ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ – ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΘΟΛΟΣ

Συζήτηση περὶ Μυθολογίας - Ἱστορίας

ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ – ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΘΟΛΟΣ

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΒΟΥΤΣΑΣ ΒΛΑΣΗΣ » Τετ 11/04/2012 21:42

ΑΓΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ – ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΘΟΛΟΣ


Τό χρυσό δακτυλίδι μέ παράσταση ἐγγεγλυμένης σφραγίδας ἦταν, ἤ εἶναι, γνωστό μέ τήν
ἐπωνυμία «τοῦ Βερολίνου», ἐπειδή ἀποτελοῦσε ἔκθεμα τοῦ ἐκεῖ μουσείου.
Οἱ συνθῆκες ἐξαγωγῆς στό ἐξωτερικό παραμένουν ἄγνωστες…
[λέγεται ὅτι εὑρέθει εἰς τᾶς Μυκήνας, ἀλλά ὁ ἀκριβής τόπος εὑρέσεώς του παραμένει
ἀβέβαιος, ΜΥΚΗΝΑΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ Γ. Μυλωνά, σέλ. 33].
Ἀργότερα ἔγινε ἀποδεκτό ὅτι βρέθηκε στόν λακκοειδή τάφο τῶν Μυκηνῶν, ἀριθ. 91
Σήμερα ἐκτίθεται στήν αἴθουσα Μυκηναϊκών θησαυρῶν τοῦ Ἐθνικοῦ μας Μουσείου.
Ἡ μελέτη ὠδήγησε στήν πρόταση πώς στό ἔκτυπο εἰκονίζεται σκηνή Βακχείας.
Ἐπίσης στό προκείμενο ἐντοπίσθηκαν ἀπαραγνώριστα στοιχεῖα πού ὑποδηλώνουν τήν
καταγωγή τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Ναοῦ.
Στό ἀριστερά σύμπλεγμα, πού εἶναι καί τό σπουδαιότερο, εἰκονίζεται ἕνας γονυκλινής
Θυρσοτινάκτης.
Τό φυτό ἑρμηνεύτηκε καί ἐδῶ ὡς Κισσός. Ἕνας σέ ὑπερμεγένθυνση παριστάμενος
πεντακόρυμβος Κισσός.
Σαφέστερα μιά ταξιανθία πέντε κορύμβων Κισσοῦ. Ἡ προσεκτική παρατήρηση δείχνει ὅτι τό
φυτό ἑδράζεται σέ ἕνα εἶδος βάσης ἔντεχνα ἀποδιδόμενης ὡς στρογγυλῆς.
Εὐκρινέστερα ἀναγνωρίζεται σέ μία ὅμοια «κατασκευή», πού εἶναι φιλοτεχνημένη στό
Μινωικόo δακτυλίδι τοῦ Μίνωα. Ἡ ἐν λόγῳ στρογγυλή βάση ἀποτελεῖται ἀπό δυό ἐπάλληλα
ἐπίπεδα ἤ ἔστω ἕνα διπλό, δίχειλο ἐπίπεδο, πού θά μποροῦσε νά ὀνομασθεῖ Ἄβαξ.
Πραγματικά μοιάζει μέ ἕνα διπλό ἄβακα ἤ διπλό χεῖλος, πού μάλιστα διαχωρίζεται στό μέσον
ἀπό ἐμφανῆ σκοτία.


Εἰκόνα

Τό χρυσό δακτυλίδι ἀπό τόν τάφο 91 τῶν Μυκηνῶν, ὅπου εἰκονίζονται δυό γυναῖκες σέ ὑπαίθριο ἱερό μέ
κτιστό βωμό, ἐνῶ στήν κορυφή φαίνεται ἡ ὑποτιθέμενη ἀναβλύζουσα κρήνη κατά τήν ἑρμηνεία Ἔβανς.



Εἶναι ἀρκετά σοβαρό, ὥστε νά περάση ἀπαρατήρητο ὅτι ἕνα διπλό χεῖλος σχημάτιζε καί τό
στόμιο τοῦ ἀγγείου στό πρῶτο δακτυλίδι ἀλλά καί στό προηγούμενο μέ παράσταση
Εὐθάλειας καί Αὔξησης Νέου Κισσοῦ.

Τό παράδοξο παράλληλο, πού ἄλλωστε εἶναι κοινό γνώρισμα ὅλων τῶν παραστάσεων, δέν
εἶναι ὅσο τυχαῖο φαίνεται.
Ὁ ἄβακας θά ἦταν δυνατό νά ὀνομασθῆ κυριολεκτικά ἐπιστύλιον, μέ τήν προυπόθεση ὅτι τά
κάθετα στηρίγματα πάνω στά ὁποῖα ἐρείδεται γίνουν δεκτά ὡς στύλοι, κίονες.
Ἡ ὅλη κατασκευή ἑδράζεται πάνω σέ μιά εὐθυντηρία, ἀπό ἀπροσδιόριστο ὑλικό.
Ὁ χῶρος ἀνάμεσα στούς στύλους εἰκονίζεται ἀμαυρότερος.
Qιαπίστωση πού ὁδηγεῖ στήν ἐκτίμηση πού οὐσιαστικά πρόκειται περί τετραγώνου
ἀρχιτεκτονικοῦ κυβικοῦ ὄγκου.

Τό προτεινόμενο πιστοποιεῖται ἀπό τήν ὑποθετική γεωμετρική ἀναπαραγωγή τοῦ ὅλου
σχήματος, τό ὁποῖο ὁπωσδήποτε ἔχει ὄγκο, διαφορετικά ἡ ὕπαρξη ἐκεῖ τοῦ φυτοῦ θά ἦταν
ἀδύνατη.
Θά ἔμοιαζε σάν νά στηρίζεται σέ κόγχη ἤ σέ ὄρθιο ἐπίπεδο.
Πρέπει λοιπόν, νά γίνει δεκτό, ὅτι ἡ κατασκευή ἔχει βάθος ἀνάλογο μέ ἐκεῖνο τῆς πρόσοψης.
Ἔτσι τό παραγόμενο σχῆμα σέ προοπτική παρουσιάζεται ὡς οἰκοδόμημα, τό ὁποῖο στήν
ναοδομία εἶναι γνωστό ὡς Ναός πρόστυλος ἤ ἀμφιπρόστυλος.
Ἡ ὅλη ὑπόθεση ἐπιβεβαιώνεται σέ μεγάλο βαθμό, ἀπό τήν συνέχεια τῶν παρεμφερῶν
στοιχείων, καί ὄχι μόνον ἀπό τήν «ἐπήρεια τοῦ προσδοκώμενου»

Ὁ ἐν λόγο ἀμαυρότερος χῶρος εἶναι ἕνας βέβαιος σῆκος, ἀφοῦ ἐκεῖ ἐμφανῶς ἀναγνωρίζεται
ἕνα πρότυπο πρόσωπο τοῦ ἀνεικονικοῦ ἀκόμη ἀνθρωπόμορφου Θεοῦ.
Ἕνας εὐμεγέθης φυτικός καυλός, ὑπόσταση καί ἐκδοχή τοῦ Θεοῦ Qιόνυσου, πού ἀργότερα
ἦταν γνωστός ὡς Διόνυσος Καυλός, ἤ Ὀρθάνης.
Ὅτι πρόκειται γιά τό ἀρχικό φυτολογικό πρόσωπο τοῦ Qιονύσου ἐπιβεβαιώνεται
ἀσφαλέστατα. Ἡ βάση στήν ὁποία στηρίζεται ὁ καυλός ἀποτελεῖται ἀπό ἕνα σχῆμα φύλλων
σέ ἐξακτίνωση.
Στό σημεῖο, λοιπόν αὐτό, εἶναι ἀρκετό νά παρατηρηθεῖ μία ζωγραφιά πάνω σέ ἕνα
«Ληναικό Ἀγγεῖο», πού εἰκονίζει τόν Διόνυσο Στύλο τῆς κλασσικῆς ἐποχῆς.
Γιά ἄλλη μιά φορᾶ τά κωμικά δρώμενα, τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀριστοφάνη, πηγαίνουν χίλια χρόνια
πίσω.
Τά ἁλυσιδωτά συμπεράσματα ὁδηγοῦν στήν γενεσιουργό αἰτία ἀλλά καί τό ὠφελιμίστικο
ἀποτέλεσμα τοῦ ἔθους, τῆς συνήθειας, τῆς καθιέρωσης νά τοποθετῆται μέσα στόν σῆκο τό
εἰδωλικό ἄγαλμα, ὡς ὑπόσταση καί παρουσία τῆς ὅποιας Θεότητας.

Μιά ἀντίληψη καί πρακτική πού ἐπεκράτησε διαχρονικά σέ ὅλες τίς θρησκεῖες, ἀνεξάρτητα
ἀπό ἐποχή. Ἀπό τίς Ἰσχυρότερες ἑρμηνεῖες τοῦ σηκοῦ εἶναι καί ἡ Φάτνη.
Σέ ἕναν τέτοιο τόπο, ἀκολουθώντας τά δεδομένα τῆς λατρείας τοῦ ἀρχικοῦ Ἑλληνικοῦ
θνήσκοντος Θεοῦ, τελεῖται καί ἡ σύγχρονη ὅμοια λατρεία μέ ἀρχαιὀτατη θρησκευτική
παράδοση.

Ἄν τό τοπίο ἐξακολουθεῖ νά παραμένει ὀμιχλῶδες, ἡ αἰτία ἀσφαλῶς δέν βαρύνει τά δεδομένα
καί τά δικαιολογητικά ἀντικείμενα…

Ἡ σημερινή Ἁγία τράπεζα δέν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπό ἕνα κοῖλο δοχεῖο, ὅπου
μέσα ὑπάρχουν ὀστά. Ἐκεῖ μέσα βρίσκεται φυτεμένος καί ἀπό ἐκεῖ ὀρθώνεται ὁ πολλά
σημαίνων Σταυρός. Τό συμβολικό πιά ξύλο τῆς Ζωῆς, ὑπόσταση τοῦ διαχρονικοῦ,
ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Ἱεροῦ 8ένδρου…. Μία σύγχρονη σείσις ἕνα τίναγμα ἐπισυμβαίνει
ἐκεῖ κατά τήν τέλεση τοῦ ἀντίστοιχου Τυπικοῦ.


Στό σημεῖο αὐτό θά πρέπει νά ὑπογραμμισθεῖ ἰδιαίτερα ὅτι «ἡ στρογγυλή Μυκηναϊκή
κατασκευή», πού μεταφέρει τό σφράγισμα, εἶναι τό ἀρχέτυπο τοῦ ἀργότερα διαιωιζόμενου
στά μεγαλύτερα ἀρχαιοελληνικά θρησκευτικά Ἱερά, ἄγνωστου καί αἰνιγματικοῦ κατά τήν
χρήση Θόλου.
Πολύ γνωστές Θόλοι εἶναι αὐτή τῆς Ἐπιδαύρου καί ἡ πασίγνωστη «Ροτόντα» τῶν Qελφῶν».

Ὅτι πρόκεινται τά ἴδια οἰκοδομήματα σέ νέα Ἔκδοση πιστοποιεῖται ἀπό τήν «ἀφήγηση τοῦ
Τυπικοῦ» πάνω στό ψυχρό μάρμαρο. Ὁ Θόλος ἤ ἡ Θόλος, λοιπόν, εἶναι ἕνα μυστηριῶδες γιά
τούς σημερινούς ἐρευνητές οἰκοδόμημα, τό ὁποῖο κατά τήν ἀρχαιότητα ἦταν ὁ εἰδικός Τόπος,
ὅπου λάμβαιναν χώρα οἱ μυστηριακές Στέψεις τῶν Ἱερέων καί τῶν Βασιλέων.
Ζωηρό ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν οἱ μαρμάρινες σταγόνες τοῦ Ἐπιστυλίου.
Τά μικρά σφαιρικά ἐγγεγλυμμένα τεκτονήματα δέν ἦταν τίποτα περισσότερο ἤ λιγώτερο ἀπό
τήν «ἀνάμνηση» τῆς Μυκηναϊκής καταρροῆς τῶν προιόντων τοῦ φυσικοῦ ἄνθους, κατά τήν
τελετή τῆς Θυρσοτίναξης.
Οἱ σταγόνες, φιλοτεχνημένες πάνω στό ἀρχιτεκτονικό μέλος τῆς
Θόλου ἀλλά καί τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ Ναοῦ, πού εὔστοχα ἔχει ὀνομασθεῖ πρόμοχθος, εἶναι
κυριολεκτικά σταγόνες τοῦ πρώτου μόχθου κατά τήν διαδικασία τῆς Μύησης.
(ἡ ἀναζήτηση καί γνωριμία τοῦ ὄρου πρόμοχθος σέ ἕνα ἐπεξηγηματικό λεξικό, τό
ἐπιβεβαιώνει κατά τόν ἀψευδέστερο τρόπο).

Μετά τήν κατά κάποιον τρόπο ἐπανεξακρίβωση τῶν πρότυπων στοιχείων πού «μελλοντικά»
θά ἐπιδράσουν στίς θρησκευτικές συντεταγμένες καί τίς μεταφορές στήν ἀρχιτεκτονική
ἰδιορρυθμία τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ Ναοῦ, στό προσκήνιο ἔρχεται ἕνας γνήσιος Μυκηναϊκός
Βακχευτής.

Εἰκόνα

Εἰκόνα

Εἰκόνα

Ἡ λατρεία περιστρεφόταν γύρω ἀπό τίς ὠφελιμιστικές ἰδιότητες τῆς Ἐμπειρίας τοῦ Τοπίου, τοῦ
τόπου μέ τήν θρησκευτική χρήση, ὁ ὁποῖος ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς μορφῆς καί ἐξαιρετικῆς θέση του,
ὠνομαζόταν Ἱερός Τόπος.
Ἦταν ἀποκλειστικά ἡ ἰδιομορφία τοῦ ἰδιαίτερου χώρου, πού ἐκμαίευε τό ὅποιο δρώμενο, τήν ὅποια
Θρησκευτική Ἀκολουθία.
Ἡ ἐντυπωσιακή πληθώρα τῶν Ἑλληνικῶν Ἱερῶν δέν ἀφήνει καμία ἀμφιβολία. Στό κάθε ἐπώνυμο
Ἱερό, διαδραματιζόταν καί μία διαφορετική τελετή. Αὐτό ἀκριβῶς τό φαινόμενο ἦταν ἡ ἀρχαία
Ἑλληνική Θρησκεία.
Ἀπό τίς μαρτυρημένες ἐπισκέψεις ἐπιφανῶν ὅπως ὁ Ἀπολλώνιος ὁ Τυανεύς, σέ μιά σειρά
διαφορετικῶν κατά τόπους Ἱερῶν καταδείχνεται ἡ συνεχῶς προστιθέμενη μύηση, ἡ ὁποία δέν
βελτίωνε ἁπλῶς τοῦ μυούμενο, ἀλλά κατά κοινή ὁμολογία τόν καθιστοῦσε ὄλβιο, ἐκεῖνες οἱ μυήσεις
ἤσαν ἐπιδίωξη τελείωσης, ἐνῶ σήμερα ἀποτελοῦν ἀπαγόρευση.
Ἀπό τήν ἐκτενέστερη ἔρευνα τοῦ ἄγνωστου δρώμενου τῆς Θυρσοτίναξης, ἔτσι ὅπως αὐτό
εἰκονίζεται σέ ἀρκετές σφραγιστικές παραστάσεις, πάνω στήν σφενδόνη δαχτυλιδιῶν τά ὁποία
προέρχονταν ἀπό τόν μινω – μυκηναϊκό Κόσμο, τρία δαχτυλίδια μέ παραστάσεις Θυρσοτίναξης
εἶχαν ἀποτελέσει ἀντικείμενο ἔρευνας.




Ο ΘΥΡΣΟΤΙΝΑΚΤΗΣ


Ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἔχει φιλοτεχνηθῆ εἰκαστικά δέν φθάνει βέβαια τήν καλλιτεχνική
δεινότητα τοῦ «Λάκωνα», ἀλλά ὡστόσο ἐκεῖ πού πρέπει νά ὑπογραμμισθῆ τό σημαινόμενο
ἀποδίδεται εὔστοχα καί μέ εὐκρίνεια περισσή. Qυστυχῶς ἀπό τούς ἐντεταλμένους καί τούς
ἐπαγγελματίες τοῦ εἴδους δέν ἀναγνωρίσθηκε ποτέ. Φθάνει, λοιπόν, μία προσεκτική ματιά
στό πρόσωπο αὐτοῦ τοῦ «μέ ἀφύσικη στάση κεφαλιοῦ» γιά νά διακριθῆ ἀπόλυτα τό
ἀποτέλεσμα τῆς κατάστασης κώματος, τῆς περίφημης Κωμωδίας πού εἶναι ἁπλά ἤ φυσική
συνέπεια τῆς σείσης τοῦ ἀνθισμένου κισσοῦ.

Ὁ θυρσοτινάκτης βρίσκεται ἤδη σέ κῶμα, κωμάζει. Ὑπάρχει μία ἔντεχνη λεπτομέρεια πού
τό ὑπογραμμίζει. Εἶναι τό μισόκλειστο,σχεδόν κλειστό μάτι του. Ἡ ἐπιβεβαίωση ἔρχεται μέ
τήν παρατήρηση τοῦ ματιοῦ τοῦ ὀφθαλμοῦ τῆς κεντρικῆς γυναικείας μορφῆς. Τό μάτι τῆς
εἶναι ὀρθάνοιχτο ἀφοῦ ἀσφαλῶς δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τόν κωματοφόρο κισσό.
Περισσότερο ἐπιβαρυντικό στήν ἀπόδειξη εἶναι τό ὅμοιο βλέμμα τῆς δεξιά εἰκονιζόμενης
γυναικείας μορφῆς, πού εἶναι ὁ ἄλλος πόλος τοῦ ζεύγους τῶν κωμαζόντων ὀρχηστῶν.
Ὁ γάμβρος καί ἡ νύμφη, ὡς συλλειτουργικά πρόσωπα στό δρώμενο τῆς κωμωδίας τῆς
ἀπαραίτητα συνδεδεμένης μέ τόν Ἱερό Γάμο, εἰκονίζονται σαφέστατα σέ κατάσταση
κώματος.
Εἰκονίζονται σέ κατάσταση χαύνωσης. Μιά χαύνωση πού πάντοτε εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς εὖ-
ὠδίας κάποιου ἀνθισμένου φυτοῦ.
Ἡ Σαπφώ γίνεται πολύ διδακτική:

«ἀμφί δ’ ὕδωρ
ψυχρόν κελάδει δι’ ὕσδων
μαλίνων, αἰθύσσομενων δέ φύλλων
κῶμα κατάρρει».


[κι ὁλόγυρα νερό ψηλάθε
κρούσταλλο κελαηδεῖ μεσ’ ἀπ’ τούς κλώνους
τῆς μηλιᾶς, καί τά φύλλα ὡς σιγοσείουνται
μιά χαύνωση κυλάει].

Ἀπόδ. Π.Λεκατσά

Πόσο περισσότερο παραστατικά θά ἦταν δυνατό νά σημειώση ὁ σφραγιδογλύπτης τήν
περιβόητη σκηνή τῆς Κωμωδίας;
Τό ἀνάστροφο κεφάλι τοῦ θυρσοτινάκτη ἐκτελεῖ ὑπαγορευμένη κίνηση ἀσφαλῶς
προστατευτική, ἀφοῦ ἔτσι ἀποφεύγεται ἡ «ἐνατένιση τῆς λάμψης».
Ἡ ἐνατένιση τοῦ Θάμβους πού προκαλεῖται ἀπό τό διάθερμο φυτολογικό πρόσωπο τοῦ
Θεοῦ. Στά σωζόμενα ἀποσπάσματα ἀπό τό διθύραμβο τοῦ Πίνδαρου ἀλλά καί τοῦ
Πρατίνα ἡ συνολική στάση τοῦ Θυρσοτινάκτη, τόσο τοῦ αὐχένα ὅσο καί τοῦ ποδιοῦ
περιγράφεται μέ λεπτομέρεια. Ἄλλωστε ἡ κάμψη τοῦ αὐχένος διαιωνίζεται καί στό
σύγχρονο θρησκευτικό δρώμενο.


«Κύπτοντες τούς ἑαυτῶν αὐχένας …τᾶς κεφαλάς ἠμῶν τῷ Κυρίῳ (κορύμβω) κλίνομεν».

Λειτουργία Μέγ. Βασιλείου.

Πολύ διδακτικό καί ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τίς Βάκχες, 184:

«Ποί δεῖ χορεύειν;
Ποί καθιστάναι πόδα καί κρατᾶ σεῖσαι πολιόν;»


[Ποῦ θά πᾶμε τώρα χορούς νά στήσουμε; Καί ποῦ τά βήματά μας θά σύρουμε;
Καί τήν ἀσπρόμαλλή μας κόμη ποῦ θ’ ἀνεμίσουμε;]



Μέ ἐπίσης ἰδιαίτερη σημασία θά πρέπει νά σημειωθεῖ καί τό περιλαίμιον τοῦ Βακχευτή.
Μέ τήν ἁπλούστερη καί δεδομένη ἄλλωστε ἐρωτική διάθεση τοῦ περιδέραιου (Ἀριστοτέλους
Ἠθικά Νικομάχεια, 1099, ἅ.16), πού εὔστοχα ὠνόμαζαν περίαπτον ἀλλά καί ἐπίπλαστρον.
Στήν περίπτωση μάλιστα πού εἶναι ἀπό ἤλεκτρον, τά συμπεράσματα φτάνουν σέ ὅρια
φαντασίας.
Τό γιατί θά ἐννοηθῆ στήν συνέχεια…

Qέν θά πρέπει νά διαφεύγει ὅτι ἀπό τόν αὐχένα κατεβαίνει ἡ ἐρεθισμένη κεντρική
χημειοηλεκτρομαγνητική δέσμη
, ἡ ὁποία συντελεῖ στήν ἐσφύδωση τοῦ Φαλλοῦ.
Βεβαίως μέ αὐτήν τήν τελευταία ἐπισήμανση θά ἔπρεπε νά ἀναγνωρισθεῖ στόν ὀρχηστή καί ἡ
ἀπαραίτητη ὕπαρξη Φαλλοῦ. Ἡ ἔλλειψη αὐτοῦ ἀκριβῶς τοῦ μέλους ἐγείρει εὔλογα
ἐρωτηματικά, ἀφοῦ στά ἄλλα δυό δακτυλίδια, δηλαδή τοῦ Βαφείου πού ἤδη ἐξετάσθηκε, καί
τῶν Ἀχαρνῶν, ἡ ἑρμηνεία τοῦ ὁποίου ἕπεται, οἱ Θυρσοτινάκτες διακρίνονται μέ ἔκδηλα τά
γεννητικά τους ὄργανα.

Φαινόμενο πού προφανῶς πείθει ὅτι ἕνα εἶδος ἐρωτικοῦ ἀποτελέσματος, σαφέστερα μιά
ἐκσπερμάτωση, εἶναι πολύ πιθανό νά συμβεῖ.
Στόν Θυρσοτινάκτη πού τώρα ἐξετάζεται, ἡ ἀπεικόνιση Φαλλοῦ καί ὄρχεων ἐλλείπει.
Ἀντί τῶν ὀργάνων, ἔχουν σημειωθεῖ ἐκεῖ τρεῖς ὁριζόντιες χαραγματιές.
Μέ δεδομένο ὅτι ἡ τελετουργική Θυρσοτίναξη προυπέθετε τήν σύγχρονη σύμπραξη τοῦ
Φαλλοῦ, δείχνει λογικό μέ τίς τρεῖς χαραγματιές νά ἀποδόθηκε τό πασίγνωστο γιά τήν
Μυκηναϊκή θρησκευτική κοινωνία ἔργο καί ἀποτέλεσμα.
Μιά ἐκσπερμάτωση γονιμικού ὑγροῦ. Ἕνας ἀληθινός Θρίαμβος.
Ἡ πρόταση αὐτή θά ἰσχυροποιηθῆ κατά τήν ἐξέταση τῆς πράξης πού φέρεται ὅτι
πραγματοποιεῖ ἡ Νύμφη. Τό διδακτικώτερο ὅμως ἀπό ὅλα ὅσα μεταφέρει ἡ ἐκπληκτική αὐτή
σφραγιστική παράσταση εἶναι ἡ φανερή μαρτυρία Βακχείας.

Ἡ σφραγίδα εἶναι μία εἰκόνα Βακχείας.


Καί νά πώς:

Τό φυτό παρατηρεῖται ὅτι ἐξέρχεται ἀπό ἕναν ἄβακα. Ἐπίσης διακρίνεται ὅτι σείεται ἤ
τινάζεται. Μιά καταρροή ἀνθῶν, ἕνα κυριολεκτικό χεύμα ἀπό τόν ἄβακα, δέν εἶναι ἄλλο,
ἀναμφίβολα, ἀπό μία πράξη πού φανερώνεται ἀπό τούς ὀνοματολογικούς ὅρους.
Τό τίναγμα τοῦ κισσοῦ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα ἕνα βάκ – χεύμα.
Οἱ ὄροι καί ἡ σημασία τούς γίνονται ἀφοπλιστικά ἁπλοί καί κατανοητοί.
Ὅλο τό νόημα, πού συγχρόνως εἶναι τό κλειδί τῆς ὑπόθεσης, συγκεντρώνεται στήν
γραμματική, φθογγική, καί ἰδεογραφική ἤ σχηματαγραφική ἀνάλυση τῆς πράξης.
Ἄλλωστε ὁ ἄβαξ, ὁ ἄβακας ὡς ἀρχιτεκτονικό μέλος ἐξυπηρετεῖ ὅλα τά θρησκευτικά Τυπικά,
ἀπό τόν Μυκηναϊκό ναῖσκο πού τώρα ἐξετάζεται, ἑώς τήν σημερινή Ἁγία Τράπεζα, ἤ λίθινη
πλάξ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ ἀρχαῖος Ἑλληνικός ἄβαξ.
Ἤδη, λοιπόν, ἀγγίζεται μέ τήν δυνατότερη ἀσφάλεια μία πρότυπη Τελετουργία Βακχείας,
Βακχεύματος.
Ἐξειδικευμένα διαφορετικῆς ἀπό τόν διθύραμβο, πού φανέρωσε τό δακτυλίδι τοῦ Βαφείου.
Ἄν ἡ ὑπόθεση μετέχει ὀρθότητας, ἡ σημειολογία τῶν παραστάσεων στά δυό αὐτά δακτυλίδια
πρέπει νά θεωρῆται ἀπό τίς σπουδαιότερες θρησκευτικές μαρτυρίες, ὄχι μόνον τῆς
Μυκηναϊκής Θρησκείας, ἀλλά μιᾶς Θρησκείας τοῦ Ἑλληνικοῦ Χώρου ὅλων τῶν ἐποχῶν.


Η ΝΥΜΦΗ



Στό δεξί τμῆμα ἔχει σκαλιστεῖ μία ἐξ’ ἴσου διδακτική σκηνή.
Στό προσκήνιο ἔρχεται τό δεύτερο πρόσωπο τοῦ ζεύγους τῶν μελλόνυμφων, ἡ νύμφη, ἡ
ὁποία εἶναι σκυμμένη πάνω ἀπό μία τριποδική κατασκευή. Καί αὐτή μέ διπλό χεῖλος.
Ἔγινε ἡ πρόταση πώς εἰκονίζεται ἕνα γνωστό Μυκηναϊκό εἶδος τραπέζης, πού ὠνομαζόταν
μάγις. Ἀκριβῶς πρόκειται μία τριποδική ὠττόεσα τράπεζα. Πάνω τῆς βρίσκεται σκυμμένη ἡ
νήμφη, πού ἄν κριθῆ ἀπό τήν στάση τοῦ σώματός της, καί ἀπό τό ἀνέμισμα τῶν μαλλιῶν, σέ
κάτι ἰδιαίτερο δείχνει νά καταγίνεται. Μιά ἀλληλουχία ὅρων, πού προκύπτουν ἀπό τήν
γενική φαινομενολογία, ἀπέδωσε τό ἑξῆς.

Ἡ νύμφη θυηλεῖται.
Τό θυήλημα εἶναι μία πρώτη προσφορά.
Θυήλημα, καί Θυωρός τράπεζα, καί Θυήλη προσφορά ἐπ’ αὐτῆς.
Τό δέ θυήλημα, ἡ πρώτη προσφορά.
Τό θυήλημα παραδίδεται ὡς ὅρος καί ἐνέργεια ἀνερμήνευτη. Qέν εἶναι γνωστό τί ἤ πώς
γινόταν.
Ἡ αἰτία εἶναι προφανής.
Ἡ ἄγνοια εἶναι ἀποτέλεσμα θρησκευτικοῦ μυστικισμοῦ. Σαφῶς πρόκειται κάποιο
ἐξεζητημένο Ἱερό Ἄρρητο. Ὁ ὅρος παραμένει ἀκόμη ἀνεξήγητος. Ἔγινε, λοιπόν, ἡ ὑπόθεση
ὅτι ἡ γυμνόστηθη νύμφη σπένδει γάλα. Κυριολεκτικά καί ὁ ὈρφικόςὝμνος Ἀμφιετούς
(Διονύσου).
Καταγίνεται ἔτσι σέ ἕνα ὅμοιο ἔργο, σέ μιά σύμμετρη ἐνέργεια, ἴδια μέ αὐτήν τοῦ
Θυρσοτινάκτη. Ἄλλωστε μία ἀκτιβῶς ἴδια πράξη, ἕνα θυήλημα εἰκονίζεται καί στό πρῶτο
δακτυλίδι μέ παράσταση Εὐθάλειας – Αὔξησης Νέου Κισσοῦ.


Εἰκόνα

Διόνυσος σύλος. Τελετή μετάγγισης οἴνου πού διαδραματιζόταν κατά τήν διάρκεια τῶν «λήναιων» στήν
κλασσική ἐποχή. Οἱ εἰκονιζόμενες γυναῖκες ἐπικαλοῦνται ἐν χορῷ τόν Διόνυσο. Διακρίνονται τά λευκά ἄνθη
στήν τράπεζα πού κατά μία ἑρμηνεία ἐτίθεντο ἐπί τοῦ οἴνου μέσα στό δοχεῖα (Ἀγγεῖο τοῦ 5ου π.Χ αἰώνα,
μουσεῖο Νεαπόλεως, Ἰταλία.



Κάτω ἀπό τήν τριποδική τράπεζα, εἶναι δυνατόν νά διακριθοῦν δυό ἀντικείμενα μέ
καθοριστική παρουσία, καί μαρτυρία συνήγορη στό κλίμα πού ἀπορρέει ἀπό τήν περιγραφή.
Στό κλίμα πού ὑποβάλλει ἡ λειτουργία τῶν γεννητικῶν ὀργάνων.
Ἕνα ὁμοίωμα φαλλοῦ γίνεται εὐδιάκριτο, κάτω ἀπό τήν τράπεζα, πρός τό ἐσωτερικό τμῆμα
τῆς σύνθεσης, ἐνῶ ἀριστερά ἕνα πολλά σημαίνον ἔχει ἀτυχῶς ἐκληφθῆ ἀπό ἄλλους
μελετητές, ὅτι εἰκονίζει ὀκτώσχημη ἀσπίδα.

Στό σχῆμα αὐτό, μέ τήν φορά τῆς ἀλληλουχίας, εἶναι δυνατόν νά πιστοποιηθῆ, ἕνα τέλεια
ἀποδιδόμενο θηλυκό αἰδοῖο. Δηλαδή μία νύμφη. Τά εἰκονιζόμενα, ἴσως δέν εἶναι κατ’
ἀνάγκη ἀνθρώπινα μιμήματα. Εἶναι πολύ πιθανό νά ἔχουν φυτική καί προέλευση καί
ὑποδήλωση. Ἄν ὁ Qιόνυσος στή Μυκηναϊκή ἐποχή κατακρατῆ ἀκόμη φυτολογικά πρότυπα
στοιχεῖα παρουσίας, ἡ ἐκδοχή τῆς φυτικῆς προέλευσης γίνεται πιθανώτερη.
Ἀκόμη ἐπιβαρυντικό εἶναι τό γεγονός πώς στήν θρησκευτική ἀντίληψη τῆς κλασικῆς
περιόδου, ὁ Qιόνυσος εἰκονιζόταν ἀρενοθήλυς καί γύνις.
Συμπερασματικά, λοιπόν, μπορεῖ νά ἰσχύει ἡ ἑξῆς ὑπόθεση:
Τά στοιχεῖα φαλλός – νύμφη, νά μήν εἶναι σύμβολα πού ἀναπαράγουν ἀνθρώπινα πρότυπα,
ἀλλά εἶναι πολύ πιθανόν, μέ ὅλες τίς ἐνδείξεις συνήγορες, νά πρόκειται ἀληθινά φυτικά
πρότυπα.
Στόν φυτικό κόσμο ὑπάρχουν καί σχήματα καί ὀνόματα πού παραλληλίζονται μέ τά
ἀνθρώπινα ὄργανα. Ἀκόμη ἐκπληκτικώτερο εἶναι ὅτι ἔχουν ἐξακριβωθεῖ καί Ὅμοιες
Λειτουργίες. Ἡ ραδινή φοῖνιξ, πού ἀγκάλιασε ἡ Λητώ στήν Qῆλο, ἔχεις ὅμοιες λειτουργίες,
μέ ἐκεῖνες τοῦ ἀνθρώπινου ὀργανισμοῦ.


Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΜΟΡΦΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Πῆχυν ἐπικλίνων

Ἡ ἑρμηνεία τῆς γυναίκας στό κέντρο εἶναι ἀρκετά δύσκολη. Ἐκεῖνο ὅμως πού ἀπό τήν ἀρχή
ἔπρεπε νά ἀποκλεισθεῖ, εἶναι ἡ ταυτισή της μέ κάποια Θεά, ὅπως προτείνουν ἀκόμη κάποιοι
μελετητές. Σύμφωνα μέ τήν γραμμή τῆς ἑνιαίας ἑρμηνείας, τό πιθανώτερο εἶναι νά
εἰκονίζεται ἐδῶ μιά σύμβακχος ἤ νυμφαγωγός.
Στίς Τρωάδες τοῦ Εὐριπίδη ὑπάρχει ὁ στίχος «ὤ σύμβακχε Κασσάνδρα θεοίς», ἐνῶ ἀπό τόν
ἴδιο ἡ Κλυταιμνήστρα ὀνομάζεται νυμφαγωγός. «Ἐπ’ ἐσθλοίσι γάμοις πάρειμι νυμφαγωγός».
Μέ κάποια λογική καί οἱ δυό προσδιορισμοί δείχνουν οἰκεῖοι στήν ὅλη θεματογραφία.
Ἄν ὡστόσο ἡ δυσκολία ἑρμηνείας τῆς σχέσης μέ τό ζεῦγος, παρουσιάζει ὑπόλοιπο, δέν
συμβαίνει τό ἴδιο μέ τήν κατανόηση τῆς πράξης, τήν ὁποία πολύ ἐμφαντικά δηλώνει μέ τήν
χαρακτηριστική κίνηση τῶν χεριῶν της. Παρατηρεῖται ὅτι τά χέρια τῆς εἶναι λυγισμένα πρός
τά κάτω, μέ τά μπράτσα σέ ὁριζόντια, καί τούς πήχεις καί κάθετη θέση.

Εἶναι περισσότερο φανερό, παρά ἁπλός ὑποπτεύσιμο, ὅτι μέ τήν κίνηση αὐτή, κάτι σχετικό
δηλώνει. Προφανῶς κάτι μέ κατιούσα κατεύθυνση. Ἡ ὑπόθεση ἰσχυροποιεῖται ἀπό τήν
παρατήρηση, ὅτι στήν παράσταση παρατηρεῖται ἕνα γενικευμένο ὅσο καί ἔντονο χέυμα.
Κάτι πού καταρρέει. Καί ἀνθρώπινο, καί φυτικό. Μάλιστα, ὄχι μόνο πλησιέστερο καί
συνυφασμένο ἀλλά καί ταυτόσημο. Ἔτσι ἡ ἀλλιῶς ἕνας ὀπός ρέει στήν παράσταση καί ἀπό
τούς δυό παράγοντες.

Ἐπιβεβαίωση καί ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς ἐκτίμησης παρέχει ξανά ἡ σημειολογία τοῦ πρώτου
δακτυλιδιοῦ μέ παράσταση Εὐθάλειας καί Αὔξησης Νέου Κισσοῦ.
Ἐκεῖ δυό γυναῖκες εἰκονίζονται μέ τούς πήχεις τῶν χεριῶν ὀρθούς καί τον δείκτη τῶν
δακτύλων προτεταμένο. Ἡ φανερή ἀντίθεση σημειώνει καί τό διαφορετικό Qρώμενο, πού
ὡστόσο συγκαταλέγεται στήν ἴδια μεγάλη Ἑνότητα. Μιά ἑνότητα ὅπου τό φυσικό δυώνυμο
ἄνθρωπος καί φυτό, σηματοδοτοῦν τήν τελείωση ἐνός Ἱεροῦ Γάμου, μέσα σέ μία ἔντονη
ἀτμόσφαιρα Μυκηναϊκής κωμωδίας.



ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ – ΘΕΩΡΗΣΗ



Μέ τήν προϋπόθεση πώς ἡ «ἀνάγνωση» τῆς σημειολογίας τῶν παραστάσεων εἶναι
ἐπιτυχημένη, καί τουλάχιστον σωστή, ἀναμφιβόλος ἀπολήγει ὁ ἰσχυρισμός ὅτι στό
προκείμενο εἰκονίζεται ἡ τέλεση ἐνός Ἱεροῦ Γάμου.
Οἱ Μινωμυκηναϊκές σφραγίδες ἀποτυπώνουν τήν διαδικασία ἐνός Ἱεροῦ Γάμου, μέσα σέ μία
εὐδιάκριτη ἀτμόσφαιρα καί ἕναν εὐανάγνωστο κόσμο Κωμωδίας.
Ἔχει ἤδη παρατηρηθεῖ πώς στό τέλος κάθε ἀρχαιοελληνικοῦ θεατρικοῦ ἔργου, πού κατά –
τάσσεται στήν Κωμωδία, ἐπισυμβαίνει καί ἕνας Γάμος. Πολύ πιό ἁπλά. Κάθε κωμωδία
τελειώνει μέ ἕναν Γάμο. Ἔτσι γίνεται εὐδιάκριτος ὁ Μεγάλος Μυητικός Κύκλος, ὁ
πολυμερής καί ἀπό πολλά στάδια συντιθέμενος κορμός μία Ἑνιαίας Περιπέτειας, σύμφυτοι
κλάδοι τοῦ ὁποίου εἶναι ἡ Τραγωδία καί ἡ Κωμωδία.
Καί ὅπου κατά τήν ἀναπαράσταση, τήν μίμηση τῆς Τραγωδίας, ἐξιστοροῦνται τά Πάθη καί
τά ἡρωικά κατορθώματα τοῦ Ἥρωα, ἐνῶ στή ἁβρότερη καί χαριέσσα Κωμωδία, τό αἴσιο, τό
εὐτυχές τέλος τῆς Μεγάλης Περιπέτειας πάντοτε κορυφώνεται μέ ἕναν Γάμο.

Ὑπομνηματίσθηκε ἤδη ὅτι ὁ πολύ σημαντικός χρόνος τέλεσης αὐτοῦ τοῦ ἐξαιρετικοῦ
φαινομένου ἐξακριβώνεται μέ σχετική ἀσφάλεια, κυρίως ἀπό τήν χρονική στιγμή σύμπραξης
τοῦ Ἱεροῦ Qένδρου. Τό δένδρο στίς παραστάσεις βρίσκεται σέ κατάσταση ἀνθοφορίας.
Ὁ Κισσός, ἀναμφίβολα, ἀλλά καί πολλά εἴδη Qάφνης ἀνθίζουν στό τέλος τοῦ Θέρους καί τίς
ἀρχές τοῦ φθινοπώρου. Ἡ χρονική φθινοπωρινή συγκυρία σημαίνει πώς, μετά τήν ἐρωτική
πράξη, στήν ὁποία δέν ἐπιδίδονται χάριν φιληδονίας, ἕνας καρπός [κάρ-ὀπός] θά ἀρχίσει νά
κυοφορεῖται στήν νύδη, στήν κοιλιά τῆς νύμφης.

Ὁ καρπός αὐτός θά τευχθῆ, πρός τό τέλος τῆς Ἄνοιξης καί τίς ἀρχές τοῦ καλοκαιριοῦ.
Ἔτσι αὐτή ἡ γέννα, αὐτή ἡ ἐμφάνιση τοῦ νέου καρποῦ πάνω στήν Γῆ, πού προέρχεται ἀπό
ἀποκαθαρμένο εὔγονο σπέρμα ἐκδηλώνεται καί σύμ – φωνεῖ, ἀπό κάθε ἄποψη, μέ τήν
συντριπτική πλειοψηφία, τοῦ ὄμαιμου Κόσμου. Καί τοῦ ζωικοῦ καί τοῦ φυτικοῦ.

Τήν ἄνοιξη ὅλα ἀνέρχονται, ὅλα «ἀνεβαίνουν» ἤρ, ἔαρ, ὅλα γεννιῶνται.
Εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχήν ἐποχή τῆς ἀναγέννησης. Ἡ ἐπιθυμητή μ’ αὐτήν τήν συνέπεια παιδοποιία
παίδ – οὐργία, ἔχει ἤδη ἐξασφαλίσει ὅλα τά δυνατά ἐχέγγυα μιᾶς ἐπιτυχημένης γέννας, καί
ἐνός εὔρωστου καρποῦ. Ἡ ὅλη διαδικασία μοιάζει, ἄν δέν εἶναι κιόλας, τελειότερη τῆς
σημερινῆς. Σήμερα μιά συνεχής ἰατροφαρμακευτική ἀγωγή ἀκολουθεῖται καθ’ ὅλη τήν
διάρκεια τῆς κυοφορίας. Ὥστε ὁ ἄνθρωπος καί ἡ ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς τῶν δαχτυλιδιῶν
δείχνουν ὅτι ἐξασφαλίζουν τήν καταλληλότερη λήψη φυσικῶν φυτό – λογικῶν φαρμάκων,
ἀκριβέστερα βοτάνων, γιά τήν ἐπιτυχία ἐνός ἀπρόσκωπτου ἀποτελέσματος.
Ἡ διαπιστούμενη προσδοκία καί ἐπιδίωξη ἐπιβεβαιώνεται μέ τήν ἐξακρίβωση τῆς δράσης
πού παρατηρεῖται, πού προκύπτει ἀπό τίς βασικές ὀργανικές λειτουργίες τοῦ ἀνθρώπινου
σώματος. Σέ ὅλα τά Στάδια τοῦ Ἱεροῦ Γάμου.

Κατά τήν διάρκεια τῆς Θυρσοτίναξης, κατά τήν ἀκόλουθη ἐρωτική πράξη, τήν ἐπακόλουθη
κυοφορία ἀλλά καί τήν συνεχόμενη ἐπιλόχεια περίοδο.
Μιά ποιητική εἰκόνα περιγράφει τήν ἴδιας Ἀρχῆς φυτική Ἀκολουθία:

«ἤδη καλλιπέτηλον ἐπ’ εὐκάρποισι λοχείας
λήιον ἐκ ροδέων ἀνθοφορεῖ καλύκω»



Ἀλλά καί οἱ Ἰπποκρατικοί γιατροί, οἱ συγγραφεῖς τοῦ Περί φύσιος παιδιοῦ, προσπαθοῦν νά
δείξουν τήν συνάφεια μεταξύ τοῦ σχηματισμοῦ τοῦ φυτοῦ καί τῆς ἀνάπτυξης τοῦ παιδιοῦ
μέσα στήν μήτρα. Ἐξηγοῦν τήν διαδικασία αὐτῆς τῆς ἀνάπτυξης ὡς ἀποτέλεσμα τοῦ
συνδυασμοῦ τῶν ὑγρῶν [ἰκμάδος] καί τοῦ χυμοῦ τῶν φυτῶν, πού τόν ἀποκαλοῦν δύναμιν.
Ἄρρηκτη ἀποδίδεται ἔτσι ἡ συνλειτουργία τῆς σπερμοφυίας τῶν ζωικῶν ἀπό τήν μία, καί ἡ
εὐχυμία τῶν καρπῶν ἀπό τήν ἄλλη.
Παρατηρήθηκε προηγουμένως ὅτι ὁ φαλλός καί οἱ ὄρχεις, ἄρρενες καί θήλεις συγκινοῦνται
καί ἐπηρεάζονται ἄμεσα ἀπό τίς ἰδιότητες τοῦ ἐξαιρετικοῦ φυτοῦ.

Βρίσκονται σέ ἰθυφαλλική στάση – στύση. Τό ἐπερχόμενο κῶμα, ἡ κατάσταση κωμωδίας
δραματοποιεῖται μέσω τῆς σχέσης καί τῆς σύνδεσης μέ τό κυριότερο ἐρωτικό καί διεγερτικό
Κέντρο τοῦ ἀνθρώπινου ὀργανισμοῦ, πού ἀσφαλῶς δέν εἶναι ὁ φαλλός. Οἱ πολλοί νομίζουν
ὅτι τό αἰδοῖο εἶναι ἡ ἰσχυρότερη περιοχή τοῦ ἐρωτισμοῦ, ἀλλά αὐτό εἶναι ἐπισφαλές. Ἕνας
φαλλός θά ἦταν τελείως ἀνίσχυρος, ἀναποτελεσματικός καί ὁπωσδήποτε μέ ἐλαττωματική
καί ἄρρωστη λειτουργία, ἄν δέν βρισκόταν σέ ἁρμονική σύνοδο παραγωγικῆς δράσης μέ τόν
μεγάλο ἀνθρώπινο φαλλό, δηλαδή τόν Ἐγκέφαλο. Ἐν καί φαλλός.
Ἐκεῖ πού κατά τήν θεολογία τοῦ Ἀριστοτέλη ἑδρεύουν τό Ἔν καί τό Ὄν. ἐκεῖ πού
καθορίζονται τό Γένος, ἡ Οὐσία, καί τό Εἶδος. (κατά τό σύγχρονο θρησκευτικό Τυπικό μία
ἀνύμφευτη νύμφη, μέ τήν μεσολάβηση ἐνός ἐξαιρετικοῦ ἄνθους,
τίκτει ἕναν Ὑπέρ – οὔσιο Θεάνθρωπο)

Εἰκόνα

Ὁ μακάριος πού κατέχει τῶν Θεῶν τίς τελετές καί τήν ζωή τήν ἁγνή τήν ἔχει κι ὅποιος στά βουνά ξετρέχει καί
εἶναι μέ τούς βακχευτές ἤ ψυχῆ τοῦ ὅλη δοσμένη καθαρή καί ἐξαγνισμένη. Κι ὅποιος τήν μεγάλη μάνα τήν
Κυβέλη προσκυνᾶ στά μυστήρια τῆς ταμένος καί κισσοστεφανωμένος Βακχικό ραβδί ἀνεμίζει καί τόν
Διόνυσο τιμᾶ [ΒΑΚΧΕΣ]


Ἡ δομική σύσταση ἀλλά καί ἡ λειτουργία τοῦ ἐγκεφάλου δέν δείχνει νά εἶναι ἄγνωστη στίς
πρωτόγονες κοινωνίες τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου. Σέ αὐτόν τόν χῶρο διαδραματίζεται ἡ πολλά
σημαίνουσα καί ἐπάγουσα τελετουργία τῆς Θυρσοτίναξης.
Σέ αὐτόν τόν χῶρο θά πρέπει νά ἀναζητηθεῖ καί ἡ καταγωγή της, ἀφοῦ ἤδη ἀπό τίς ἀρχές τῆς
δεύτερης χιλιετίας, ὅπως μαρτυροῦν οἱ παραστάσεις τῶν δαχτυλιδιῶν, πραγματοποιεῖται μέ
συμβολικά ὑποκατάστατα, δηλαδή τήν οὐρά καί τόν ὄλισβο.
Ὁ ἐγκέφαλος λοιπόν, ἀποτελεῖται ἀπό 200 δισεκατομμύρια ἐγκεφαλικά κύτταρα, σέ σχῆμα
ἐμφανῶς ἀνεπτυγμένων δίπολων μαγνητῶν, δηλαδή σέ σχῆμα C.
Ὁ πόλος ἐνός ἑκάστου βρίσκεται μέσα στό ἀμέσως πλαϊνό κύτταρο, χωρίς νά τό ἀγγίζει.
Ἀλλά τό ἀληθινά θαυμαστό εἶναι πώς σέ κάθε ἄκρη τοῦ παρατηροῦνται ἀνεπτυγμένα μερικά
τρισεκατομμύρια μικροσκοπικά ριζίδια, πού ὀνομάζονται Qενδρίτες. Ὅλο αὐτό τό θαυμαστό
κατασκεύασμα, δηλαδή ὁ Ἕν καί Φαλλός τό Ἔν καί τό Ὄν, τελευταίως ἐξακριβώθηκε ὅτι
λειτουργεῖ σύμφωνα μέ τίς ἀρχές τοῦ Χάους (ἤ Φάους).
Μέ αὐτήν τήν προϋπόθεση, γίνεται ἀπολύτως κατανοητό τό πώς καί γιατί ἐπηρεάζεται ἀπό τό
ἐξωτερικό ἐρέθισμα τῆς Θυρσοτίναξης. Ὁ Ἐγκέφαλος λοιπόν, ὡς ἕνα μικρό Σύμπαν
ἐναρμονίζει ὠρισμένως τήν κάθε νέα Γέννηση, μέ τήν σύμπραξη τῶν δυό κύριων προϊόντων
του ἔμβιου Κόσμου. Τοῦ ἀρχαιότερου Φυτοῦ καί τοῦ παράγωγου Ἄνθρωπος. Ὁ ἔνθεος
κισσοφόρος Ἐγκέφαλος χημεῖο – ἠλεκτρομαγνητικά δραστηριοποιεῖ τήν ἀπαράμιλλη
Κεντρική Ἀρτηρία τοῦ ἀνθρῶ – πίνου σώματος. Τήν δέσμη πού ἑνώνει τόν Ἐγκέφαλο, τόν
Μεσόφαλο καί τόν Φαλλό. Ἔτσι προκύπτει ἡ ἁρμονικότερη διαιώνιση τοῦ ἀνθρώπινου
Εἴδους. Ἡ ἀνώτερη ἔννοια τῆς γνωστικῆς Δημιουργίας. Ἡ Ζωή.

Μια τέτοιας σπουδαιότητας «τεχνική της παιδουργίας», τεχνική της υγιούς γέννησης,
ασφαλώς δεν γινόταν παρά από την καταβολή της να ήταν Ιερή.
Μάλιστα ήταν τόσο αποτελεσματική, που οι απαρχές της διαπιστώνονται σε λειτουργική
σύνοδο ακόμη και στον σημερινό διάδοχο θρησκευτικό σχήμα της αρχαίας Ελληνικής
θρησκείας. Στο σύγχρονο τυπικό, η κάμψη του αυχένα, το χαρακτηριστικό βήμα, η
Καταρροή από τον αυχενικό Καρπό του Θεού, ο οποίος τελικά ενανθρωπίζεται.
Γεννιέται ώς παιδίον νέον και πολύ ορθά αποκαλείται ο προαιώνων θεός.
Ένας Θεός πάνω από κατασκευασμένα θρησκευτικά Συστήματα.

Πανανθρώπινος, χωρίς μισαλλοδοξίες, *ημιουργός όλου του Κόσμου.
Πράγματι υπήρχε εποχή που ο θρησκευτικός δόλος ήταν ακόμη άγνωστος..



Στάθης Βαλλάς
Vallas.stathis@gmail.com
Συνημμένα
ΤΡΑΠΕΖΑ – ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΘΟΛΟΣ (Βαλλάς Στάθης).pdf
Το κείμενο για καλύτερη ανάγνωση, αναρτάται και σε μορφή pdf.
(477.27 KiB) Ἔχει μεταφορτωθεῖ 266 φορές
"Αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδὲ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν»..

ΟΜΗΡΟΣ Ιλιάδα, Ζ 208
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΧΑΒΟΥΤΣΑΣ ΒΛΑΣΗΣ
Μάκιστος
 
Δημοσ.: 1595
Ἐγγραφή: Πέμ 10/03/2005 15:24
Τοποθεσία: Ν38 36' 41" Ε23 31' 18"

Ἐπιστροφὴ στην Μυθολογία - Ἱστορία



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης

cron