Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΤΩΝ ΚΙΝΑΙΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΑΤΡΩΝ.

Συζήτηση γιὰ διάφορα θέματα

Δημοσίευσηἀπό ΝΙΚΟΛΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ » Τρί 07/03/2006 23:10

ΓΑΙΑ, ΠΥΡΙ ΜΙΧΘΗΤΩ ; ; ;

ΟΠΩΣ "ΚΑΠΟΙΟΙ" ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΤΗΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ "ΣΑΡΚΙΟΥ" ΤΟΥΣ ΩΣΤΕ ΑΥΤΟ ΝΑ ΟΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ "ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ", ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ ΤΗΝ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ "ΟΡΜΟΝΙΚΗΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑΣ" ΤΟΥΣ ΩΣΤΕ ΑΥΤΗ ΝΑ ΟΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΗΝ "ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗ".

ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥΣ Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟΥΣ (η οποία γίνεται αντιληπτή από τήν εξωτερική τους εμφάνιση) ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΤΟΥΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΟΥΝ ΣΕ ΑΥΤΑ. ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΩΜΑΛΙΑ ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΟΜΑΛΑ. ΑΣ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΟΡΜΟΝΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ... ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ ΑΦΑΙΡΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΔΡΑΣ ΤΑ ΓΕΝΝΗΤΙΚΑ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΑ, ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΜΙΑ ΖΩΗ ΓΕΜΑΤΗ ΑΠΟ ΟΡΜΟΝΙΚΑ ΧΑΠΙΑ ΚΑΙ ΔΙΕΥΡΥΝΤΗΡΕΣ.
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΝΙΚΟΛΤΣΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
Παλαιό μέλος
Παλαιό μέλος
 
Δημοσ.: 1372
Ἐγγραφή: Πέμ 17/01/2002 02:28
Τοποθεσία: ΝΑΟΥΣΑ - ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - ΕΛΛΑΣ

Δημοσίευσηἀπό ΖΩΓΡΑΦΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Δευ 10/04/2006 12:34

Πρό ολίγων ημερών το ΠΑΣΟΚ πρότεινε ένα νέο σχέδιο νόμου σύμφωνα με το οποίο προβλέπεται κρατική αναγνώριση "συμβίωσης" (ελαφρότερος όρος σε σχέση με την περισσότερο φορτισμένη κοινωνικά λέξη ""γάμος") για ζευγάρια ανεξαρτήτως φύλου τα οποία συζούν, εγείροντας εκ νέου το γνωστό θέμα περί γάμων μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου κλπ.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη υπάρχει μία σκόπιμη παραξήγηση στην γενικότερη αντιμετώπιση του ζητήματος. Συγχέονται επίτηδες οι όροι "κοινωνική", "θρησκευτική" και "κρατική" αναγνώριση, οι οποίοι αφορούν σε εντελώς ανεξάρτητα φαινόμενα και διαδικασίες. Θα προσπαθήσω να γίνω κατανοητός.

Με τον όρο "θρησκευτική" αναγνώριση αναφέρομαι στην πρόθεση ή όχι της εκκλησίας να τελεί εν γένει το μυστήριο του γάμου. Το ζήτημα είναι μάλλον απλό: η εκκλησία έχει δικαίωμα να παντρεύει ή να μην παντρεύει όποιους θέλει απλώς διότι ο θρησκευτικός γάμος δεν είναι νομικά απαραίτητος (υπάρχει ο πολιτικός, που παρέχει τα ίδια δικαιώματα). Όπως μπορεί να επιλέξει κάποιος εάν θα τελέσει θρησκευτικό γάμο ή όχι, ομοίως μπορεί και η εκκλησία να θέσει τα δικά της κριτήρια, εφ' όσον δεν υπάρχουν νομικές περιπλοκές. Είναι θέμα προσωπικής άποψης και για την εκκλησία και για τα ζευγάρια.

Το ζήτημα περιπλέκεται όσον αφορά στην αντιδιαστολή μεταξύ "κοινωνικής" και "κρατικής" αναγνώρισης. Ως "κοινωνική" αναγνώριση θεωρώ την θετική ή αρνητική αντίδραση του κάθε πολίτη, η οποία προφανώς εξαρτάται από προσωπικές και κοινωνικές αντιλήψεις, ήθη και τα σχετικά. Μπορεί κανείς να θεωρήσει ότι ένα ζευγάρι ανδρών είναι απολύτως φυσιολογικό, απολύτως παρά φύσει ή να έχει οποιαδήποτε άλλη ενδιάμεση κρίση. Η γενικότερη κοινωνική αντίληψη προφανώς επηρεάζεται από την παιδεία, την προβολή αντιστοίχων προτύπων κλπ., όποια, όμως, και να είναι δεν έχει, κατ' εμέ πάντα, καμία απολύτως σχέση με την "κρατική" αναγνώριση, δηλαδή την απόδοση στο ζευγάρι νομικών ιδιοτήτων (επιδόματα γάμου, ρυθμίσεις περί των κληρονομικών ή ό,τι άλλο).

Η πολιτεία δεν αναγνωρίζει, πιστεύω, στα νέα ζευγάρια συναισθηματικά χαρακτηριστικά, δηλαδή τον έρωτά τους, την διάθεσή τους για προσφορά και κατανόηση και προφανώς δεν τους επιβραβεύει για τις ερωτικές τους περιπτύξεις. Τα νέα ζευγάρια ενθαρρύνονται (ή τουλάχιστον θα έπρεπε) από το κράτος να παντρευτούν (επιδόματα γάμου κλπ.) ώστε να δημιουργηθεί σε πρώτο βήμα ένας όσον το δυνατόν πιο ευσταθής κοινωνικός ιστός με απώτερο σκοπό την γέννηση νέων πολιτών (εξ ού και τα επιδόματα τέκνων). Όσο πιο εύρωστοι είναι οι κοινωνικοί θύλακες (οικογένειες) τόσο ομαλότερα εξασφαλίζεται η σταθερότητα, η πρόοδος της πολιτείας και η μετάβαση στις νέες γενιές, κοινώς τόσο καλύτερα λειτουργεί το σύνολο της πολιτείας. Δεν είναι απόρροια συναισθηματισμού νομίζω η διαπίστωση, αλλά κοινής λογικής.

Ένα ζευγάρι ανδρών ή γυναικών που συζεί και νοιώθει πλήρες με την συμβίωση αυτή δεν έχει κανένα λόγο να το στηρίξει το κράτος. Δεν ισχυρίζομαι, φυσικά, ότι πρέπει να γίνεται αντικείμενο καταπίεσης ή χλευασμού, αλλά ότι από νομικής πλευράς δεν παρουσιάζει καμία ιδιαιτερότητα. Η προσωπική τους ζωή και τα συναισθήματά τους δεν αφορούν την πολιτεία. Θα δώσω ορισμένα παραδείγματα, ίσως φτάνοντας στα όρια του ιλαρού λόγω έμφασης, όμως, και όχι διακωμώδησης:

α. Πηγαίνω να σπουδάσω σε κάποια πόλη και νοικιάζω ένα διαμέρισμα μαζί με έναν καλό μου φίλο. Μένουμε σ' αυτό μαζί (έχοντας κοινή φροντίδα φυσικά του οίκου μας και τα σχετικά) πάνω από δέκα χρόνια. Φανταστείτε να πάω μια μέρα στο ΙΚΑ και να ζητήσω επίδομα συνύπαρξης... Είναι δυνατόν ποτέ να μου χορηγηθεί; Και όμως, με ένα νομικό πλαίσιο προστασίας των "ομοφυλοφίλων" θα αρκούσε να δηλώσουμε απλά ζευγάρι! Είναι δυνατόν το κριτήριο χορήγησης επιδόματος σ' αυτήν την περίπτωση να εξαρτάται απ' την απλή δήλωση περί της υποτιθέμενης σεξουαλικής δραστηριότητάς μας;;;!!!

β. Φροντίζει κάποιος εδώ και πολλά χρόνια τον υπερήλικα παππού του ο οποίος έχει προβλήματα κίνησης. Κοινώς συμβιώνει μαζί του. Είναι λογικό να ζητήσει οιανδήποτε κρατική αναγνώριση ως προς το ότι συζούνε; Θα πει κανείς άσχετο το παράδειγμα. Και όμως νομικά δεν είναι! Συμβιώνουν δύο άνθρωποι του ίδιου φύλου! Ο ομοφυλόφιλος γιατί θα πρέπει να δικαιούται επίδομα;

γ. Κάποιος κύριος συμφωνεί με μία πόρνη να συζούν προσφέροντας στέγη, τροφή και σχετικές οικονομικές ανέσεις με αντάλλαγμα ερωτικές συνευρέσεις. Συζούν μαζί για αρκετό καιρό χωρίς να έχουν πρόθεση ούτε να παντρευτούν, ούτε να τεκνοποιήσουν. Αναφαίρετο δικαίωμά τους. Είναι, ωστόσο, δυνατόν το κράτος να τους χορηγήσει παροχές απλώς και μόνο επειδή μένουν μαζί; Αναφέρομαι και σ' αυτό το παράδειγμα (συμβίωση ανθρώπων διαφορετικού φύλου) γιατί το προτεινόμενο σχέδιο νόμου αναφέρεται σε ζευγάρια αδιακρίτως φύλου (για να φανεί πιο ήπιο προφανώς).

Εν ολίγοις, θεωρώ ότι είναι εκ του πονηρού η προώθηση νομικής και κρατικής αναγνώρισης των ζευγαριών ιδίου φύλου, διότι απλά δεν αφορά την πολιτεία ούτε αν κάποιοι συζούν, ούτε αν είναι ερωτευμένοι, ούτε πώς νοιώθουν ή αυτοαποκαλούνται οι ίδιου. Η πολιτεία ενισχύει εκείνους τους θεσμούς που αποβαίνουν σε όφελος για την ίδια την κοινωνία. Ο κοινωνικός διαχωρισμός, οι διακρίσεις κλπ. κλπ. αποτελούν άλλη συζήτηση, η οποία κακώς συγχέεται με την παροχή νομικής αναγνωρίσεως.




ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΠΟΥΛΟΣ
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΖΩΓΡΑΦΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Νεοεισερχόμενος
 
Δημοσ.: 35
Ἐγγραφή: Παρ 28/05/2004 09:26

Προηγούμενη

Ἐπιστροφὴ στην Γενικά



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης

cron