές αποκαλυπτικές αναφορές δια αλλόκοτα και υπερφυσικά όντα, φαινόμενα και γεγονότα, τα οποία, αν και δεν γίνονται αποδεκτά από την συμβατική επιστήμη, αποτελούν εντούτοις το αντικείμενο μελέτης πολλών σοβαρών ερευνητών.Εκτός από τους θεούς και τους ανθρώπους, εις την Βόρειο μυθολογία αναφέρονται πολύ συχνά αλλόκοτα όντα, όπως γίγαντες, νάνοι, ξωτικά, δράκοντες κ.λ.π.Ούτως, η Βόρειος μυθολογία είναι εξίσου σημαντική δια την ερμηνεία αυτών των φαινομένων, όσο και η συγγενική της Ελληνική μυθολογία.Η σημασία δέ αυτών των φαινομένων είναι τεραστία, αφού η ερμηνεία τους βοηθά εις την σύνθεση την μυστικής και εσωτερική ιστορίας του κόσμου, που εξελίσσεται παράλληλα με την συμβατική και εξωτερική ιστορία.
Η παρούσα εργασία δεν έχει ως στόχο της μία συνολική παρουσίαση της Βορείου μυθολογίας, αλλά την αποκωδικοποίησή της βάσει των ανωτέρω αξόνων.Δηλαδή, αποσκοπεί εις την επισήμανση και ανάλυση των ιστορικών πληροφοριών που προκύπτουν εξ αυτής και των αναφορών της δια αλλόκοτα και υπερφυσικά όντα και φαινόμενα, καθώς και εις την απόδειξη της αμέσου σχέσεώς της με την Ελληνική μυθολογία.
Τελευταία ἐπεξεργασία ἀπὸ ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ τὴν Πέμ 30/04/2009 12:03, ἐπεξεργάστηκε 1 φορὰ συνολικά.
ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 172
Ἐγγραφή: Δευ 17/12/2007 20:38

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

Δημοσίευσηἀπό ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ » Πέμ 30/04/2009 12:01

1.Ο ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ
ΔΥΤΙΚΗΣ, ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΥΡΩΠΗΣ

Εις μία πανάρχαια εποχή που χάνεται εις τα βάθη του χρόνου, η θεία Ελληνική φυλή, εξορμώντας από την αρχέγονη Αιγαιακή κοιτίδα της εις την νότιο χερσόνησο του Αίμου και την δυτική Μικρά Ασία, άρχισε να μεταναστεύη εις ολόκληρη τηη οικουμένη και να εκπολιτίζη τους βαρβάρους λαούς της.Αυτή η παγκόσμιος Ελληνική εξάπλωσις περιγράφεται λεπτομερώς τόσο από την Ελληνική, όσο και γενικά από τις περισσότερες μυθολογίες του κόσμου.Η μέν Ελληνική μυθολογία αναφέρει ότι, οι Έλληνες θεοί και ήρωες, που εξόρμησαν από τον Περιαιγαικό χώρο, εκπολίτισαν ολόκληρη την οικουμένη, κυρίως κατά τις θρυλικές εκστρατείες του θείου Ηρακλέους πρός την δύση και του θεού Διονύσου προς την ανατολή.Οι δέ μυθολογίες των άλλων λαών του κόσμου (όπως ενδεικτικά των Μάγια, των Αζτέκων, των Ίνκας, των Σκανδιναβών, των Ιρλανδών κ.λ.π.) αναφέρουν ότι, οι δημιουργοί των πολιτισμών τους ήσαν οι αγαθοί και πάνσοφοι λευκοί θεοί και ήρωες, που έφθασαν εις τις χώρες τους εις κάποια παναρχαία εποχή.Επίοης, η παγκόσμιος Ελληνική εξάπλωσις πιστοποιείται και από πλήθος άλλων στοιχείων, ιστορικών, εθνολογικών, αρχαιολογικών, γλωσσολογικών κ.λ.π.
Κατ’ αυτή την πανάρχαια εξάπλωσή τους, οι Έλληνες μετανάστευσαν μαζικά και πρός την δυτική, κεντρική και βόρειο Ευρώπη, όπου άσκησαν τεραστία φυλετική και πολιτιστική επίδραση εις τους βαρβάρους λαούς της.Η ακριβής χρονολογία αυτών των μεταναστεύσεων είναι άγνωστη, αλλά είναι βέβαιο ότι, είχαν ολοκληρωθεί μέχρι τον 11ο αιώνα π.Χ., αφού όλες οι σχετικές παραδόσεις, Ελληνικές και ξένες, τις χρονολογούν το αργότερο τρείς γενεές μετά την άλωση της Τροίας από τους Αχαιούς, η οποία ακόμη και κατά τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις δεν χρονολογείται αργότερα από το 1180 π.Χ.Αυτός ο μεγάλος αποικισμός διεξήχθη εις τρία μεταναστευτικά ρεύματα:
α.Πρός την ηπειρωτική δυτική Ευρώπη, μεταξύ του Ατλαντικού ωκεανού, των Πυρηναίων, του ποταμού Ρήνου και του άνω Δούναβη, δηλαδή εις τις σημερινές Αυστρία, Ελβετία, Βαυαρία, Ρηνανία, Γαλλία, Βέλγιο και Λουξεμβούργο
β.Πρός τις Βρετανικές νήσους, δηλαδή την Ιρλανδία, την Βρετανία και τις γειτονικές τους μικρές νήσους.
γ.Πρός την κεντρική και βόρειο Ευρώπη, μεταξύ των Καρπαθίων, του ποταμού Βιστούλα, του άνω Δούναβη, του ποταμού Ρήνου, της Βορείου θαλάσσης και της Βαλτικής θαλάσσης, δηλαδή εις τις σημερινές Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία, δυτική Πολωνία, Γερμανία πλήν της Βαυαρίας και της Ρηνανίας, Ολλανδία, Δανία, νότιο Σουηδία και νότιο Νορβηγία.
Τα τρία αυτά μεταναστευτικά ρεύματα δεν ήσαν άσχετα μεταξύ τους, αλλά διεξήχθησαν παράλληλα και είχαν άμεση σχέση και αλληλοεπίδραση.Δια τούτο, αν και η Γερμανική φυλή, ιδίως δέ ο Σκανδιναβικός κλάδος της που αφορά την παρούσα εργασία, σχετίζεται με το τρίτο εξ αυτών, απαιτείται η παρουσίασις και των δύο πρώτων μεταναστευτικών ρευμάτων


1.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ
ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Ο Ελληνικός αποικισμός της ηπειρωτικής δυτικής Ευρώπης διεξήχθη κυρίως από τον θείο Ηρακλή, όταν αυτός ηγούμενος μίας ισχυρής Ελληνικής στρατιάς διεξήγαγε την θρυλική εκστρατεία του εναντίον του Γηρυόνη:Η κυρία πηγή μας δι’αυτή την μεγάλη εκστρατεία είναι ο ιστορικός του 1ου αιώνος π.Χ., Διόδωρος ο Σικελιώτης:
«Όταν δέ ο Ευρυσθεύς πρόσταξε ως δέκατο άθλο να φέρει τα βόδια του Γηρυόνου, τα οποία συνέβαινε να βόσκουν εις τα πρός τον ωκεανό κείμενα μέρη της Ιβηρίας, ο Ηρακλής θεωρώντας ότι, τούτος ο άθλος απαιτούσε μεγάλη παρασκευή και κακοπάθεια, συνέστησε αξιόλογη δύναμη, με πλήθος στρατιωτών καταλλήλων δι’αυτή την εκστρατεία…».(Ιστορική Βιβλιοθήκη, Δ.17)
«Ο Ηρακλής παρέδωσε την βασιλεία των Ιβήρων εις τους αρίστους των εγχωρίων, αυτός δέ λαμβάνοντας την στρατιωτική δύναμη μετέβη εις την Κελτική και διασχίζοντάς την ολόκληρη, κατέλυσε τις συνήθεις παρανομίες και ξενοκτονίες και επειδή συστρατεύθηκε μαζί του εκουσίως μεγάλο πλήθος ανθρώπων εκ παντός έθνους, έκτισε ευμεγέθη πόλη, που ονομάσθηκε Αλησία από την άλη (=περιπλάνηση) κατά την εκστρατεία.Ανέμιξε δέ εις την πόλη και πολλούς εκ των εγχωρίων.Και καθώς αυτοί επικράτησαν με το πλήθος τους, συνέβη να εκβαρβαρωθούν όλοι οι κάτοικοί της.Οι δέ Κελτοί μέχρι την εποχή μας τιμούν αυτή την πόλη, σαν να είναι εστία και μητρόπολη πάσης της Κελτικής…».(Ιστορική Βιβλιοθήκη, Δ.19)
«Αφού αναφερθήκαμε εις τις νήσους, που ευρίσκονται εις τα δυτικά μέρη, νομίζουμε ότι, δεν είναι άκαιρο να αναφέρουμε λίγα περί των γειτονικών εθνών της Ευρώπης, όσα παραλείψαμε εις τα πρότερα βιβλία.Όπως λέγουν λοιπόν, παλαιά ήταν δυνάστης της Κελτικής ένας επιφανής άνδρας, που είχε μία θυγατέρα με υπερφυές μέγεθος σώματος και υπερέχουσα κατά πολύ των άλλων ως πρός την ευπρέπεια.Αυτή δέ, όντας υπερήφανη δια την σωματική ρώμη της και την θαυμαστή ευπρέπειά της, απαρνούταν τον γάμο με όλους τους μνηστήρες της, νομίζουσα ότι, ουδείς εκ τούτων ήταν αντάξιός της.Όταν δέ κατά την εκστρατεία του εναντίον του Γηρυόνη, αυτός μετέβη εις την Κελτική και έκτισε εις αυτή την πόλη Αλησία, θεασάμενη αυτή τον Ηρακλή και θαυμάσασα την αρετή του και την υπεροχή του σώματός του, δέχθηκε μετά πάσης προθυμίας την αγκαλιά του, καθώς συγκατάνευσαν και οι γονείς της.Μιγείσα δέ με τον Ηρακλή γέννησε υιό ονόματι Γαλάτη, ο οποίος υπερείχε κατά πόλύ των ομοεθνών του, ως προς την αρετή της ψυχής και την ρώμη του σώματος.Αφού δε ανδρώθηκε και έλαβε την πατρώα βασιλεία, κατέκτησε πόλλή από την γειτονική χώρα και συντέλεσε μεγάλες πολεμικές πράξεις.Γενόμενος δέ περιβόητος δια την ανδρεία του, ονόμασε από το όνομά του τους υπηκόους του Γαλάτες, από τους οποίους προσηγορεύθη η σύμπασα Γαλατία» (Ιστορική Βιβλιοθήκη, Ε.32)
Οι ανωτέρω αναφορές του Διοδώρου επιβεβαιώνονται και από τον Έλληνα ιστορικό του 4ου αιώνος μ.Χ., Αμμιανό Μαρκελλίνο, που επικαλείται τον ιστορικό Τιμαγένη και τις ίδιες τις παραδόσεις των Γαλατών.
«...Μερικοί βεβαιώνουν ότι, οι πρώτοι κάτοικοι αυτών των περιοχών ονομάζονταν Κέλτες, από το όνομα του βασιλέως τους, ο οποίος ήταν πολύ λαοφιλής, και επίσης μερικές φορές και Γαλάτες, από το όνομα της μητρός του.Διότι, Γαλάτες είναι η Ελληνική μετάφρασις του Ρωμαϊκού όρου Γάλλοι.Άλλοι βεβαιώνουν ότι, αυτοί είναι Δωριείς, οι οποίοι ακολούθησαν έναν αρχαιότερο Ηρακλή και εγκατεστάθησαν εις τις παρωκεάνειες περιοχές…Άλλοι δέ υποστηρίζουν ότι, μετά την καταστροφή της Τροίας, μερικοί Τρώες, οι οποίοι διέφυγαν από τους Έλληνες και διεσκορπίσθησαν εις ολόκληρο τον κόσμο, κατέλαβαν αυτές τις περιοχές, οι οποίες τότε ήσαν παντελώς ακατοίκητες.Αλλά, οι ιθαγενείς αυτών των χωρών βεβαιώνουν ασφαλέστερα από ο,τιδήποτε άλλο (και πράγματι εμείς οι ίδιοι έχουμε αναγνώσει τούτο χαραγμένο εις τα μνημεία τους) ότι, ο Ηρακλής, ο υιός του Αμφιτρύωνος, κατά την εκστρατεία του εναντίον εκείνων των σκληρών τυρράνων, του Γηρυόνη και του Ταυρίσκου, εκ των οποίων ο ένας καταπίεζε τους Γαλάτες και ο άλλος την Ισπανία, αφού νίκησε και τους δύο, έλαβε ως συζύγους του μερικές από τις ευγενείς γυναίκες αυτών των χώρων και έγινε ο πατήρ πολλών τέκνων.Και ότι, οι υιοί του ονόμασαν τις περιοχές, εις τις οποίες έγιναν βασιλείς, από τα δικά τους ονόματα…» (Ρωμαϊκή Ιστορία, 15.9).
Εκ των ανωτέρω αναφορών συνάγεται ότι, οι Έλληνες άποικοι της ηπειρωτικής δυτικής Ευρώπης) ανεμίχθησαν με τους βαρβάρους πληθυσμούς της και ιδίως με τα ηγεμονικά γένη τους.Ο ίδιος δέ ο Ηρακλής, όπως είχε πράξει και εις άλλες χώρας, ενώθηκε με την θυγατέρα ενός ιθαγενούς ηγεμόνος και γέννησε τον Γαλάτη, επώνυμο γενάρχη των Γαλατών.Από αυτές τις επιμειξίες γεννήθηκε η Γαλατική ή Κελτική φυλή, η οποία είχε ως κύρια χαρακτηριστικά της το μεγάλο σωματικό ύψος και την ανοικτοχρωμία δέρματος, οφθαλμών και μαλλιών.Έκτοτε, οι Γαλάτες ή Κελτοί κυριάρχησαν πληθυσμιακά εις την ηπειρωτική δυτική Ευρώπη, που ονομάσθηκε εξ αυτών Γαλατία ή Κελτική, αλλά μετά τον 11ο αιώνα απεκόπησαν από τους Έλληνες της Μεσογείου και εκβαρβαρώθηκαν κατά μεγάλο.Εντούτοις, μέχρι και την Ρωμαϊκή εποχή διατηρήθηκαν εις τους Γαλάτες αρκετά φυλετικά και πολιτιστικά κατάλοιπα του Ελληνικού αποικισμού:
α.Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει ότι, κάποιο Γαλατικό έθνος ήταν συγγενές των Ρωμαίων: «Αφού δε ασχοληθήκαμε με την προσηγορία των Γαλατών, πρέπει να αναφερθούμε και εις την χώρα τους.Η Γαλατία λοιπόν κατοικείται από πολλά έθνη διαφορετικού μεγέθους.Διότι, τα μέγιστα αυτών έχουν σχεδόν 200.000 άνδρες, τα δε ελάχιστα 50.000.Ένα εξ αυτών έχει παλαιά συγγένεια και φιλία με τους Ρωμαίους, η οποία παραμένει μέχρι την εποχή μας…».(Ιστορική Βιβλιοθήκη, Ε.25).Αφού, οι Ρωμαίοι ήσαν απόγονοι των Τρωών, είναι προφανές ότι, αυτό το συγγενές τους έθνος ήταν επίσης Ελληνο-Τρωϊκής καταγωγής.Αν και ο Διόδωρος δεν προσδιορίζει αυτό το έθνος, είναι βέβαιο ότι, πρόκειται δια τον ισχυρό λαό των Αιδούων, που κατοικούσαν εις την σημερινή ΚΑ. Γαλλία και πρό της κατακτήσεως της Γαλατίας από τους Ρωμαίους αποτελούσαν τον μεγαλύτερο φίλο και σύμμαχό τους εις ολόκληρη την χώρα.
β.Ο Ιούλιος Καίσαρ (γράφων κατά τα μέσα του 1ου αιώνος π.Χ.) αναφέρει ότι, οι Δρυϊδες, οι οποίοι αποτελούσαν την ιερατική τάξη των Γαλατών, χρησιμοποιούσαν την Ελληνική γραφή: «Οι Δρυίδες δεν πηγαίνουν εις πόλεμο, ούτε πληρώνουν φόρο, όπως οι υπόλοιποι.Απαλλάσσονται από την στρατιωτική και άλλες υπηρεσίες.Καθώς έχουν τόσα προνόμια, πολλοί πηγαίνουν αυτοβούλως δια να διδαχθούν, ενώ άλλοι αποστέλλονται από τους γονείς και τους συγγενείς τους.Λέγεται ότι, εκεί αποστηθίζουν μεγάλο αριθμό στίχων.Ούτως, μερικοί παραμένουν δια εκπαίδευση επί 20 έτη.Δεν θεωρούν νόμιμο, να εμπιστεύονται αυτά εις τα γράμματα, αν και εις όλα σχεδόν τα υπόλοιπα πράγματα, τόσο εις τις δημόσιες, όσο και εις τις ιδιωτικές υποθέσεις τους, χρησιμοποιούν Ελληνικά γράμματα…».(Περί του Γαλατικού πολέμου, 6.14).
γ. Ο Ιούλιος Καίσαρ αναφέρει ότι, οι Ελβετοί χρησιμοποιούσαν Ελληνικά γράμματα δια τα δημόσια αρχεία τους: «Εις το στρατόπεδο των Ελβετών ευρέθησαν πίνακες, γεγραμμένοι με Ελληνικά γράμματα, και παρεδόθησαν εις τον Καίσαρα.Εις αυτούς υπήρχε λογαριασμός ονομαστί, πόσοι εξ αυτών είχαν αναχωρήσει από την πατρίδα τους, πόσοι μπορούσαν να φέρουν όπλα και επίσης ξεχωριστά δια τους παίδες, τους γέροντες και τις γυναίκες…» (Περί του Γαλατικού πολέμου, 1.29).
δ.Ο Ιούλιος Καίσαρ αναφέρει ότι, οι Γαλάτες λάτρευαν τους Ολυμπίους θεούς: «Λατρεύουν ως μέγιστο θεό τον Ερμή.Έχουν πολλές εικόνες του και τον θεωρούν εφευρέτη όλων των τεχνών, οδηγό των ταξιδιών και των πορειών και πιστεύουν ότι, έχει μεγάλη επιρροή εις την απόκτηση του κέρδους και τις εμπορικές δραστηριότητες.Μαζί με αυτόν λατρεύουν τον Απόλλωνα, τον Άρη, τον Δία και την Αθηνά.Δι’ αυτούς τους θεούς, έχουν την ιδία πίστη με τα άλλα έθνη: Ότι, ο Απόλλων αποτρέπει τις ασθένειες, ότι η Αθηνά μεταδίδει την γνώση των τεχνών, ότι ο Ζεύς έχει την εξουσία του ουρανού και ότι ο Άρης άρχει των πολέμων…».(Περί του Γαλατικού πολέμου, 6.17).
Κατόπιν, ο Καίσαρ αναφέρει την πεποίθηση των Γαλατών ότι, κατάγονταν από τον θεό Πλούτωνα: «Όλοι οι Γαλάτες υποστηρίζουν ότι, κατάγονται από τον Πλούτωνα Πατέρα και λέγουν ότι, αυτή η παράδοσις τους έχει δοθεί από τους Δρυίδες…» (Περί του Γαλατικού πολέμου, 6.18).Η παράδοσις αυτή πιθανότατα σχετίζεται με την γενική αρχαία αντίληψη ότι, εις την δυτική πλευρά του κόσμου ήσαν ο Άδης (ο κόσμος των νεκρών), καθώς και τα Ηλύσια πεδία και οι νήσοι των Μακάρων, όπου μετέβαιναν οι ήρωες μετά τον επίγειο βίο τους οι.Αφού λοιπόν οι Γαλάτες κατοικούσαν εις την δύση και είχαν δεχθεί μεγάλη Ελληνική επίδραση, ήταν απολύτως λογικό να θεωρούν ότι, προέρχονται από τον Πλούτωνα, τον Ολύμπιο θεό του Άδη.


2.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΒΡΕΤΑΝΙΚΩΝ ΝΗΣΩΝ

Ι.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ


Δια τον πανάρχαιο Ελληνικό αποικισμό της Ιρλανδίας μας πληροφορούν αναλυτικά οι αυθεντικές Ιρλανδικές παραδόσεις, όπως έχουν καταγραφεί εις τρία κυρίως Ιρλανδικά έργα, τα οποία περιγράφουν τις διαδοχικές μεταναστεύσεις διαφόρων λαών εις την Ιρλανδία, από την παναρχαία εποχή:
α.Το «Βιβλίο των Εισβολών», ανώνυμο χρονικό του 11ου αιώνος, που καταγράφει την ιστορία της Ιρλανδίας από την δημιουργία του κόσμου μέχρι τον μεσαίωνα, και αποτελεί την παλαιότερη και αυθεντικώτερη πηγή δια την αρχαία Ιρλανδική ιστορία.
β.Η «Ιστορία της Ιρλανδίας», έργο του Τζέφρεϋ Κήτινγκ, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1634 και καταγράφει την ιστορία της Ιρλανδίας από την δημιουργία του κόσμου μέχρι την Αγγλονορμανδική εισβολή τον 12ο αιώνα.
γ.Τα «Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων», ανώνυμο έργο που ολοκληρώθηκε το 1636 και αποτελεί ένα χρονικό την Ιρλανδικής ιστορίας από την εποχή του Κατακλυσμού, μέχρι το 1616.

Α.ΦΟΜΟΡΙΟΙ, ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ

Οι πρώτοι κάτοικοι της Ιρλανδίας ήσαν οι Φομόριοι, μία μυστηριώδης φυλή γιγάντων, οι οποίοι, κατά τον Τζέφρεϋ Κήτινγκ (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.6 και 1.7), έφθασαν εις την Ιρλανδία από την βόρειο Αφρική, εκατό έτη μετά από τον Κατακλυσμό.Το όνομά τους προέρχεται από την παλαιά Ιρλανδική έκφραση fo muire, που σημαίνει υπό την θάλασσα.Συνήθως περιγράφονται από τις Ιρλανδικές παραδόσεις ως τερατώδη όντα, άλλοτε ως μονόποδες, μονόχειρες και μονόφθαλμοι και άλλοτε ως έχοντες ανθρώπινο σώμα και κεφαλή αιγός, σπανιότερα δέ αναφέρονται ως φυσιολογικοί και ωραίοι άνθρωποι.Οι Φομόριοι πολέμησαν σκληρά εναντίον των λαών που μετανάστευσαν αργότερα εις την Ιρλανδία.

Β.Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΡΘΟΛΩΝΟΣ

Κατά το «Βιβλίο των Εισβολών», 300 έτη μετά τον Κατακλυσμό, έφθασε εις την Ιρλανδία ο Έλλην ηγεμών Παρθόλων:
«26…Ήμουν εδώ εις την Ιρλανδία,
το ταξίδι μου διαρκούσε ακόμη,
μέχρι που έφθασε ο Παρθόλων,
από την ανατολή, από την χώρα των Ελλήνων…
30.Έκτοτε, η Ιρλανδία ήταν έρημη επί 300 έτη, μέχρι που έφθασε ο Παρθόλων, υιός του Σέρα, υιού του Σρού.Είναι ο πρώτος που κατέλαβε την Ιρλανδία μετά τον Κατακλυσμό…».(Βιβλίο των Εισβολών).
Κατά τα «Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων», ο Παρθόλων έφθασε εις την Ιρλανδία 278 έτη μετά από τον Κατακλυσμό, το έτος 2.680 π.Χ.Ο Τζέφρεϋ Κήτινγκ (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.6) προσδιορίζει ότι, ο Παρθόλων μετανάστευσε από την Μυγδονία της κεντρικής.Μακεδονίας.
«32.Ο Παρθόλων είχε επτά έτη εις την Ιρλανδία όταν πέθανε ο πρώτος άνδρας εκ των ανθρώπων του, δηλαδή ο Φέα, από τον οποίον ονομάσθηκε η Μάγκ Φέα, διότι ετάφη εκεί.
33.Έπειτα από τρία έτη, έγινε εις την Σλέμνα του Μάγκ Ίθα η πρώτη μάχη της Ιρλανδίας εναντίον του Κίχολ Κλάπερλαγκ των Φομορίων και νίκησε ο Παρθόλων.Αυτοί που πολέμησαν εναντίον του ήσαν άνδρες μονόχειρες και μονόποδες.
35.Ο Παρθόλων εκχέρσωσε τέσσερεις πεδιάδες της Ιρλανδίας, το Μάγκ Ίθα του Λαίγκεν, το Μάγκ Τούϊρεντ της Κονάχθα, το Μάγκ Λή του Ούϊ-μάκ-Ουάϊς και το Μάγκ Λάντραντ της Νταλριάντα.Διότι, πρό του Παρθόλωνος υπήρχε μόνο μία πεδιάδα εις την Ιρλανδία, η Παλαιά Πεδιάδα του Ένταρ…».(Βιβλίο των Εισβολών).
«2.650 π.Χ.Αυτό το έτος πέθανε ο Παρθόλων εις το Σέαν Μάγκ Εάλτα…
2.380 π.Χ.Εντός μίας εβδομάδος, πέθαναν εις το Σέαν Μάγκ Εάλτα Ένταιρ 9.000 απόγονοι του Παρθόλωνος, δηλαδή 5.000 άνδρες και 4.000 γυναίκες…Αυτοί είχαν παραμείνει εις την Ιρλανδία επί 300 έτη».(Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).

Γ.Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΜΕΔΙΩΝ

Μετά την εξολόθρευση ολοκλήρου του λαού του Παρθόλωνος από επιδημία πανώλης, η Ιρλανδία παρέμεινε έρημη επί τριάντα έτη, μέχρι την άφιξη νέων Ελλήνων αποίκων υπό την ηγεσία του Νεμέδου:
«39.Έκτοτε, η Ιρλανδία ήταν έρημη, δια διάστημα τριάντα ετών μετά από τον Παρθόλωνα, μέχρι που έφθασε εκεί ο Νέμεδος, υιός του Άγκνομαιν εκ των Ελλήνων της Σκυθίας, μαζί με τέσσερεις υπαρχηγούς.Είχε 44 πλοία εις την Κασπία θάλασσα επί ενάμισυ έτος, αλλά μόνο το πλοίο του έφθασε εις την Ιρλανδία.Οι τέσσερεις υπαρχηγοί του ήσαν οι υιοί του, Στάρν, Ιάρμπονελ ο Μάντης, Άννιντ και Φέργκος ο Ερυθρόπλευρος.
41.Ο Νέμεδος κέρδισε την μάχη του Ρός Φράετσαιν, εναντίον του Γκάντ και του Σένγκαντ, των δύο βασιλέων των Φομορίων, κατά την οποία φονεύθησαν και οι δύο.Ο Νέμεδος θεμελίωσε δύο βασιλικά οχυρά της Ιρλανδίας, το Ραίθ Τσίρνπαιθ του Σέμν και το Ραίθ Τσίντεϊτς του Ούϊ Νιάλλαιν…
42.Ο Νέμεδος εκχέρσωσε δώδεκα πεδιάδες της Ιρλανδίας…
43. Ο Νέμεδος νίκησε εις τρεις μάχες τους Φομορίους: Εις την μάχη της Μπάντμπγκνα της Κονάχθα, της Κνάμρος του Λέϊν και της Μούρμπολγκ της Ντάλριάντα.Κατόπιν, ο Νέμεδος πέθανε από πανώλη εις το Οϊλέαν Άρντα Νέμιντ του Ούϊ Λιάθαιν.
44.Μετά από τον θάνατο του Νεμέδου, οι απόγονοί του εις την Ιρλανδία καταπιέζονταν σκληρά από τον Μόρε, υιό του Ντέλα και τον Κόναν, υιό του Φέμπαρ. (Από τον οποίο ονομάσθηκε ο Πύργος του Κόναν, ο οποίος σήμερα καλείται Τοϊρίνις Κέτνε, όπου ευρισκόταν ο μέγας στόλος των Φομορίων).Τα δύο τρίτα των ανθρώπων, ο σίτος και το γάλα των Ιρλανδών έπρεπε να παραδίδονται εις το Μάγκ Κέτνε, κατά το Σαμέϊν (1η Νοεμβρίου) εκάστου έτους.Οι Ιρλανδοί κυριεύθησαν από οργή και θλίψη, εξαιτίας των επαχθεστάτων φόρων.Όλοι πήγαν να πολεμήσουν εναντίον των Φομορίων.Είχαν τρείς υπερμάχους, τον Σέμουλ, υιό του Ιάρμπονελ, υιού του Νεμέδου, τον Έργκλαν υιό του Μπέοαν, υιού του Στάρν, υιού του Νεμέδου και τον Φέργκο, υιό του Νέμεντ.Τριάντα χιλιάδες από την θάλασσα και άλλοι τριάντα χιλιάδες από την ξηρά επετέθησαν κατά του πύργου.Ο Κόναν και η φυλή του έπεσαν.
45.Ούτως, μετά από αυτή την ήττα, ο Μόρε, υιός του Ντέλα, ήλθε εναντίον τους με τα πληρώματα εξήντα πλοίων και έγινε αλληλοσφαγή.Η θάλασσα έπεσε πάνω εις τους Ιρλανδούς και ούτε ένας εξ αυτών δεν ετράπη εις φυγή, τόσο σκληρή ήταν η μάχη.Ουδείς διέφυγε εκτός από ένα πλοίο, εις το οποίο ήσαν τριάντα πολεμιστές.Προχώρησαν εμπρός, αποχωριζόμενοι την Ιρλανδία, διαφεύγοντας από την ασθένεια και την φορολογία: Ο Μπέτχατς πέθανε εις την Ιρλανδία από επιδημία, ενώ οι δέκα σύζυγοί του επιβίωσαν δια ακόμη 23 έτη.Ο Ίμπαθ και ο υιός του, Μπάαθ, πήγαν προς τον βορρά.Ο Μάτατς, ο Έργκλαν και ο Ιαρτάτς, οι τρείς υιοί του Μπέοαν, πήγαν εις το Ντόμπαρ και το Ιάρντομπαρ, εις την βόρειο Άλμπα (Σκωτία)».(Βιβλίο των Εισβολών).
«2.134 π.Χ…Η φυλή του Νεμέδου παρέμεινε εις την Ιρλανδία επί 216 έτη.Κατόπιν, η Ιρλανδία παρέμεινε έρημη επί 200 έτη» » (Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).

Δ. Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΦΙΡΜΠΌΛΓΚΩΝ

Μερικοί εκ των διασωθέντων Ελληνονεμεδίων έφθασαν εις την Ελλάδα, από όπου έφυγαν μετά από πολύ καιρό, διότι είχαν υποδουλωθεί από τους Ελλαδίτες.(Η υποδούλωσις Ελλήνων υπό Ελλήνων συχνά γινόταν εις την αρχαία Ελλάδα, όπως π.χ οι Δωριείς Λακεδαιμόνιοι υποδούλωσαν τους Αχαιούς είλωτες).Αυτοί, επέστρεψαν εις την Ιρλανδία έχοντας μετονομασθεί Φιρμπόλγκοι (=άνθρωποι των σάκων) και κατέλαβαν την χώρα:
«46.Ο Σέμεον πήγε εις τις χώρες των Ελλήνων.Εκεί, οι απόγονοί του αυξήθησαν μέχρι που έγιναν χιλιάδες.Οι Έλληνες τους επέβαλαν δουλεία και αυτοί έπρεπε να μεταφέρουν χώμα πάνω εις τραχιά βουνά, ώστε αυτά έγιναν ανθισμένες πεδιάδες.Έπειτα, κουράσθησαν από την δουλεία τους και δραπέτευσαν, όντες 5.000 πρόσωπα και έφτιαξαν τα πλοία τους από τους σάκους τους.Έπειτα, ήλθαν πάλι εις την Ιρλανδία, την προγονική γή τους».(Βιβλίο των Εισβολών).
«1.934 π.Χ.Κατά το τέλος αυτού του έτους, οι Φιρμπόλγκοι κατέλαβαν την Ιρλανδία».(Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).
Κατά το «Βιβλίο των Εισβολών», μερικοί Ελληνονεμέδιοι αποίκισαν και την Βρετανία, αν και τα Βρετανικά χρονικά διαφωνούν με την Ιρλανδική εκδοχή:
«47.Όσο δια τον Φέργκο και τον υιό του Μπρίταν Μάελ, εκ του οποίου προέρχονται όλοι οι Βρετανοί του κόσμου, αυτοί πήραν το Μόϊν Κόναιν και γέμισαν με τους απογόνους την μεγάλη νήσο της Βρετανίας…»

Ε.Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΟΥΑΘΑ ΝΤΕ ΝΤΑΝΑΝ

Οι Φιρμπόλγκοι κυριάρχησαν εις την Ιρλανδία επί 37 έτη, μέχρι την εισβολή των σοφών Τουάθα ντε Ντανάν, που ήσαν και αυτοί Ελληνικής καταγωγής:
«54.Έπειτα, οι απόγονοι του Μπέθαχ, υιού του Ιάρμπονελ του μάντη, υιού του Νεμέδου, κατοικούσαν εις τις βόρείους νήσους του κόσμου, μαθαίνοντας τον δρυϊδισμό, τις επιστήμες, την μαντική και την μαγεία, μέχρι που έγιναν ειδήμονες των τεχνών της παγανιστικής πανουργίας.
55.Ούτως, οι Τουάθα ντε Ντανάν έφθασαν εις την Ιρλανδία.Δια της σοφίας τους έφθασαν εντός σκοτεινών νεφών.Απεβιβάσθησαν εις τα βουνά του Κόνμαικν Ρέϊν της Κονάχθα και σκοτείνιασαν τον ήλιο επί τρείς ημέρες και τρείς νύκτες.
56.Απαίτησαν από τους Φιρμπόλγκους μάχη δια την βασιλεία.Διεξήχθη μεταξύ τους η πρώτη μάχη του Μάκ Τούϊρεντ, όπου έπεσαν 100.000 Φιρμπόλγκοι.Έκτοτε, οι Τουάθα ντε Ντανάν έλαβαν την βασιλεία της Ιρλανδίας.Αυτοί ήσαν οι Τουάθα ντε Ντανάν, θεοί ήσαν οι τεχνίτες τους, μη θεοί οι αγρότες τους.Γνώριζαν τις επωδούς των δρυϊδων, καθώς και τις τέχνες των ηνιόχων, των παγιδευτών θηραμάτων και των οινοχόων.
«64…Χωρίς πλοία, μία ανηλεής πορεία,
δεν ήταν αλήθεια γνωστό κάτωθεν του ενάστρου ουρανού,

αν ήσαν από τον ουρανό ή από την γή…».(Βιβλίο των Εισβολών).
Ο Τζέφρεϋ Κήτινγκ αναφέρει σαφώς την Ελληνική καταγωγή των Τουάθα ντε Ντανάν και προσδιορίζει πώς ακριβώς έφθασαν εις την Ιρλανδία:
«Οι Τουάθα ντε Ντανάν ήσαν απόγονοι του τρίτου αρχηγού της φυλής των Νεμεδίων, ο οποίος είχε μεταναστεύσει από την Ιρλανδία μετά από την καταστροφή του πύργου του Κόναν, δηλαδή του Ίομπαθ, υιού του Μπέοναχ.Σύμφωνα με κάποιους αρχαιοδίφες, αυτοί κατοίκησαν εις την Βοιωτία της βορείου Ευρώπης.Άλλοι λέγουν ότι, αυτοί κατοίκησαν εις την Αθηναϊκή περιοχή, όπου είναι η πόλις των Αθηνών.Κατάλαβε αναγνώστη ότι, η Βοιωτία και η πόλις των Αθηνών, σύμφωνα με τον Πομπώνιο Μέλα, είναι εις την Ελληνική περιοχή της Αχαϊας.Και εκεί διδάχθηκαν την μαγεία και τις τέχνες, μέχρι που έγιναν ειδήμονες πάντος μαγικού τεχνάσματος…Όσον αφορά τους Τουάθα ντε Ντανάν, όταν είδαν ότι, οι Σύριοι επικρατούσαν του λαού της χώρας (της Αττικής), από φόβο δι’αυτούς, έφυγαν όλοι από αυτή την περιοχή και δεν σταμάτησαν πουθενά, μέχρι που έφθασαν εις το Φιόν-Λόχλον της χώρας του Λόχλον, δηλαδή εις την Νορβηγία, όπου έγιναν ευμενώς δεκτοί από τον λαό της χώρας, λόγω των γνώσεών τους εις τις επιστήμες και τις διάφορες τέχνες.Τότε, ήταν αρχηγός τους ο Νύαντα, ο οποίος ήταν απόγονος του Νεμέδου και υιός του Εύχταχμ υιού του Ένταρλαμ.Ούτως, έλαβαν τέσσερεις πόλεις, δια να διδάξουν εις αυτές τους νέους της χώρας.Τα ονόματα των πόλεων ήσαν: Φαϊλιάς, Γοριάς, Φινιάς και Μυριάς.Οι Τουάθα ντε Ντανάν όρισαν τέσσερεις σοφούς εις αυτές τις πόλεις, δια να διδάξουν τις επιστήμες και τις διάφορες τέχνες εις τους νέους της χώρας: Τον Σιμία εις την Μυριάδα, τον Αρία εις την Φινιάδα, τον Εύρο εις την Γοριάδα και τον Μορία εις την Φαϊλιάδα.Αφού, παρέμειναν δια κάποιο χρόνο εις αυτές τις πόλεις, προχώρησαν προς την βόρειο Σκωτία, όπου παρέμειναν επί επτά έτη εις το Ντόμπαρ και το Ιάρντομπαρ…Αφού δέ οι Τουάθα ντε Ντανάν παρέμειναν επί επτά έτη εις την βόρειο Σκωτία, ήλθαν εις την Ιρλανδία».(Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).
Το όνομα Τουάθα ντε Ντανάν σημαίνει «ο λαός της θεάς Ντάνου» και προφανώς σχετίζεται με την ονομασία των Αχαιών «Δαναοί», τον Αργείο βασιλέα Δαναό και την μητέρα του ημιθέου Περσέως Δανάη.Πιθανόν η θεά Ντάνου ταυτίζεται με την Δανάη, η οποία ως μητέρα του Διογενούς Περσέως, ήταν η θηλυκή γενάρχης πολλών σημαντικών Αργείων ηρώων, κυρίως δέ του μεγίστου Ηρακλέους, γενάρχου των Ηρακλειδών.Είναι δέ προφανές ότι, οι Νεμέδιοι μετονομάσθησαν Δαναοί όταν ήσαν εις την Ελλάδα, εις την χώρα των Δαναών συγγενών τους, οι οποίοι τους δίδαξαν διάφορες επιστήμες και τέχνες και ανεμίχθησαν μαζί τους.Η Ελληνική περιοχή, όπου κατοικούσαν οι Τουάθα ντε Ντανάν, ήταν είτε η Αττική, είτε η Βοιωτία, είτε «οι βόρειοι νήσοι του κόσμου», δηλαδή οι νήσοι του Αιγαίου, που είναι και η πιθανότερη εκδοχή, αφού αναφέρεται από το «Βιβλίο των Εισβολών», που είναι η παλαιότερη και αυθεντικώτερη πηγή.
Μετά την εισβολή εις την Αττική των «Συρίων» (κατά τον Τζέφρεϋ Κήτινγκ), δηλαδή πιθανότατα των θαλασσοκρατόρων Κρητομινωϊτών, που εξουσίαζαν και τα Συριακά παράλια, οι Τουάθα ντε Ντανάν εγκατέλειψαν την Ελλάδα και μετανάστευσαν εις την Νορβηγία.Εκεί έγιναν ευμενώς δεκτοί από τους κατοίκους της χώρας, αφού και αυτοί ήσαν Ελληνικής καταγωγής, όπως θα αποδειχθεί εις την συνέχεια της παρούσης εργασίας.Τούτο, καθώς και τα σαφώς Ελληνικά ονόματα των τεσσάρων πόλεων και των σοφών τους, που αναφέρει ο Τζέφρεϋ Κήτινγκ, αποδεικνύουν επίσης την Ελληνική καταγωγή των Τουάθα ντε Ντανάν.Ακριβώς δέ λόγω της αναμείξεώς τους με τους συγγενείς τους Δαναούς της Ελλάδος και των υψηλών γνώσεων που έλαβαν εξ αυτών, οι Τουάθα ντε Ντανάν, και ιδίως οι σοφοί τους, περιγράφονται ως υπερφυσικά όντα.
Αφού οι Δαναοί έφυγαν από την Νορβηγία, αρχικά παρέμειναν επί επτά έτη εις την βόρειο Σκωτία και τελικά από εκεί, κάποια Πρωτομαγιά, ήλθαν εις την Ιρλανδία, με μυστηριώδη τρόπο: Έφθασαν «εντός σκοτεινών νεφών», πράγμα που μας θυμίζει τα αυτόματα πλοία των Φαιάκων, τα οποία, όπως αναφέρεται εις την Οδύσσεια (Ι.. ), ταξίδευαν «καλυμμένα με αέρα και νεφέλη».Δηλαδή, οι ημίθεοι Δαναοί κατείχαν κάποια ιπτάμενα σκάφη, υπερεξελιγμένης τεχνολογίας.
Επίσης, οι Δαναοί έφεραν από τις τέσσερεις πόλεις τους τέσσερα μυστηριώδη και θαυμαστά αντικείμενα, που πιθανόν ήσαν επιτεύγματα υπερεξελιγμένης τεχνολογίας:
«…Το πρώτο (πολύτιμο αντικείμενο) ήταν η λίθος της αρετής από την Φαϊλιάδα, δηλαδή η Λία Φαϊλ, η οποία συνήθιζε να βρυχάται κατά την στέψη εκάστου βασιλέως της Ιρλανδίας, μέχρι την εποχή του Κόνκομπαρ (όπως αναφέραμε προηγουμένως) και η οποία εις τα Λατινικά ονομάζεται Saxum fatale (Λίθος του Πεπρωμένου…».(Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Η λίθος αυτή τοποθετήθηκε εις την πόλη Τάρα της ανατολικής Ιρλανδίας και πάνω της στέφονταν οι ανώτατοι ηγεμόνες ολοκλήρου της χώρας, οι αποκαλούμενοι Υψηλοί Βασιλείς της Ιρλανδίας.
«…Από την Γοριάδα οι Τουάθα ντε Ντανάν έφεραν το δεύτερο πολύτιμο αντικείμενο, δηλαδή το ξίφος που χρησιμοποιούσε ο Λούγκ Λαμφάντα…».(Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Το ξίφος αυτό, γνωστό και ως Ξίφος του Φωτός, πυρακτωνόταν εκπέμποντας λαμπρό φώς και μπορούσε να κόψη εύκολα εις δύο κομμάτια τους εχθρούς.Πιθανώς, αποτελεί την πρωταρχική πηγή των Βρετανικών θρύλων δια το Εξκάλιμπερ, το πανίσχυρο ξίφος του βασιλέως Αρθούρου.
«…Από την Φινιάδα έφεραν το τρίτο πολύτιμο αντικείμενο, δηλαδή την λόγχη, που χρησιμοποιούσε ο Λούγκ εις τις μάχες….».(Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Η λόγχη αυτή ήταν τόσο καυτή, ώστε μπορούσε να κάψη ό,τι άγγιζε, ενώ όποιος την έφερε εις τις μάχες, ήταν ανίκητος.Πιθανώς, αποτελεί την πρωταρχική πηγή των θρύλων δια την λόγχη του Λογγίνου, (με την οποία είχε τρυπηθεί ο Ιησούς κατά την Στάυρωση), σύμφωνα με τους οποίους, όποιος ηγεμών την κατέχει, είναι ανίκητος.
«…Από την Μυριάδα έφεραν το τέταρτο κόσμημα, δηλαδή την χύτρα του Ντάγκντα, από την οποία δεν θα έμενε ανικανοποίητη ουδεμία συνττροφιά…» (Ιστορία της Ιρλανδίας, 1.10).Η χύτρα αυτή είχε την ιδιότητα να μην αδειάζει ποτέ από τροφή και ούτως μπορούσε να χορτάση τους πάντες.Μοιάζει με το Κέρας της Αμαλθείας της Ελληνική μυθολογίας και πιθανώς αποτελεί την πρωταρχική πηγή των Μεσαιωνικών θρύλων της δυτικής Ευρώπης δια το Ιερό Δισκοπότηρο (ή Γκράαλ).
Καθώς λοιπόν οι Δαναοί ήσαν πολύ ανώτεροι των Φιρμπόλγκων, τους συνέτριψαν εύκολα και κυρίευσαν την Ιρλανδία.Τριάντα έτη μετά από την νίκη τους επί των Φιρμπόλγκων, οι Δαναοί πολέμησαν κατά των Φομορίων, τους νίκησαν οριστικά εις την δευτέρα μάχη του Μάκ Τούϊρεντ και τους εξεδίωξαν από την Ιρλανδία.Έκτοτε, οι Δαναοί κυριάρχησαν ολόκληρωτικά εις την Ιρλανδία, έχοντας ως πρωτεύουσά τους την Τάρα, το ιερό κέντρο ολοκλήρου της χώρας, όπου έδρευε ο εκάστοτε Υψηλός Βασιλεύς της Ιρλανδίας.

ΣΤ.Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΙΛΗΣΙΩΝ

Οι Δαναοί κυριάρχησαν εις την Ιρλανδία επί 197 έτη, μέχρι την εισβολή των Μιλησίων, οι οποίοι ήλθαν από την βόρειο Ισπανία: «1.700 π.Χ.Κατά το τέλος αυτού του έτους, ο στόλος των υιών του Μίλιντ (Μιλήτου) έφθασε εις την Ιρλανδία, με σκοπό να την αποσπάσουν από τους Τουάθα ντε Ντανάν, και πολέμησαν εναντίον τους κατά την μάχη του Σλίαμπ Μίς, την τρίτη ημέρα μετά από την αποβίβασή τους…Κατόπιν, οι υιοί του Μίλιντ διεξήγαγαν την μάχη του Τάϊλτιν, εναντίον των τριών βασιλέων των Τουάθα ντε Ντανάν, του Μάκ Κούϊλ, του Μάκ Κέαχτ και του Μάκ Γκρέϊν.Η μάχη διήρκεσε επί αρκετή ώρα, μέχρι που φονεύθησαν ο Μάκ Κέαχτ από τον Έϊρεμον, ο Μάκ Κούϊλ από τον Έϊμεας και ο Μάκ Γκρέϊν από τον Άμεργκιν.Επίσης, φονεύθησαν οι τρείς βασίλισσές τους, η Έϊρε από τον Σούϊργκ, η Φόντλα από τον Ένταν και η Μπάνμπα από τον Καίτσερ.Τελικά, επεκράτησαν των Τουάθα ντε Ντανάν, σφάζοντάς τους οπουδήποτε τους εύρισκαν…».(Χρονικά των Τεσσάρων Κυρίων).Μετά την νίκη τους επί των Δαναών, οι Μιλήσιοι έγιναν οι τελικοί κυρίαρχοι της Ιρλανδίας και διαίρεσαν την χώρα εις δύο τμήματα.Ο Έρεμον έλαβε την εξουσία της βορείου Ιρλανδίας και ο Έμερ την εξουσία της νοτίου Ιρλανδίας.
Κατά τους Ιρλανδικούς θρύλους, μετά την ήττα τους οι Δαναοί απεσύρθησαν εις κάποιους μυστικούς, υπογείους τόπους, όπου και κατοικούν εις θαυμαστά παλάτια.Συχνά, περιφέρονται αόρατοι εις την Ιρλανδία, βοηθώντας μυστικά τους ανθρώπους, αλλά μερικές φορές τους αποκαλύπτονται, λαμβάνοντας ορατή μορφή.Ούτως, οι Δαναοί έγιναν οι Νταόϊν Σίντ, τα καλοκάγαθα ξωτικά των Ιρλανδικών θρύλων, τα οποία μοιάζουν αρκετά με το Χρυσό Γένος της Ελληνικής μυθολογίας, δια το οποίο ο θείος Ησίοδος αναφέρει:
«Αλλά έπειτα, τούτο το γένος το κάλυψε η γαία και αυτοί καλούνται αγνοί, επιχθόνιοι δαίμονες, αγαθοί, αλεξίκακοι, φύλακες των θνητών ανθρώπων.Αυτοί λοιπόν φυλάσσουν τις δίκες και τα μοχθηρά έργα, ενδεδυμένοι με αέρα και περιφερόμενοι εις πάσα την γαία, πλουτοδότες.Και τούτο το βασιλικο προνομιο έλαβαν» (Έργα και Ημέραι, 121-126).
«Διότι, τρίς μύριοι αθάνατοι φύλακες των θνητών ανθρώπων είναι εις την πολύτροφη χθόνα του Ζηνός, οι οποίοι φυλάσσουν τις δίκες και τα μοχθηρά έργα, ενδεδυμένοι με αέρα και περιφερόμενοι εις πάσα την γαία» (Έργα και Ημέραι, 252-254).
Αν και τα Ιρλανδικά χρονικά δεν αναφέρουν ρητώς τους Μιλησίους ως Έλληνες, είναι προφανές ότι, αυτοί προέρχονταν από την Ελληνική πόλη Μίλητο, εις την Καρία της ΝΔ. Μικράς Ασίας.Όπως αναφέρει ο Απολλόδωρος, η Μίλητος ιδρύθηκε από Κρήτες αποίκους των οποίων ηγείτο ο υιός του Απόλλωνος, Μίλητος: «…Και ο Μίλητος, πηγαίνοντας εις την Καρία, έκτισε εκεί την εξ αυτού ονομασθείσα πόλη Μίλητο…».(Βιβλιοθήκη, Γ.Ι.2).Μετά την κάθοδο των Ηρακλειδών, εγκατεστάθησαν εις την Μίλητο Ίωνες άποικοι και ούτως οι Μιλήσιοι έγιναν κράμα Κρητών και Ιώνων.Οι Μιλήσιοι και γενικά οι Κρήτες και οι Ίωνες ήσαν σπουδαίοι ναυτικοί και δεν τους ήταν δύσκολο να αποικίσουν την ήδη Ελληνική Ιρλανδία, νικώντας τους Δαναούς, όπως και εις την Πελοπόνησο οι Δωριείς είχαν νικήσει τους Αχαιούς.Κατά την πορεία τους προς την Ιρλανδία, οι Μιλήσιοι πέρασαν και από την Ιβηρία, η οποία είχε επίσης κατακλυσθεί από Έλληνες αποίκους από την απωτάτη αρχαιότητα, όπως αποδεικνύεται από την καταφανή φυλετική ομοιότητα μεταξύ Ελλήνων και Ιβήρων, καθώς και από πλήθος στοιχείων, ιστορικών, αρχαιολογικών, εθνολογικών κ.λ.π.
Ειδικά δέ δια την βόρειο Ισπανία, ο Στράβων αναφέρει: «Και εις τους Καλλαϊκούς (σημερινή Γαλικία της ΒΔ. Ισπανίας) κατοίκησαν μερικοί από τους εκστρατεύσαντες μετά του Τεύκρου και υπάρχουν εδώ πόλεις, η μέν καλουμένη Έλληνες, η δέ Αμφίλοχοι, καθώς και ο Αμφίλοχος πέθανε εδώ και οι σύντροφοί του πλανήθηκαν μέχρι τα μεσόγεια.Και αυτός και άλλοι λέγουν πως έχει ιστορηθεί ότι, και κάποιοι από όσους ήσαν μαζί με τον Ηρακλή, καθώς και άλλοι από την Μεσσήνη, εποίκησαν την Ιβηρία, και ότι οι Λάκωνες κατέλαβαν κάποιο μέρος της Κανταβρίας (σημερινή Αστούρια της ΒΔ. Ισπανίας).Εκεί δέ αναφέρουν και πόλη Ωκέλλα, κτίσμα του Ωκέλλα, ο οποίος μετέβη εις την Ιταλία μαζί με τον Αντήνορα και τα παιδιά του». (Γεωγραφικά, Γ.3.5).Επομένως, ακόμη και αν θεωρηθεί ως κοιτίδα των Μιλησίων της Ιρλανδίας η βόρειος Ισπανία, εις την περίπτωση αυτή ήσαν Ελληνο-Ίβηρες.

Ζ.Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΓΑΛΑΤΩΝ

Κατά τους τελευταίους προχριστιανικούς αιώνες, μετανάστευσαν εις την Ιρλανδία, διαμέσου της Βρετανίας, και αρκετοί Γαλάτες και ούτως έγινε η τελική διαμόρφωσις του πληθυσμού της Ιρλανδίας, εις Ελληνογαλατικό.Οι Ελληνογαλάτες της Ιρλανδίας είχαν αξιόλογη πολιτική και στρατιωτική οργάνωση, αλλά ταυτόχρονα κατοικούσαν εις την Ιρλανδία και διάφορες βαρβαρικές φυλές, προφανώς μη Ελληνικής καταγωγής και ίσως απόγονοι των τερατωδών Φομορίων.Δια τους βαρβάρους αυτούς, ο Στράβων αναφέρει ότι: «…Οι κατοικούντες αυτή (την Ιέρνη-Ιρλανδία) είναι οι αγριώτεροι των Βρεττανών, όντες ανθρωποφάγοι και πολυφάγοι, θεωρώντες καλό να τρώνε τους τελευτήσαντες πατέρες και να συνουσιάζονται φανερώς και με τις άλλες γυναίκες και με τις μητέρες και τις αδελφές.Και λέγουμε αυτά ούτως, χωρίς να έχουμε αξιοπίστους μάρτυρες» (Γεωγραφικά, Δ..5.4).Πράγματι, καθώς η Ιέρνη είχε πλέον αποκοπεί από τον Ελληνο-Μεσογειακό κόσμο, δεν υπήρχαν αξιόπιστες πληροφορίες δι’αυτή και οι κάτοικοί της θεωρούνταν ανεξαιρέτως βάρβαροι, καθώς δεν ήσαν γνωστοί οι πολιτισμένοι Ελληνογαλάτες της νήσου


ΙΙ.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Δια τον πανάρχαιο Ελληνικό αποικισμό της Βρετανίας μας πληροφορούν αναλυτικά
οι αυθεντικές Βρετανικές (δηλαδή προ-Αγγλοσαξονικές) παραδόσεις, όπως έχουν καταγραφεί κυρίως εις την «Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας», έργο του Ουαλού χρονικογράφου Γοδεφρείδου του Μονμάουθ, το οποίο γράφηκε περί το 1130.Το έργο αυτό αποτελείται από 12 βιβλία και καταγράφει εκτενώς την ιστορία των ιθαγενών Βρετανών, από την πανάρχαια εποχή μέχρι το 682 μ.Χ.Επίσης, δευτερεύουσα πηγή δια τον Ελληνικό αποικισμό Βρετανίας αποτελεί η «Ιστορία των Βρετανών», έργο του Ουαλού χρονικογράφου Νεννίου, το οποίο γράφηκε περί το 860 και αποτελεί μία επιτομή της ιστορίας των ιθαγενών Βρετανών, από την πανάρχαια εποχή μέχρι τον 6ο αιώνα μ.Χ.Και τα δύο αυτά έργα ανάγουν την καταγωγή των Βρετανών εις Τρώες αποίκους που μετανάστευσαν εις την Βρετανία τρείς γενεές μετά την άλωση της Τροίας από τους Αχαιούς.

Α.Η ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΣ ΤΩΝ ΤΡΩΩΝ

Οι Τρώες ήσαν αναμφισβήτητα Ελληνικό φύλο, όπως αποδεικνύεται από πλήθος στοιχείων, ιστορικών, αρχαιολογικών, εθνολογικών κ.λ.π.Τις σημαντικότερες και περισσότερες σχετικές πληροφορίες μας παρέχει ο ιστορικός του 1ου αιώνος π.Χ, Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, ο οποίος εις το πρώτο βιβλίο του έργου του «Ρωμαϊκή Αρχαιολογία» αποδεικνύει μεταξύ άλλων ότι οι Τρώες ήσαν Ελληνικό φύλο που προήλθε από την Αρκαδία.
«Ότι και το έθνος των Τρώων ήταν Ελληνικό, όπως και όσα άλλα εξόρμησαν εκ της Πελοποννήσου, έχει ειπωθεί και από κάποιους άλλους από παλαιά, θα λεχθεί δέ περιληπτικά και από εμένα.Έχει δέ ο λόγος περί αυτών ως εξής: Ο Άτλας έγινε ο πρώτος βασιλεύς εις την σήμερα καλουμένη Αρκαδία και κατοικούσε περί τι Καυκώνιο όρος.Τούτος είχε επτά θυγατέρες, οι οποίες, όπως λέγεται, καταστερίσθηκαν εις τον ουρανό με την επίκληση Πλειάδες.Ο Ζεύς νυμφεύθηκε την μία εξ αυτών, την Ηλέκτρα, και γέννησε εξ αυτής τον Ίασο και τον Δάρδανο.
Ο μέν Ίασος λοιπόν έμεινε άγαμος, ο δέ Δάρδανος έλαβε ως γυναίκα του την Χρύση, θυγατέρα του Πάλλαντος, εκ της οποίας γεννήθηκαν ο Ιδαίος και ο Δείμας.Αφού αυτοί διαδέχθηκαν τον Άτλαντα, βασίλευσαν δια κάποιο χρόνο εις την Αρκαδία, αλλά έπειτα, επειδή έγινε μέγας κατακλυσμός περί την Αρκαδία, οι μέν πεδιάδες πλημμύρισαν και επι πολύ χρόνο ήταν αδύνατον να καλλιεργηθούν, οι δέ άνθρωποι, επειδή κατοικούσαν εις τα όρη ποριζόμενοι με δυσκολία τις τροφές τους, συμφώνησαν ότι, η εναπομείνασα γή δεν ήταν ικανή να τους θρέψη όλους, και χωρίσθηκαν εις δύο τμήματα.Και άλλοι εξ αυτών παρέμειναν εις την Αρκαδία, καθιστώντας βασιλέα τον Δείμαντα του Δαρδάνου, οι δε λοιποί έφυγαν από την Πελοπόννησο με μεγάλο στόλο.
Πλέοντας δέ παρά την Ευρώπη, έφθασαν εις τον καλούμενο Μέλανα κόλπο και έτυχε να προσορμισθούν εις κάποια νήσο της Θράκης, δια την οποία δεν μπορώ να πώ, αν ήταν και πρίν κατοικημένη ή έρημος.Εις αυτή έδωσαν το σύνθετο όνομα Σαμοθράκη, εξ ανδρός και τόπου.Διότι, η νήσος ανήκει εις την Θράκη, ο δέ οικιστής της ήταν ο Σάμων, υιός του Ερμού και της Κυλληνίδος νύμφης που ονομαζόταν Ρήνη.
Αφού δέ παρέμειναν εκεί επί όχι πολύ χρόνο, επειδή ο βίος τους δεν ήταν άνετος, καθώς μάχονταν με άγονη γή και άγρια θάλασσα, αφήνοντας ολίγους εις την νήσο, οι περισσότεροι έφυγαν πάλι δια την Ασία, έχοντας ηγεμόνα της αποικίας τον Δάρδανο.Διότι, ο Ίασος πέθανε εις την νήσο, πληγείς από κεραυνό, επειδή ορεγόταν να συνουσιασθή με την Δήμητρα.Αφού δέ αποβιβάσθηκαν εις τον σήμερα καλούμενο Ελλήσποντο, κατοίκησαν περί την ύστερον κληθείσα Φρυγίας.Ο μέν Ιδαίος του Δαρδάνου, έχοντας μέρος της στρατιάς κατοίκησε εις τα όρη που σήμερα λέγονται Ιδαία από εκείνον, ίδρυσε εκεί ιερό της Μητέρας των θεών και καθιέρωσε όργια και τελετές, που παραμένουν μέχρι την εποχή μας εις όλη την Φρυγία.Ο δέ Δάρδανος έκτισε ομώνυμή του πόλη εις την σήμερα καλουμένη Τρωάδα, καθώς του έδωσε τις περιοχές ο βασιλεύς Τεύκρος, από τον οποίον παλαιά η χώρα ονομαζόταν Τευκρίς.
Τούτος δέ, όπως αναφέρουν ο Φανόδημος, που έγραψε την Αττική αρχαιολογία, και πολλοί άλλοι, μετοίκησε εις την Ασία από την Αττική, όπου ήταν άρχων του δήμου Ξυπεταιέως, παρέχονται δέ πολλά τεκμήρια δι’αυτή την αναφορά.Αφού δέ κατέλαβε πολλή και εύφορη χώρα, που δεν είχε πολλούς ιθαγενείς κατοίκους, είδε με ευμένεια τον Δάρδανο και τους Έλληνες συντρόφους του, ως συμμάχους του εις τους πολέμους κατά των βαρβάρων και δια να μην είναι η γή έρημος».(Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.61.1-5).
Η Ελληνικότης των Τρωών αποδεικνύεται και από την Ιλιάδα του Ομήρου, όπου ο Ιλιακός πόλεμος παρουσιάζεται σαφώς ο εμφύλιος Ελληνικός:
-Οι Τρώες έχουν την ιδία γλώσσα με τους Αχαιούς, αφού συνομιλούν μεταξύ τους χωρίς διερμηνείς και τα ονόματά τους είναι αμιγώς Ελληνικά, όπως π.χ. Πρίαμος, Έκτωρ, Αλέξανδρος, Αντήνωρ, Αινείας, Αστυάναξ, Κασσάνδρα κ.λ.π.
-Οι Τρώες λατρεύουν τους Ελληνικούς θεούς και μάλιστα ο Όμηρος παρουσιάζει τους μισούς εξ αυτούς ως συμμάχους των Τρωών, πράγμα που δεν θα συνέβαινε αν οι Τρώες δεν ήσαν Ελληνικό φύλο.
-Οι Τρώες έχουν τον ίδιο φαινότυπο, τα ίδια ήθη και έθιμα και την ιδία κοινωνική, πολιτική και στρατιωτική οργάνωση με τους Αχαιούς.

Β.Ο ΤΡΩΪΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

Ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ αρχίζει το έργο του αναφέροντας ότι, κατά την εποχή του διατηρούταν έντονη η μνήμη των αρχαίων βασιλέων της Βρετανίας, ιδίως δέ του θρυλικού Αρθούρου, και ότι, η ιστορία του βασίζεται εις ένα αυθεντικό Βρετανικό χρονικό:«…Ενώ ήμουν προσηλωμένος εις αυτές τις σκέψεις, ο Γουόλτερ, αρχιδιάκονος της Οξφόρδης, άνδρας μεγάλης ευγλωττίας και με γνώση ξένων ιστοριών, μου προσέφερε ένα πολύ αρχαίο βιβλίο εις την Βρετανική γλώσσα, το οποίο με συνεχή, κανονική εξιστόρηση και κομψό ύφος, αναφέρει τις πράξεις όλων αυτών, από τον Βρούτο, πρώτο βασιλέα των Βρετανών, μέχρι τον Καντουάλαντερ, υιό του Καντουάλλο.
Κατόπιν, ο Γοδεφρείδος αναφέρεται συνοπτικά εις τα έθνη της Βρετανίας «…Και τελικά αυτή κατοικήθηκε από πέντε διαφορετικά έθνη, τους Βρετανούς, τους Ρωμαίους, τους Σάξονες, τους Πίκτες και τους Σκώτους, εκ των οποίων οι Βρετανοί πρό των υπολοίπων, κατείχαν εις το παρελθόν ολόκληρη την νήσο από θάλασσα εις θάλασσα, μέχρι που η Θεία Δίκη, τιμωρώντας τους δια την αλαζονεία τους, τους ανάγκασε να δώσουν έδαφος εις τους Πίκτες και τους Σάξονες…» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.2).
Έπειτα, ο Γοδεφρείδος αρχίζει την αφήγησή του, εξιστορώντας ότι, μετά την άλωση της Τροίας πολλοί εκ των διασωθέντων Τρωών έφθασαν εις το Λάτιο της κεντρικής Ιταλίας, υπό την ηγεσία του Αινεία, υιού της θεάς Αφροδίτης και απογόνου του Διογενούς Δαρδάνου.Οι Τρώες ενώθηκαν με τους Λατίνους, λαό της κεντρικής Ιταλίας, και απετέλεσαν έναν ενιαίο λαό, εκ του οποίου προήλθαν οι Ρωμαίοι, με την ίδρυση της Ρώμης το 753 π.Χ., υπό των απογόνων του Αινεία, Ρωμύλου και Ρέμου.
Και οι Λατίνοι, όπως αποδεικνύει ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, ήσαν Ελληνικό φύλο Αρκαδικής καταγωγής, το οποίο μετά την εγκατάστασή του εις την Ιταλία ονομαζόταν αρχικά Αβορίγινες (=ιθαγενείς):
«…Και διέμειναν εις την ίδια κατοικία, χωρίς να εκδιωχθούν πλέον υπό ετέρων και οι ίδιοι άνθρωποι άλλαξαν δύο φορές το όνομά τους.Μέχρι μέν του Τρωϊκού πολέμου, διέσωζαν ακόμη την αρχαία ονομασία των Αβοριγίνων, επί δέ του βασιλέως Λατίνου, που δυνάστευε κατά τον Ιλιακό πόλεμο, άρχισαν να καλούνται Λατίνοι».(Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.9.3)
«Οι δέ λογιώτατοι των Ρωμαίων συγγραφέων, μεταξύ των οποίων ο Πόρκιος Κάτων, που συνέθεσε επιμελέστατα τις γενεαλογίες των πόλεων της Ιταλίας, ο Γάϊος Σεμπρώνιος και πολλοί άλλοι, λέγουν ότι, αυτοί (οι Αβορίγινες) είναι Έλληνες, από τους κατοικήσαντες κάποτε εις τη Αχαϊα, οι οποίοι μετανάστευσαν πολλές γενεές προ του Τρωϊκού πολέμου…Αν ο λόγος τούτος είναι ορθός, δεν μπορεί να είναι άποικοι ετέρου γένους, παρά του καλουμένου Αρκαδικού.
Διότι, αυτοί πρώτοι από τους Έλληνες, αφού πέρασαν τον Ιόνιο Κόλπο, κατοίκησαν εις την Ιταλία, υπό την ηγεσία του Οινώτρου, υιού του Λυκάονος, που ήταν πέμπτος από τον Αιζειό και τον Φορωνέα, των πρώτων δυναστών της Πελοποννήσου.Διότι, από τον Φορωνέα γεννήθηκε η Νιόβη.Υιός δέ αυτής και του Διός ήταν, όπως λέγεται, ο Πελασγός.Υιός δε του Αιζειού ο Λυκάων.Θυγατέρα δέ τούτου η Διηάνειρα.Εκ δέ της Δηιανείρας και του Πελασγού έτερος Λυκάων.Τούτου δε ο Οίνωτρος, 17 γενεές πρό των εκστρατευσάντων κατά της Τροίας.Αυτός ήταν λοιπόν ο χρόνος, κατά των οποίον οι Έλληνες έστειλαν την αποικία εις την Ιταλία».(Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.11.1-2)
Επίσης, ο Διονύσιος αναφέρει ότι, ο βασιλεύς Λατίνος ήταν υιός του Ηρακλέους: «…Και όταν έμελλε να φύγη δια το Άργος, την έδωσε δια γυναίκα εις τον βασιλέα των Λατίνων Φαύνο.Δι’αυτή την αιτία, πολλοί νομίζουν τον Λατίνο υιό τούτου και όχι του Ηρακλέους…» (Ρωμαϊκή Αρχαιολογία, Α.43)
Εις την συνέχεια του έργου του, ο Γοδεφρείδος αναφέρεται εις τους απογόνους του Αινεία (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.3): Ο Αινείας νυμφεύθηκε την Λαβινία, θυγατέρα του Λατίνου και έλαβε την βασιλεία των ενωμένων πλέον Τρωών και Λατίνων.Τον διαδέχθηκε ο υιός του Ασκάνιος, ο οποίος ίδρυσε την πόλη Άλμπα και γέννησε τον Σίλβιο.Ο Σίλβιος νυμφεύθηκε μία ανιψιά της Λαβινίας και γέννησε από αυτή τον Βρούτο.Όταν ο Βρούτος ήταν νέος, φόνευσε κατά λάθος με βέλος τον πατέρα του, κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού και δια τούτο οι συγγενείς του τον εξόρισαν από την Ιταλία.Τότε, ο Βρούτος πήγε εις την Ελλάδα και κατοίκησε μαζί με τους απογόνους των Τρωών αιχμαλώτων που είχε φέρει εις την Ήπειρο ο Νεοπτόλεμος, μετά την άλωση της Τροίας.O Bρούτος άρχισε σύντομα να διακρίνεται δια την ανδρεία του, την γενναιοδωρία του και τις ηγετικές ικανότητές του και η φήμη του εξαπλώθηκε εις τους Τρώες της Ελλάδος, οι οποίοι άρχισαν να συρρέουν συνεχώς προς αυτόν από όλα τα μέρη, μέχρι που τελικά συγκεντρώθησαν 7.000 μάχιμοι άνδρες, πλήν των γυναικοπαίδων.Οι ενωμένοι Τρώες άρχισαν, υπό την λαμπρή ηγεσία του Βρούτου, να πολεμούν κατά του βασιλέως της Ηπείρου Πανδράσου, μέχρι που τελικά νίκησαν τους Ελλαδίτες, αιχμαλωτίζοντας και τον βασιλέα Πάνδρασο.Τελικά, ο εμφύλιος πόλεμος έληξε, καθώς ο Πάνδρασος συμφιλιώθηκε με τον Βρούτο, δίδοντάς του ως σύζυγο την θυγατέρα του Ιγνόγη.
Οι Τρώες αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και ο Πάνδρασος τους βοήθησε συγκεντρώνοντας δια λογαριασμό τους 324 πλοία από όλη την Ελλάδα, εφοδιασμένα με παντοειδείς προμήθειες.Οι Τρώες απέπλευσαν από τις Ελληνικές ακτές και έφθασαν εις μία νήσο, ονομαζομένη Λεογεσία και ερημωμένη από πειρατικές επιδρομές.Εις την νήσο αυτή ευρήκαν μία έρημη πόλη, εις την οποία υπήρχε ναός και άγαλμα της θεάς Αρτέμιδος, εις την οποία αποφάσισαν να προσευχηθούν δια να τους φανερώση εις ποια χώρα επρόκειτο να κατοικήσουν.Ούτως, τέλεσαν θυσίες προς τιμή του Διός, του Ερμή και της Αρτέμιδος και ο ίδιος ο Βρούτος απήγγειλε εννέα φορές ευχή προς την Αρτέμιδα.Κατόπιν, έπεσαν να κοιμηθούν και ο Βρούτος, που κοιμήθηκε έμπροσθεν του βωμού της Αρτέμιδος, είδε κατά τα μεσάνυκτα εις όνειρο την ιδία την θεά, η οποία του χρησμοδότησε να κατευθυνθή προς την Βρετανία:
«Βρούτε, πέρα από τα Γαλλικά βασίλεια
κείται μία ωκεάνια νήσος, πανταχόθεν περιβαλλομένη από θάλασσα.
Μία ωκεάνια νήσος, άλλοτε κατοικημένη από γίγαντες,
άλλα τώρα έρημη, κατάλληλη δια το γένος σου.
Δια να φθάσης εις αυτές τις ωραίες ακτές, ύψωσε τα πανιά σου.
Ίδρυσε εκεί δια το γένος σου μία νέα Τροία.
Μία βασιλεία, την οποία ο χρόνος δεν θα φθείρει,
ούτε θα στενέψει τα όριά της».(Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.11).
Ο Βρούτος ανακοίνωσε τον χρησμό εις τους συντρόφους του και αφού αποφάσισαν να ακολουθήσουν τις θείες οδηγίες, απέπλευσαν κατευθυνόμενοι προς τα δυτικά. Μετά από πλού τριάντα ημερών έφθασαν αρχικά εις την Λιβύη, από εκεί εις την Μαυριτανία και τελικά εις τις Ηράκλειες Στήλες όπου «είδαν μερικά από εκείνα τα θαλάσσια τέρατα, που ονομάζονται Σειρήνες, οι οποίες περικύκλωσαν τα πλοία τους και παραλίγο να τα ανατρέψουν…».(Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.12). Ούτως, οι Τρώες αναγκάσθηκαν να επιστρέψουν εις την Μεσόγειο θάλασσα: «…Εντούτοις αυτοί άλλαξαν πορεία δια να ξεφύγουν και ήλθαν εις την Τυρρηνική θάλασσα, όπου εις τις ακτές της συνάντησαν αρκετά έθνη καταγόμενα από τους πρόσφυγες Τρώες, οι οποίοι είχαν συνοδεύσει τον Αντήνορα εις την φυγή του.Ο αρχηγός τους, που ονομαζόταν Κορίνεος, ήταν μέτριος ως προς τους λόγους, αλλά με μεγάλο θάρρος και τόλμη, ώστε αντιμετωπίζοντας οποιοδήποτε πρόσωπο, ακόμη και γιγαντιαίου αναστήματος, θα τον κατέβαλε αμέσως, σαν να ήταν παιδί…».(Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.12).
Οι Τρώες του Κορινέου ενώθησαν με τους Τρώες του Βρούτου και όλοι μαζί κατευθύνθησαν πρός την Ακουϊτανία της δυτικής Γαλατίας, όπου πολέμησαν νικηφόρα κατά των Γαλατών. Κατά τις μάχες διακρίθηκε ο ανιψιός του Βρούτου, Τουρόνος, ο οποίος «…δεν ήταν κατώτερος ουδενός πλήν του Κορινέου, εις το θάρρος και την σωματική δύναμη.Αυτός μόνος του φόνευσε με το ξίφος του 600 άνδρες, αλλά δυστυχώς φονεύθηκε τελικά από το πλήθος των Γαλατών που όρμησαν πάνω του.Από αυτόν έλαβε το όνομά της η πόλις Τούρ, επειδή τάφηκε εκεί…» (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.15).Παρά τις νίκες τους όμως, οι Τρώες δεν μπορούσαν να αντιμετωπίζουν συνεχώς τους ασυγκρίτως πιο πολυαρίθμους Γαλάτες και ούτως εγκατέλειψαν την Γαλατία και ακολουθώντας τον χρησμό της θεάς Αρτέμιδος έφθασαν εις την νότιες Βρετανικές ακτές.
Εις την συνέχεια, ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ αναφέρει δια την Βρετανία «Τότε η νήσος ονομαζόταν Αλβιών και δεν κατοικούνταν παρ’ουδενός, εκτός από λίγους γίγαντες…».(Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.16).Βλέποντας οι Τρώες την ευφορία και την αφθονία των ποταμών, αποφάσισαν να εγκατασταθούν οριστικά εις την νήσο, αφού πρώτα την εκκαθάριζαν από τους γίγαντες, όπως και έπραξαν αμέσως μετά: «…Ούτως, αυτοί πέρασαν από όλες τις επαρχίες, εξανάγκασαν τους γίγαντες να διαφύγουν εις τα σπήλαια των βουνών και μοίρασαν μεταξύ τους την χώρα, σύμφωνα με τις οδηγίες του αρχηγού τους.Έπειτα,άρχισαν να καθαρίζουν το έδαφος και να κτίζουν κατοικίες, ώστε εντός λίγου χρόνου η χώρα έμοιαζε σαν ένας τόπος κατοικημένος από πολύ καιρό.Τελικά, ο Βρούτος ονόμασε την νήσο από το όνομά του Βρετανία και τους συντρόφους του Βρετανούς, διότι ούτως επιθυμούσε να διαιωνίση την μνήμη του ονόματός του.Από όπου η γλώσσα του έθνους, η οποία αρχικά έφερε το όνομα Τρωϊκή ή τραχεία Ελληνική, ονομάσθηκε Βρετανική.Αλλά ο Κορίνεος, κατά μίμηση του αρχηγού του, ονόμασε το μέρος της νήσου που έλαβε ως μερίδιό του, Κορινέα και τους ανθρώπους του Κορινέους, από το όνομά του…». (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.16)
Αφού ο Βρούτος στερέωσε την εξουσία του εις ολόκληρη την Βρετανία, αποφάσισε να ιδρύση μία πρωτεύουσα δια το βασίλειό του: «Ο Βρούτος, έχοντας τελικά επιβληθεί εις το βασίλειό του, συνέλαβε το σχέδιο να κτίση μία πόλη, και δια τούτο ταξίδευσε διαμέσου της χώρας, δια να εύρη μία κατάλληλη τοποθεσία, μέχρι που ήλθε εις τον ποταμό Τάμεση, όπου, αφού περπάτησε κατά μήκος των οχθών του, ευρήκε τελικά μία τοποθεσία, κατάλληλη δια τον σκοπό του.Εκεί λοιπόν, έκτισε μία πόλη, την οποία ονόμασε νέα Τροία, όνομα, που διατηρήθηκε έκτοτε δια πολύ καιρό, μέχρι που τελικά, εκ παραφθοράς της γνησίας λέξεως,κατέληξε να ονομάζεται Τρινοβάντουμ.Αλλά έπειτα, όταν ο Λούντ, αδελφός του Κασσιβελαύνου, ο οποίος πολέμησε κατά του Ιουλίου Καίσαρος, έλαβε την διακυβέρνηση του βασιλείου, περιέβαλε την πόλη με εντυπωσιακά τείχη και πύργους αξιοθαυμάστου εργασίας και διέταξε να καλείται από το όνομά του, Κάερ-Λούντ, που σημαίνει πόλις του Λούντ… Αφού ο Βρούτος τελείωσε την κτίση της πόλεως, επέλεξε τους πολίτες, οι οποίοι θα την κατοικούσαν και τους έθεσε νόμους δια την ειρηνική διακυβέρνησή τους…». (Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.17-18)
Ο Βρούτος βασίλευσε επί 24 έτη μετά την άφιξη των Τρώων εις την Βρετανία και μετά τον θάνατό του τον διαδέχθησαν οι τρείς υιοί του, οι οποίοι μοίρασαν μεταξύ τους την χώρα.Ο πρεσβύτερος υιός του Λοκρίνος έλαβε το μεγαλύτερο και κεντρικό τμήμα της Βρετανίας, που ονομάσθηκε εξ αυτού Λοεγκρία, δηλαδή την σημερινή Αγγλία.Ο μεσαίος υιός Κάμβερος έλαβε την περιοχή, που ονομάσθηκε εξ αυτού Καμβρία, δηλαδή την σημερινή Ουαλία και ο νεώτερος υιός Αλβάνακτος έλαβε την περιοχή, που ονομάσθηκε εξ αυτού Αλβανία, δηλαδή την σημερινή Σκωτία.(Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας, 1.18).
Την ιστορία του Γοδεφρείδου επιβεβαιώνει και η πολύ συνοπτικότερη «Ιστορία των Βρετανών» του Νεννίου.Αρχικά, και ο Νέννιος αναφέρεται εις την αυθεντικότητα των πηγών του, λέγων ότι, προήλθαν: «…εν μέρει από τις παραδόσεις των προγόνων μας, εν μέρει από τα γραπτά και τα μνημεία των αρχαίων κατοίκων της Βρετανίας, εν μέρει από τα Ρωμαϊκά χρονικά και τα χρονικά των Αγίων Πατέρων Ισιδώρου, Ιερωνύμου, Προσπέρου, Ευσεβίου και από τις ιστορίες των Σκώτων και των Σαξόνων…» (Ιστορία των Βρετανών, Προίμιο).
Εις την συνέχεια, αναφέρεται συνοπτικά εις τα έθνη της Βρετανίας: «Το όνομα της νήσου Βρετανία προέρχεται από τον Βρούτο, έναν Ρωμαίο ύπατο…Οι κάτοικοί της αποτελούνται από τέσσερεις διαφορετικούς λαούς, τους Σκώτους, τους Πίκτες, τους Σάξονες και τους αρχαίους Βρετανούς» (Ιστορία των Βρετανών, 7).
Και έπειτα, αφηγείται την ίδια ιστορία με τον Γοδεφρείδο του Μονμάουθ, γράφοντας μεταξύ άλλων: «Σύμφωνα με τα χρονικά της Ρωμαϊκής ιστορίας, οι Βρετανοί έλκουν την καταγωγή τους από τους Έλληνες και τους Ρωμαίους από κοινού»…Δι’αυτή την αιτία, ο Βρούτος εξορίσθηκε από την Ιταλία και ήλθε εις τις νήσους της Τυρρηνικής θαλάσσης…Έπειτα, πήγε εις τους Γαλάτες και έκτισε την πόλη των Τουρόνων, ονομασθείσα Τούρνις.Τελικά, ήλθε εις αυτή την νήσο, ονομασθείσα υπό αυτού Βρετανία, κατοίκησε εκεί και την γέμισε με τους απογόνους του και αυτή είναι κατοικημένη από εκείνο τον χρόνο έως την παρούσα εποχή» (Ιστορία των Βρετανών, 10).
Όπως αναφέρει ο Νέννιος, οι Βρετανοί κυριάρχησαν επί πολλούς αιώνες εις ολόκληρη την Βρετανία, μέχρι την άφιξη νέων εισβολέων: «Μετά από διάστημα όχι ολιγότερο των 800 ετών, ήλθαν οι Πίκτες και κατέλαβαν τις Ορκάδες νήσους.Από εκεί ερήμωσαν πολλές περιοχές και κατέλαβαν εκείνες εις την αριστερά πλευρά της Βρετανίας, όπου παραμένουν ακόμη, κρατώντας σήμερα εις την κατοχή τους το ένα τρίτο της Βρετανίας» (Ιστορία των Βρετανών, 12).Ο πολύ αξιόπιστος Ρωμαίος ιστορικός, Τάκιτος, αποκαλεί τους Πίκτες Καληδονίους και αναφέρει περί της καταγωγής τους: «…Τα ερυθρά μαλλιά και τα μεγάλα άκρα των κατοίκων της Καληδονίας (σημερινής Σκωτίας) φανερώνουν καθαρά την Γερμανική καταγωγή τους» (Αγρικόλας,11).Το Αγγλοσαξονικό Χρονικό (Προοίμιο) αναφέρει περί της καταγωγής των Πικτών: «…Έπειτα, ήλθαν οι Πίκτες από την Σκυθία, με μακρά πλοία, όχι πολλοί.Και αφού απεβιβάσθησαν εις την βόρειο Ιρλανδία, είπαν εις τους Σκώτους ότι, έπρεπε να κατοικήσουν εκεί.Αλλά δεν θα τους έδιναν την άδεια, διότι οι Σκώτοι τους είπαν ότι, δεν μπορούσαν να κατοικήσουν όλοι μαζί εκεί.“Αλλά” είπαν οι Σκώτοι “μπορούμε εντούτοις να σας δώσουμε μία συμβουλή.Γνωρίζουμε μία άλλη νήσο εδώ, προς ανατολάς.Εκεί μπορείτε να κατοικήσετε, αν θέλετε και αν συμφωνήσετε, θα σας βοηθήσουμε δια να μπορέσετε να το πετύχετε”.Κατόπιν οι Πίκτες πήγαν και εισήλθαν εις την βόρεια χώρα, ενώ την νότια κατείχαν οι Βρετανοί, όπως είπαμε πρίν.Και οι Πίκτες πήραν συζύγους από τους Σκώτους, με τον όρο ότι, θα εξέλεγαν πάντα τους βασιλείς τους από το θηλυκό γένος, το οποίο έχουν συνεχίση να κάνουν, εδώ και πολύ καιρό από τότε…».
Εις την αρχαία εποχή, πριν καθιερωθεί ο γεωγραφικός όρος Γερμανία, το δυτικό τμήμα της περιλαμβανόταν εις την Γαλατία και το ανατολικό τμήμα της εις την Σκυθία.Επομένως, η Σκυθική καταγωγή των Πικτών, κατά το Αγγλοσαξονικό Χρονικό, ταυτίζεται με την Γερμανική καταγωγή τους κατά τον Τάκιτο.Δεν δύναται να διευκρινισθή από ποια ακριβώς Γερμανική περιοχή ήλθαν οι Πίκτες, αν και το πιθανότερο είναι ότι, έφθασαν από την Νορβηγία, αφού αφίχθησαν πρώτα, είτε εις τις Ορκάδες νήσους, που είναι εις το βορειότατο τμήμα της Βρετανίας, άνωθεν της Σκωτίας και απέναντι των Νορβηγικών ακτών, είτε εις την βόρειο Ιρλανδία.Άλλωστε, από την Νορβηγία είχαν μεταναστεύσει και οι Τουάθα ντε Ντανάν εις την Ιρλανδία, ενώ και κατά τον Μεσαίωνα οι Νορβηγοί Βίκινγκς αποίκισαν την Ιρλανδία και την Σκωτία.Αν δέ πράγματι οι Πίκτες ήλθαν από την Νορβηγία, τότε ήσαν εν μέρει Ελληνικής καταγωγής, αφού όπως θα αναλυθεί κατωτέρω οι Σκανδιναβικοί λαοί αποτελούσαν μείξη Ελλήνων αποίκων με τους λαούς της Βορείου.Αφού λοιπόν οι Πίκτες έφθασαν εις την βόρειο Ιρλανδία, ανεμίχθησαν με τους Σκώτους, δηλαδή τους Ελληνογενείς Ιρλανδούς, λαμβάνοντας γυναίκες εξ αυτών και έπειτα κατέλαβαν την Σκωτία.Έκτοτε, όπως, αναφέρει ο Νέννιος, οι Πίκτες, εις συμμαχία με τους εν μέρει συγγενείς τους Σκώτους, επιτίθονταν διαρκώς κατά των Βρετανών: «Οι Βρετανοί, που δεν υποπτεύονταν ουδεμία εχθρότητα και ήταν ανεφοδίαστοι εις αμυντικά μέσα, δέχονταν επιθέσεις ομοφώνως και διαρκώς, τόσο από τους Σκώτους εκ δυσμών, όσο και από τους Πίκτες εκ βορρά.Μετά από πολύ καιρό, οι Ρωμαίοι έγιναν κοσμοκράτορες…» (Ιστορία των Βρετανών, 15
Κατά τους επομένους αιώνες, μετανάστευσαν εις την Βρετανία και διάφοροι Γαλατικοί λαοί, όπως μας πληροφορεί και ο Τάκιτος: «…Εκείνοι, που είναι οι πλησιέστεροι προς τους Γαλάτες είναι επίσης όπως αυτοί, είτε λόγω της μονίμου επιδράσεως της καταγωγής, είτε επειδή εις χώρες που είναι απέναντι η μία εις την άλλη, το κλίμα έχει παράγει ίδιες φυσικές ποιότητες.Αλλά κατά γενική κρίση, πιστεύω ότι, οι Γαλάτες εγκατεστάθησαν εις μία εγγυτάτη εις αυτούς νήσο.Η θρησκευτική πίστη τους φαίνεται εις τα χαρακτηριστικά των δειδιδαιμονιών (των Γαλατών).Η γλώσσα τους ολίγον διαφέρει και υπάρχει εις αυτούς η ίδια τόλμη ως προς την πρόκληση του κινδύνου και όταν είναι πλησίον, η ίδια δειλία ως προς την αποφυγή του» (Αγρικόλας,11).Οι Γαλάτες ανεμίχθησαν με τους Ελληνογενείς Βρετανούς και τους Πίκτες και ούτως κατά την Ρωμαϊκή εποχή πλέον, οι κάτοικοι της Βρετανίας θεωρούνταν Γαλάτες.Είχαν όμως διατηρηθεί και αυτόνομες φυλετικές ομάδες Ελληνογενών Βρετανών, όπως αναφέρει ο Τάκιτος: «...Η μελαχρινή χροιά των Σιλούρων, τα συνήθως σγουρά μαλλιά τους και το γεγονός ότι, η Ισπανία είναι η απέναντι εις αυτούς ακτή, είναι απόδειξη ότι, εις μία προηγουμένη εποχή, οι Ίβηρες διέσχισαν την θάλασσα και κατέλαβαν αυτά τα μέρη…» (Αγρικόλας,11).Βεβαίως Είναι προφανές ότι, οι Σίλουροι ήσαν απόγονοι των Τρωών αποίκων, ενώ και η ονομασία τους είναι καθαρά Ελληνική, αφού εις την Ελληνική γλώσσα σίλουρος ονομάζεται ένα είδος ιχθύος.Αυτή η ονομασία υποδηλώνει τον ναυτικό χαρακτήρα των αρχαίων Ελλήνων, οι οποίοι ως ιχθύες έπλεαν εις όλες τις θάλασσες του κόσμου.Αλλά ακόμη και αν οι Σίλουροι θεωρηθούν Ίβηρες, εις την περίπτωση αυτή ήσαν Ελληνο-Ίβηρες εκ των Ελληνικών αποικιών της βορείου Ισπανίας, η οποία ήταν ενδιάμεσος σταθμός των ταξιδιών μεταξύ Βρετανίας και Μεσογείου θαλάσσης.
Τελικά, κατά τον 1ο αιώνα μ.Χ., μετά από σκληρούς αγώνες, οι Ρωμαίοι υπέταξαν την Βρετανία, πλήν της Καληδονίας, και ούτως η Βρετανία εντάχθηκε εις τον Ελληνορωμαϊκό κόσμο.Ούτως, κατά τους επομένους αιώνες, αν και οι Βρετανοί διετήρησαν τον Κελτικό χαρακτήρα τους, υπέστησαν μεγάλη Ρωμαϊκή επίδραση και αρκετοί εξ αυτών εκλατινίσθησαν.
Τελευταία ἐπεξεργασία ἀπὸ ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ τὴν Τρί 19/05/2009 21:47, ἐπεξεργάστηκε 2 φορὲς συνολικά.
ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 172
Ἐγγραφή: Δευ 17/12/2007 20:38

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

Δημοσίευσηἀπό ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ » Πέμ 07/05/2009 21:24

3.Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ
ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΥΡΩΠΗΣ



Ο Ελληνικός αποικισμός της κεντρικής και βορείου Ευρώπης διεξήχθη εν μέρει από τα νότια Ελληνικά φύλα των Δαναών και των Τρωών, κυρίως όμως από τον Θρακικό λαό των Γετών.Οι Θράκες κατοικούσαν κυρίως εις την ανατολική χερσόνησο του Αίμου, δηλαδή εις τις σημερινές Δ. Θράκη, Α. Θράκη, Βουλγαρία και Ρουμανία, ενώ μέχρι τον 8ο αιώνα π.Χ. περιλαμβανόταν εις την Θράκη και ολόκληρη η Μακεδονία. Επίσης, κατοικούσαν εις την δυτική Μικρά Ασία οι Θρακικοί λαοί των Μυσών, των Βιθυνών και των Φρυγών.Βεβαίως, όπως αποδεικνύεται από πλήθος στοιχείων, μυθολογικών, ιστορικών, αρχαιολογικών κ.λ.π., οι Θράκες ήσαν πανάρχαιο Ελληνικό φύλο.Όλως ενδεικτικά, αναφέρονται οι εξής αποδείξεις δια την Ελληνικότητα των Θρακών:
α.Όλοι οι ανευρεθέντες σκελετοί των αρχαίων Θρακών ανήκουν εις το ονομαζόμενο Μεσογειακό φύλο της Λευκής φυλής, δηλαδή εις την Ελληνική φυλή, και είναι ίδιοι με αυτούς των υπολοίπων αρχαίων Ελλήνων.
β.Κατά το λεξικό του Ησυχίου, οι Θράκες αποκαλούνταν και Ίωνες: « Ίωνες: Αθηναίοι.Οι Ίωνες από Ίωνος και οι άποικοι αυτών.Μερικοί (αποκαλούν ούτως) και τους Θράκες, Αχαιούς και Βοιωτούς Έλληνες».
γ.Ο Ηρόδοτος (γράφων περί το 440 π.Χ.) αναφέρει ότι, κατά την εποχή του οι Θράκες της χερσονήσου του Αίμου λάτρευαν κάποιους Ολυμπίους θεούς: «Σέβονται δέ (οι Θράκες) μόνο αυτούς τους θεούς, τον Άρη, τον Διόνυσο και την Άρτεμη.Οι δέ βασιλείς των, χωριστά από τους άλλους πολίτες, σέβονται τον Ερμή περισσότερο από όλους τους θεούς, ορκίζονται μόνο εις τούτον και λέγουν ότι, κατάγονται από τον Ερμή…».(Ιστορίαι, Ε.7).Όμως, αυτή η πληροφορία του Ηροδότου δεν είναι ακριβής, αφού όπως προκύπτει από άλλες πηγές και από αρχαιολογικά ευρήματα οι Θράκες λάτρευαν και αρκετούς άλλους Ελληνικούς θεούς όπως ο Ζεύς, η Ήρα, ο Απόλλων, η Αφροδίτη κ.λ.π.Επομένως, οι Θράκες δεν λάτρευαν μόνο τους θεούς που αναφέρει ο Ηρόδοτος, αλλά απλώς η λατρεία αυτών των θεών ήταν ευρύτατα διαδεδομένη μεταξύ των Θρακών.Μάλιστα, κατά τις αρχαίες Ελληνικές παραδόσεις η Θράκη ήταν η κυρία επίγεια κατοικία του θεού Άρεως, πράγμα που αποδεικνύει ότι, οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν και την Θράκη Ελληνική γή.
δ.Εις την Ελληνική μυθολογία αναφέρονται αρκετοί Θράκες ήρωες με Ελληνικά ονόματα και μάλιστα αρκετοί εξ αυτών ήσαν τέκνα των Ολυμπίων θεών.Μερικοί εκ των σημαντικότερων Θρακών ηρώων ήσαν οι κάτωθι:
-Ο βασιλεύς της Θράκης, Οίαγρος, που γέννησε με την Μούσα Καλλιόπη τον Ορφέα.
-Ο θείος μύστης και αοιδός, Ορφεύς, που είχε πρωταγωνιστική συμμετοχή εις την Αργοναυτική εκστρατεία και ίδρυσε την Ορφική λατρεία και αρκετές άλλες μυστηριακές τελετές.Γενικά, ο Ορφεύς ήταν η μεγαλύτερη πνευματική μορφή της αρχαίας Ελλάδος και η Ελληνική φιλοσοφία βασίσθηκε κυρίως εις τις διδαχές του.
-Ο ποιητής και μάντης Μουσαίος, που ήταν μαθητής και πιθανότατα και υιός του Ορφέως.
-Οι δίδυμοι Ζήτης και Κάλαϊς, υιοί του θεού Βορέως και της Ωρεθυίας, θυγατέρας του Αθηναίου βασιλέως Ερεχθέως, οι οποίοι είχαν πρωταγωνιστική συμμετοχή εις την Αργοναυτική εκστρατεία.
-Ο αοιδός, ιερεύς της θεάς Δήμητρος και πολεμιστής Έυμολπος, που ήταν υιός του θεού Ποσειώνος και της Χιόνης, θυγατέρας του θεού Βορέως.Ο Εύμολπος εισήγαγε επίσημα τα Ελευσίνια μυστήρια και έγινε γενάρχης του ιερατικού γένους των Ευμολπιδών, οι οποίοι ήσαν έκτοτε επιμελητές των Ελευσινίων μυστηρίων.
-Ο βασιλεύς της Θράκης, Τηρεύς, που ήταν υιός του Άρεως και της νύμφης Βιστονίδος.
-Ο βασιλεύς της Σαλμυδησσού και μάντις Φινεύς.
-Ο βασιλεύς της Αίνου, Πόλτυς, που ήταν υιός του Ποσειδώνος.
-Ο βασιλεύς της Θράκης, Ακασαμενός, που ήταν υιός του Ποσειδώνος.
-Ο βασιλεύς της Θράκης, Παλαιστίνος, που ήταν υιός του Ποσειδώνος.
-Ο Σίθων, υιός του Ποσειδώνος και της Όσσης, που ήταν βασιλεύς της ομωνύμου Μακεδονικής χερσονήσου ή των Οδομαντών Θρακών.
-Ο βασιλεύς των Μυσών, Τήλεφος, που ήταν υιός του Ηρακλέους.
-Ο βασιλεύς των Ηδωνών Θρακών, Ρήσος, που ήταν υιός του ποταμού Στρυμόμος και της Μούσας Ευτέρπης ή της Μούσας Καλλιόπης.
ε.Οι εθνικές ονομασίες των Θρακικών λαών ήσαν Ελληνικές, όπως ενδεικτικά Αψίνθιοι, Αγριάνες, Κίκονες, Ξάνθιοι, Μυσοί, Βιθυνοί κ.λ.π.
στ.Τα τοπωνύμια των Θρακικών χωρών ήσαν Ελληνικά, όπως ενδεικτικά οι ποταμοί Νέστος, Έβρος και Ίστρος, τα όρη της Ροδόπης και του Αίμου, η νήσος Πεύκη κ.λ.π.
ζ.Ακριβώς λόγω της Ελληνικής καταγωγής των Θρακών, κατά την ιστορική εποχή τα νότια Ελληνά φύλα ίδρυσαν πολλές πόλεις εις τις Θρακικές χώρες, όπως ενδεικτικά το Βυζάντιο, η Πέρινθος, η Φιλιππούπολις, η Απολλωνία, η Κάλλατις, η Καρδία, η Λυσιμάχεια, η Κύζικος, η Νίκαια κ.λ.π.
Τον βόρειο κλάδο των Θρακών αποτελούσαν οι Γέτες, που κατοικούσαν εις τις σημερινές βόρειο Βουλγαρία και Ρουμανία:
«…Οι δέ Γέτες, οι οποίοι από ανοησία αντεστάθησαν, υπεδουλώθησαν αμέσως, αν και ήσαν οι ανδρειότατοι και δικαιότατοι πάντων των Θρακών».(Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Δ.93).
«Το έθνος των Θρακών είναι το μέγιστο πάντων των ανθρώπων, μετά τους Ινδούς βεβαίως…Έχουν δέ πολλά ονόματα κατά χώρες έκαστοι και όλοι αυτοί χρησιμοποιούν παραπλησίους νόμους ως προς όλα, πλήν των Γετών, των Τραυσών και των πέραν αυτών κατοικούντων Κρηστωναίων».(Ηρόδοτος, Ιστορίαι, Ε.3).
«Οι Έλληνες λοιπόν θεωρούσαν τους Γέτες Θράκες..Κατοικούσαν δέ εκατέρωθεν του Ίστρου (Δούναβη) και αυτοί και οι Μυσοί, όντες Θράκες και αυτοί, τους οποίους τώρα αποκαλούν Μοισούς.Από τους οποίους εξόρμησαν και οι Μυσοί που κατοικούν σήμερα μεταξύ των Λυδών, των Φρυγών και των Τρωών…».(Στράβων, Γεωγραφικά, Ζ.3.2).
Όπως δέ αναφέρει ο Στράβων, ο δυτικός κλάδος των Γετών ονομάζονταν Δακοί:
«Έγινε δέ και άλλος διαμερισμός της χώρας που παραμένει από παλαιά.Διότι, άλλους μέν ονομάζουν Δακούς και άλλους Γέτες.Γέτες μέν ονομάζονται οι κατοικούντες προς τον Πόντο και την ανατολή και Δακοί οι κατοικούντες εις την αντίθετη πλευρά, προς την Γερμανία και τις πηγές του Ίστρου, τους οποίους νομίζω ότι, παλαιά ονόμαζαν Δάους…» (Γεωγραφικά, Ζ.3.12).
«…Και το άνω μέρος του ποταμού, πρός τις πηγές, μέχρι των καταρρακτών, το ονόμαζαν Δανούιο, κυρίως αυτό που διασχίζει την χώρα των Δακών, ενώ το κάτω μέρος μέχρι τον Πόντο, εις την χώρα των Γετών, ονομάζουν Ίστρο.Οι Δακοί δέ είναι ομόγλωσσοι με τους Γέτες…» (Γεωγραφικά, Ζ.3.13).


ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΠΟΙΚΙΣΜΟ ΤΗΣ
ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΥΡΩΠΗΣ

Οι πληροφορίες μας δια τον Ελληνικό αποικισμό της βορείου και Κεντρικής Ευρώπης προέρχονται κυρίως από τις διάσπαρτες αναφορές διαφόρων αρχαίων και Μεσαιωνικών συγγραφέων:
α.Ο Τάκιτος αναφέρει ότι, ο θείος Ηρακλής είχε φθάσει και εις τις Γερμανικές χώρες; «Λέγουν (οι Γερμανοί) ότι, τους επισκέφθηκε και ο Ηρακλής, και όταν πηγαίνουν εις μάχες τον εξυμνούν πρώτο εξ όλων των γενναίων ανδρών…».(Γερμανία, 3).Προφανώς, ο Ηρακλής έφθασε εις την Γερμανία διαβαίνοντας τον ποταμό Ρήνο, κατά την εκστρατεία του εις την Γαλατία.
β.Ο Τάκιτος αναφέρει την άποψη κάποιων ότι, ο Οδυσσεύς έφθασε εις την Βόρειο θάλασσα και τις Γερμανικές χώρες κατά την διάρκεια των περιπλανήσεών του: «…Επίσης, όπως ισχυρίζονται μερικοί, κατά τις θρυλικές περιπλανήσεις του ο Οδυσσεύς έφθασε εις αυτόν τον ωκεανό (Βόρειο θάλασσα) και επισκέφθηκε τις Γερμανικές περιοχές, όπου ίδρυσε και ονόμασε το Ασκιβούργιο, μία πόλη εις τον Ρήνο, κατοικημένη μέχρι σήμερα.Ακόμη, προσθέτουν ότι, εις τον ίδιο τόπο ανευρέθη πρίν από πολύ καιρό ένας βωμός, αφιερωμένος από τον Οδυσσεά και επιγεγραμμένος με το όνομα του πατρός του, Λαέρτη, καθώς και ότι, υπάρχουν ακόμη εις τα σύνορα της Γερμανίας και της Ραιτίας κάποια μνημεία και τύμβοι, με Ελληνικές επιγραφές…» (Γερμανία, 3).
γ.Πολύ σημαντική πηγή δια τον βόρειο Ελληνικό αποικισμό αποτελεί το έργο «Περί της καταγωγής και των πεπραγμένων των Γετών», που γράφηκε κατά τα μέσα του 6ου αιώνος μ.Χ. από τον Γοτθικής καταγωγής ιστορικό Ιορδάνη, ως επιτομή ενός πολύ εκτενεστέρου έργου του Ρωμαίου συγκλητικού του 6ου αιώνος μ.Χ., Κασσιοδώρου.Ο Ιορδάνης καταγράφει την ιστορία της Γερμανικής φυλής των Γότθων από την πανάρχαια εποχή έως το 540 μ.Χ και έδωσε αυτό τον τίτλο εις το έργο του, επειδή ταύτιζε τους Γότθους με τους Γέτες.Ούτως, αναφέρει εις αρκετά σημεία του έργου του αυτή την ταύτιση Γότθων και Γετών:
«…Με παρότρυνες να αφήσω το μικρό έργο που έχω ανά χείρας, δηλαδή την επιτομή των Χρονικών, και να γράψω ένα μικρό βιβλίο με το δικό μου ύφος, ως επιτομή των δώδεκα τόμων του συγκλητικού (του Κασσιοδώρου) δια την καταγωγή και τα πεπραγμένα των Γετών από τη αρχαία εποχή έως σήμερα, περιερχόμενος τις γενεές των βασιλέων τους…».(Περί της καταγωγής και των πεπραγμένων των Γετών, προοίμιο).
«…Αναγνώσαμε ότι, μετά την πρώτη μετανάστευσή τους οι Γότθοι κατοίκησαν εις την γή της Σκυθίας, πλησίον της Μαιώτιδος λίμνης.Κατά την δευτέρα μετανάστευσή τους πήγαν εις Μοισία, την Θράκη και την Δακία και μετά την τρίτη μετανάστευσή τους πάλι εις την Σκυθία, άνωθεν του Ευξείνου Πόντου…Η προαναφερθείσα φυλή, δια την οποία ομιλώ, όπως είναι γνωστό, είχε ως βασιλέα της τον Φίλιμερ, όταν παρέμεναν εις την πρώτη πατρίδα τους εις την Σκυθία, πλησίον της Μαιώτιδος.Εις την δεύτερη πατρίδα τους που ήσαν οι χώρες της Δακίας, Θράκης και Μυσίας, βασίλευε ο Ζάλμοξις, τον οποίον αναφέρουν πολλοί ιστορικοί ως έναν άνδρα με μεγάλες φιλοσοφικές γνώσεις…» (Περί της καταγωγής και των πεπραγμένων των Γετών, 5).
«Αλλά αν και η ταχύτης των τους είχε σώσει πολλές φορές από τους πολεμίους τους, εντούτοις ηττήθηκαν από την βραδύτητα και την σταθερότητα των Γότθων.Και ούτως, το αποτέλεσμα του κλήρου της τύχης ήταν ότι, οι Έρουλοι, όπως και οι υπόλοιποι λαοί, υποχρεώθηκαν να υπηρετούν τον βασιλέα των Γετών, Ερμανάριχο…».(Περί της καταγωγής και των πεπραγμένων των Γετών, 23).
«…Ο Φίλιμερ, βασιλεύς των Γότθων και υιός του Γαδαρίχου του Μεγάλου, που ήταν ο πέμπτος εις την σειρά αρχηγός των Γετών, μετά την αναχώρησή τους από την νήσο της Σκανδίας και ο οποίος, όπως έχουμε αναφέρει, εισήλθε με την φυλή του εις την γή της Σκυθίας, ευρήκε μεταξύ του λαού του κάποιες μάγισσες, οι οποίες ονομάζονταν εις την γλώσσα τους Χαλιουρούννες…».(Περί της καταγωγής και των πεπραγμένων των Γετών, 24).
Ο Ιορδάνης θεωρεί λανθασμένα ότι, κοιτίς των Γότθων ήταν η Σκανδία, δηλαδή η Σκανδιναβική χερσόνησος: «΄Όπως λέγεται, από την νήσο της Σκανδίας, σαν από κυψέλη φυλών ή μήτρα εθνών, μετανάστευσαν οι Γότθοι πρίν από πολύ καιρό, υπό την ηγεσία του βασιλέως τους Μπέριγκ…».(Περί της καταγωγής και των πεπραγμένων των Γετών, 4).Όμως, είναι αδύνατον να ήταν «μήτρα εθνών» η ψυχρή και αραιοκατοικημένη Σκανδιναβία, ενώ δεν υπάρχει ουδέν στοιχείο ότι, οι Γέτες κατήλθαν εις την χερσόνησο τους Αίμου από την βόρειο Ευρώπη.Αντίθετα, υπάρχουν αρκετές αποδείξεις ότι, οι Γέτες είχαν ως κοιτίδα τους την χερσόνησο του Αίμου, από όπου εξαπλώθηκαν πρός τα βόρεια, μέχρι και την Σκανδιναβία.
Κατά το τέλος του έργου του, ο Ιορδάνης αναφέρει ότι, όταν αλώθηκε η Ιταλική πόλις Ραβέννα από τον Βυζαντινό στρατηγό Βελισάριο κατά τον Γοτθικό πόλεμο (535-554), οι Γόθοι είχαν ήδη διανύσει σχεδόν 2.030 έτη ιστορίας: «Και ούτως το φημισμένο βασίλειο και η ανδρειωτάτη φυλή που είχε κυριαρχήσει επί πολύ, κατατροπώθηκε τελικά μετά από σχεδόν 2.030 έτη ιστορίας από αυτόν τον κατακτητή πολλών εθνών, αυτοκράτορα Ιουστινιανό, μέσω του πιστοτάτου υπάτου του Βελισαρίου…».(Περί της καταγωγής και των πεπραγμένων των Γετών, 60).Αφού λοιπόν ο Βελισάριος κατέλαβε την Ραβέννα το 540, η αρχή της ιστορίας των Γότθων, δηλαδή η πρώτη μετανάστευσίς τους από την Σκανδία υπό τον βασιλέα Μπέριγκ, τοποθείται περί το 1490 π.Χ.
δ.Και ο Έλλην ιστορικός του 6ου αιώνος μ.Χ.., Προκόπιος, ταυτίζει τους Γότθους με τους Γετες: «…Σήμερα, όπως και εις το παρελθόν, υπάρχουν πολλά Γοτθικά έθνη, εκ πάντων δέ τα μέγιστα και αξιολογώτατα είναι οι Γότθοι (Οστρογότθοι), οι Βανδίλοι (Βάνδαλοι), οι Ουισίγοτθοι (Βηισγότθοι) και οι Γήπαιδες (Γέπιδες).Παλαιά λοιπόν αυτά ονομάζονταν Σαυρομάτες και Μελαγχλαίνους.Άλλοι δέ τα αποκαλούσαν και Γετικά έθνη…».(Βανδαλικός πόλεμος, 1.2).
ε.Ο Νορμανδός ιστορικός Ντούντο του Σαίν Κουεντίν (965-1043 περίπου), αναφέρει ότι, οι Δανοί ήσαν Ελληνικής καταγωγής: «…Oύτως, οι Δακοί αυτοαποκαλούνται Δαναοί ή Δανοί και καυχώνται ότι, κατάγονται από τον Αντήνορα.Αυτός μετανάστευσε με τους συντρόφους του εις την Ιλλυρία, διαφεύγοντας από τους Αχαιούς που κυρίευσαν την Τροία…» (Ιστορία των Νορμανδών, 2).
τους Δαναούς…».(Ιστορία των Δανών, 1.1).
στ.Ο Γοδεφρείδος του Μονμάουθ, όποτε αναφέρεται εις τους Δανούς εις την «Ιστορία των Βασιλέων της Βρετανίας» τους αποκαλεί πάντα Δακούς.
Όπως προκύπτει εκ των ανωτέρω αναφορών, οι Έλληνες άποικοι μετανάστευσαν προς την κεντρική και βόρειο Ευρώπη από όλες τις κατευθύνσεις:
-Οι Δαναοί-Αχαιοί, που ήσαν μεγάλοι θαλασσοπόροι και είχαν εξερευνήσει ολόκληρη την υφήλιο, προχώρησαν κυρίως, διαπλέοντας τον βόρειο Ατλαντικό ωκεανό, ή διαβαίνοντας τον Ρήνο και τις Άλπεις, μετά τον αποικισμό της Γαλατίας.Τμήμα αυτού του αποικιστικού ρεύματος αποτελούσε και η προσωρινή μετανάστευσις των Τουάθα ντε Ντανάν-Δαναών εις την Νορβηγία.Επίσης, όπως αποδεικνύεται από την ονομασία Δανούιος του άνω Ίστρου, ένα τμήμα των Δαναών προχώρησε μαζί με τους Γετο-Δάκες, διαμέσου της ΚΑ. Ευρώπης.
-Δια την μετανάστευση των Τρωών δεν υπάρχει άλλη αναφορά εκτός αυτής του Ντούντο, αλλά αν είναι αληθής,. οι Τρώες μετανάστευσαν μετά την άλωση της Τροίας, προχωρώντας μέσω της Αδριατικής θαλάσσης και των Άλπεων.
-Οι Γέτες, και ιδίως ο Δακικός κλάδος τους, που αποτελούσαν το μεγαλύτερο τμήμα των Ελλήνων αποίκων, προχώρησαν αποκλειστικά δια της χερσαίας οδού, κυρίως ακολουθώντας τον ρού του Δούναβη και των παραποτάμων του Η εξάπλωσις των Γετών ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το Θρακικό έθνος κυριάρχησε εις το μεγαλύτερο τμήμα της απεράντου εκτάσεως μεταξύ της Θράκης και της Σκανδιναβίας, δηλαδή εις τις σημερινές ΒΑ. Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Α. Ουγγαρία, Ν. Σουηδία, Ν. Νορβηγία και πιθανώς και εις τμήματα της Τσεχίας, της Σλοβακίας και της Πολωνίας.Ούτως ακριβώς, εξηγείται η ανωτέρω αναφορά του Ηροδότου ότι, οι Θράκες ήσαν το πιο πολυάριθμο έθνος μετά τους Ινδούς.
Αν και η ακριβής χρονολογία του βορείου Ελληνικού αποικισμού είναι άγνωστη, είναι βέβαιο ότι, είχε συντελεσθεί κατά μεγάλο μέρος μέχρι περίπου το 1900 π.Χ.Διότι, όταν οι Τουάθα ντε Ντανάν έφθασαν εις την Νορβηγία πρό του 1904 π.Χ., υπήρχαν ήδη εκεί τέσσερεις πόλεις με Ελληνικά ονόματα και οι κάτοικοι της τους υποδέχθηκαν ευμενώς, ακριβώς λόγω της κοινής Ελληνικής καταγωγής τους.Η αρχαιότης του βορείου Ελληνικού αποικισμού επιβεβαιώνεται και από την ανωτέρω αναφορά του Ιορδάνη ότι, οι Γέτες-Γότθοι μετανάστευσαν δια πρώτη φορά από την Σκανδιναβία περί το 1490 π.Χ., πράγμα που αποδεικνύει ότι, είχαν εγκατασταθει εκεί πρίν από πολύ καιρό.
Η φυλετική και πολιτιστική επίδρασις των Ελλήνων αποίκων ήταν καθολική εις τις Σκανδιναβικές χώρες (Δανία, Σουηδία και Νορβηγία), οι οποίες λόγω του ψυχρού κλίματός τους ήσαν αραιοκατοικημένες.Κατά συνέπεια, οι πολυάριθμοι Έλληνες άποικοι απορρόφησαν πλήρως τους ολογαρίθμους λευκούς πληθησμούς της περιοχής και ούτως δημιουργήθηκε η Ελληνογενής Σκανδιναβική φυλή.Αντίθετα, η Ελληνική επίδρασις ήταν μικρότερη εις την κεντρική Ευρώπη (Γερμανία, Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία), όπου κατοικούσαν πολύ μεγαλύτεροι λευκοί πληθυσμοί.
Από τους Δαναούς αποίκους της βορείου Ευρώπης προήλθε η εθνική ονομασία των Δανών, οι οποίοι διετήρησαν παράλληλα και την ονομασία Δακοί, λόγω των Γετο-Δακών αποίκων.Το ότι, οι Δανοί ονομάζονταν και Δακοί, προκύπτει και από μία αναφορά του Έλληνος γεωγράφου Κλαυδίου Πτολεμαίου (γράφοντος κατά τα μέσα του 2ου αιώνος μ.Χ.) δια τους λαούς της Σκανδιναβικής χερσονήσου. «…Καλείται δέ ιδίως και αυτή Σκανδία και κατοικούν εις αυτή, δυτικά μέν οι Χαιδείοι, ανατολικά δέ οι Φαυόνες και οι Φιραίσοι, βόρεια δέ οι Φίννοι και νότια οι Γούτες και οι Δαυκίωνες, εις τα μέσα δε οι Λευώνοι…» (Γεωγραφία, 2.10).Είναι προφανές ότι, η ονομασία Δαυκίωνες αποτελεί παραφθορά της ονομασίας Δακοί και επομένως οι Δαυκίωνες ταυτίζονται με τους Δανούς-Δακούς
Επίσης, από τους Γέτες αποίκους της βορείου Ευρώπης όλοι γενικά οι Σκανδιναβικοί λαοί ονομάσθηκαν Γέτες.Όμως, κατά το πέρασμα των αιώνων, η ονομασία των Γετών της βορείου Ευρώπης παρεφθάρη εις Γότθοι και άλλες παρεμφερείς ονομασίας:
-Ο Στράβων (γράφων κατά τις αρχές του 1ου αιώνος μ.Χ.) αποκαλεί τους Γότθους Γούτονες.(Γεωγραφικά, Ζ.1.3).
-Και ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος (γράφων περί το 77 μ.Χ.) αποκαλεί τους Γότθους Γούτονες.(Φυσική Ιστορία, 4.28).
-Ο Τάκιτος (γράφων περί το 98 μ.Χ.) αποκαλεί τους Γότθους Γόθονες.(Γερμανία, 44).
-Ο Κλαύδιος Πτολεμαίος αποκαλεί τους Γότθους Γύθωνες.(Γεωγραφική Υφήγησις, 3.5.).
Εντούτοις, η εθνική ονομασία των Γετών διατηρήθηκε σχεδόν αυτούσια από τον Σκανδιναβικό λαό των Γεατών, οι οποίοι κατοικούσαν εις την ΝΔ. Σουηδία και ταυτίζονται με τους Γούτες του Πτολεμαίου:
-Εις το επικό ποίημα Μπέογουλφ, του οποίου πρωταγωνιστής είναι ο Γεάτης ηγεμών Μπέογουλφ, αυτός ο λαός αποκαλείται πάντα Γεάτες.
-Και εις το σύντομο Αγγλοσαξονικό επικό ποίημα Βίντσιθ (στίχος 58) αυτός ο λαός αποκαλείται Γεάτες.
-Εις το Αγγλολατινικό έργο των αρχών του 8ου αιώνος, «Βιβλίο των τεράτων», ο Γεάτης βασιλεύς Χύγκελακ (που πέθανε περί το 516) αποκαλείται βασιλεύς των Γετών: «Υπάρχουν και αυτά τα τέρατα εκπληκτικού μεγέθους, δηλαδή ο βασιλεύς Χουιγκλάουκους (Χύγκελακ) που κυβερνούσε τους Γέτες και φονεύθηκε από τους Φράγκους…».(Βιβλίο 1).
ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 172
Ἐγγραφή: Δευ 17/12/2007 20:38

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

Δημοσίευσηἀπό ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ » Δευ 03/05/2010 20:26

4.Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΑΙΣΙΡ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ
ΤΗΣ ΠΕΖΗΣ ΕΝΤΑΣ



Εις την ιστορίζουσα εκδοχή των θεών των Σκανδιναβών που μας δίδει ο Σνόρρι Στούρλουσσον εις τον Πρόλογο της Πεζής Έντας, αυτοί παρουσιάζονται ως ηγεμόνες Θρακο-Τρωϊκής καταγωγής: Ο Θώρ (ο δεύτερος ιεραρχικά θεός του Σκανδιναβικού πανθέου) παρουσιάζεται ως εγγονός του τελευταίου Τρωός βασιλέως, Πριάμου, και ηγεμών της Θράκης, ενώ ο Όντιν (ο ανώτατος θεός του Σκανδιναβικού πανθέου) παρουσιάζεται ως απόγονος του Θώρ και Μικρασιάτης ηγεμών, ο οποίος αποίκισε τις Γερμανικές χώρες και έγινε γενάρχης των βασιλικών δυναστειών των Σαξόνων, των Φράγγων, των Δανών, των Σουηδών και των Νορβηγών.Συγκεκριμένα, ο Σνόρρι Στούρλουσσον γράφει επί λέξει τα εξής:

«Εγγύς του μέσου της γής κτίσθηκε η καλλίστη πόλις όλων των εποχών, ονόματι Τροία, την οποία ονομάζουμε και Τύρκλαντ.[1].Αυτή η πόλις ήταν πολύ λαμπρότερη πάσης άλλης πόλεως, καθώς ήταν κτισμένη με εξαιρετική δεξιοτεχνία και διέθετε μεγάλο πλούτο και πολυτέλεια.Εις την επικράτειά της περιλαμβάνονταν δώδεκα ισχυρά βασιλεία, υπό την ηγεσία ενός ανωτάτου βασιλέως.Προπύργιό της ήσαν δώδεκα αρχηγοί (οι ηγεμόνες των 12 βασιλείων), οι οποίοι ήσαν οι γενναιότεροι άνδρες που έχουν υπάρξει ποτέ εις την γή. Ένας εξ αυτών, που ονομαζόταν Μούνων ή Μέννων, νυμφεύθηκε την θυγατέρα του ανωτάτου βασιλέως Πριάμου, η οποία ονομαζόταν Τρωάνα, και απέκτησε μαζί της έναν υιό ονόματι Θώρ, τον οποίον ονομάζουμε Θώρ.Αυτός ανετράφη εις την Θράκη από έναν πολέμαρχο ονόματι Λόρικο, αλλά όταν έφθασε εις ηλικία δέκα ετών έλαβε τα όπλα του πατρός του.Υπερείχε των υπολοίπων ανδρών ως πρός το κάλλος τόσο πολύ, όσο το ελεφαντόδοντο από το ξύλο δρυός εις το οποίο είναι εντεθειμένο, και η κόμη του ήταν λαμπρότερη και από τον χρυσό.Και όταν έφθασε εις ηλικία δώδεκα ετών είχε ήδη πλήρη δύναμη, καθώς μπορούσε να ανυψώση από το έδαφος δέκα δορές άρκτου ταυτόχρονα. Τότε λοιπόν φόνευσε τον θετό πατέρα του, Λόρικο, και την σύζυγό του, Λόρα ή Γκλόρα, και έθεσε υπό την εξουσία του το βασίλειο της Θράκης, την οποία ονομάζουμε Θρουντχέϊμ.Κατόπιν, περιπλανήθηκε εις ολόκληρη την οικουμένη, εξολοθρεύοντας μόνος του όλους τους κακούργους και τους γίγαντες, τον μεγαλύτερο δράκοντα της γής, και πολλά θηρία.Εις το βόρειο μέρος του βασιλείου του συνάντησε και νυμφεύθηκε μία μάντισσα ονόματι Σίβυλλα, την οποία ονομάζουμε Σίφ.Δεν γνωρίζω την γενεαλογία της, αλλά ήταν η ωραιότερη πασών των γυναικών και η κόμη της έμοιαζε με χρυσό.Υιός αυτής και του Θώρ ήταν ο Λόριντι, ο οποίος έμοιαζε με τον πατέρα του.Υιός αυτού ήταν ο Εϊνρίντι, υιός αυτού ο Βίνγκεθωρ, υιός αυτού ο Βίνγκενερ, υιός αυτού ο Μόντα, υιός αυτού ο Μάγκι, υιός αυτού ο Σέσκεφ, υιός αυτού ο Μπέντβιγκ, υιός αυτού ο Άθρα (τον οποίον ονομάζουμε Άνναρ), υιός αυτού ο Ίτερμαν, υιός αυτού ο Χέρεμοντ, υιός αυτού ο Σκιάλντουν (τον οποίον ονομάζουμε Σκιόλντ), υιός αυτού ο Μπίαφ (τον οποίον ονομάζουμε Μπιάρ), υιός αυτού ο Γιάτ, υιός αυτού ο Γκούντολφ, υιός αυτού ο Φίν, υιός αυτού ο Φρίαλλαφ (τον οποίον ονομάζουμε Φρίντλεϊφ), και υιός του τελευταίου ο Βόντεν, τον οποίον ονομάζουμε Όντιν.Αυτός ήταν ένας άνδρας μακράν φημισμένος δια την σοφία του και τα παντοειδή χαρίσματά του.Σύζυγός του ήταν η Φρίγκιντα, την οποία ονομάζουμε Φρίγκ.

Καθώς ο Όντιν και η σύζυγός του είχαν μαντική ικανότητα, πρόεβλεψαν ότι, ο πρώτος επρόκειτο να δοξασθή εις το βόρειο μέρος του κόσμου και να υπερβή την φήμη παντός άλλου βασιλέως.Δια τούτο, ο Όντιν μετανάστευσε από την Μικρά Ασία, συνοδευόμενος από μεγάλο πλήθος ανθρώπων, νέους και γέροντες, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι πήραν μαζί τους πολλά αγαθά μεγάλης αξίας.Και εις όσες χώρες έφθαναν αποκτούσαν τόσο μεγάλη φήμη, ώστε θεωρούνταν μάλλον θεοί, παρά άνθρωποι.Δεν έπαυσαν δέ την πορεία τους, μέχρι που έφθασαν εις την χώρα του βορρά που σήμερα ονομάζεται Σάξλαντ (Σαξονία). [2] Ο Όντιν παρέμεινε εις αυτή την χώρα επί μεγάλο χρονικό διάστημα, την έθεσε ολόκληρη υπό την εξουσία του, και όρισε ηγεμόνες της τρείς εκ των υιών του: Ο πρώτος εξ αυτών ήταν ο Βέγκντεγκ, ένας ισχυρός βασιλεύς που κυβέρνησε την Ανατολική Σαξονία.[3]Υιός αυτού ήταν ο Βίτγκιλς, και υιοί αυτού ο Βίττα, πατήρ του Χένγκιστ, και ο Ζίγκαρ, πατήρ του Σβέμπντεγκ (τον οποίον ονομάζουμε Σβίπνταγκ).Ο δεύτερος υιός του Όντιν ήταν ο Μπέλντεγκ (τον οποίον ονομάζουμε Μπάλντερ), που κυβέρνησε την χώρα που σήμερα ονομάζεται Βεστφαλία.[4]Υιός αυτού ήταν ο Μπράντ, υιός αυτού ο Φριόντιγκαρ (τον οποίον ονομάζουμε Φρόντι), υιός αυτού ο Φρέοβιν, υιός αυτού ο Ούβιγκ, και υιός αυτού ο Γκέβις (τον οποίον ονομάζουμε Γκάβι).Και ο τρίτος υιός του Όντιν ήταν ο Ζίγκι, του οποίου υιός ήταν ο Ρέριρ.Αυτοί κυβέρνησαν την χώρα που σήμερα ονομάζεται Φράνκλαντ.[5], και εξ αυτών προήλθε ο βασιλικός οίκος των Βόλσουνγκαρ.Εξ όλων λοιπόν των ανωτέρω προήλθαν πολλοί και μεγάλοι βασιλικοί οίκοι.

Έπειτα, ο Όντιν προχώρησε βορειότερα, φθάνοντας εις την χώρα που τότε ονομαζόταν Ρεϊντγκότλαντ, την οποία έθεσε υπό την πλήρη εξουσία του.Όρισε δέ ηγεμόνα της έναν εκ των υιών του, ονόματι Σκιόλντ, του οποίου υιός ήταν ο Φρίντλεϊφ.Ούτως, προήλθε εκ του Σκιόλντ ο βασιλικός οίκος των Σκιόλντουνγκαρ, οι οποίοι κυβέρνησαν τους Δανούς, ενώ η χώρα που τότε ονομαζόταν Ρεϊντγκότλαντ σήμερα ονομάζεται Γιουτλάνδη.

Έπειτα, ο Όντιν προχώρησε ακόμη βορειότερα, φθάνοντας εις την χώρα της Σουηδίας, της οποίας ο βασιλεύς ονομαζόταν Γκύλφι.Όταν αυτός πληροφορήθηκε την άφιξη αυτών των ανθρώπων από την Ασία, οι οποίοι ονομάζονταν Αισίρ, μετέβη πρός συνάντηση τους και πρότεινε εις τον Όντιν να μοιρασθή μαζί του την εξουσία της Σουηδίας.Διότι, οι Αισίρ ήσαν τόσο καλότυχοι, ώστε εις όσες χώρες έφθασαν επικρατούσαν ειρήνη και ευημερία.Και οι κάτοικοι αυτών των χωρών τους θεωρούσαν προξένους αυτών των αγαθών, αφού οι άρχοντές τους αντιλαμβάνονταν ότι, οι Αισίρ υπερείχαν των υπολοίπων ανθρώπων ως πρός την δικαιοσύνη και την σοφία.

Καθώς οι αγροί και τα εκλεκτά εδάφη της Σουηδίας άρεσαν εις τον Όντιν, επέλεξε δια τον εαυτό του την περιοχή της πόλεως που σήμερα ονομάζεται Σιγκτούν.Εκεί διόρισε διοικητές κατά το σύστημα που ίσχυε εις την Τροία, καθώς και δώδεκα αξιωματούχους ως δικαστές του λαού και ερμηνευτές των νόμων της χώρας.Επίσης, καθιέρωσε νομοθεσία ιδία με αυτή που υπήρχε εις την Τροία και σύμφωνη με τα Μικρασιατικά έθιμα.Έπειτα, προχώρησε ακόμη βορειότερα, μέχρι που έφθασε εις τον ωκεανό, ο οποίος θεωρείται ότι, περιβάλλει ολόκληρη την γή.Εκεί όρισε έναν εκ των υιών του, ο οποίος ονομαζόταν Σαίμινγκ, βασιλέα της χώρας που σήμερα ονομάζεται Νορβηγία.Και όπως αναφέρεται εις το Χαλεϋγιατάλ, εξ αυτού κατάγονται οι βασιλείς, οι ευγενείς και οι υπόλοιποι ισχυροί άνδρες της Νορβηγίας.Επίσης, ο Όντιν συνοδευόταν και από άλλον έναν υιό του, ονόματι Ύγγβι, ο οποίος τον διαδέχθηκε εις τον θρόνο της Σουηδίας και έγινε γενάρχης του βασιλικού οίκου των Ύγγλινγκαρ.

Οι Αισίρ, καθώς και και κάποιοι εκ των υιών τους, έλαβαν ως συζύγους τους γυναίκες από τις βόρειες χώρες.Και οι απόγονοί τους έγιναν τόσο πολυάριθμοι, ώστε εξαπλώθηκαν εις ολόκληρη την Σαξονία και τον υπόλοιπο βορρά, με αποτέλεσμα η γλώσσα των Μικρασιατών να επικρατήση εις όλες αυτές τις χώρες.Δια τούτο, οι κάτοικοι αυτών των χωρών πιστεύουν ότι, μπορούν να διακρίνουν εκ των καταγεγραμμένων ονομάτων των προγόνων τους ότι, αυτά ανήκαν εις αυτή την γλώσσα που έφεραν οι Αισίρ εις τις βόρειες χώρες της Νορβηγίας, της Σουηδίας, της Δανίας και της Σαξονίας.Αλλά εις την Αγγλία υπάρχουν αρχαίοι κατάλογοι ονομάτων χωρών και περιοχών, τα οποία φαίνονται ότι, ανήκαν εις διαφορετική γλώσσα (δηλαδή την Κελτο-Βρετανική».(Πρόλογος, 3-5).


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ


1.Με την ονομασία Τύρκλαντ (=χώρα των Τούρκων) ο Σνόρρι Στούρλουσσον χαρακτηρίζει την Τροία και την υπόλοιπη Μικρά Ασία, επειδή κατά την εποχή που γράφει (περί το 1220) οι Τούρκοι εξουσίαζαν το μεγαλύτερο μέρος της πρώην αμιγώς Ελληνικής Μικρασιατικής χερσονήσου.Όπου λοιπόν ο Σνόρρι Στούρλουσσον γράφει Τύρκλαντ πρέπει να μεταφράζουμε ως Μικρά Ασία.
2.Με την ονομασία Σαξονία ο Σνόρρι Στούρλουσσον χαρακτηρίζει τις σημερινές Βορειοδυτική Γερμανία και Ολλανδία μαζί.
3.Με την ονομασία Ανατολική Σαξονία ο Σνόρρι Στούρλουσσον χαρακτηρίζει το τμήμα της σημερινής Βορειοδυτικής Γερμανίας που εκτείνεται μεταξύ των ποταμών Βέζερ, Έλβα και Σάαλε, της Βορείου θαλάσσης και της Βαλτικής θαλάσσης.
4.Η Βεστφαλία του Σνόρρι Στούρλουσσον ταυτίζεται με την ομώνυμη περιοχή της σημερινής Βορειοδυτικής Γερμανίας, η οποία εκτείνεται μεταξύ των ποταμών Ρήνου και Βέζερ.
5.Με την ονομασία Φράνκλαντ (=χώρα των Φράγκων) Σνόρρι Στούρλουσσον χαρακτηρίζει την σημερινή Ολλανδία.
ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 172
Ἐγγραφή: Δευ 17/12/2007 20:38

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

Δημοσίευσηἀπό ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ » Σάβ 08/05/2010 20:13

5.Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΣ ΤΩΝ ΑΙΣΙΡ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΥΓΓΛΙΝΓΚΑ ΣΑΓΚΑ


Εις την Ύγγλινγκα Σάγκα της Χεϊμσκρίνγκλα, όπου οι θεοί των Σκανδιναβών παρουσιάζονται και πάλι ως θεοποιηθέντες ηγεμόνες, ο Σνόρρι Στούρλουσσον αναπτύσσει περαιτέρω την ιστορίζουσα εκδοχή του Προλόγου της Πεζής Έντας, αλλά με δύο σημαντικές διαφορές εξ αυτού: Πρώτον, παρουσιάζει ως γενάρχη των θεών των Σκανδιναβών όχι τον Θώρ, αλλά τον Όντιν, και δεύτερον, δεν αποδίδει εις τους θεούς των Σκανδιναβών Θρακο-Τρωϊκή καταγωγή, αλλά αναφέρει ως κοιτίδα τους μία χώρα ονόματι Άσαλαντ ή Ασαχέϊμ, την οποία τοποθετεί ανατολικά του ποταμού Τανάϊδος (σημερινού Ντόν), δηλαδή εις την σημερινή ΝΑ. Ρωσία.Συγκεκριμένα, γράφει επί λέξει τα εξής:

«1.ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ

Λέγεται ότι, η γήϊνη σφαίρα, επί της οποίας κατοικεί το ανθρώπινο είδος, έχει πολλούς κόλπους, με αποτέλεσμα να ρέουν μεγάλες θάλασσες από τον εξωτερικό ωκεανό εις την ξηρά.Όπως είναι γνωστό, μία μεγάλη θάλασσα εκτείνεται από το Νάρβεσουντ (Ηράκλειες Στήλες) έως την χώρα των Ιεροσολύμων.Από αυτή την θάλασσα εκτείνεται πρός τα βορειοανατολικά ένας μεγάλος θαλάσσιος κόλπος, ο οποίος ονομάζεται Εύξεινος Πόντος και διαχωρίζει τα τρία μέρη της γής.Το ανατολικότερο εξ αυτών ονομάζεται Ασία, ενώ το δυτικότερο από άλλους Ευρώπη, και από άλλους Ενέα.Βορείως του Ευξείνου Πόντου εκτείνεται η Μεγάλη ή Ψυχρή Σουηδία [1], την οποία κάποιοι θεωρούν όχι μικρότερη της Μεγάλης Σέρκλαντ (Βόρειος Αφρική), ενώ άλλοι την συγκρίνουν με την Μεγάλη Μαύρη χώρα (Σαχάρα και υπο-Σαχαρική Αφρική).Το βόρειο μέρος της Σουηδίας είναι ακατοίκητο εξαιτίας του ψύχους και του πάγου, όπως και το νότιο μέρος της Μαύρης χώρας είναι έρημο εξαιτίας του καυτού ηλίου.Εις την Σουηδία υπάρχουν πολλά μεγάλα κράτη, πολλές ανθρώπινες φυλές και πολλές διαφορετικές γλώσσες.Επίσης, υπάρχουν γίγαντες, νάνοι, μαύροι άνθρωποι και παντοειδή αλλόκοτα όντα, καθώς και πελώρια θηρία και φοβεροί δράκοντες.Νοτίως των ορών που εκτείνονται έξωθεν όλων των κατοικημένων περιοχών ρέει διαμέσου της Σουηδίας ένας ποταμός, ο οποίος εκβάλλει εις τον Εύξεινο Πόντο.Το ορθό όνομα αυτού του ποταμού είναι Τάναϊς, αλλά εις το παρελθόν ονομαζόταν Τάνακβισλ ή Βάνακβισλ.Η χώρα των ανθρώπων που κατοικούσαν πλησίον του Βάνακβισλ ονομαζόταν Βάναλαντ ή Βαναχεϊμ.Αυτός δέ ο ποταμός διαχωρίζει τα τρία μέρη της γής, εκ των οποίων το ανατολικότερο ονομάζεται Ασία και το δυτικότερο Ευρώπη.

2.ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΣΑΛΑΝΤ

Η Ασιατική χώρα ανατολική του Τανάϊδος ονομαζόταν Άσαλαντ ή Ασαχέϊμ και είχε ως πρωτεύουσά της την πόλη της Άσγκαρντ.Ο ηγεμών αυτής της πόλεως, εις την οποία τελούνταν μεγάλες θυσίες, ονομαζόταν Όντιν.Υπήρχαν δέ εις αυτή δώδεκα ιερείς του ναού, οι οποίοι διήθυναν τις θυσίες και παράλληλα δίκαζαν του λαό.Αυτοί ονομάζονταν ντίαρ ή ντότναρ, και όλος ο λαός τους υπάκουε κα τους υπηρετούσε.Ο Όντιν ήταν μέγας και πολυταξιδεμένος πολεμιστής, είχε κατακτήσει πολλά βασίλεια, και ήταν τόσο καλότυχος, ώστε νικούσε ιες όλες τις μάχες που έδιδε.Δια τούτο, οι συμπατριώτες του είχαν την πεποίθηση ότι, η νίκη του ανήκε εις πάσα μάχη.Ο Όντιν συνήθιζε, προτού στείλη τους άνδρες του εις μάχη ή άλλη αποστολή, να θέτη το χέρι του επί της κεφαλής τους και να τους ευλογή.Και τότε αυτοί πίστευαν ότι, η αποστολή τους θα στεφόταν με επιτυχία.Επίσης, όταν οι υπήκοοί του αντιμετώπιζαν κίνδυνο εις ξηρά ή θάλασσα, συνήθιζαν να επικαλούνται το όνομά του, πιστεύοντας ότι, λάμβαναν πάντα βοήθεια και ανακούφιση εξ αυτού, καθώς είχαν την πεποίθηση ότι, όπου ευρισκόταν αυτός ήταν πλησίον και η βοήθεια.Συχνά δέ ο Όντιν ταξίδευε πολύ μακριά, δαπανώντας μεγάλο χρονικό διάστημα εις τα ταξίδια του.

3.ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΤΟΥ ΟΝΤΙΝ

Ο Όντιν είχε δύο αδελφούς, τον Βέ και τον Βίλι, οι οποίοι κυβερνούσαν το βασίλειο όταν αυτός ήταν απών.Κάποτε, ο Όντιν ταξίδεψε τόσο μακριά και έλειψε επί τόσο πολύ καιρό, ώστε οι κάτοικοι της Άσαλαντ αμφέβαλαν αν θα επέστρεφε ποτέ εις την πατρίδα του.Δια τούτο, οι δύο αδελφοί του μοιράσθηκαν μεταξύ τους το βασίλειό του και έλαβαν από κοινού ως σύζυγό τους την σύζυγό του, Φρίγκα.Αλλά μετά από λίγο ο Όντιν επέστρεψε εις την πατρίδα του και ανέκτησε την σύζυγό του.

4.ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΟΥ ΟΝΤΙΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΒΑΝΑΛΑΝΤ

Ο Όντιν εκστράτευσε με μεγάλο στρατό κατά των κατοίκων της Βάναλαντ, αλλά αυτοί, όντες επαρκώς προετοιμασμένοι, κατόρθωσαν να υπερασπισθούν την χώρα τους.Ούτως, η έκβασις του πολέμου έγινε αμφίρροπη, και οι δύο αντίπαλοι λεηλατούσαν ο ένας την χώρα του άλλου, προξενώντας μεγάλες καταστροφές.Τελικά όμως, έχοντας αμφότεροι εξαντληθεί εκ τούτου, συναντήθηκαν μεταξύ τους και συνήψαν ειρήνη, ανταλλάσσοντας ομήρους.Οι κάτοικοι της Βάναλαντ παρέδοσαν τους επιφανεστέρους άνδρες τους, τον Νιόρντ τον Πλούσιο και τον υιό του, Φρέϋρ, ενώ οι κάτοικοι της Άσαλαντ παρέδοσαν έναν άνδρα ονόματι Χόνι-τον οποίον θεωρούσαν άκρως κατάλληλο δια ηγεμόνα, καθώς ήταν ρωμαλέος και πανέμορφος-στέλνοντας μαζί του έναν άνδρα μεγάλης σοφία, ονόματι Μίμιρ.Επίσης, οι κάτοικοι της Βάναλαντ παρέδοσαν και τον σοφότερο άνδρα της χώρας τους, ο οποίος ονομαζόταν Κβάζι.Όταν λοιπόν ο Χόνι έφθασε εις το Βαναχέϊμ, έγινε αμέσως ηγεμών, έχοντας τον Μίμιρ ως άριστο σύμβουλό του δια πάν θέμα.Αλλά, όταν ο Χόνι παρευρισκόταν εις συσκέψεις ή άλλες συναντήσεις, αν δεν ήταν παρών ο Μίμιρ και ανέκυπτε κάποιο δύσκολο θέμα, απαντούσε πάντα ως εξής: "Τώρα, ας αφήσουμε και άλλους να μας δώσουν την συμβουλή τους." Τούτο όμως είχε ως αποτέλεσμα να υποπτευθούν οι κάτοικοι της Βάναλαντ ότι, οι κάτοικοι της Άσαλαντ τους είχαν εξαπατήσει κατά την ανταλλαγή των ομήρων.Δια τούτο, συνέλαβαν τον Μίμιρ, τον αποκεφάλισαν και έστειλαν την κεφαλή τους εις τους κατοίκους της Άσαλαντ.Όταν ο Όντιν έλαβε την κεφαλή του, την άλειψε με φαρμακευτικά βότανα, ώστε να μην σαπίση, και έψαλε ενώπιόν της κάποιες επωδές.Ούτως, της έδοσε την δύναμη να του ομιλή, με αποτέλεσμα αυτή να του αποκαλύψη πολλά μυστικά.Όσον αφορά τον Νιόρντ και τον Φρέϋρ, τους όρισε ιερείς επί των θυσιών, καθιστώντας τους ντίαρ του λαού της Άσαλαντ.Και η θυγατήρ του Νιόρντ, Φρέϋα, έγινε ιέρεια επί των θυσιών και δίδαξε δια πρώτη φορά εις τους κατοίκους της Άσαλαντ την μαγική τέχνη, κατά τον τρόπο που αυτή ασκούταν από τους κατοίκους της Βάναλαντ.Εν’ όσω δέ ο Νιόρντ ευρισκόταν ακόμα εις την Βάναλαντ είχε νυμφευθεί την ιδία την αδελφή του, αφού τούτο επιτρεπόταν από τους νόμους της χώρας τους, και είχε αποκτήσει μαζί της τα δύο τέκνα του, Φρέϋρ και Φρέϋα.Αλλά εις την Άσαλαντ ο γάμος μεταξύ τόσο στενών συγγενών απαγορευόταν.

5.Ο ΟΝΤΙΝ ΜΟΙΡΑΖΕΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ-ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΓΚΕΦΙΟΝ

Υπάρχει μία μεγάλη οροσειρά, εκτεινομένη από βορειοανατολικά πρός βορειοδυτικά, η οποία χωρίζει την Μεγάλη Σουηδία από τα υπόλοιπα βασίλεια.[2]Εις όχι μεγάλη απόσταση νοτίως αυτής της οροσειράς εκτείνεται η Μικρά Ασία, όπου ο Όντιν είχε μεγάλες κτήσεις.Εκείνη την εποχή οι Ρωμαίοι αρχηγοί εκστράτευαν εις ολόκληρη την οικουμένη, υποτάσσοντας όλους τους ανθρώπους και εξαναγκάζοντας πολλούς ηγεμόνες να εγκαταλείψουν τις επικράτειές τους.Αλλά ο Όντιν, που είχε μαντική ικανότητα και μαγική ενόραση, γνώριζε ότι, οι απόγονοί του επρόκειτο να κατοικήσουν εις το βόρειο μέρος του κόσμου.Δια τούτο, αφού παρέδοσε την εξουσία της Άσγκαρντ εις τους αδελφούς του, Βέ και Βίλι, ο ίδιος μετανάστευσε, συνοδευόμενος απ’ όλους τους θεούς και πολλούς άλλους ανθρώπους.Και αφού πρώτα προχώρησε πρός τα δυτικά, εις την Γαρδαρική (Ρωσία), εις την συνέχεια προχώρησε πρός τα νότια, φθάνοντας εις την Σαξονία.Και αφού έθεσε αυτή την χώρα υπό την εξουσία του, όρισε ηγεμόνες της, κάποιους εκ των πολλών υιών του, ενώ ο ίδιος προχώρησε βορειότερα, φθάνοντας εις την θάλασσα (την Βαλτική), οπου εγκατεστάθη εις μία νήσο ονόματι Οντένσε του Φύεν [3].Έπειτα, έστειλε την Γκέφιον βορείως του πορθμού (του Σκάγερρακ-Κάτεγκατ), πρός ανακάλυψη νέων χωρών.Αυτή έφθασε εις την χώρα του βασιλέως Γκύλφι, ο οποίος της παρεχώρησε μία έκταση καλλιεργησίμου γής.Κατόπιν, η Γκέφιον μετέβη εις το Γιοτουνχέϊμ [4], όπου γέννησε με έναν γίγαντα τέσσερεις υιούς, τους οποίους μεταμόρφωσε εις γεωργικά βόδια.Και αφού τους έζευξε εις άροτρο, διώρυξε την ξηρά απέναντι του Οντένσε, μετατρέποντάς της εις νήσο.Εις αυτή την νήσο, που ονομάσθηκε Ζηλανδία [5], εγκατεστάθη και κατοίκησε έκτοτε η Γκέφιον.Και συγκεριμένα, κατοίκησε εις το Λέϊντρε, μαζί με έναν εκ των υιών του Όντιν, ονόματι Σκιόλντ, τον οποίον νυμφεύθηκε.Εκεί δέ όπου πρίν ευρισκόταν η διωρυχθείσα ξηρά σήμερα ευρίσκεται η λιμνοθάλασσα της Λάαγκε, και τα φιόρδ της Σουηδικής ακτής της ταιριάζουν μορφολογικά με τα ακρωτήρια της Ζηλανδίας.Περί τούτων λοιπόν ο Μπράγκι ο Παλαιός άδει ως εξής:
“Η Γκέφιον απομακρύνθηκε από τον Γκύλφι,
δια να προσθέσει νέα εδάφη εις την επικράτεια της Δανίας.
Χαρωπή όργωνε η Γκέφιον, εν μέσω της σκόνης
που αναδυόταν από τον ζυγό των τεσσάρων βοδιών της,
τα οποία είχαν απαστράπτοντες οφθαλμούς.
Και λαμπρά ακτινοβολούσε καθώς όργωνε,
ανασύροντας εδάφη εκ του βυθού της θαλάσσης,
δια να τα προσθέση εις τις εκλεκτές πεδιάδες της νήσου (Ζηλανδίας).”
Όταν ο Όντιν ενημερώθηκε δια την εξαιρετική ποιότητα της χώρας του Γκύλφι (δηλαδή της Σουηδίας) προχώρησε εις αυτή.Τότε ο Γκύλφι συνήψε ειρήνη μαζί του, αφού διεπίστωσε ότι, δεν μπορούσε να αντισταθή εις τους Αισίρ.Διότι, μολονότι ο Όντιν και ο Γκύλφι εφήρμοσαν πολλά τεχνάσματα και μαγικά κόλπα έναντι αλλήλων, οι Αισίρ είχαν πάντα την υπεροχή.Ο Όντιν εγκατεστάθη πλησίον της λίμνης Μαίλαρε, εις την περιοχή που σήμερα ονομάζεται Παλαιά Σιγκτούν.Εκεί ανήγειρε έναν μέγα ναό, εις τον οποίον τελούνταν θυσίες κατά τα έθιμα της Άσαλαντ, και αφού ιδιοποιήθηκε ολόκληρη αυτή την περιοχή, την ονόμασε Σιγκτούν.Επίσης, παρεχώρησε εδάφη και εις τους ιερείς του ναού.Ο Νιόρντ εγκατεστάθη εις το Νόατουν, ο Φρέϋρ εις την Ουψάλα, ο Χέϊμνταλ εις το Χίμινμπεργκς, ο Θώρ εις το Θρούντβανγκαρ, και ο Μπάλντερ εις το Μπρέϊνταμπλικ, λαμβάβοντες άπαντες εκλεκτά εδάφη.

6.ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΟΝΤΙΝ

Ο Όντιν και οι ντίαρ, που έφθασαν από την Άσαλαντ εις τον βορρά, εισήγαγαν και δίδαξαν εις τους κατοίκους του τέχνες που διατηρήθηκαν επί μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο Οντιν ήταν ο ευφυέστερος όλων, και εξ αυτού διδάσκονταν όλοι οι υπόλοιποι τις τέχνες και τις δεξιότητές τους, αφού ήταν ο ευρετής τους και κατείχε πολύ περισσότερες τέχνες απ’οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο.Αλλά τώρα, δια να γίνη αντιληπτό γιατί απελάμβανε τόσο μεγάλου σεβασμού, πρέπει να αναφέρουμε τις αιτίες που συνετέλεσαν εις τούτο: Όταν ευρισκόταν εν μέσω των φίλων του, είχε τόσο ωραία και μεγαλοπρεπή όψη, ώστε τα πνεύματα όλων γοητεύονταν εξ αυτής, αλλά όταν ευρισκόταν εις πόλεμο, φαινόταν τρομακτικός εις τους εχθρούς του.Τούτο οφειλόταν εις την ικανότητά του να παραλλάσση την επιδερμίδα του και να την διαμορφώνει όπως επιθυμούσε.Μία άλλη αιτία ήταν το ότι ήταν τόσο ευφυής και γλυκός συνομιλητής, ώστε έπειθε όλους όσους τον άκουαν.Ομιλούσε δέ πάντα δια ομοιοκαταληξιών, κατά τον τρόπο που συντίθεται σήμερα τα σκαλδικά ποιήματα.Και τόσο αυτός, όσο και οι ιερείς του ναού του, αποκαλούνταν τεχνίτες των ασμάτων, διότι εξ αυτών εισήχθη η ωδική τέχνη εις τις βόρειες χώρες.Επίσης, ο Όντιν είχε την δύναμη να τυφλώνη, να κουφαίνη ή να τρομοκρατή τους εχθρούς κατά τις μάχες, καθώς και να καθιστά τα όπλα τους τόσο αμβλεία, ώστε να μην έχουν μεγαλύερη χρησιμότητα από μία βέργα ιτιάς.Αφ’ ετέρου, οι
άνδρες του μάχονταν χωρίς πανοπλία, με την αγριότητα σκύλων ή λύκων, δάγκωναν τις ασπίδες τους και ήσαν δυνατοί σαν άρκτοι ή ταύροι.Και ενώ φόνευαν τους αντιπάλους τους, οι ίδιοι ήσαν άτρωτοι από πύρ ή σίδηρο.Τούτο αποκαλούταν Μπέρσερκγκανγκ (=πορεία των Μπέρσερκιρ).

7.ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΟΝΤΙΝ

Ο Όντιν είχε την ικανότητα να μεταμορφώνεται εις ιχθύν, ερπετό, πτηνό ή θηρίο, και να κείται ούτως, σαν να ήταν νεκρός ή κοιμώμενος.Μπορούσε να μεταφέρεται ακαριαία εις άλλες χώρες, δια υποθέσεις δικές του ή άλλων ανθρώπων.Δια του λόγου του και μόνο μπορούσε να σβήνει πυρές, να κατευνάζη τις θαλάσσιες θύελλες και να τρέπη τον άνεμο προς όποια κατεύθυνση επιθυμούσε.Δια τα θαλάσσια ταξίδια του χρησιμοποιούσε ένα πλοίο, ονόματι Σκίντμπλαντνιρ, το οποίο μπορούσε να περιτυλίγη σαν να ήταν ύφασμα. Είχε μαζί του την κεφαλή του Μίμιρ, η οποία τον ενημέρωνε δια ό,τι συνέβαινε εις άλλες χώρες.Ενίοτε. καλούσε τους νεκρούς έξωθεν της γής ή στεκόταν ενώπιον των ταφικών τύμβων.Δια τούτο, αποκαλούταν άρχων των φαντασμάτων και άρχων των τύμβων. Είχε δύο κόρακες, εις τους οποίους είχε διδάξει την ανθρώπινη ομιλία.Αυτοί πετούσαν άνωθεν της γής, ενημερώνοντάς τον δια ό,τι συνέβαινε.Ήταν λοιπόν ειδήμων όλων των ανωτέρω.Δίδαξε δέ όλες αυτές τις τέχνες δια των ρούνων και των ασμάτων που ονομάζονται επωδές.Δια τούτο, οι Αισίρ αποκαλούνταν τεχνίτες των επωδών.Επίσης, ο Όντιν κατείχε και εξασκούσε την μαγεία, η οποία είναι η ισχυρότερη εξ όλων των τεχνών.Μέσω αυτής μπορούσε να προβλέπη την μοίρα των ανθρώπων και να τους προξενή θάνατο ή ασθένεια, καθώς και να αφαιρή την δύναμη ή το πνεύμα ενός ανθρώπου και να το μεταφέρη εις άλλον.Αλλά, επειδή μετά από τέτοιες μαγικές πρακτικές επακολουθούσε μεγάλη εξάντληση και ταραχή, δεν θεωρούταν θεμιτό να τις εξασκούν οι άνθρωποι.Δια τούτο, οι ιέρειες απείχαν αυτής της τέχνης.Επίσης, ο Όντιν γνώριζε που ακριβώς ευρίσκονταν όλα τα χαμένα βοοειδή, καθώς και άσματα δια των οποίων άνοιγαν ενώπιόν του η γή, οι λόφοι, οι βράχοι και οι τύμβοι.Μπορούσε δέ να δεσμεύη δια της δυνάμεως του λόγου του όσους κατοικούσαν εντός αυτών των σημείων και να εισέρχεται εντός αυτών, λαμβάνοντας ό,τι επιθυμούσε.Λόγω λοιπόν αυτών των δεξιοτήτων του κατέστη περιβόητος.Οι εχθροί του τον έτρεμαν, ενώ οι φίλοι του τον εμπιστεύονταν και βασίζονταν εις την ισχύ του.Δίδαξε δέ τις περισσότερες εξ αυτών των τεχνών εις τους ιερείς επί των θυσιών, οι οποίοι έγιναν παραπλήσιοι αυτού ως πρός την σοφία και την γνώση της μαγείας.Αλλά και πολλοί άλλοι ασχολούνταν αρκετά με την μαγεία, με αποτέλεσμα να εξαπλωθή έκτοτε αυτή ευρέως και να διαρκέση επί μεγάλο χρονικό διάστημα.Οι άνθρωποι τελούσαν θυσίες πρός τιμή του Όντιν και των δώδεκα αρχηγών του από την Άσαλαντ και τους αποκαλούσαν θεούς τους.Και αυτή η λατρεία διατηρήθηκε επί μεγάλο χρονικό διάστημα.Εκ του ονόματος του Όντιν προήλθε το όνομα Άουντουν, δια του οποίοι οι άνθρωποι επονόμασαν τους υιούς του, και εκ του ονόματος του Θώρ προήλθαν τα ονόματα Θόρε και Θόραριν.Ενίοτε δέ, το όνομα του Θώρ αποτελεί συνθετικό και άλλων ονομάτων, όπως τα Στέενθωρ, Χάβθωρ και διάφορα άλλα ονόματα.

8.ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΟΝΤΙΝ

Ο Όντιν καθιέρωσε εις την Σουηδία την ιδία νομοθεσία με αυτή που ίσχυε εις την Άσαλαντ.Ούτως, νομοθέτησε ότι, όλοι οι νεκροί έπρεπε να καίγονται, μαζί με τα υπάρχοντά τους, και η τέφρα τους να ρίπτεται εις την θάλασσα ή να θάβεται εντός της γής.Διότι, όπως έλεγε, κατ’ αυτόν τον τρόπο όλοι οι νεκροί θα έφθαναν εις τη Βαλχάλλα μαζί με τα υπάρχοντά τους που είχαν καεί εις την νεκρική πυρά τους.Επίσης, νομοθέτησε ότι, έπρεπε να ανεγείρεται τύμβος πρός τιμή των επιφανών νεκρών και να στήνεται ορθός λίθος πρός τιμή των πολεμιστών που είχαν διακριθεί δια την ανδρεία τους.Αυτά δέ τα έθιμα διατηρήθηκαν επί μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την εποχή του Όντιν.Επίσης, ο Όντιν νομοθέτησε ότι, τρείς φορές κατ’ έκαστο έτος έπρεπε να τελούνται αιματηρές θυσίες: Η πρώτη κατά την χειμερινή ισημερία, υπέρ καλοτύχου έτους, η δεύτερη κατά το μέσον του χειμώνος, υπέρ καλής συγκομιδής, και η τρίτη κατά την θερινή ισημερία, υπέρ νίκης εις τις μάχες.Όλοι δέ οι κάτοικοι της Σουηδίας πλήρωναν εις τον Όντιν έναν κατά κεφαλή φόρο, ενώ αυτός όφειλε να υπερασπίζεται την χώρα από εξωτερικούς ή εσωτερικούς κινδύνους και να καλύπτη τις δαπάνες των θυσιών υπέρ καλοτύχου έτους.

9.ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΟΥ ΝΙΟΡΝΤ

Ο Νιόρντ νυμφεύθηκε μία γυναίκα ονόματι Σκάντι.Αλλά αυτή, μη θέλοντας να ζήση μαζί του, νυμφεύθηκε κατόπιν τον Όντιν, με τον οποίον γέννησαν πολλούς υιούς, μεταξύ των οποίων και τον Σαίμινγκ.Περί του τελευταίου ο Έϋβιντ ο Σκαλδοποιός άδει ως εξής;
“Η βασίλισσα Σκάντι γέννησε με τον υιό των Αισίρ (τον Όντιν)
τον Σαίμινγκ, που έβαψε την ασπίδα του με αίμα.
Η γιγάντισσα βασίλισσα των βράχων και του χιονιού,
που αρέσκεται να κατοικεί εντός της γής,
η θυγατήρ των σιδηρών πεύκων,
που αναδύθηκε εκ των θαλασσοβρέκτων βράχων,
γέννησε με τον Όντιν έναν κρατερό υιό,
που πολλούς ήρωες νίκησε εις μάχη.”
Εκ του Σαίμινγκ κατάγεται ο γιάρλ (=ευγενής) Χάκων ο Μέγας.Αυτή δέ η Σουηδία ονομαζόταν και Μανχέϊμ (=Οίκος των ανθρώπων), ενώ η Μεγάλη Σουηδία ονομαζόταν και Γκοντχέϊμ (=Οίκος των θεών).Περί δέ του Γκοντχέϊμ αναφέρονται πολλά θαυμαστά.

10.ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΟΝΤΙΝ

Ο Όντιν απεβίωσε κλινήρης εις την Σουηδία.Eνώ ήταν ετοιμοθάνατος, αυτοστιγματίσθηκε με μία λόγχη, λέγοντας ότι, επρόκειτο να μεταβή εις το Γκοντχέϊμ, όπου θα καλωσόριζε όλους τους φίλους του, και ότι, όλοι οι γενναίοι πολεμιστές έπρεπε να αφιερώνονται εις αυτόν.Και οι Σουηδοί πίστεψαν ότι, μετέβη εις την Παλαιά Άσγκαρντ, και ότι, επρόκειτο να ζήση εκεί αιωνίως.Τότε λοιπόν, άρχισε η λατρεία του Όντιν και η επίκλησις του ονόματός του.Οι Σουηδοί πίστευαν ότι, ο Όντιν εμφανιζόταν εις αυτούς πρό πάσης σημαντικής μάχης, άλλοτε χαρίζοντάς τους την νίκη, και άλλοτε καλώντας τους ενώπιόν του.Θεωρούσαν δέ αμφότερα ως καλοτυχία.Το σώμα δέ του Όντιν κάηκε εις μία μεγαλοπρεπή πυρά.Είχαν δέ οι Σουηδοί την πεποίθηση ότι, όσο υψηλότερα ανερχόταν εις τον αέρα ο καπνός της νεκρικής πυράς κάποιου, τόσο υψηλότερα θα ανερχόταν η ψυχή του, και ότι, όσο περισσότερα υπάρχοντά του καίονταν μαζί του, τόσο πλουσιότερα θα ζούσε μετά θάνατον.

11.ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΝΙΟΡΝΤ

Μετά τον θάνατο του Όντιν έγινε ηγεμών των Σουηδών ο Νιόρντ του Νόατουν. Συνέχισε τις θυσίες, αποκαλούταν από τους Σουηδούς ντρότ, ήτοι ηγεμών, και λάμβανε εξ αυτών φόρους και δώρα.Και επειδή επί των ημερών του επικράτησαν ειρήνη και ευημερία, οι Σουηδοί πίστεψαν ότι, καθόριζε την εξέλιξη των εποχών και την ευημερία των ανθρώπων.Επί της βασιλείας του απεβίωσαν όλοι οι Ντίαρ ή θεοί, και τελέσθηκαν πρός τιμή τους αιματηρές θυσίες.Ο Νιόρντ απεβίωσε κλινήρης από ασθένεια, αλλά προτού πεθάνη αυτοστιγματίσθηκε με μία λόγχη, πρός τιμή του Όντιν.Οι Σουηδοί έκαψαν το σώμα του και θρήνησαν άπαντες ενώπιόν του ταφικού του τύμβου.

12.ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΦΡΕΫΡ

Μετά τον θάνατο του Νιόρντ ανήλθε εις τον θρόνο ο Φρέϋρ, ο οποίος αποκαλούταν από τους Σουηδούς ντρότ και λάμβανε εξ αυτών φόρους.Όπως και ο πατήρ, του ήταν καλότυχος ως πρός τους φίλους και ευημερών.Έκτισε έναν μεγάλο νάο εις την Ουψάλα, την οποία κατέστησε πρωτεύουσά του, παραχωρώντας της όλους τους φόρους, τα εδάφη και τις κτήσεις τους.Τότε λοιπόν άρχισαν οι εξουσίες της Ουψάλας, οι οποίες έκτοτε διατηρούνται αδιαλείπτως.Επίσης, επί της βασιλείας του Φρέϋρ άρχισε η ειρήνη του Φρόντι.Και επειδή τότε επικρατούσε εις ολόκληρη την χώρα ευημερία, την οποία οι Σουηδοί απέδιδαν εις τον Φρέϋρ, τον λάτρευαν περισσότερο απ’ οποιονδήποτε άλλον θεό, αφού, χάριν εις την ειρήνη και την ευημερία που επικρατούσαν επί των ημερών του, οι άνθρωποι γίνονταν ευπορώτεροι.Σύζυγος του Φρέϋρ ήταν η Γκέρντ, η οποία ήταν θυγατήρ του Γκύμιρ, και υιός τους ο Φιόλνιρ.Ο Φρέϋρ ονομαζόταν και Ύγγβι.Και επειδή αυτό το όνομα επί μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την εποχή του θεωρούταν τίτλος τιμής δια το γένος του, οι απόγονοί του αποκαλούνταν Ύγγλινγκαρ.Τελικά, ο Φρέϋρ προσεβλήθη από ασθένεια, και επειδή κατεβλήθη εξ αυτής, οι άνθρωποι του κατέστρωσαν το εξής σχέδιο: Επέτρεψαν εις ελαχίστους να τον πλησιάζουν, ενώ ταυτόχρονα ανήγειραν έναν μεγάλο τύμβο, που είχε μία θυρά και τρείς οπές.Όταν λοιπόν ο Φρέϋρ απεβίωσε, τον έφεραν κρυφά εντός του τύμβου και ανεκοίνωσαν εις τους Σουηδούς ότι, ήταν ακόμα ζωντανός.Και κράτησαν εκεί το σώμα του επί τρία έτη, φέρνοντας όλους τους φόρους εις τον τύμβο του.Μέσω της μίας οπής έθεταν εντός του τύμβου τον χρυσό, μέσω της άλλης οπής τον άργυρο, και μέσω της τρίτης οπής τα χάλκινα νομίσματα που αποδίδονταν ως φόρος.Ούτως, η ειρήνη και η ευημερία διατηρήθηκαν

13.ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΡΕΫΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΥΓΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ

Η μόνη που απέμεινε πλέον ζωντανή εκ των θεών ήταν η Φρέϋα, η οποία, λόγω τούτου, απέκτησε τόσο μεγάλη φήμη, ώστε όλες οι ευγενείς γυναίκες αποκαλούνταν δια του ονόματός της, όθεν προέρχεται ο σημερινός τίτλος φρούε.Ούτως, κάθε γυναίκα αποκαλείται φρούε, ήτοι κυρία, των υπαρχόντων της, ενώ κάθε σύζυγος αποκαλείται φρούε του οίκου της.Η Φρέϋα, η οποία είχε και πολλά άλλα ονόματα, συνέχισε τις αιματηρές θυσίες.Σύζυγός της ήταν ο Όντερ και θυγατέρες τους η Χνός και η Γκέρσεμι.Αυτές ήσαν τόσο ωραίες, ώστε έκτοτε τα πολυτιμότερα κοσμήματα επονομάζονται δια των ονομάτων τους
Όταν οι Σουηδοί πληροφορήθηκαν ότι, ο Φρέϋρ ήταν νεκρός, διαπιστώνοντας ότι, εντούτοις η ειρήνη και η ευημερία διατηρούνταν, πίστεψαν ότι, τούτο θα διαρκούσε επί όσο χρόνο ο Φρέϋρ παρέμενε εις την Σουηδία.Δια τούτο, δεν έκαψαν το λείψανό του, αλλά τον απεκάλεσαν θεό τούτου του κόσμου και έκτοτε του προσέφεραν συνεχώς αιματηρές θυσίες, ιδίως υπέρ ειρήνης και ευημερίας ».(Ύγγλινγκα Σάγκα, 1-13).


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ


1.Με την ονομασία «Μεγάλης Σουηδία» ο Σνόρρι Στούρλουσσον χαρακτηρίζει το μέρος της Ευρωπαϊκής ηπείρου που περιλαμβάνει τις σημερινές Ευρωπαϊκή Ρωσία, Ουκρανία, Λευκορωσία, Μολδαβία, Λιθουανία, Λεττονία και Εσθονία.
2.Είναι προφανές ότι, αυτή η οροσειρά είναι ο Καύκασος.
3.Η Δανική νήσος της Φύνεν, επί της οποίας ευρίσκεται η σημερινή Δανική πόλις Όντένσε
4.Εις την Σκανδιναβική μυθολογία το Γιοτουνχέίμ (=Οίκος των γιγάντων) είναι ο κόσμος των γιγάντων
5.Η Ζηλανδία, επί της οποίας ευρίσκεται η σημερινή Δανική πρωτεύουσα της Κοπεγχάγης, είναι η μεγαλύτερη των Δανικών νήσων
ΛΕΝΤΖΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 172
Ἐγγραφή: Δευ 17/12/2007 20:38


Ἐπιστροφὴ στην Μυθολογία - Ἱστορία



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης

cron