Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ… « ΓΚΛΟΥΟΝΙΟ»

Συζήτηση γιὰ διάφορα θέματα

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ… « ΓΚΛΟΥΟΝΙΟ»

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Σάβ 17/09/2011 08:57

Παρένθεση.

Τα πράγματα είναι σοβαρά!

Τα όσα βλέπουμε να διαδραματίζονται αυτές τις ημέρες στο Αιγαίο μας φανερώνουν πως οι προβλέψεις αρχίζουν να γίνονται σιγά-σιγά πραγματικότητα. Όσα διαβλέπαμε στον ορίζοντα να πλησιάζουν (βλέπε εδώ) http://alkimosarchive.wordpress.com/?s= ... %B6%CE%BF+
αρχίζουμε να τα νιώθουμε τώρα στη ραχοκοκαλιά μας…Το ερώτημα όμως που εύλογα ανακύπτει είναι, αν έχουμε να κάνουμε με εξελίξεις βάσει σχεδίου ή μήπως πρόκειται για …έκτατα περιστατικά. Διότι η ιστορία δεν έχει γραφτεί βάσει σχεδιασμών επί χάρτου αλλά μάλλον από κάποιους καθοριστικούς ελιγμούς της τελευταίας στιγμής.

Άλλο είναι όμως να διαβάζεις ιστορία και άλλο να την ζεις, διότι όλα δείχνουν πως στις ημέρες αυτές γράφονται νέες, πολύ σημαντικές, σελίδες στην παγκόσμια ιστορία.
Το άλλο παράδοξο επίσης είναι, πως οι μεγάλες ιστορικές στιγμές δεν είχαν δώσει τον χρόνο και την ευκαιρία να γίνουν οι επιλογές των πρωταγωνιστών. Πολλές φορές μάλιστα, αυτοί που «κατόπιν εορτής» χαρακτηρίστηκαν ήρωες ή Εφιάλτες ίσως να μην είχαν καν επιλεγεί για οποιεσδήποτε θέσεις ευθύνης ή να είχαν κεντρίσει ιδιαίτερα την προσοχή, αλλά οι περιστάσεις και οι στιγμές τελικά τους ανέδειξαν..
Οι τελευταίες διεθνείς εξελίξεις καθώς τα όσα είδαμε να δρομολογούνται αναφορικά με τη χώρα μας, τα τελευταία τουλάχιστον τρία χρόνια, δείχνουν, πως βρισκόμαστε για μια ακόμη φορά στο επίκεντρο. Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι τυχαίο ή αν υπάρχει κάποιος άλλος συγκεκριμένος λόγος, αλλά γεγονός είναι πως καλούμαστε για μια ακόμη φορά να ανέβουμε στη διεθνή σκηνή και μάλιστα με πρωταγωνιστικό ρόλο.
Το ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει αναλάβει τα καθήκοντά της με συγκεκριμένη αποστολή αυτό έχει γίνει πλέον πασιφανές, χάρη στον ερασιτεχνισμό και τα χονδροειδή λάθη των συμμετεχόντων στην «αποστολή». Έχω λόγους όμως να πιστεύω πως έχουν προκύψει τροποποιήσεις στον αρχικό σχεδιασμό της «αποστολής», κι αυτό λόγω του ότι υπάρχουν –όπως πάντα υπήρχαν- και ορισμένοι οι οποίοι κινούνται εκτός σχεδιασμού και προέρχονται μάλιστα όχι από το εχθρικό στρατόπεδο, αλλά από τους θεωρούμενους «συμμάχους». Εδώ αναφέρομαι για μια ακόμη φορά στους Γερμανούς, οι οποίοι έχουν θέσει ως φαίνεται σε δράση ένα σχέδιο Β, μέσω του οποίου επιχειρούν να ανατρέψουν τα δεδομένα και να επωφεληθούν από την κρίση.
Ίσως κάποιοι να θεωρήσουν τους ισχυρισμούς αυτούς υπερβολικούς και άτοπους, αλλά επισημαίνω, πως και ο Καίσαρας αιφνιδιάστηκε όταν είδε ανάμεσα στους συνωμότες τον …Βρούτο.
Η Τουρκία, η οποία έχει αποδείξει ότι κινείται πολύ μεθοδικά και έχει δώσει αποδείξεις άριστης εξωτερικής πολιτικής, είναι βέβαιο ότι έχει εξασφαλισμένα τα νότα της. Δεν είναι δυνατόν να φανταζόμαστε πως η τουρκική ηγεσία έχει αποφασίσει ξαφνικά να …αυτοκτονήσει. Δεν είναι δυνατόν να φανταζόμαστε ότι είναι δυνατόν να θέσει σε τόσο μεγάλο κίνδυνο τα όσα με τόσο κόπο κατάφερε να πετύχει τα τελευταία δέκα χρόνια. Εξάλλου, οι τελευταίες κινήσεις τους δεν αποτελούν κάτι παράδοξο. Είναι απλά η συνέχεια μιας πολιτικής που ακολουθείται εδώ και χρόνια.
Αυτό που πυροδότησε τις τελευταίες ακραίες κινήσεις, είναι ο στρατηγικός ελιγμός του Ισραήλ, δηλαδή η συμμαχία με Κύπρο και Ελλάδα και η απόφαση συνεκμετάλλευσης των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην ανατολική Μεσόγειο.
Η Τουρκία είχε δώσει το στίγμα της εδώ και καιρό. Άρα δεν έχει αιφνιδιάσει κανέναν. Το μόνο σημάδι αιφνιδιασμού είναι Η ΤΟΛΜΗ ΤΗΣ.
Έχω την εντύπωση πως κάποιοι είχαν αμφιβολίες για το αν θα τολμήσει τελικά να κάνει αυτό που έδειχνε ότι επιδιώκει. Τι είναι όμως αυτό που επέτρεψε στην Τουρκία να προχωρήσει χωρίς δισταγμό; Πως είναι δυνατόν να τα βάζει με όλους και με όλα, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της τις διεθνείς συμβάσεις, το ΝΑΤΟ και τον ΟΗΕ;
Χωρίς πολλές περιστροφές, χωρίς περίτεχνες αναλύσεις και χωρίς δισταγμό, έρχομαι να κρούσω για μια ακόμη φορά τον κώδωνα του κινδύνου, και να δείξω τον σύγχρονο ΒΡΟΥΤΟ που είναι η Γερμανία.
Υπάρχουν αποδείξεις που δείχνουν, πως η Γερμανία είναι η πλάτη της Τουρκίας όπως είναι και του Ιράν. Δεν προκαλεί εντύπωση η ξαφνική ηρεμία του νευρωτικού Αχμαντινεζάντ;
Άρα, θα ήταν πιστεύω συνετό να είμαστε άγρυπνοι, ώστε να μη φτάσουμε να πούμε και εμείς σε κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον: “Κι εσύ τέκνον Βρούτε”;
alkimosarchive
http://alkimosarchive.wordpress.com/201 ... e-serious/

Σημ.
Για τον ρόλο της Γερμανίας κάναμε εκτενή αναφορά ποιο πριν εδώ
viewtopic.php?f=13&t=4553&start=40


Δείτε επίσης αυτό εδώ για τον πιθανό ρόλο του Ιράν στις εξελίξεις .
viewtopic.php?f=13&t=4553&start=0
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ… « ΓΚΛΟΥΟΝΙΟ»

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Τρί 20/09/2011 09:42

Η συνέχεια:

Ακόμα όμως και έμμεσα μπορεί να καταλάβει κάποιος την προέλευση της γνώσης τους. Αρκεί να κάνει κάποιος μια βόλτα στο κέντρο του Λονδίνου και —βλέποντας τα κτίρια της εξουσίας τους— θα καταλάβει ποια είναι η γνώση που τους επιτρέπει να επιβιώνουν επιτυχώς. Η γνώση αυτή είναι η ελληνική. Η ελληνική γνώση σε όλο της το εύρος και άρα και στην άσχημη ιμπεριαλιστική της μορφή. Η ελληνική γνώση της επιβίωσης και της νίκης μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον "διαφορετικών" ανθρώπων ήταν αυτή που τους επέτρεψε αρχικά να επιβιώσουν και στη συνέχεια να επικρατήσουν στη Βρετανία των Κελτών. Η γνώση, την οποία πήραν από τους ρωμαϊκούς πληθυσμούς, οι οποίοι παρέμειναν στη Βρετανία μετά την αποχώρηση των ρωμαϊκών λεγεώνων.
Η γνώση των ξένων Ρωμαίων, οι οποίοι προσπαθούσαν να επιβιώσουν ως εισβολείς κατακτητές μέσα στην εχθρική χώρα των Κελτών, έγινε η γνώση των επίσης ξένων εισβολέων Αγγλοσαξόνων. Η γνώση των ξένων Ρωμαίων, που υπήρχε στη Βρετανία από τα χρόνια της ρωμαϊκής κυριαρχίας και ειδικά στα χρόνια του Graeculus Αδριανού. Η γνώση του Ρωμαίου κατακτητή, την οποία όμως δεν είχε δημιουργήσει ο ίδιος. Εκείνη η γνώση ήταν γνώση, την οποία δημιούργησαν οι Έλληνες του Αλεξάνδρου, για να διατηρήσουν τα κεκτημένα των κατακτήσεων και να εξασφαλίσουν την παραμονή τους μέσα στην αχανή Ασία.
Με αυτούς τους Ρωμαίους συνεργάστηκαν και στην ουσία ενοποιήθηκαν οι Αγγλοσάξονες και αυτών τη γνώση πήραν. Εκείνοι οι Ρωμαίοι τους προσκάλεσαν και στη συνέχεια τους κράτησαν στη Βρετανία, για να προστατευτούν οι ίδιοι από την αντίδραση των γηγενών. Στην πραγματικότητα δηλαδή οι αρχαίοι ΡΩΜΑΙΟΙ της Βρετανίας είναι ο σκληρός "πυρήνας" του αγγλοσαξονισμού. Οι υπόλοιποι Αγγλοσάξονες είναι απλοί "λοχίες" εκείνων των Ρωμαίων. Αρπάζουν οι Ρωμαίοι τα "φιλέτα" των λαών και οι υπόλοιποι Αγγλοσάξονες συντηρούνται με τα "ψίχουλα" της διαχείρισης. Βάζουν οι Ρωμαίοι τα πολυτελή "εξώφυλλα" στην αρχαία ελληνική γραμματεία και οι Αγγλοσάξονες γίνονται οι παγκόσμιοι "πλασιέ" τους. Με αυτά τα ελληνικά "βιβλία" κατόρθωναν και "θάμπωναν" μεγάλους πολιτισμούς, όπως ο κινεζικός ή ο ινδικός. Χάρη σ' αυτά τα "βιβλία" κατόρθωναν και "τρύπωναν" μέσα σ' αυτές τις χώρες σαν πολιτισμένοι και κοσμοπολίτες, ενώ ήταν τα pets μιας βάρβαρης βασιλείας.
Τα πάντα ήταν μια καλοστημένη παράσταση. Όλοι αυτοί οι "πλασιέ" εκπαιδεύονταν, για να δίνουν μια θεατρική παράσταση στη δημόσια ζωή τους. Μια παράσταση, την οποία δίνουν πάντα οι "πλασιέ", ανάλογα με το προϊόν το οποίο "σπρώχνουν". Όπως οι "πλασιέ" εμφανίζονται ως γιατροί, φαρμακοποιοί ή μηχανικοί --ανάλογα με τις επιδιώξεις τους--, έτσι έκαναν και οι Αγγλοσάξονες. Παντού εμφανίζονταν "όρθιοι" σαν Έλληνες, ενώ στην πραγματική τους ζωή ζούσαν "γονατιστοί" ως Βρετανοί. Μιλούσαν σαν Έλληνες στο ξένο ακροατήριο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν βάρβαροι. Με την άδεια της βασίλισσας έκριναν ολόκληρους πολιτισμούς και λαούς σαν "θεοί" και αρκούσε μια απόλυσή τους, για να καταλήξουν ρυπαροί αλκοολικοί σε κάποια άθλια παμπ του Λονδίνου. Για τα συμφέροντα της αυτοκρατορίας χρησιμοποιούσαν "θεία" επιχειρήματα, ενώ για τα δικά τους συμφέροντα περιορίζονταν στα κλωτσομπουνίδια των μεθυσμένων. Πανάκριβα κρατικά "ρούχα" της δουλειάς ήταν η συμπεριφορά Gentleman, τα οποία δεν μπορούσαν να τα "φορέσουν" στην ιδιωτική τους ζωή. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το οποίο βλέπουμε τους τελευταίους αιώνες. Εικόνα Αλκιβιάδη και ποιότητα Μπόλντρικ.
Με αυτόν τον τρόπο εκπαιδεύονταν οι "πλασιέ" να γίνουν οι σκληροί "λοχίες" μιας σκληρής αυτοκρατορίας. Για να εκπαιδεύσεις όμως σκληρούς "λοχίες", πρέπει να έχεις σκληρή εκπαίδευση και εκεί οι Αγγλοσάξονες άγγιξαν τα όρια της σκληρότητας. Δημιούργησαν το πιο σκληρό και ανηλεές σύστημα εκπαίδευσης στον κόσμο. Ένα εξαιρετικά βίαιο σύστημα, το οποίο ευνούχιζε τους εκπαιδευόμενους. Ένα σύστημα, το οποίο απαιτούσε θρησκευτική προσήλωση στα "πρέπει" και στους κανόνες του. Ένα σύστημα, το οποίο σακάτευε τους ανθρώπους και επιβίωνε χάρη στην υπόσχεση ενός μελλοντικού πολυτελούς βολέματος. Ένα σύστημα, το οποίο παρήγαγε τους άριστους "πλασιέ", για να παίξουν μια παράσταση, η οποία δεν άλλαζε ποτέ. Ένα σύστημα, στη λειτουργία του οποίου πρέπει ν' αναζητήσουμε τα αίτια της ομοφυλοφιλίας, η οποία μαστίζει την αγγλοσαξονική κοινωνία.
Αν κάτι πρέπει να παρηγορεί λαούς γενναίους, όπως οι Σκώτοι, οι Ιρλανδοί ή οι Ουαλοί, οι οποίοι ταλαιπωρούνται εδώ και αιώνες από τους Αγγλοσάξονες, είναι ότι δεν νικήθηκαν από έναν λαό γενναιότερο ή εξυπνότερο από τους ίδιους. Ήταν απλά άτυχοι. Ήταν άσχημη η μοίρα τους. Δεν νικήθηκαν από αγγλόφωνους Γερμανούς, όπως πολλοί από αυτούς πιστεύουν. Νικήθηκαν από ελληνόφωνους Άγγλους, που είχαν Ρωμαίους ηγέτες. Νικήθηκαν από έναν κατά κανόνα δειλό λαό, ο οποίος απλά ήταν "οπλισμένος" με το υπέρτατο "όπλο". Ένα "όπλο", το οποίο η δειλία τους το έκανε εξαιρετικά "θανατηφόρο". Ένα "όπλο", το οποίο το χρησιμοποιούσαν ασύστολα εναντίον των πάντων. Αυτό το "όπλο" ήταν η ελληνική γνώση και είχε τόση μεγάλη διαφορά από τα "όπλα" των υπολοίπων λαών όσο τα τουφέκια των αποίκων του Νέου Κόσμου από τα βέλη των Ινδιάνων. Ό,τι έπαθαν οι Κέλτες στη Βρετανία, το έπαθαν οι Ινδιάνοι στην Αμερική και μετά όλος ο κόσμος. Το ελληνικό "όπλο" είναι αυτό που είναι ανίκητο και όχι αυτός που το κατέχει.
Οι Αγγλοσάξονες γι' αυτόν τον λόγο λάτρευαν στην κυριολεξία τους Έλληνες ως θεούς τους. Στην πραγματικότητα μιμούνταν τον Αδριανό. Τον αυτοκράτορα, που λάτρευε τους Έλληνες, αλλά με μια πολύ σημαντική ιδιομορφία. Τους λάτρευε ως Ρωμαίος εξουσιαστής και όχι ως απλός άνθρωπος. Η πρόοδός τους στη συνέχεια αυτήν τη λατρεία τη μετέτρεψε σε μίσος. Αυτό είναι φυσικό και συμβαίνει πολλές φορές. Συμβαίνει σε ανθρώπους, οι οποίοι ζουν πλούσια ως "συλλέκτες" στη "σκιά" δημιουργών. Από τη λατρεία της αρχικής επιβίωσης πηγαίνουν εύκολα στο μίσος, όταν με την πρόοδό τους θέλουν και δεν μπορούν ν' αποκολληθούν από τη "σκιά".
Αυτό συνέβη με τους Αγγλοσάξονες. Επιβίωσαν και προόδευσαν εξαιτίας των Ελλήνων. Όταν θέλησαν να ξεφύγουν από τη "σκιά" τους, απλά διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να επιβιώσουν, όπως είχαν μάθει να το κάνουν. Διαπίστωσαν ότι είχαν "ευνουχιστεί" στην προσπάθειά τους να επωφεληθούν. Ό,τι είχε αξία και τους έκανε σημαντικούς μέσα στον κόσμο, ήταν ελληνικό. Ό,τι ήταν δικό τους, απλά δεν ενδιέφερε κανέναν. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν να γίνουν ελληνιστές και όχι Έλληνες. Έγιναν "συλλέκτες" και όχι "δημιουργοί". Έγιναν διάσημοι, αλλά όχι αθάνατοι. Έγιναν πλατωνιστές, αλλά όχι Πλάτωνες.
Ποια είναι η διαφορά μεταξύ αυτών των εννοιών, οι οποίες συνδέονται με την ίδια γνώση; Ο ελληνιστής βλέπει "πίσω", για να μην χάσει το ήδη υπάρχον κέρδος μιας δεδομένης κατάστασης, ενώ ο Έλληνας βλέπει "μπροστά", ονειρευόμενος νέα "λεία". Ο πρώτος θεωρεί ιδανικό να καταφέρει να ζήσει πλούσια μ' αυτά που έχει ήδη δημιουργήσει ή κληρονομήσει, ενώ ο δεύτερος θεωρεί ιδανικό να καταφέρει να ζήσει μ' αυτά που επιθυμεί να δημιουργήσει ο ίδιος. Ο πρώτος καταστρέφεται, όταν χάνει αυτά τα οποία έχει, ενώ ο δεύτερος δεν καταστρέφεται ποτέ, εφόσον πάντα θεωρεί ότι ξεκινάει από το απόλυτο μηδέν. Ο πρώτος κλονίζεται από την αμφισβήτηση, ενώ ο δεύτερος την εκλαμβάνει ως "καύσιμο", για να ξεκινήσει τον αγώνα του. Ο πρώτος είναι αμυντικός και ο δεύτερος επιθετικός. Βλέπουμε δηλαδή πώς είναι δυνατόν από την ίδια μόρφωση και εκπαίδευση να προκύψουν —εξαιτίας της νοοτροπίας— τελείως διαφορετικά αποτελέσματα.
Οι Αγγλοσάξονες γι' αυτόν τον λόγο δεν έγιναν ποτέ Έλληνες. Δεν τους συνέφερε να ρισκάρουν να γίνουν τέτοιοι. Δεν τόλμησαν ποτέ να "ξεμυτίσουν" από την ασφάλεια των κεκτημένων. Την αδιαφορία των λαών απέναντι στα δικά τους πνευματικά δημιουργήματα δεν την εξέλαβαν ως πρόκληση για να τα βελτιώσουν, αλλά επέστρεψαν στην ασφάλεια του ελληνικού κεφαλαίου. Αρκέστηκαν στην ασφάλεια του μεροκάματου του ελληνιστή. Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν το μόνιμο κόμπλεξ απέναντι στους Έλληνες. Το κόμπλεξ του ευνούχου, που έγινε πλούσιος, εμπορευόμενος τα "σεντόνια" του επιβήτορα. Το κόμπλεξ τους οδήγησε στο μίσος εναντίον όλων των ζώντων αυθεντικών Ελλήνων.
Επιβεβαιώνεται για μια ακόμα φορά ο κανόνας, που θέλει ως πιο αχάριστο τον ευεργετηθέντα. Οι ευεργετημένοι από τους Έλληνες Αγγλοσάξονες τους μισούσαν αφόρητα. Όσο πιο πολύ προόδευαν οι Αγγλοσάξονες, τόσο πιο πολύ μισούσαν τους Έλληνες. Γιατί; Γιατί, όταν προοδεύεις ως αυθαίρετος κληρονόμος με νοοτροπία κληρονόμου, φοβάσαι αυτόν που μπορεί να εμφανιστεί ως νόμιμος κληρονόμος. Όταν προοδεύεις με μια τεχνογνωσία, την οποία δεν παρήγαγες και άρα δεν είσαι σε θέση να τη βελτιώσεις, φοβάσαι τον οποιονδήποτε υποπτεύεσαι ότι παράγει τέτοια. Όταν θησαυρίζεις ακόμα και με τα "σκουπίδια" των δημιουργών, φοβάσαι αυτούς που μεγαλώνουν ως τέτοιοι. Αυτό έγινε με τους Αγγλοσάξονες. Έγιναν πλούσιοι με την ελληνική γνώση. Έγιναν διάσημοι δάσκαλοι, διδάσκοντας το έργο των Ελλήνων.
Ακόμα και η συλλογική πρόοδός τους ως λαός σ' αυτούς οφειλόταν. Στο απόγειο της αυτοκρατορίας τους την ελληνική γνώση χρησιμοποιούσαν. Το "λειτουργικό" της βρετανικής αυτοκρατορίας ήταν απλά η πιο αποδοτική μορφή της ελληνιστικής διαχείρισης. Η διαχείριση του ομοφυλόφιλου Ρωμαίου Αδριανού. Το απόγειό τους δηλαδή ήταν απλά η οικονομικά αποδοτικότερη μορφή της ελληνικής παρακμής. "Ανέβηκαν" με κόπο εκεί όπου είχαν "ξεπέσει" οι Έλληνες. Δεν πρόσθεσαν τίποτε στο επίπεδο της γνώσης από την εποχή του Πτολεμαίου και του Αντίγονου. Ακόμα και σήμερα μ' αυτήν τη γνώση πορεύονται. Όταν φτάνουν σε αδιέξοδα, δεν τολμούν να πειραματιστούν με δικές τους ιδέες. Τα βιβλία του Θουκυδίδη "ξεσκονίζουν", για να βρουν λύσεις.
Ακόμα και στα πιο απλά πράγματα δεν μπορούν να ξεφύγουν από την ελληνική "κηδεμονία". Με παρουσία αιώνων στο παγκόσμιο ιστορικό γίγνεσθαι, δεν επινόησαν ούτε καν έναν αρχιτεκτονικό ρυθμό για τα κτίρια-σύμβολα της δικής τους εξουσίας. Πολιτισμοί με επικράτεια μερικών χωριών "έδειξαν" τη διαφορετικότητά τους με αρχιτεκτονικά στοιχεία και οι Αγγλοσάξονες κατέκτησαν τον μισό κόσμο, χωρίς να επινοήσουν έναν δικό τους τύπο απλού "κίονα". Ακόμα και σήμερα κατασκευάζουν κτίρια ελληνικού ρυθμού. Κτίρια μέσα από τα οποία περιμένεις να βγει ένας Πλάτωνας ή ένας Ευκλείδης και όχι ένας Μέιτζορ ή ένας Μπλερ. Το ίδιο το Μπάκιγχαμ Πάλας μοιάζει να "κλάπηκε" ατόφιο από την Ελλάδα μαζί με τα ελγίνεια "μάρμαρα". Ανακοινώνουν τις αποφάσεις τους μπροστά από τζάκια με ελληνικούς διακοσμητικούς κίονες.
Μία είναι η λέξη που μπορεί να τους χαρακτηρίσει στον τομέα της δημιουργίας. ΜΙΖΕΡΙΑ. Ποτέ και κανένας λαός δεν βρέθηκε με τόσα πλεονεκτήματα και τόσα μέσα στα χέρα του, χωρίς να δημιουργήσει τίποτε απολύτως. Τίποτε απολύτως, που να έχει την αξία να πάει κάποιος να το θαυμάσει. Όλα μέσα στη λογική της "διαχείρισης". Αν δει κάποιος έναν "καλλιτέχνη" να "στολίζει" με διαμάντια ένα ανθρώπινο κρανίο, αυτός είναι Αγγλοσάξονας. Αν δει κάποιος έναν "καλλιτέχνη" να βγάζει ένα νεκρό έμβρυο από τη φορμόλη και να νομίζει ότι, βάζοντάς του έναν φιόγκο, κάνει τέχνη, αυτός είναι Αγγλοσάξονας. Αν δει κάποιος έναν "ντιζάινερ" να παίρνει ένα στρατιωτικό αμπέχονο και να νομίζει ότι, βάζοντάς του μερικά στρας, κάνει μόδα, αυτός είναι Αγγλοσάξονας. Ό,τι απαιτεί μια στοιχειώδη δημιουργία, το "δανείζονται" και κρατάνε για τους εαυτούς τους τη μοναδική "πινελιά" του πονηρού και ατάλαντου τεμπέλη. Σαν εκείνον τον κακομοίρη, που νόμιζε ότι μαγειρεύει κάτι "πρωτοποριακό", τηγανίζοντας Mars.



..Συνεχίζετε….
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ… « ΓΚΛΟΥΟΝΙΟ»

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Πέμ 22/09/2011 08:30

Η συνέχεια:

Σ’ ό,τι αφορά τη φημισμένη μουσική βιομηχανία τους, εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά, γιατί η ίδια η τέχνη του τραγουδιού είναι ιδιόμορφη. Μοιάζει με την ποίηση, αλλά δεν είναι τέτοια. Το τραγούδι είναι απλά "εύπεπτα" λογάκια, τα οποία, όταν συνδυαστούν με μια ευχάριστη στο άκουσμά της μουσική, κάνουν μια εφήμερη "επιτυχία". Το τραγούδι, ειδικά στην "ποπ" ή λαϊκή μορφή του, απαιτεί για τη σύνθεσή του περισσότερο τεχνική παρά τέχνη. Δεν είναι ποίηση, η οποία "μεταφέρει" πολλά, μεγάλα και πολλές φορές "υπόγεια" μηνύματα. Δεν προβάλει πάνω του το ειδικό "μέγεθος" του δημιουργού του, ο οποίος εκφράζει το διαφορετικό, παρά αποτυπώνει το ταλέντο του τραγουδοποιού να λέει τα ίδια πράγματα με όλους τους άλλους, απλά πολύ πιο εύηχα και βέβαια ευχάριστα.
Πολλές φορές μερικές ρετσίνες είναι αρκετές, για να σε κάνουν τραγουδοποιό, ενώ ποιητή μπορεί να μην φτάνει να σε κάνει ούτε η κουλτούρα όλου του κόσμου. Η ποίηση με το τραγούδι διαφέρουν μεταξύ τους όσο διαφέρει ο Μιχαήλ Άγγελος από έναν πλανόδιο ζωγράφο, ο οποίος με το κάρβουνο κάνει προσωπογραφίες τουριστών στις παραλίες. Οι δραστηριότητές τους είναι όμοιες, αλλά όχι ίδιες. Ο ένας ζωγραφίζει τον τουρίστα, όπως τον βλέπουν όλοι, ενώ ο άλλος ζωγραφίζει τον Θεό, όπως τον "βλέπει" ο ίδιος. Ο πρώτος αποτυπώνει αυτό το οποίο βλέπουν όλοι, ενώ ο δεύτερος αποκαλύπτει αυτό το οποίο "βλέπει" μόνον ο ίδιος. Του ενός η δουλειά μπορεί να γίνει με ένα "κλικ" της φωτογραφικής μηχανής και του άλλου δεν του φτάνουν δισεκατομμύρια "κλικ", για ν’ αποθανατίσουν τη μοναδικότητά του. Ως εκ τούτου λογικό είναι ο ένας να είναι αθάνατος της τέχνης και ο άλλος μεροκαματιάρης της τεχνικής. Οι ανάλογες διαφορές υπάρχουν και ανάμεσα στο αρχαίο θέατρο και τον κινηματογράφο.
Όπως εύκολα αντιλαμβανόμαστε η μεγάλη "επιτυχία" της αγγλοσαξονικής μουσικής βιομηχανίας έχει μια εξήγηση, η οποία δεν συνδέεται με την ποιότητά της. Έχει μια εξήγηση, η οποία την συνδέει με τον ιμπεριαλισμό, εφόσον, απευθυνόμενη στις μεγάλες μάζες, στοχεύει τόσο στα "μυαλά" τους όσο και στις τσέπες τους και αυτό είναι κάτι το οποίο δεν αφήνει ποτέ αδιάφορους τους ιμπεριαλιστές. Το μουσικό τραγούδι μπορεί να προαχθεί με τον ιμπεριαλισμό και να τον εξυπηρετήσει και ως εκ τούτου κρίνεται διαφορετικά. Κρίνεται ως προϊόν, το οποίο μπορεί ακόμα και να επιδοτηθεί, προκειμένου να βοηθήσει άλλα προϊόντα. Με τα απλά μηνύματά του εξοικειώνει τους λαούς με τη γλώσσα εκείνου που το "σπρώχνει" και μαζί μ' αυτό σπρώχνονται παντελόνια, αναψυκτικά και αυτοκίνητα.
Γι' αυτόν τον λόγο είναι χρήσιμο στους ιμπεριαλιστές και γι' αυτό το "σπρώχνουν". Το "σπρώχνουν" εύκολα, γιατί είναι ένα προϊόν, το οποίο μπορεί να "έρθει" σ’ εσένα, ακόμα κι αν εσύ δεν θα πήγαινες ποτέ να το "συναντήσεις". Επιβάλλεται με τα τεχνολογικά μέσα και δεν έχει πάντα σχέση με την ποιότητά του. Αν, για παράδειγμα, η σύγχρονη Ελλάδα βρισκόταν στη θέση της Βρετανίας, πιθανόν ο Πλανήτης όλος να τραγουδούσε τις "επιτυχίες" του Καρβέλα και της "γυναίκας Μαραντόνα". Αυτό, όπως αντιλαμβανόμαστε, δεν θα καθιστούσε τον "gay σκύλο" ισότιμο με τον Παρθενώνα. Δεν θα καθιστούσε τον εφήμερα "διάσημο" Καρβέλα ή τον Κάτμαν ομότιμο του αθάνατου Ικτίνου ή του Φειδία.
Αυτή η μιζέρια, που χαρακτηρίζει τους Αγγλοσάξονες στον τομέα της δημιουργίας, προκύπτει από την επιλογή τους να "θωρακιστούν" πίσω από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Γι' αυτόν τον λόγο διαβάλουν μόνιμα τους ζωντανούς Έλληνες σε όλους τους λαούς. Τους φοβούνται. Φοβούνται την "επιστροφή" τους. Ό,τι ανθελληνική προπαγάνδα υπάρχει και διοχετεύεται στον κόσμο τους τελευταίους αιώνες, από αυτούς προέρχεται. Ό,τι εμετικό έχει αποδοθεί στους Έλληνες, από τους Αγγλοσάξονες έχει μεθοδευτεί. Έφτασαν στο σημείο να απειλούν τα ιερά και τα όσια των Ελλήνων. Απείλησαν τα δύο βασικότερα θεμέλια του ελληνικού πολιτισμού, που είναι η ιερή φιλία μεταξύ των ανδρών και η έννοια της δωρεάς ως εύλογο αντίτιμο της δόξας. Την ιερή φιλία των Ελλήνων την ταύτισαν με την ομοφυλοφιλία των "ευνούχων". Την άδολη και μέχρι θανάτου συντροφικότητα των Ελλήνων συμπολεμιστών, που βαδίζουν "χέρι-χέρι" προς το άγνωστο, την ταύτισαν με την ανωμαλία των βολεμένων "ευνούχων", που βαδίζουν χέρι-χέρι στα πάρκα. Άξια τέκνα του Αδριανού.
Η ιερή σχέση του Αχιλλέα με τον Πάτροκλο εμφανίστηκε περίπου σαν τη βρομιά του χαφιέ Λόρδου Βύρωνα, ο οποίος, μέσα από τη φτώχεια των όπου Γης απελπισμένων, έψαχνε για αγοράκια. Η ιερή φιλία του Αλεξάνδρου με τον Ηφαιστίωνα περιγράφεται σαν να ήταν μια σχέση ενός ομοφυλόφιλου Άγγλου Πρωθυπουργού με τον γραμματέα εραστή του. Αυτό το έκαναν για δύο πολύ σημαντικούς λόγους. Ο πρώτος λόγος ήταν για να δυσφημίσουν τους Έλληνες στην πιο αγράμματη και άρα στην πιο συντηρητική μερίδα της ανθρωπότητας. Ταυτίζοντάς τους με μια ανωμαλία, τους έκαναν αποκρουστικούς. Με αυτόν τον τρόπο αποθάρρυναν τους λαούς να έρχονται σ' επαφή με τους Έλληνες και τον πολιτισμό τους.
Οι Βρετανοί είναι αυτοί οι οποίοι έχουν στήσει όλη αυτήν τη "βιομηχανία" ομοφυλοποιήσης των πάντων. Όποιον ήθελαν να διαβάλουν στις αγράμματες μάζες και δεν μπορούσαν να το κάνουν με διαφορετικό τρόπο, τον εμφάνιζαν σαν ομοφυλόφιλο. Αυτήν την τακτική την εφάρμοζαν ειδικά εις βάρος των Ελλήνων και αυτό δεν αφορά μόνον τους αρχαίους. Έφτασαν στο σημείο να "υπονοήσουν" ότι ακόμα και ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ένας κοινός ανώμαλος. Προσπάθησαν να "λερώσουν" ένα σύμβολο του ελληνικού λαού, το οποίο είναι βέβαιον ότι, λόγω της υπερέκθεσης της δημόσιας ζωής του, δεν μπορούσε να έχει "κρυφή" ζωή, ακόμα κι αν το επιθυμούσε. Δεν ήταν πρακτικά δυνατόν να κάνει πράγματα, τα οποία δεν θα γίνονταν αντιληπτά από τους χιλιάδες Έλληνες, που τον "έλεγχαν" καθημερινά. Μόνον οι Αγγλοσάξονες "κατάλαβαν" ό,τι δεν κατάλαβαν εκατομμύρια Ελλήνων. Ξεφεύγει τίποτε από την αντίληψη των "ανωτέρων";
Ο δεύτερος λόγος που το έκαναν αυτό ήταν για να βελτιώσουν τη δική τους εικόνα. Να εξωραΐσουν το κοινώς διαπιστωμένο. Να δώσουν άλλοθι στη δική τους ευνουχισμένη κοινωνία. Με την ομοφυλοφιλία να μαστίζει την κοινωνία τους, έδιναν ύφος "ηρωικό" στις δικές τους ανοσιότητες. Έδιναν ύφος "ελληνικό" στη δική τους κοινωνία και νόμιμη "κληρονόμο" του ελληνισμού. Αγγλοσάξονες ομοφυλόφιλοι κρύβονταν πάντα πίσω από τις "έρευνες" των προσωπικών ζωών των σπουδαίων ανδρών της παγκόσμιας ιστορίας. Μετά τη δαρβινική έρευνα στις μυστικές "ζωές" των εξελιγμένων ζώων "ερεύνησαν" και τις ζωές των πιο "εξελιγμένων" ανθρώπων.
Όλοι αυτοί αγνοούσαν το πιο βασικό. Φυσικό είναι το αγνοούν, εφόσον δεν τους αφορούσε. Δεν μπορείς να είσαι μεγάλος άνδρας, αν δεν είσαι άνδρας. Δεν μπορείς να πας "μακριά", αν δεν έχεις "καύσιμο". Το "καύσιμο" στην περίπτωση αυτήν είναι η ακόρεστη διάθεση να κατακτήσεις τα πάντα και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό, το οποίο ανήκει αποκλειστικά στην ανδρική φύση. Ομοφυλόφιλοι είναι συνήθως οι μικροϋπάλληλοι, οι οποίοι με πόνο, κόπο, αίμα και θυσίες στοχεύουν στο να γίνουν μεγαλοϋπάληλοι. Οι μικροδούλοι, που ονειρεύονται μέσω της υποταγής να γίνουν μεγαλοδούλοι. Αυτοί, που με νύχια και με δόντια προσπαθούν να κρατήσουν το γραφειάκι που τους παραχωρήθηκε και ονειρεύονται να το κάνουν κάποτε μεγάλο. Όπως δηλαδή οι Αγγλοσάξονες "ερευνητές" της ανθρώπινης φύσης. Οι "μικροί", που μελετάνε τους "μεγάλους". Οι "ηδονοβλεψίες" της δόξας των μεγάλων ανδρών. Κοινοί φουκαράδες ομοφυλόφιλοι, που ήθελαν να βιώσουν τον "έρωτα" της μάχης των ηρώων στα βρομερά κρεβάτια των πληρωμένων εραστών.


..Συνεχίζετε….
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ… « ΓΚΛΟΥΟΝΙΟ»

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Σάβ 24/09/2011 14:05

Η συνέχεια:

Ανάλογες ανθελληνικές αθλιότητες έκαναν οι Αγγλοσάξονες και στο επίπεδο που αφορά την επίσης θεμελιώδη για τον ελληνισμό έννοια της Δωρεάς. Οι Αγγλοσάξονες, από τότε που άρχισαν να διαχειρίζονται την ελληνική γνώση, την έκαναν μέσο αρπαγής. Ποτέ δεν έδωσαν τίποτε και σε κανέναν Δωρεάν. Μάλιστα, κατά έναν μυστηριώδη τρόπο, κάθε φορά που έκαναν "δωρεά", γίνονταν οι ίδιοι πλουσιότεροι. Κάθε φορά που μάθαινε κάποιος λαός για τη Δημοκρατία και την Ελευθερία, ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα έχανε την πατρίδα του και την ελευθερία του. Ταύτισαν την ελληνική γνώση με αρνητικά συναισθήματα.
Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα, έκαναν τα ακριβώς αντίθετα από τους Έλληνες. Με το ίδιο ακριβώς "μαχαίρι", που οι Έλληνες ευεργετούσαν τον κόσμο, οι Αγγλοσάξονες τον έσφαζαν. Αυτό είναι λογικό. Οι Έλληνες ήταν κατασκευαστές του "μαχαιριού" και αυτό από μόνο του τους εξασφάλιζε τα πάντα και άρα και τη δόξα. Οι Έλληνες έδιναν προτεραιότητα στη διεκδίκηση της δόξας της νίκης και τα υπόλοιπα —προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τη δόξα τους— δεν τους ενδιέφερε ακόμα κι αν τα μοίραζαν δωρεάν στους λαούς. Η δόξα θέλει ακροατήριο κι αυτό κοστίζει. Οι Έλληνες γνώριζαν το κόστος και δεν τους ενδιέφερε ν' αποφύγουν να το πληρώσουν. Άλλωστε είναι γνωστό ότι το χρήμα πολλοί το μίσησαν, ενώ τη δόξα κανείς. Οι Αγγλοσάξονες, ως "συλλέκτες", δεν μπορούσαν να διεκδικήσουν δόξα. Οι Αγγλοσάξονες ενδιαφέρονταν μόνον για τις εισπράξεις και εκεί δημιουργούσαν πρόβλημα στην εικόνα του ελληνισμού.
Αυτή η αγωνία τους για κέρδη τους έκανε ιδιόμορφους. Ενώ φαινομενικά ασχολούνταν και καλλιεργούσαν τα ίδια πράγματα με τους Έλληνες, εντούτοις υπάρχουν διαφορές, οι οποίες αποκαλύπτουν διαφορετικά κίνητρα. Για παράδειγμα, η ανθρώπινη ομορφιά και χάρη εξυμνήθηκε καί από τους δύο αυτούς λαούς. Ο λόγος όμως, για τον οποίο εξυμνούν την ομορφιά, αποκαλύπτει τη διαφορά μεταξύ τους. Οι Έλληνες λάτρευαν τον άνθρωπο και ήθελαν να τον τοποθετήσουν στο επίπεδο των θεών τους. Φαντάσθηκαν τους τέλειους ανθρώπους και τους αποτύπωσαν σε μάρμαρα ως θεούς τους. Απέδιδαν τα τέλεια ανθρώπινα σωματικά χαρακτηριστικά στους θεούς τους, για να τα προβάλουν στους ανθρώπους. Αυτό το έκαναν, για να δημιουργήσουν πρότυπα για τους θνητούς ανθρώπους. Πρότυπα υγείας και ευμορφίας. Ήθελαν δηλαδή να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην εξομοίωση με το θείο. Ήθελαν να φτιάξουν "θεούς".
Οι Αγγλοσάξονες αντίθετα δεν λάτρεψαν ποτέ τους ανθρώπους. Λάτρευαν τους εαυτούς τους, τους οποίους θεωρούσαν "ξεχωριστούς" ανθρώπους. Την ομορφιά την απέδιδαν στους εαυτούς τους, για να τους διαχωρίσουν από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Έφτασαν στο σημείο να "καλλιεργούν" την ανθρώπινη ομορφιά με το πάθος και τη μεθοδικότητα που το κάνουν οι κτηνοτρόφοι. Γύμναζαν τα παιδιά τους όχι για λόγους υγείας ή ομορφιάς, αλλά για λόγους οικονομικής απόδοσης. Γιατί; Γιατί δεν ήθελαν να φτιάξουν "θεούς". Ήθελαν να φτιάξουν "πλασιέ" και γνώριζαν ότι καλύτερος "πλασιέ" είναι ο ομορφότερος. Αυτή ήταν η εθνική τους ανάγκη. Έπρεπε να δικαιολογήσουν την αποικιοκρατία τους στους λαούς που εκμεταλλεύονταν και άρα έπρεπε να τους πλασάρουν μια "αλήθεια". Αυτή η "αλήθεια" σπρώχνεται καλύτερα με την ομορφιά. Έχει δει κανένας άσχημο πλασιέ; Έχει δει κανένας βρόμικο και κακοφτιαγμένο μουσείο;
Η ομορφιά γι' αυτόν τον λόγο έγινε κεφάλαιο, που τους απέδιδε κέρδος. Έγινε ιδιωτικό κεφάλαιο, το οποίο εξυπηρετούσε το εθνικό τους κεφάλαιο. Το μοναδικό τους κεφάλαιο, εφόσον όλα τα άλλα τα είχαν ανακαλύψει και τα είχαν αναπτύξει τα θύματα της λεηλασίας τους. Μόνον αυτό το κεφάλαιο έβαζαν οι Αγγλοσάξονες. Το λαμπερό "περιτύλιγμα" ενός ξένου περιεχομένου. Το δερματόδετο εξώφυλλο σε ένα ξένο βιβλίο. Η λαμπερή "προθήκη" σε ένα ξένο άγαλμα. Το όμορφο αγγλοσαξονικό κεφάλι, το οποίο απλά αναμασά τα παλιά ελληνικά λόγια. Η ομορφιά με αυτόν τον τρόπο έγινε το κεφάλαιο, που επιβεβαιώνει την άποψή τους περί της εξέλιξης των ειδών και άρα και των ανθρώπων. Το κεφάλαιο, που δικαιολογεί την άποψή τους περί "διαφορετικών" ανθρώπων με "διαφορετικές" ανάγκες. Το κεφάλαιο, που "καπελώνει" τους υπόλοιπους. Το εθνικό τους κεφάλαιο. Τι να τα κάνουν τα χωράφια οι "κατώτεροι" Αφρικανοί, όταν δεν έχουν τις αντίστοιχες υψηλές ανάγκες; Τι να τα κάνουν τα σχολεία οι "κατώτερο" Ινδοί, όταν δεν έχουν τη "δίψα" της μάθησης, που ταλαιπωρεί μόνον τους "ανώτερους";
Αυτό το οποίο είπαμε πιο πάνω. Όταν θέλεις να δικαιολογήσεις την αποικιοκρατική ή την παρασιτική σου παρουσία, πρέπει να αποδεικνύεις ότι είσαι "ανώτερος" και αυτό εξυπηρετείται όταν είσαι όμορφος και καλοσχηματισμένος. Όταν θέλεις να βγάζεις αυτοκρατορικές φωτογραφίες μετά τη σύναψη μεγάλων συμφωνιών, έχεις συμφέρον να είναι οι δικοί σου άνθρωποι ψηλοί, γυμνασμένοι και όμορφοι ανάμεσα σε κοντούς, χοντρούς και φαλακρούς "κατώτερους". Εύκολος στόχος για τους άρπαγες Αγγλοσάξονες τόσο στο συλλογικό όσο και στο ατομικό επίπεδο. Εύκολο για έναν λαό, ο οποίος εκμεταλλευόταν το πλούτο της αποικιοκρατίας, για να δώσει συνολικά στον λαό του καλύτερα σωματικά χαρακτηριστικά. Εύκολο για έναν αποικιοκράτη, που τρώει καλύτερα από το θύμα του, το οποίο πεινάει εξαιτίας του. Εύκολο για έναν αποικιοκράτη που γυμνάζεται, όταν ο άλλος σακατεύεται στη δουλειά.
Αποτελεί θεμελιώδη εθνική τους παράδοση το casting ομορφιάς σ' ό,τι αφορά τα πρόσωπα, που θα στελεχώσουν τις όποιες δημόσιες θέσεις. Αν είσαι άσχημος στον αγγλοσαξονικό κόσμο, δεν μπορείς να βγεις στο προσκήνιο μόνον με τις ικανότητές σου. Δεν μπορείς να γίνεις πρωθυπουργός, πρεσβευτής ή οτιδήποτε άλλο, αν δεν είσαι όμορφος. Αν δεν μπορείς να επιβεβαιώνεις τον εθνικό τους "μύθο". Απλά πράγματα. Δεν έχουν κανέναν ανάγκη για την ευφυΐα του, εφόσον αυτά τα οποία τους χρειάζονται τα έχουν έτοιμα. Περιτύλιγμα ψάχνουν και όχι περιεχόμενο, για να φτιάξουν το επιθυμητό "πακέτο". Όμορφο άνθρωπο αναζητούν, εφόσον την ομορφιά των λόγων την έχουν έτοιμη από τα κλεμμένα. Περισσότερο τη φοβούνται την ευφυΐα --εφόσον μπορεί να τους βάλει σε περιπέτειες-- παρά την αναζητούν. Στον αγγλοσαξονικό κόσμο καλύτερα να είσαι κουτός παρά άσχημος. Ο όμορφος θα επιβιώσει εύκολα, ακόμα και με την ευφυΐα της αμοιβάδας.
Θα βρουν τρόπο να τον βολέψουν με βάση τα εθνικά τους συμφέροντα. Θα τον βάλουν ν' ανοιγοκλείνει πόρτες πρεσβειών, προκειμένου να βλέπουν οι ξένοι την "ανωτερότητα" της αυτοκρατορίας. Μόνον την ομορφιά δέχονται να πληρώσουν ως ανθρώπινο κεφάλαιο. Μόνον η ομορφιά είναι το επιθυμητό ζητούμενο για τους φτωχούς Αγγλοσάξονες, οι οποίοι θέλουν να "διακριθούν" στην κοινωνία τους. Εκεί τους κατευθύνει το σύστημά τους, γιατί αυτό είναι που το συμφέρει και είναι ασφαλές για το ίδιο.
Όταν παράγεις "σκύλους" για μια παράσταση, θέλεις να είναι απλά όμορφοι, εφόσον ό,τι κάνουν το κάνουν κατόπιν εκπαίδευσης. Τους αρκεί να είναι κάποιος όμορφος και από εκεί και πέρα τον εκπαιδεύουν ανάλογα και τον τοποθετούν όπου κρίνουν ότι μπορεί να τους εξυπηρετήσει. Οι άσχημοι συνήθως καταλήγουν κάτω από το "χαλί", εκτός βέβαια αν είναι "γαλαζοαίματοι". Θα μπουν στα εργοστάσια, γιατί σαν "κατώτεροι" δεν δικαιούνται κάτι παραπάνω, εκτός βέβαια κι αν είναι Κάρολοι —αν και ούτε αυτό δεν είναι πλέον και τόσο σίγουρο—.
Μιλάμε για μια απίστευτη νοοτροπία. "Πληγώνονται" ως έθνος από τον Κάρολο, όχι επειδή δεν είναι ικανός διάδοχος, αλλά επειδή δεν είναι όμορφος. "Χαίρονται" ως έθνος εξαιτίας του Γουίλιαμ, όχι επειδή διαπίστωσαν κάποιου είδους ικανότητα, αλλά επειδή είναι όμορφος. Σκέφτονται ακόμα και να παρακάμψουν τη σειρά διαδοχής στο θρόνο, προκειμένου να τον καταλάβει ένας όμορφος. Ένας απλά όμορφος, που κατά τη γνώμη τους θα εκφράζει και τη δική τους "ομορφιά" και άρα "ανωτερότητα".
Οι σημερινοί άνευ λόγου και αιτίας διάσημοι celebrities είναι καθαρά αποτέλεσμα αυτής της νοοτροπίας. Είναι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν το βασικό ανθρώπινο "κεφάλαιο" σε μεγάλη ποσότητα. Ένα κεφάλαιο, το οποίο δεν μπορεί να μπει σε καμία άλλη εφαρμογή και απλά με την εμφάνισή του αποδίδει κέρδη στο σύστημα και στους όποιους μηχανισμούς του. Ένα κεφάλαιο, το οποίο θα πουλήσει περισσότερα περιοδικά, αν επιδεικνύει έναν όμορφο οπαδό ποδοσφαιρικής ομάδας παρά έναν άσχημο. Ένα κεφάλαιο, το οποίο θα φέρει μεγαλύτερη τηλεθέαση, αν επιδεικνύει έναν όμορφο διαδηλωτή παρά έναν άσχημο. Οι όμορφοι, ό,τι και να κάνουν στον αγγλοσαξονικό κόσμο, αποδίδουν κέρδη και παίρνουν μερίδιο απ' αυτά.
Κατάλαβε ο αναγνώστης πώς είναι δυνατόν κάποιοι άνθρωποι, ενώ φαινομενικά κάνουν τα ίδια πράγματα, στην πραγματικότητα αναζητούν διαφορετικά αποτελέσματα; Ο ένας μπορεί να πλένει μανιωδώς τα ρούχα του για να είναι καθαρός και ο άλλος μπορεί να τα πλένει επίσης μανιωδώς απλά για να τα ξεβάψει, προκειμένου να εμφανίζεται "διαφορετικός". Αυτή η διαφορά υπάρχει μεταξύ των Αγγλοσαξόνων και των Ελλήνων στο θέμα της ανθρώπινης ομορφιάς. Για τους Έλληνες η ομορφιά ήταν θείο δώρο προς τον άνθρωπο. Ένας όμορφος άνθρωπος ήταν θεόμορφος, είτε ήταν ελεύθερος είτε ήταν δούλος. Ήταν θεόμορφος, είτε ήταν πλούσιος είτε ήταν φτωχός. Ήταν αξιοζήλευτος απ' όλους. Για τους Αγγλοσάξονες η ομορφιά ήταν ιδιωτικό κεφάλαιο των "ανωτέρων". Ένας άνθρωπος, που ήταν όμορφος και ταυτόχρονα φτωχός, δεν ήταν θεόμορφος. Μόνον ο "γαλαζοαίματος", όταν ήταν όμορφος, ήταν θεόμορφος. Η ομορφιά του φτωχού ήταν αποτέλεσμα τυχαίας γενετικής "ανωμαλίας", η οποία βέβαια θα εξαλειφόταν από την ίδια τη φύση στις επόμενες γενιές.
Αυτή ήταν η νοοτροπία του αγγλοσαξονισμού και αυτή τους έδινε την κυριαρχία τους τελευταίους αιώνες. Αυτή εξυπηρετούσε το πάντρεμα της ελληνικής γνώσης με τη δαρβινική "άποψη" περί εξέλιξης. Μια "άποψη" η οποία, ευτυχώς για τους ανθρώπους, δεν είναι σωστή. Ευτυχώς, δηλαδή, για όλους μας. Φαντάζεται κάποιος να ήταν ο Θεός Αγγλοσάξονας; Να ήταν δηλαδή ένας απλά όμορφος ατάλαντος "συλλέκτης"; Εμείς οι άνθρωποι θα ήμασταν τα κορυφαία σκουλήκια μέσα σ' έναν σκουληκόκοσμο, εφόσον μόνον ο χρόνος θα λειτουργούσε υπέρ του έργου του Πατέρα. Θα ήμασταν κληρονόμοι μερικών βότσαλων, τα οποία θα συνέλεγε στο δρόμο Του, εφόσον δεν θα υπήρχε τίποτε άλλο να "συλλέξει" και βέβαια θα μας άφηνε και μια ωραία φωτογραφία Του ως κληρονομιά, δίνοντάς μας την ελπίδα ότι κάποτε θα Τον "φτάναμε" ως μορφή.


..Συνεχίζετε….
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ… « ΓΚΛΟΥΟΝΙΟ»

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Τετ 28/09/2011 09:15

Η συνέχεια:

Το αγγλικό "κυνήγι".

Οι Αγγλοσάξονες, έχοντας "αυτοτοποθετηθεί" κάπου ανάμεσα στο Θεό και τους ανθρώπους, ήταν εύκολο αυτούς να τους "δουλεύουν". Ήταν εύκολο να τους αφαιρούν ό,τι τους ενδιέφερε. Ήταν εύκολο να επεκτείνουν τα συμφέροντά τους εις βάρος των συμφερόντων όλων των άλλων. Ο σχεδιασμός τους ήταν σχεδόν τέλειος. Διέθεταν την τέλεια ελληνική γνώση, για να επιτίθενται στους εχθρούς τους και είχαν επίγνωση της δικής τους αδυναμίας να παράγουν νέα γνώση. Είχαν στα χέρια τους το τέλειο ιμπεριαλιστικό "δόγμα" και είχαν αποφασίσει ότι δεν τους συνέφερε να γίνουν "αιρετικοί". Τους απαγορευόταν να σκέφτονται και το έκαναν με ευχαρίστηση για όσο διάστημα τα κέρδη ήταν τεράστια. Σέβονταν απόλυτα τον ελληνικό "τυφλοσούρτη" και ποτέ δεν πειραματίζονταν με δικές τους σκέψεις. Ευνουχίζονταν, αλλά το έκαναν έναντι τεραστίων κερδών.
Αυτό εξηγεί και τα "μυστήρια" της αυτοκρατορίας τους. Η μεγαλύτερη αποικιοκρατική δύναμη στον κόσμο "χτίστηκε" στην εποχή της βασίλισσας Βικτόριας με τον απόλυτα ελεεινό τρόπο. Οι Αγγλοσάξονες είναι ο μοναδικός λαός στην ιστορία του ιμπεριαλισμού, ο οποίος "έχτισε" μια αυτοκρατορία χωρίς "αρχιτέκτονα". Έχτισε μια αυτοκρατορία με τη λογική που κάποιος συσσωρεύει "μπάζα" από κλοπιμαία. Ο μοναδικός λαός, που δεν "γέννησε" έναν μεγάλο άνδρα, ώστε το "όραμά" του να μετουσιωθεί σε μια αυτοκρατορία. Δεν "γέννησαν" έναν Αλέξανδρο, όπως οι Έλληνες. Έναν Καίσαρα, όπως οι Ρωμαίοι. Έναν Πέτρο, όπως οι Ρώσοι. Έναν Καρλομάγνο, όπως οι Γερμανοί. Έναν Ναπολέοντα, όπως οι Γάλλοι. Έναν μεγάλο άνδρα, ο οποίος να εμφανίζεται ως υπεύθυνος για τα "θεμέλια" της αυτοκρατορίας τους.
Η αυτοκρατορία των ευνούχων απέκτησε την οριακή ισχύ της επί της βασιλείας της Βικτορίας. Τι ποιο λογικό; Υπάρχει ευνουχισμένος άνδρας, που να πλησιάζει τη γυναικεία φύση περισσότερο από μια αυθεντική γυναίκα; Πόσο καλύτερα από έναν άνδρα —ο οποίος αυτοπεριορίζεται, για να μην σκέφτεται "τρελά"— είναι μια γυναίκα, η οποία και να θέλει δεν μπορεί να σκεφτεί σ’ αυτό το επίπεδο; Πόσο καλύτερα από έναν άνδρα, ο οποίος αυτοπεριορίζεται στους επικίνδυνους πειραματισμούς, είναι μια γυναίκα, η οποία, λόγω της φύσης της, ενοχλείται από τους πειραματισμούς; Αυτό ακριβώς συνέβαινε με τη Βικτόρια. Δεν χρειαζόταν να περιορίζεται από κάποια όρια, γιατί απλούστατα από τη φύση της δεν τα πλησίαζε καν. Ειδικά μάλιστα η Βικτόρια, η οποία ήταν και κουτή ως άνθρωπος. Μια θείτσα, η οποία στο επίπεδο της ατομικής ευφυΐας δεν μπορούσε να μοιράσει σε δύο γαϊδούρια άχυρο. Μια γυναίκα, η οποία δεν θα μπορούσε να διακριθεί ούτε σε επίπεδο γειτονιάς.
Αυτή η γυναίκα ήταν ο μέγας "αυτοκράτορας" των Αγγλοσαξόνων. Ποια ήταν η μυστική της στρατηγική; Ενθαρρύνουμε τους πάντες να φέρουν οτιδήποτε με την υπόσχεση της ανταμοιβής …Τους παραχωρούμε τα μέσα της αυτοκρατορίας, προκειμένου να τους διευκολύνουμε και απλά περιμένουμε να δούμε τι θα φέρουν. Δεν γνωρίζουμε τι θα φέρουν. Απλά περιμένουμε με την ανυπομονησία του περίεργου και την επιμονή του άπληστου. Από εκεί και πέρα, είτε κάποιος φέρει ένα εξωτικό "λαμπατέρ" είτε τη μισή Αφρική, όλα ευπρόσδεκτα είναι. Θα αξιολογηθούν τα "δώρα" και οι "δωρητές" θα ανταμειφθούν ανάλογα. Θα πάρουν οι πάντες το "λουκουμάκι" τους από την καλή "οικοδέσποινα". Για κάποιους το "λουκούμι" θα είναι μια καλή χρηματική αμοιβή και για κάποιους άλλους ένας τίτλος ευγενείας. Η τακτική της Βικτόριας ήταν εκείνη, η οποία σήμανε το μεγαλύτερο ιδιωτικό ιμπεριαλιστικό "σαφάρι" στην ιστορία του κόσμου. Ξαμολήθηκαν οι Αγγλοσάξονες παντού, προκειμένου να ανταμειφθούν από τη βασίλισσα στην Αγγλία. Ό,τι μπορούσε, όπως μπορούσε ο καθένας, προκειμένου ν’ ανταμειφθεί.
Αυτή ήταν η "στρατηγική" της Βικτόριας. Ενθάρρυνε τους πάντες να κάνουν τα πάντα, χωρίς ποτέ να τους "κατευθύνει". Το μόνο που γνώριζε ήταν να στέλνει ενθαρρυντικά ή παρηγορητικά γράμματα στους συμμετέχοντες στο "σαφάρι" και να συμμετέχει σε τελετές "ευχαριστιών". Μια καλή "νοικοκυρά". Με αυτήν την "αυτοκράτειρα" διέπρεψε η αυτοκρατορία των Αγγλοσαξόνων. Με αυτήν την "αυτοκράτειρα" η ελληνική γνώση πήρε την απόλυτη αξία της. Γιατί; Γιατί απλούστατα ο καθένας, που ήθελε να διακριθεί στην αυτοκρατορία, εκπαιδευόταν αυτοβούλως και με το απόλυτο πάθος στο υπέρτατο όπλο της αυτοκρατορίας και άρα στην ελληνική γνώση.
Το σύστημα παιδείας άγγιξε το απόλυτο στο επίπεδο της σκληρότητας, γιατί απλούστατα δεν ήταν σύστημα που παρήγαγε μορφωμένους, αλλά "στρατώνας", που παρήγαγε σκληρούς και "οπλισμένους" αξιωματικούς. Κανένας και ποτέ δεν διαμαρτύρεται για τη σκληρότητα που κυριαρχεί στους στρατώνες και γι’ αυτό δεν αντέδρασαν ποτέ οι Αγγλοσάξονες για τη βία που κυριαρχούσε στα σχολεία τους. Αυτοί οι "ιδιωτεύοντες" αξιωματικοί ήταν η δύναμη της αυτοκρατορίας. Είτε κάποιος σπούδαζε εντομολογία είτε λογοτεχνία, οι πάντες ήταν δυνάμει "αξιωματικοί", γιατί οι πάντες προσπαθούσαν να προσφέρουν ένα "δώρο" στην αυτοκρατορία, προκειμένου ν’ ανταμειφθούν. Μπορούσε ένας ανθρωπολόγος ν’ αποδείξει ότι οι Αφρικανοί είναι "κατώτεροι", για να διευκολύνει την αυτοκρατορία στον ιμπεριαλισμό της; "Δώρο" σημαντικό ήταν και θα ανταμειβόταν περισσότερο ακόμα και από αυτό που θα λάμβανε ο αξιωματικός του στρατού, ο οποίος θα πετύχαινε την πραγματική στρατιωτική κατάκτηση.
Ως εκ τούτου λογικό ήταν οι πιο λαμπροί "στρατηγοί" της να είναι οι πιο αδίστακτοι άνθρωποι όλων των ειδικοτήτων. Γι’ αυτόν τον λόγο η αυτοκρατορία διέπρεψε όταν είχε βασιλείς, οι οποίοι ήταν απλά καλοί και γενναιόδωροι "οικοδεσπότες". Γι’ αυτόν τον λόγο δεν είχε ποτέ ανάγκη τους στρατιωτικούς ηγέτες ή τους βασιλείς με τις περίπλοκες στρατηγικές σκέψεις. Χαφιέδες, δολοφόνοι, πόρνες, προδότες, τοκογλύφοι και γραφειοκράτες υπάλληλοι ήταν οι πιο μεγάλοι από τους "ήρωές" της. Όποιος μπορούσε ν’ αρπάξει και να της προσφέρει τα περισσότερα "δώρα", τόσο πιο καλός ήταν —και αυτοί ήταν οι καλύτεροι στο είδος τους—.
Η αγγλοσαξονική εξουσία λειτουργεί με τον απλό τρόπο, που λειτουργούν οι έφιπποι Άγγλοι κυνηγοί στο παραδοσιακό τους κυνήγι. Αμολάνε τα σκυλιά και περιμένουν να δουν τι θα τους φέρουν. Δεν γνωρίζουν τι βρίσκεται εκεί "έξω", ώστε να προσδιορίσουν στρατηγικούς στόχους και να εφαρμόσουν στρατηγικές μάχης, προκειμένου να τους επιτύχουν. Δεν έχουν άποψη για το τι επιδιώκουν και το πώς θα το καταφέρουν, ώστε να ρισκάρουν το λάθος και να κριθούν γι’ αυτό όπως οι "κατώτεροι". Να κριθούν για τα "οράματά" τους και τη "στρατηγική" τους με τον συμβατικό τρόπο. Δεν έχουν τίποτε. Έχουν μόνον τα "σκυλιά". Ό,τι μπορούν να φέρουν αυτά τα "σκυλιά", εκμεταλλευόμενα τα δικά τους ένστικτα, τις δικές τους ικανότητες και εξυπηρετώντας τις δικές τους ανάγκες, το οικειοποιούνται οι ίδιοι.
Αυτοί επί μονίμου βάσεως ήταν οι υπεράνω κριτικής "ανώτεροι". Οι έφιπποι γαλαζοαίματοι "θεοί". Αν κρινόταν κάποιος για τα σφάλματά του, αυτός θα ήταν κάποιος "κατώτερος" σκύλος και όχι οι ίδιοι. Αυτοί εμφανίζονταν μόνον όταν επρόκειτο να μοιραστούν οι "λείες" αυτών των "σκύλων". Το μόνο που είχαν να κάνουν αυτοί οι "ανώτεροι", ως "υπεύθυνοι" εδώ και αιώνες, είναι να γυμνάζουν καλά τα "σκυλιά" τους και να μπορούν να τα ανταμείβουν μετά από κάθε επιτυχία τους. Αυτό ήταν το μυστικό της μεγαλύτερης σε έκταση αυτοκρατορίας του κόσμου. Εκπαίδευε με τον πιο ανελέητο τρόπο —χρησιμοποιώντας την ελληνική γνώση— τα πιο σκληρά και αδίστακτα "σκυλιά" του ιμπεριαλισμού. Αυτά κατόπιν λειτουργούσαν αυτόνομα. Τα "αμολούσαν" και περίμεναν να εισπράξουν τους καρπούς των κόπων τους. Αυτά ρίσκαραν, μάχονταν και μάτωναν, ονειρευόμενα τον τίτλο του Sir.
Αυτό εξασφάλιζε την ασφάλεια και τη σταθερότητα της αυτοκρατορίας. Δεν υπήρχαν ποτέ πειραματισμοί από πλευράς εξουσίας. Το βικτοριανό "δόγμα" δεν άλλαζε ποτέ. Από τη στιγμή που αυτό το "δόγμα" κατάφερε και έκανε την κουτή Βικτόρια μια καλή βασίλισσα, όποιος και να γινόταν βασιλιάς της Αγγλίας, μπορούσε μέσω αυτού του δόγματος να γίνει ένας άξιος βασιλιάς της. Μπορούσε να είναι ένας γνήσιος "ανώτερος", ο οποίος δεν έσφαλε ποτέ. Μάλιστα, όσο πιο κουτός είναι αυτός ο οποίος κάθεται στη σέλλα του αγγλοσαξονικού "ίππου", τόσο πιο μεγάλα και ασφαλή τα κέρδη. Γιατί; Γιατί τουλάχιστον θα έχει επίγνωση της αδυναμίας του και δεν θα επιχειρεί να κατευθύνει τα "σκυλιά" με βάση τις δικές του απόψεις. Θα τα αφήνει ελεύθερα και αυτά θα κάνουν όσο μπορούν καλύτερα τη δουλειά τους. Μια δουλειά, την οποία την κάνουν σχεδόν πάντα άριστα, λόγω της ελληνικής γνώσης και της δαρβινικής άποψης για τους εαυτούς τους.
God save the Queen and Queen save the “superior” dogs.

Τέλος πρώτου μέρους.
..Συνεχίζετε….
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ… « ΓΚΛΟΥΟΝΙΟ»

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Πέμ 29/09/2011 14:53

Η συνέχεια:

GAME OVER (Β’ μέρος)

Ο "χρήσιμος" Έρασμος.
Ο Έρασμος ήταν κι αυτός ένας "επιστήμονας" τύπου Δαρβίνου. Ανύπαρκτος, με ανύπαρκτο έργο. Το σύστημα τον έκανε διάσημο, απλά για να μην γίνει κανένας άλλος. Το σύστημα ήταν αυτό το οποίο είχε όφελος από το έργο του και όχι η κοινωνία. Η κοινωνία μπορεί να είχε ανάγκη τον Πλάτωνα, αλλά όχι έναν πλατωνιστή. Είχε ανάγκη τη σκέψη του Πλάτωνα και των υπόλοιπων Ελλήνων φιλοσόφων και όχι την "ανέξοδη" κριτική κάποιου χριστιανού, ο οποίος απλά τους είχε διαβάσει όλους αυτούς. Και αυτός, όπως οι Αγγλοσάξονες, διακρίθηκε μέσω του "δανεισμού". Ό,τι ειπώθηκε από αυτόν —και έχει μια στοιχειώδη αξία— ανήκει στην ελληνική φιλοσοφία, η οποία είναι απόλυτα εχθρική με τον ιουδαϊσμό της χριστιανικής κοινωνίας.
Όλο του το έργο είναι μια "κριτική" πάνω στη λειτουργία της δογματικής χριστιανικής κοινωνίας. Μια "κριτική" όμως, η οποία στηρίζεται στην ελληνική γνώση. Μια σκληρή κριτική, βασισμένη σε δανεικά μέσα. Με απλά λόγια ο Έρασμος διακρίθηκε, γιατί χτυπούσε το χριστιανικό "γιαούρτι" με το ελληνικό σφυρί. Χτυπούσε μια ευάλωτη σε επιθέσεις δογματική κοινωνία με τα πιο προηγμένα μέσα. Έκανε δηλαδή αυτό το οποίο μπορεί να κάνει ένας έφηβος με την απλή γνώση της ελληνικής γραμματείας. Δεν έκανε κάτι ξεχωριστό, εφόσον δεν ήταν ξεχωριστός και ο ίδιος. Έκανε αυτό το οποίο του επέτρεπε η πρόσβαση στην ελληνική γνώση και την οποία πρόσβαση δεν την είχαν οι πολλοί σύγχρονοί του.
Όμως, αυτό το οποίο τον έκανε διάσημο, ήταν άλλο. Διάσημο τον έκανε το αγγλοσαξονικό σύστημα, παρόλο που ήταν Ολλανδός. Άρα πρέπει να δούμε πού ήταν "χρήσιμος" για τους Αγγλοσάξονες. Για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει πάντα ν' αντιλαμβάνεται πού βρίσκονται τα συμφέροντά τους. Τι "πουλούσαν" οι Αγγλοσάξονες στον κόσμο, προκειμένου να τον εκμεταλλεύονται; Την ελληνική γνώση. Άρα; Άρα φοβούνταν τον οποιονδήποτε μπορούσε να απειλήσει την αυθαίρετη "κληρονομιά" τους. φοβούνταν τους Έλληνες. Φοβούνταν αυτούς, που λόγω γλώσσας και λόγω μαζικής πρόσβασης στην ελληνική γνώση θα τους απειλούσαν. Φοβούνταν αυτούς, που είχαν την απόλυτη υπεροχή τόσο στην κατανόησή της όσο και στη διαχείρισή της.
Έλληνες εκείνη την εποχή υπήρχαν πολλοί, αλλά αυτοί βρίσκονταν στην προηγμένη Ανατολή και όχι στη θεοσκότεινη και υπανάπτυκτη Δύση. Οι Αγγλοσάξονες γνώριζαν ότι εκείνους τους Έλληνες δεν μπορούσαν να τους συναγωνιστούν. Το πρόβλημά τους περιορίστηκε στο να τους εμποδίσουν να περάσουν στη Δύση. Το ζητούμενο γι' αυτούς ήταν να "στεγανοποιήσουν" τη Δύση από την οποιαδήποτε απειλή. Πώς θα το έκαναν αυτό; Με τον πιο απλό τρόπο. Με το να προσπαθήσουν ν' αποδείξουν ότι οι σύγχρονοι για την εποχή Έλληνες δεν είχαν σχέση με τους αρχαίους. Με το να ενσπείρουν την αμφιβολία για τους ζώντες Έλληνες, ώστε να αποτρέψουν την επαφή των δυτικών κοινωνιών με αυτούς. Μπαίνοντας η Δύση σε τροχιά ανάπτυξης, φοβήθηκαν ότι αυτοί οι επικίνδυνοι Έλληνες θα έλκονταν από τον πλούτο της Δύσης και θα συνέρρεαν σ' αυτήν.
Αυτήν τη "μετακίνηση" φοβούνταν. Τη φοβούνταν, γιατί απλούστατα απειλούσε το κύριο κεφάλαιό τους. Ο Έρασμος σ' αυτό το σημείο τούς ήταν χρήσιμος. Τους ήταν χρήσιμος όχι για το αστείο έργο του, αλλά για τη γελοία εισήγησή του να διαβάζονται όλα τα διπλά φωνήεντα αυτοτελώς, πχ. αυ=άϋ, ει=έϊ, οι=όϊ . Αυτή η εισήγηση είναι τόσο παράλογη όσο και αντιεπιστημονική. Παράλογη ήταν, γιατί ένας μη ελληνόφωνος αποφάσισε για την προφορά μιας γλώσσας ζωντανής, την οποία μιλούσαν εκατομμύρια ανθρώπων. Αντιεπιστημονική ήταν, γιατί δεν εξετάστηκαν τα ιστορικά δεδομένα, τα οποία πάντα εξετάζονται σ' αυτές τις περιπτώσεις. Αντιμετώπισε την ελληνική γλώσσα σαν μια νεκρή γλώσσα, για την οποία έπρεπε ν' "αποφασίσουν" εκ νέου αυτοί οι οποίοι την "ανακάλυψαν". Μια γλώσσα όμοια με τη γλώσσα χαμένων πολιτισμών, η οποία δεν χρησιμοποιείται από κανέναν.
Αυτό είναι λάθος και γι' αυτό το θεωρούμε αντιεπιστημονικό. Η ελληνική γλώσσα ποτέ δεν "νεκρώθηκε". Πάντα υπήρχε ένας ισχυρός φορέας, ο οποίος τη διατηρούσε ζωντανή και απλά εξελισσόταν. Η πορεία της είναι γνωστή σε όλους. Η γλώσσα των Επών έγινε η γλώσσα των αρχαίων Αθηναίων. Η γλώσσα των αρχαίων Αθηναίων έγινε η γλώσσα του Αλεξάνδρου. Η γλώσσα του Αλεξάνδρου έγινε η γλώσσα της ελληνιστικής εποχής. Η γλώσσα της ελληνιστικής εποχής ήταν η γλώσσα των Ευαγγελίων. Η γλώσσα των Ευαγγελίων έγινε η γλώσσα της Ορθόδοξης Εκκλησίας και άρα συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Είναι η γλώσσα που μαθαίνουν τα νήπια στα σχολεία και στα κατηχητικά. Δεν υπήρχε ποτέ ένα "κενό", ώστε με την επανενεργοποίησή της να απαιτείται η λήψη αποφάσεων για θέματα που την αφορούν. Θέματα όπως η προφορά της, για παράδειγμα.
Ο "τεράστιος" επιστήμονας Έρασμος αγνόησε όχι μόνον την επιστημονική λογική, που θέλει τα πάντα να στηρίζονται σε αδιάσειστες αντικειμενικές αποδείξεις, αλλά αγνόησε και την κοινή ανθρώπινη λογική. Δεν θα μπορούσε ποτέ ν' αποδείξει ότι η ελληνική γλώσσα πέρασε ιστορικά σε φάση "θανάτου" και αγνόησε επιδεικτικά εκατομμύρια ανθρώπων, οι οποίοι την μιλούσαν στην καθημερινότητά τους. Αγνόησε νήπια, τα οποία διάβαζαν και κατανοούσαν τα κείμενα, που αυτός με τεράστιο κόπο κατάφερνε απλά να συλλαβίζει.
Γι' αυτόν τον λόγο ήταν χρήσιμος στους Αγγλοσάξονες. "Στεγανοποίησε" τον Δυτικό Κόσμο από τους μισητούς εχθρούς των Αγγλοσαξόνων. Οι λαοί "αμφισβητούσαν" την αυθεντικότητα των ζώντων Ελλήνων απλά και μόνον στο "άκουσμα" της γλώσσας τους. Μπορεί να μην καταλάβαιναν τι έλεγαν, αλλά καταλάβαιναν ότι αυτά τα οποία άκουγαν ήταν διαφορετικά από αυτά των μορφωμένων "φωστήρων" της Δύσης. Οι Αγγλοσάξονες ήταν απόλυτα ευτυχείς. Το ελληνικό κεφάλαιο θα παρέμενε στα χέρια τους, έστω κι αν όταν το διάβαζαν ακούγονταν σαν να τους έλειπαν τα μισά τους δόντια. Η άγνοια δεν τους ενοχλούσε. Τους ενοχλούσε ο ανταγωνισμός και ο Έρασμος τους το είχε λύσει το πρόβλημα. Ο Έρασμος απαλλάχθηκε ο ίδιος από τον ελληνικό ανταγωνισμό και τη λύση του την πήραν έτοιμη οι Αγγλοσάξονες. Πάλι δηλαδή με "κλοπιμαία" επιβίωσαν. Μέχρι και τον κακομοίρη τον Έρασμο έκλεψαν οι "ανώτεροι".


..Συνεχίζετε….
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ… « ΓΚΛΟΥΟΝΙΟ»

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Τρί 04/10/2011 12:04

Η συνέχεια:

Ο αγγλοσαξονισμός των ΗΠΑ.
Αυτή η νοοτροπία των κυρίαρχων της εποχής της αποικιοκρατίας πέρασε στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού στην εποχή της Αμερικανικής Επανάστασης. Η νοοτροπία αυτή πέρασε στο "δημοκρατικό" κράτος, το οποίο ίδρυσαν οι "θεόμορφοι" του Μαίη Φλάουερ. Με τον τρόπο αυτόν άνοιξε ο κύκλος του αγγλοσαξονισμού και για πρώτη φορά απέκτησε διεθνιστικά χαρακτηριστικά. Ξέφυγε δηλαδή από τα στενά πλαίσια της εθνικής καταγωγής και έγινε μια μορφή "ιδεολογίας". Αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί η καλλιέργεια αυτής της ιδιόμορφης "ιδεολογίας" —η οποία δεν βασιζόταν πλέον στη φυσική καταγωγή, όπως αρχικά ξεκίνησε στη Βρετανία, αλλά μπορούσε ν' αποσπά μέλη από άλλα έθνη— απέκτησε την "τάση" να λειτουργεί ως ιδεολογία και αυτό είναι επικίνδυνο για τον ίδιο τον αγγλοσαξονισμό.
Είναι επικίνδυνο δηλαδή γι’ αυτόν να χάνει την ομοιογένεια που προσφέρει ο δεσμός αίματος και να "χαλαρώνει", στηριζόμενος στα αμερικανικά "όνειρα" των πεινασμένων. Είναι επικίνδυνο, γιατί τα φυσικά αδέρφια είναι τέτοια, είτε είναι χορτάτα είτε είναι νηστικά. Τα "αδέρφια", που είναι τέτοια λόγω συμφέροντος, θα πάψουν να είναι όταν αυτά τα συμφέροντα πάψουν να υφίστανται. Όταν τα "αδέρφια" δεν θα έχουν "λείες" να μοιραστούν, θα θυμηθούν ότι είναι ξένοι μεταξύ τους. Αυτό ήταν το επικίνδυνο με την "ιδεολογικοποίηση" του αγγλοσαξονισμού. Είναι επικίνδυνο όσο επικίνδυνο είναι για το κρασί το ανεξέλεγκτο νέρωμά του. Είναι επικίνδυνο, γιατί απαιτεί ειδικούς χειρισμούς, προκειμένου να μην αποβεί καταστροφικό για τον ίδιο τον αγγλοσαξονισμό.
Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι ότι από την ίδρυση του αμερικανικού κράτους και μέχρι το 1945 ο αγγλοσαξονισμός είχε πλέον δύο μορφές. Τον εθνικό, τον οποίο εξέφραζε η Βρετανία και τον "διεθνή", τον οποίο εξέφραζαν οι ΗΠΑ. Δύο μορφές που συνυπήρχαν και δεν αλληλοεπηρεάζονταν πέρα από κάποια συνοικέσια "εκλεκτών" Βρετανών τιτλούχων γαμπρών, για να "βελτιωθεί" η αμερικανική "ράτσα". Οι ΗΠΑ γι’ αυτόν τον λόγο ήταν κι εξακολουθούν να είναι ένα τυπικό αγγλοσαξονικό κράτος. Δημιουργήθηκε ως τέτοιο από την αρχή και με απόλυτα οργανωμένο τρόπο. Απλά άλλαξε λίγο η σειρά των "ζυμώσεων" των συστατικών στοιχείων, χωρίς όμως να ξεφεύγει από τον βασικό αγγλοσαξονικό "ιδεολογικό" άξονα, ο οποίος στηρίζεται στη λογική του συμφέροντος των ξένων εισβολέων εις βάρος των γηγενών.
Κατά την ίδρυση των ΗΠΑ "μετακινήθηκαν" ιδιότητες, για να παραχθεί το ίδιο αποτέλεσμα. Οι φυσικοί Αγγλοσάξονες της πρώην βρετανικής αποικίας θα παρίσταναν τους Ρωμαίους πρώην κατακτητές της Βρετανίας και οι όπου Γης απελπισμένοι μετανάστες θα έπαιζαν τον ρόλο των Αγγλοσαξόνων εισβολέων της Βρετανίας. Ένας "τυφλοσούρτης". Προσκάλεσαν οι "Ρωμαίοι" των ΗΠΑ τους οικονομικούς μετανάστες, για να βοηθηθούν από αυτούς στα εσωτερικά τους μέτωπα με τους Ινδιάνους και τους μαύρους και τους υποσχέθηκαν προνόμια. Αποβιβάζονταν μετανάστες από τα πλοία και πήγαιναν κατ’ ευθείαν στα μέτωπα του εμφυλίου με την υπόσχεση μιας "πράσινης" κάρτας. Συνέφερε τους μετανάστες "Αγγλοσάξονες" να συνεργαστούν με τους Αγγλοσάξονες "Ρωμαίους" της πρώην βρετανικής αποικίας. Οι πρώτοι θα έβαζαν τα "χέρια" τους και οι δεύτεροι το "μυαλό" για την επίτευξη του κοινού τους στόχου, ο οποίος ήταν το "καπέλωμα" των γηγενών Ινδιάνων και βέβαια των μαύρων πρώην δούλων.
Εξαιτίας αυτών των "μετακινήσεων" ιδιοτήτων βλέπουμε να συμβαίνουν στις ΗΠΑ πράγματα, τα οποία είναι φαιδρά και ξεφεύγουν από κάθε λογική. Πράγματα περίεργα, που τις χαρακτηρίζουν ως κράτος. Βλέπουμε, για παράδειγμα, πραγματικούς κακομοίρηδες μετανάστες των ΗΠΑ μετά από λίγα χρόνια παραμονής στη χώρα, όχι μόνον να δηλώνουν περήφανοι "Αμερικανοί", αλλά να τείνουν να γίνουν όμοιοι με τα "αφεντικά" τους. Να μην ταυτίζονται με τους κοινωνικά ομοίους τους, αλλά με τους ανόμοιους. Να μην ταυτίζονται με τα θύματα της κοινωνίας στην οποία εισήχθησαν, αλλά να ταυτίζονται με τους δυνάστες της. Τους βλέπουμε να γίνονται ακόμα και ρατσιστές εναντίον των μαύρων ή των Ινδιάνων, τους οποίους δεν γνώριζαν από πριν, απλά και μόνο για να "ευθυγραμμιστούν" με τους ευεργέτες τους. Παγκόσμιο φαινόμενο. Μόνον στις ΗΠΑ αυτοί οι οποίοι στον υπόλοιπο κόσμο καλώς ή κακώς παρουσιάζονται ως ταξικοί "δυνάστες" αποτελούν πρότυπα και… ευεργέτες των φτωχών. Των λευκών φτωχών.
Ο πρώην πεινασμένος κακομοίρης πηγαίνει στις ΗΠΑ και ταυτίζεται με τους "γαλαζοαίματους", άσχετα αν παραμένει κακομοίρης, έστω και χορτάτος. Αυτό, το οποίο για λόγους ταξικούς οι μετανάστες δεν θα έκαναν ποτέ στις πατρίδες τους, το κάνουν με τεράστια ευκολία στις ΗΠΑ. Εγκαταλείπουν κάθε είδους ιδεολογία, η οποία τους χαρακτήριζε στις πατρίδες τους και ξαφνικά γίνονται όλοι αγγλοσαξονικού τύπου "καπιταλιστές". Γιατί; Για ν' αποκτήσουν πρόσβαση στο κέρδος που προσφέρει ο αγγλοσαξονισμός. Το κέρδος του ξένου εισβολέα εις βάρος του γηγενή. Το κέρδος του νεοφερμένου απέναντι στον παλιό. Το κέρδος του μορφωμένου απέναντι στον αμόρφωτο. Το κέρδος του όμορφου απέναντι στον άσχημο. Το κέρδος του γρήγορου απέναντι στον αργό. Το κέρδος του όποιου χαρακτηριστικού αναγνωρίζει το σύστημα σαν "ανώτερο" και το αποζημιώνει.
Αυτή η αποζημίωση είναι η δύναμη του αγγλοσαξονισμού. Σε "καταπίνει" ως "ιδεολογία", γιατί ενεργοποιεί τα ένστικτά σου, εξυπηρετώντας τα συμφέροντά σου. Σε "καταπίνει", γιατί μπορεί κι εκμεταλλεύεται τον πλούτο που κατέχει και σε εντάσσει σε μια "αυλή" που σε τυφλώνει. Σε μια "αυλή" που λειτουργεί παράδοξα, εφόσον οι ισχυροί της είναι αυτοί οι οποίοι λειτουργούν ως γλείφτες και κόλακες των αδυνάμων και όχι το αντίθετο. Σε κάνει να βλέπεις τους Αγγλοσάξονες σαν γενναιόδωρους θεούς, που μοιράζουν απόλυτα δίκαια τόσο το χρήμα όσο και τις "ανωτερότητες". Σε κάνει να νιώθεις "εκλεκτός" και μόνον που τους συναναστρέφεσαι. Αν μάλιστα στη ζωή σου πετύχεις στοιχειωδώς, μόνον μ' αυτούς θέλεις να συναναστρέφεσαι, γιατί μόνον αυτοί μπορούν να "πιστοποιήσουν" την "ανωτερότητά" σου, που σε οδήγησε στην επιτυχία.
Μόνον αυτοί μπορούν να σε παρουσιάζουν σαν ζωντανή επιβεβαίωση της θεωρίας της ανθρώπινης εξέλιξης. Μόνον αυτοί μπορούν να σε "αγκαλιάσουν" σαν τον χαμένο αδερφό τους. Μόνον αυτοί μπορούν να σε "πείσουν" ότι μόνον εξαιτίας του χρόνου δεν ήσουν από τους λίγους "εκλεκτούς", οι οποίοι επέβαιναν στο Μαίη Φλάουερ. Δεν έχει σημασία ότι "πέτυχες" απλά να βγάλεις χρήματα, πουλώντας πλακάκια μπάνιου ή τάπερ. Σημασία έχει ότι απέκτησες το χρήμα-"διαβατήριο" για τον κόσμο τους. Με αυτόν τον τρόπο οι Αγγλοσάξονες ισχυροί, λειτουργώντας σαν τους πιο ελεεινούς κόλακες, κάνουν κάποιον να βλέπει σαν "κατώτερο" ακόμα και τον ίδιο του τον αδερφό. Κάνουν τον Νεοαμερικανό να βλέπει ακόμα και τους συμπατριώτες του στη φυσική του πατρίδα σαν "κατώτερους". Να βλέπει ακόμα κι αυτούς που θαύμαζε στην πατρίδα του σαν ασημαντότητες.

..Συνεχίζετε….
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ… « ΓΚΛΟΥΟΝΙΟ»

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Παρ 07/10/2011 11:43

Η συνέχεια:

Αν αυτά τα οποία περιγράφουμε φαίνονται σαν οριακά, δεν είναι τέτοια. Πάντα υπάρχουν και τα χειρότερα. Η "γάγγραινα" του αγγλοσαξονισμού μπορεί —ανάλογα με τις ανάγκες της— να διαποτίσει μια κοινωνία στο σύνολο του "βάθους" της. Εδώ έφτασαν στο σημείο να γίνουν ρατσιστές εναντίον των μαύρων οι μορφωμένοι μαύροι. Οι Αγγλοσάξονες έστειλαν κάποιους από αυτούς με χαριστικές υποτροφίες στα Κολέγια και απέκτησαν φανατικούς συμμάχους. Οι πρώτοι, που δεν κατάλαβαν ότι αυτές οι υποτροφίες ήταν χαριστικές, ήταν οι ίδιοι οι μαύροι, που νόμισαν ότι ήταν "ανώτεροι" από τους ομοίους τους και όμοιοι με τους Αγγλοσάξονες. Οι μαύροι τελευταίας "κοπής" ρατσιστές νεοαγγλοσάξονες σαν τον Ομπάμα ή την Ράις. Οι μαύροι, που "δοξολογούνται" σήμερα από τους Αγγλοσάξονες. Αυτό το "εγγυημένο" από το σύστημα κέρδος τούς "μεθά" και πάνω σ' αυτήν τη "μέθη" λειτουργεί το περίφημο "αμερικανικό όνειρο", το οποίο αποτελεί το συνεκτικό υλικό των όποιων εθνικών, κοινωνικών, φυλετικών ή άλλων μειονοτήτων υπάρχουν στη χώρα.
Από εκεί και πέρα ΗΠΑ και Βρετανία λειτουργούν με πανομοιότυπο τρόπο. Η εξωτερική εικόνα γι' αυτούς είναι κεφάλαιο. Οι ήρωές τους είναι ψηλοί και όμορφοι, για να επιβεβαιώνουν τη θεωρία της εξέλιξης. Τα πρόσωπα, που θα στελεχώσουν τις δημόσιες θέσεις, οι οποίες προϋποθέτουν την έκθεση στη δημοσιότητα, είναι απαραιτήτως όμορφα. Ελάχιστα τους απασχολεί αν έχουν ή δεν έχουν ικανότητες. Να μοιάζουν "ανώτεροι" κι ας σκέφτονται σαν μολόχες. Ο Ρέιγκαν, ο Κλίντον ή ακόμα και ο Ομπάμα με αυτά τα κριτήρια επιλέχθηκαν. Οι Μπους επιλέχθηκαν με κριτήρια καταγωγής, αλλά, αν δεν ήταν όμορφοι, θα τους γνώριζαν μόνον οι μυστικές υπηρεσίες και τα γνωστά κέντρα "ευγονικής" των αγγλοσαξονικών συνοικεσίων, μέχρι να ομορφύνουν ως οικογένεια. Όταν και εάν ομόρφυναν θα έπαιρναν ό,τι δικαιούνταν. Θα ήταν αφελής όποιος πίστευε ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να έχουν ως πρόεδρό τους έναν Ρος Περό. Τον Τζον Κέρρυ δεν τον ψήφισαν, γιατί οι αντίπαλοί του ισχυρίζονταν ότι έμοιαζε πολύ με "Γάλλο". Αστεία φαινόμενα ενός ανύπαρκτου πολιτισμικού μοντέλου.
Τα όσα περιγράψαμε για τους Βρετανούς Αγγλοσάξονες και τη σχέση τους με τους Έλληνες ισχύουν και για τους Αμερικανούς "Νεοαγγλοσάξονες". Τους λατρεύουν και τους μισούν ταυτόχρονα. Λατρεύουν τους αρχαίους, γιατί οικειοποιούνται αυθαίρετα το έργο τους και μισούν τους σύγχρονους, εφόσον τους θεωρούν απειλή. Λατρεύουν να "κουτσοδιαβάζουν" τα Έπη στην ελληνική γλώσσα, αλλά μισούν εκείνους, οι οποίοι έχουν ως μητρική τους τη γλώσσα αυτήν. Λατρεύουν να "ντύνονται" Έλληνες στα διάφορα κολεγιακά feternities, αλλά μισούν τους φυσικούς Έλληνες. Έφτασαν στο σημείο να προτείνουν την ελληνική γλώσσα ως την επίσημη γλώσσα του κράτους τους, αλλά μισούν την Ελλάδα όπως οι Βρετανοί.
Το μίσος όλων αυτών απέναντι στους Έλληνες και την Ελλάδα είναι κοινό. Αυτό ανήκει στην παράδοσή τους και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό, εφόσον μοιράζονται την ίδια αγγλοσαξονική παράδοση. Ως εκ τούτου μοιράζονται τις ίδιες εθνικές εμμονές και βέβαια "φοβίες". Γι' αυτόν τον λόγο τα δημόσια κτίρια, τα οποία εκφράζουν την κρατική εξουσία τους, είναι αποκλειστικά ελληνικού αρχιτεκτονικού ρυθμού. Θεωρούν τους εαυτούς τους "κληρονόμους" των Ελλήνων και θέλουν να το επιδεικνύουν. Γι' αυτόν τον λόγο μισούν και τους φυσικούς Έλληνες, ως σφετεριστές αυτής της μοναδικής αξίας κληρονομιάς.
Μέχρι το 1945 οι ΗΠΑ και ο ιδιόμορφος αγγλοσαξονισμός τους λειτουργούσαν εντός των εθνικών τους ορίων. Η Βρετανία "κυβερνούσε" τα κύματα και απλά σε μια άκρη αυτού του Πλανήτη βρισκόταν και ο ετεροθαλής "αδερφός" της. Ο "αδερφός", που μπορεί να ήταν λίγο "hillbilly" και να μην ήθελαν να τον συναναστρέφονται πολύ, αλλά που είχε χρήμα και πολλές φορές ήταν χρήσιμος. Ο "αδερφός", που μπορεί να ήταν λίγο "βλάχος" και να τους εξέθετε στην Ευρώπη με τα καουμπόικα καπέλα του, αλλά που είχε φυσική ρώμη και πολλές φορές ήταν χρήσιμος. Ο "αδερφός", που μασούσε καπνό και τον έφτυνε, προκαλώντας το γέλιο των Ευρωπαίων και την αμηχανία των Βρετανών. Κανένα πρόβλημα. Έστω και "κατώτερος", ήταν ο πιστός "αδερφός" και οι Βρετανοί μπορούσαν να στηρίζονται πάνω του. Όλα αυτά μέχρι το 1945.


.Συνεχίζετε….
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ… « ΓΚΛΟΥΟΝΙΟ»

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Σάβ 08/10/2011 14:51

Παρένθεση:
Επιδεί για συναντήσεις στο Άγιο Όρος έχουμε αναφερθεί και ποιο πριν , παραθέτω και αυτό για τις αναγκαίες συνδέσεις.

Αν υποψιαστώ ότι πήγε στο Όρος για να δει τον Πούτιν θα…

Ναι, η πληροφορία είναι σοβαρότατη αλλιώς δεν θα την υπολογίζαμε καν. Γι’ αυτό και αναφέρουμε την πιθανότητα η επίσκεψη του Γιώργου Παπανδρέου στο Άγιον Όρος να σχετίζεται με μυστική συνάντηση. Μόλις το μάθαμε, (από σοβαρότατη πηγή) αναρωτηθήκαμε πως είναι δυνατόν ο Πούτιν να δεχθεί να συναντηθεί με έναν άνθρωπο που θεωρεί ανδρείκελο και θα τον εξόντωνε ευχαρίστως εάν είχε την ευκαιρία…Είναι δυνατόν ο Πούτιν να έκανε ποτέ κάτι τέτοιο; Σκεφτήκαμε… Και τότε, ήλθε η πρόσφατη ιστορία για να απαντήση. Ναι, Ο Πούτιν έχει συναντηθεί και στο παρελθόν με ανθρώπους που θεωρούσε μιαρούς και ανδρείκελα και που θα ήθελε να εξοντώσει… Ποιούς;


Μα τους Ρώσους ολιγάρχες, όταν ανέλαβε την εξουσία! Τους συνάντησε έναν προς έναν και τους έδωσε μία επιλογή: Ή παραδίδετε οικειοθελώς τις μετοχές σας στην μητέρα Πατρίδα από όπου τις κλέψατε με την βοήθεια του ΔΝΤ ή …
Διαβάστε αναλυτικά εδώ: Χρειαζόμαστε επειγόντως έναν Πούτιν.
Έχοντας λοιπόν ως δεδομένο ότι ο Παπανδρέου όσο είναι ο Ομπάμα στην εξουσία χάνει τον κυριότερο τρόπο διαφυγής, βλέπουμε μόνο έναν και μοναδικό λόγο τέτοιας συνάντησης με απόλυτη μυστικότητα…
…να του προσφέρει ακριβώς την ίδια λύση που προσέφερε στους μισητούς ολιγάρχες που λήστεψαν την Ρωσία συνεργαζόμενοι με το ΔΝΤ. Να του δώσει τρόπο “αξιοπρεπούς” διαφυγής και επιβίωσης, με αντάλλαγμα την εξάρθρωση όλου του εγκληματικού συνδικάτου διεθνώς, αλλά και την ακύρωση όλων των συμφωνιών, ειδικά αυτή που φημολογείται έντονα με τους υδρογονάνθρακες στο Καστελλόριζο.
Είναι δεδομένο ότι ο Πούτιν δεν θα αφήσει την Ελλάδα, όχι μόνο από λόγους συναισθηματικούς, αλλά Εθνικού του συμφέροντος. Φανταστείτε τι σημαίνει για την Ρωσία μία πραγματικά ελεύθερη Ελλάδα όπου τα τζάκια των επίορκων θα ξεριζωθούν, αφήνοντας μία πατριωτική πολιτική με γνώμονα το ήθος και το συμφέρον να ξεδιπλωθεί.
Με ελεύθερη Ελλάδα – Κύπρο, φιλική Ιταλία, διεμβολισμένα Βαλκάνια και διαλυμένη Τουρκία, η Ρωσία διασφαλίζει την βιωσιμότητα της.
Μόνο αυτή την εξήγηση μπορούμε να δώσουμε σε ένα τέτοιο σενάριο που συνεχίζουμε πάντως να το θεωρούμε ευφάνταστο.
olympia


Δείτε εδώ τι έχουμε γράψει για κάποιους άλλους που επέλεγαν το Άγιο Όρος για τις μυστικές συναντήσεις τους.
viewtopic.php?f=13&t=4553&start=0

Και εδώ για τη πτώση του ΣΙΝΟΥΚ….
viewtopic.php?f=13&t=4553&p=33505&hilit=%CE%A3%CE%99%CE%9D%CE%9F%CE%A5%CE%9A#p33505
Τελευταία ἐπεξεργασία ἀπὸ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ τὴν Σάβ 15/10/2011 14:41, ἐπεξεργάστηκε 1 φορὰ συνολικά.
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟ… « ΓΚΛΟΥΟΝΙΟ»

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Παρ 14/10/2011 08:29

Η συνέχεια:

Η "πατάτα" του 1945

Το 1945 είναι χρονολογία ορόσημο τόσο για την αγγλοσαξονική ιστορία όσο και για την παγκόσμια. Τότε οι αυθεντικοί Αγγλοσάξονες της Βρετανίας έκαναν την "πατάτα" των αιώνων και αυτήν πληρώνουν σήμερα. Αυτή θα τους καταστρέψει στο άμεσο μέλλον. Τι έγινε όμως τότε, που είναι τόσο καθοριστικό για το μέλλον του αγγλοσαξονισμού στο σύνολό του; Θα εξετάσουμε τα πράγματα με την αντίθετη φορά από αυτήν που συνήθως χρησιμοποιούμε στην ανάλυση, για να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη. Ποιους ονομάζει η ιστορία "μεγάλους"; Αυτούς, οι οποίοι από το τίποτε δημιούργησαν αυτοκρατορίες. Τους ισχυρούς άνδρες, οι οποίοι, αφού επιβλήθηκαν απόλυτα στους λαούς τους, στη συνέχεια τους επέβαλαν πάνω στους υπόλοιπους. Αν αυτοί είναι οι "μεγάλοι" και τους λατρεύουν οι λαοί τους επειδή τους ευνόησαν, τότε ποιοι θα μπορούσαν να είναι οι "μικροί"; Ποιος μπορεί να είναι "ελάχιστος"; Αυτός, ο οποίος πήρε στα χέρια του μια πραγματική αυτοκρατορία και τη μετέτρεψε σε μια "χαρτοπετσέτα".
Ο "ελάχιστος" της ανθρώπινης ιστορίας είναι ένας Αγγλοσάξονας. Ο Τσόρτσιλ. Ο Τσόρτσιλ, ο μεθύστακας. Τι έκανε; Πήρε μια αυτοκρατορία, η οποία είχε υπό την πραγματική ιδιοκτησία της το ένα τρίτο του Πλανήτη και με τα λάθη του την έφτασε στο σημείο να έχει σήμερα ως κεφάλαιό της το CD της Μπρίτνει Σπίαρς και τα σώβρακα του Μπέκαμ. Χωρίς λόγο και αιτία άλλαξε έναν σχεδιασμό, ο οποίος ευνοούσε απόλυτα τη Βρετανία. Γιατί; Γιατί είχε την αφελή άποψη να νομίζει ότι, επειδή κυβερνούσε την αυτοκρατορική Βρετανία, ήταν και ο ίδιος αυτοκράτορας. Ήθελε να λειτουργεί ως πραγματικός αυτοκράτορας, ο οποίος σχεδιάζει τον κόσμο και όχι ως Αγγλοσάξονας διαχειριστής ενός κόσμου, τον οποίον κληρονόμησε και καθήκον του ήταν απλά να τον παραδώσει στους διαδόχους του τουλάχιστον όπως τον πήρε.
Όλα αυτά είναι λάθη. Προφανώς ο Τσόρτσιλ αγνόησε το γεγονός ότι οι αυτοκράτορες σκέπτονται και δεν ακολουθούν "τυφλοσούρτες". Είναι ιδιοκτήτες και όχι Golden Boys της διαχείρισης. Οι αυτοκράτορες, όταν λειτουργούν ως τέτοιοι και άρα όταν "χτίζουν" καταστάσεις, είναι δημιουργοί και όχι "συλλέκτες". "Ξέχασε" δηλαδή ο Τσόρτσιλ ότι ήταν Αγγλοσάξονας και άρα "συλλέκτης". Ένας "συλλέκτης" έχει περιορισμένο εύρος κινήσεων. Συμβιβάζεται με το να εκμεταλλεύεται αυτό το οποίο βρίσκεται στα χέρια του και έχει μια αποδεδειγμένη αξία. Όσο και να μην σου αρέσει η ομορφιά της Αφροδίτης της Μήλου, τη διατηρείς στο μουσείο σου ανέγγιχτη. Δεν παίρνεις ένα σφυρί κι ένα καλέμι, για να τη "βελτιώσεις". Αν μπορούσες να τη βελτιώσεις, θα μπορούσες να φτιάξεις και το δικό σου έργο και είναι προφανές ότι δεν μπορείς. Γνωρίζεις ότι δεν είσαι δημιουργός και άρα αναγκαστικά αφήνεις το έκθεμα όπως το βρήκες. Αυτό είναι που δεν κατάλαβε ο Τσόρτσιλ. Εξαιτίας του η αυτοκρατορία, στην οποία δεν έδυε ποτέ ο Ήλιος, κατέληξε σήμερα να είναι κάτι περισσότερο από μερικά χωράφια γύρω από το μισοσκότεινο Sunderland.
Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ο αυθεντικός ελληνικός κόσμος γέννησε εξαιτίας της νοοτροπίας του τον απόλυτο αυτοκράτορα και άρα τον απόλυτα "Μέγα" και ο αγγλοσαξονικός, λειτουργώντας με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο, πάνω στην ίδια γνωστική βάση γέννησε τον απόλυτα "Ελάχιστο". Με την ίδια γνώση οι Έλληνες έχτισαν μόνοι τους μια αυτοκρατορία και οι Αγγλοσάξονες επίσης με την ίδια γνώση και επίσης μόνοι τους γκρέμισαν μια αυτοκρατορία. Τη δική τους αυτοκρατορία. Πώς έγινε αυτό το λάθος; Ο "ελάχιστος" Τσόρτσιλ, χρησιμοποιώντας όλα τα αγγλοσαξονικά μέσα, τα οποία ως πρωθυπουργός της Βρετανίας διαχειριζόταν, υποστήριξε την έμμονη αλλά αφελή ιδέα του να κυριαρχήσει απόλυτα πάνω στον Πλανήτη. Ο Τσόρτσιλ, ο οποίος ήταν από τη φύση του μια "μείξη" του βρετανικού και του αμερικανικού αγγλοσαξονισμού.
Μια μείξη της βρετανικής ισχυρογνωμοσύνης και της αμερικανικής αφέλειας. Της βρετανικής ισχυρογνωμοσύνης, η οποία προκύπτει από την αποδεδειγμένη ασφάλεια της χιλιοδοκιμασμένης γνώσης και της αμερικανικής αφέλειας, η οποία προκύπτει από την επίσης αποδεδειγμένη εύκολη επιτυχία. Θέλησε να πατήσει σε δύο διαφορετικές "βάρκες", για να μεγαλώσει την αυτοκρατορία. Δεν του έφτανε το ένα τρίτο του Πλανήτη της Βρετανίας συν τις ΗΠΑ της εποχής της αποικιοκρατίας και σκέφτηκε ότι θα ήταν ασφαλές να διεκδικήσει τον μισό, φτιάχνοντας ένα τεχνητό "δίπολο" με τη Σοβιετική Ένωση.
Δεν του έφτανε ως Αγγλοσάξονα "συλλέκτη" το ένα τρίτο του Πλανήτη, που του πρόσφερε η ελληνική γνώση και θέλησε με τη δική του ν' αποκτήσει τον μισό Πλανήτη. Αν δηλαδή παρομοιάζαμε το σύστημα εξουσίας με μια γυναίκα, οι Έλληνες ήταν αυτοί οι οποίοι έφτιαξαν με το σύνολο της γνώσης τους μια "Αφροδίτη" όμοια μ' αυτήν της Μήλου. Της έδωσαν γερά "πόδια", για να πατάει πάνω στους λαούς και να βαδίζει μέσα στο χρόνο και της έδωσαν "στήθη", για να ταΐζει τους εκλεκτούς της. Αυτή η "Αφροδίτη" δεν ικανοποιούσε τον Τσόρτσιλ. Ο "συλλέκτης" πήρε ένα σφυρί κι ένα καλέμι και άρχισε τις επεμβάσεις στην ελληνική "Αφροδίτη". Με την ασχετοσύνη του της χάλασε την "ισορροπία". Τη χρυσή ισορροπία, την οποία με πολύ κόπο και άπειρη ευφυΐα είχαν βρει οι Έλληνες. Της μεγάλωσε το "στήθος", γιατί αυτό τον βόλευε και μετά αναγκάστηκε να της κοντύνει τα "πόδια", γιατί διαφορετικά δεν στεκόταν "όρθια". Την αναγκαστική αυτήν πράξη την έβρισκε ελάχιστης σημασίας μπροστά στα αναμενόμενα τεράστια όπως πίστευε κέρδη.
Στην πραγματικότητα πάτησε σε δύο διαφορετικές "βάρκες", τις οποίες δεν γνώριζε. Στις "βάρκες" του εθνικού αγγλοσαξονισμού της Βρετανίας και του διεθνικού αγγλοσαξονισμού των ΗΠΑ. Νόμιζε ότι ως Αγγλοσάξονας είναι ασφαλής, γιατί καί οι δύο "βάρκες" ήταν αγγλοσαξονικές, οπότε θεωρητικά όποια κι αν επικρατούσε θα ήταν το ίδιο γι' αυτόν. Ό,τι και να συνέβαινε, θα μπορούσε ο αγγλοσαξονικός ιμπεριαλισμός να καταλήξει σε όποια "βάρκα" ήθελε και αυτό θα ήταν το κέρδος του. Ο ίδιος θα γινόταν ο αιώνιος "θεός" των Αγγλοσαξόνων. Αυτός, που μετά τους Μπόερς "νίκησε" και τους Έλληνες. Αυτός, που θα τους "εκδικούνταν" στο όνομα του αγγλοσαξονισμού.
Αυτό ονειρευόταν ο Τσόρτσιλ. Ξεκίνησε με τα απλά για την αγγλοσαξονική λογική και έβαλε τους φυσικούς απογόνους των Ελλήνων σε έναν αιματηρό εμφύλιο. Τους έδωσε δηλαδή μια πρώτη "προκαταβολή" για τον σχεδιασμό του. Τον σχεδιασμό, που ήθελε τον ίδιο να γίνεται ο Αγγλοσάξονας ο οποίος θα εκδικούνταν τους "αποτυχημένους" Έλληνες, οι οποίοι με το σύνολο της γνώσης τους δεν μπόρεσαν να εξασφαλίσουν στους Αγγλοσάξονες κάτι παραπάνω από ένα "μίζερο" τρίτο του Πλανήτη. Αυτός ήταν ο γενναίος Αγγλοσάξονας, ο οποίος δεν θα ήταν σαν τους "δειλούς" Έλληνες, των οποίων τις αυτοκρατορίες τις περιόριζαν "Ινδοί". Στην πραγματικότητα πέρασε τον ελληνικό "Ινδό" και τον μετέτρεψε σε έναν Ρουβίκωνα, τον οποίο ο Ρωμαίοι ποτέ δεν θα περνούσαν.
Αυτό αποδείχθηκε λάθος, το οποίο όμως εκείνη την ώρα του "μεγαλείου" δεν ήταν ορατό. Γιατί; Γιατί αγνόησε ένα ενδεχόμενο, το οποίο πάντα απασχολεί αυτόν που περπατά πάνω σε "βάρκες". Αγνόησε το ενδεχόμενο να πέσει στο "νερό" και άρα στην "άβυσσο". Αγνόησε το ενδεχόμενο να συγκρουστούν οι "βάρκες" μεταξύ τους και να καταστραφούν κι οι δύο. Το δίπολο με τη Σοβιετική Ένωση αυτό το ρίσκο εμπεριείχε. Προκάλεσε τον πρώτο αγγλοσαξονικό "εμφύλιο" για την κυριαρχία στο δυτικό του μέρος. Ο εθνικός αγγλοσαξονισμός της Βρετανίας ήρθε σε σύγκρουση με τον "διεθνιστικό" αγγλοσαξονισμό των ΗΠΑ. Το υλικό κεφάλαιο ήρθε σε σύγκρουση με την "ιδεολογία" και όπως ήταν φυσικό έχασε τη μάχη. Τα συμφέροντα, τα οποία εξυπηρετούνταν άριστα με τη βρετανική αποικιοκρατία, ήρθαν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα, τα οποία επίσης εξυπηρετούνταν με την αμερικανική αντικομμουνιστική —και από τη φύση της αντιαποικιοκρατική— ρητορική. Όταν οι λαοί έχουν τη δυνατότητα να διαλέξουν επικυρίαρχο, επιλέγουν πάντα τον πιο χαλαρό —και άρα ανίσχυρο— και διάλεξαν τους Αμερικανούς.
Με μία τους επιλογή οι λαοί κατάφερναν αυτό το οποίο δεν μπορούσαν να καταφέρουν με τόνους αίματος. Με μια φιλοαμερικανική επιλογή κατάφερναν μέσα σε λίγα χρόνια και "ξεφορτώνονταν" τους Βρετανούς αποικιοκράτες από τις πατρίδες τους. Η λογική τους ήταν απλή. Τους ενδιέφερε πρώτα να πάρουν πίσω τα χωράφια τους —και άρα να ξεφορτωθούν τους αγγλικούς στρατούς κατοχής— και λιγότερο τους απασχολούσαν τα αμερικανικά μονοπώλια της αγοράς, τα οποία εκμεταλλεύονταν εμμέσως τα χωράφια αυτά. Ας κατάφερναν πρώτα το δύσκολο, το οποίο μέχρι τότε απαιτούσε αίμα για την επίτευξή του και αφορούσε τα χωράφια και μετά θα έβλεπαν τι θα έκαναν με τους σπόρους, τα τρακτέρ και τα λιπάσματα.
Οι Βρετανοί έχαναν τη μία αποικία μετά την άλλη προς δόξαν της αμερικανικής αντικομμουνιστικής πολιτικής. Έχαναν υλικό κεφάλαιο και άρα "πάτημα" πάνω στους λαούς. Τα "πόδια" της "Αφροδίτης" του Τσόρτσιλ είχαν αρχίσει να "κονταίνουν" επικίνδυνα. Σταδιακά οι Βρετανοί έχασαν όλες τις αποικίες, παραμένοντας στην "προεδρία" μιας άνευ λόγου και αιτίας ύπαρξης Βρετανικής Κοινοπολιτείας. Σταδιακά από κυρίαρχοι του κόσμου έγιναν οι φτωχοί συγγενείς των Αμερικανών. Οι φτωχοί συγγενείς της πρώην αποικίας τους. Τα "πρωτόκολλα" και οι βασιλικές "επικύψεις" τους απέμειναν από τα προηγούμενα μεγαλεία.
Ο "γλύπτης" Τσόρτσιλ ακόμα δεν είχε αρχίσει να εκτίθεται, γιατί η εξουσία δεν έφευγε από τα χέρια των Αγγλοσαξόνων. Απλά την είχαν οι Αμερικανοί και ο ίδιος ήταν τέτοιος από την πλευρά της μητέρας του. Οι Αμερικανοί στο μεταξύ την είχαν στήσει τη "φάμπρικα", για να στήσουν τον ιμπεριαλισμό τους. Τον εφαρμοσμένο αγγλοσαξονισμό της κοινωνίας των ΗΠΑ τον μετέφεραν στο σύνολο του δυτικού μπλοκ. Ο ίδιος και πάλι "τυφλοσούρτης". Και πάλι θα γινόταν μια απλή μετακίνηση ιδιοτήτων. Ο αμερικανικός λαός στο σύνολό του και δευτερευόντως ο βρετανικός λαός —επίσης στο σύνολό του— θα γίνονταν πλέον οι "Ρωμαίοι" του δυτικού μπλοκ. Οι "ιδιοκτήτες" κάθε έννοιας δημοκρατίας και ατομικής ελευθερίας στον δυτικό κόσμο.
Αυτοί οι "Ρωμαίοι" θα δημιουργούσαν τους νέους "Αγγλοσάξονες" λοχίες. "Αγγλοσάξονες" του δυτικού μπλοκ θα γίνονταν οι αστικές τάξεις των δυτικών κοινωνιών. Απλά πράγματα. Όταν αναζητούμε τους "Αγγλοσάξονες", πάντα ψάχνουμε τους "πλασιέ". Αυτούς, που "πλασάρουν" τα "ανώτερα" μέσα στα δικά τους υπερπολυτελή "εξώφυλλα". Αυτούς, που πουλάνε την "ιδιόκτητή" τους δημοκρατία, έστω και εμμέσως, μέσω του αντικομμουνισμού. Αυτοί ήταν οι νέοι Αγγλοσάξονες της μεταπολεμικής εποχής. Αυτοί ήταν οι συνέταιροι των Αμερικανοβρετανών Ρωμαίων της εποχής αυτής. Οι αστικές τάξεις των δυτικών κρατών. Για ν’ αποκτήσουν σταθερή παρουσία μέσα στα κράτη, επέλεξαν να ευνοήσουν και τους δημοσίους υπαλλήλους όλων των δυτικών κρατών. Το δυτικό μπλοκ θα λειτουργούσε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν των ΗΠΑ με τους Αμερικανούς απόλυτα κυρίαρχους. Οι "μαύροι" για τον δυτικό κόσμο έγιναν οι κομμουνιστές και οι ταξικοί εχθροί των "εκλεκτών" αστών έγιναν οι "Ινδιάνοι" της παραγωγής.
Η ελληνική γνώση και πάλι, εξαιτίας του ορατού φασισμού της Σοβιετικής Ένωσης, θα ήταν χρήσιμη. Δεν είχε τίποτε να φοβηθεί από την πρωτόγονη γνώση των προλεταρίων. Δεν απειλούνταν η άμυνα του δυτικού κόσμου από τις ηλιθιότητες των "πεφωτισμένων" πατερούληδων. Το βασικό αμυντικό "εργαλείο" των Αγγλοσαξόνων δεν έχανε την ισχύ του. Το ίδιο όμως δεν έχανε την ισχύ του και το βασικό επιθετικό τους μέσο, που είναι ο δαρβινισμός. Ο κόσμος παρουσιαζόταν σαν μια σύγκρουση "ειδών" με στόχο την επιβίωση και την επικράτηση. Ο δυτικός κόσμος ήταν ο "ανώτερος" κόσμος, εφόσον είχε την καθοδήγηση των "ανώτερων" ανθρώπων, δηλαδή των ιδίων. Οι Αγγλοσάξονες ήταν κάτι παραπάνω από ευτυχείς. Θα έδιναν τη μάχη των "ειδών", έχοντας εκ των προτέρων επικρατήσει στο εσωτερικό του δικού τους "είδους".
Η κοντόχοντρη "Αφροδίτη" των δαρβινιστών Αγγλοσαξόνων δέσποζε στον μισό κόσμο, παριστάνοντας τη "μητέρα" της δημοκρατίας και την προστάτιδα των δημοκρατών από τους κομμουνιστές. Η συνέχεια είναι λίγο-πολύ γνωστή σε όλους. Το αμερικανικό "όνειρο", που βασίζεται στη δημιουργία συμπλεόντων συμφερόντων, λειτούργησε και στον Δυτικό Κόσμο. Οι φιλοαμερικανοί "Αγγλοσάξονες" με τις "πλάτες" των "Ρωμαίων" των ΗΠΑ και της Βρετανίας κατέλαβαν τις ηγεσίες των πατρίδων και τις παρέδωσαν στην εκμετάλλευση των προστατών τους. Όλα αυτά όμως με τη βασική προϋπόθεση ότι ο κοινός "εχθρός", που νομιμοποιεί "προστάτες" και δικαιολογεί προδότες, θα εξακολουθεί να υφίσταται.


.Συνεχίζετε….
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

ΠροηγούμενηἙπόμενο

Ἐπιστροφὴ στην Γενικά



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης