ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟΝ ΜΥΣΤΡΑ

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Τρί 27/11/2007 06:43

1.ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:

Σε απόσταση 6 χλμ. από τη Σπάρτη βρίσκεται ο οικισμός του Νέου Μυστρά, τον οποίο στεφανώνει η ομώνυμη Καστροπολιτεία με υψόμετρο 280 μέτρα και 807 κατοίκους.

Η ιστορία του Μυστρά αρχίζει με την έλευση του Φράγκου Γουλιέλμου Βιλεαρδουίνου, ο οποίος το 1249 οικοδομεί στην κορυφή ενός φυσικά οχυρού λόφου ένα κάστρο, για να προστατεύσει τις κτήσεις του στην περιοχή. Ο λόφος ονομαζόταν Μυζηθράς, λόγω ίσως του σχήματός του, που ομοιάζει με εκείνο του ομώνυμου τυριού ή λόγω του επαγγέλματος του ιδιοκτήτη του. Το όνομα αυτό διατηρήθηκε από τους Φράγκους, αλλά με το πέρασμα των χρόνων μετονομάστηκε σε Μυστράς.Το όνομα Μυστράς ίσως
να σχετίζεται και με την λατρεία του θεού ήλιου,του Μίθρα το οποίο ίσως να προέρχεται από την Πελασγική
Μεγάλη Θεά την Μίτρα.

Μετά την ήττα των Φράγκων στην μάχη της Πελαγονίας το 1259 το κάστρο του Μυστρά παραχωρήθηκε στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγο. Από το 1262 έγινε έδρα βυζαντινού στρατηγού του "σεβαστοκράτορος" και από τότε άρχισε η κυρίως ιστορική περίοδός του,που διήρκεσε δύο αιώνες. Οι κάτοικοι της γειτονικής Λακεδαίμονος έρχονται και εγκαθίστανται γύρω από το κάστρο, γι'αυτό και η κατοικημένη περιοχή,που ονομάζεται χώρα οχυρώθηκε με τείχος. Συν τω χρόνω δημιουργήθηκε και νέα συνοικία, έξω από το τείχος,που ονομάσθηκε κάτω χώρα και προστατεύθηκε επίσης με τείχος. Από το 1308 το σύστημα της διοικήσεως μεταβάλλεται και οι στρατηγοί γίνονται μόνιμοι διοικητές και κατά τα μέσα του 14ου αιώνα ο Μυστράς καθίσταται πρωτεύουσα της Βυζαντινής Πελοποννήσου. Έτσι δημιουργήθηκε το Δεσποτατο του Μωρεως. Συνετοί Δεσπότες όπως ο Μανουήλ Καντακουζηνός, ο Θεόδωρος Β'Παλαιολόγος, ο Κωνσταντινος ο Β΄ Παλαιολογος, ο μετέπειτα τελευταίος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου, συνετέλεσαν ώστε ο Μυστράς να επεκτείνει την εξουσία του σε όλη την Πελοπόννησο και να γίνει εστία της πολιτικής και πνευματικής ζωής της αυτοκρατορίας, καθώς και το κέντρο της αναγεννήσεως των γραμμάτων και των τεχνών. Σοφοί, καλλιτέχνες και λόγιοι συγκεντρώνονταν στην αυλή του Δεσπότου, σπουδαιότερος και σημαντικότερος απ'όλους, ο Γεώργιος Γεμιστός ή Πλήθων. Το 1460 ο Μυστράς παραδίνεται στους Τούρκους και από τότε αρχίζει η παρακμή του. Τη περίοδο 1687 έως 1715 τον Μυστρά όπως και όλη τη Πελοπόννησο τον κατείχαν οι Βενετοί. Και το 1770 κατά την επανάσταση του Ορλώφ ένα μικρό στράτευμα Ελλήνων και Ρώσων έκλεισε την τούρκικη φρουρά μέσα στο κάστρο. Τότε οι Τούρκοι κάτοικοι της πόλεως αν και παραδόθηκαν με τον όρο να εξέλθουν με τις οικογένειές τους, κατά την έξοδό τους εξολοθρεύτηκαν από απειθάρχητους Μανιάτες, που μόνο χάρη στον τότε Μητροπολίτη που μπήκε μεσ΄ τη μάχη με το σταυρό κατόρθωσε να συγκρατήσει τους Μανιάτες. Στην επανάσταση του 1821 η συμμετοχή του Μυστρά είναι σημαντική. Το 1825 λεηλατήθηκε από τους Αιγυπτίους του Ιμπραήμ και από τότε,σιγά σιγά εγκαταλείφθηκε και ιδρύθηκε ο νέος Μυστράς το σημερινό ομώνυμο χωριό στους πρόποδες του λόφου. Με την ίδρυση του ελεύθερου κράτους οι Αρχές της επαρχίας Λακωνίας εγκαταστάθηκαν στο ερειπωμένο Μυστρά, λίγο όμως αργότερα, το 1834 ο Βασιλιάς Όθων θεμελιώνει τη νέα πόλη τη Σπάρτη επί του πρώτου πολεοδομικού σχεδίου που εκπονήθηκε στην Ελλάδα για να ακολουθήσει στη συνέχεια το Γύθειο. Από τότε άρχισαν να εγκαταλείπουν τον Μυστρά και οι τελευταίοι κάτοικοί του. Ένα δίστιχο που λεγόταν γύρω στα 1840 εγκωμίαζε τα διπλανά χωριά ενώ υπενθύμιζε την εγκατάλειψη του Μυστρά.
"Παρόρι με τα κρύα νερά κι΄ Άι Γιάννη με τ΄ άνθη.
κι΄ εσύ, καημένε μου Μυστρά, που σ΄ έφαγεν η Σπάρτη".

Το Ελληνικό κράτος αναγνωρίζοντας την πολιτιστική σημασία του χώρου τον κηρύσσει με βασιλικό διάταγμα του 1921 προέχον βυζαντινό μνημείο και στα επόμενα χρόνια σε Αρχαιολογικό Χώρο, απαλλοτριώνοντας όσες ιδιοκτησίες απέμειναν. Τέλος, ως μεγαλύτερη αναγνώριση το 1989, η UNESCO συμπεριλαμβάνει το Μυστρά στον κατάλογο των μνημείων που συνιστούν την Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά.

Καθώς ο επισκέπτης θα διασχίσει την πύλη του κάστρου, μπορεί να ακολουθήσει μία από τις πολλές προτεινόμενες διαδρομές. Ο δρόμος του θα τον οδηγήσει δίπλα σε σημαντικά μνημεία, κοσμικά και εκκλησιαστικά, που καταγράφουν ως αδιάψευστοι μάρτυρες την ιστορία του τόπου. Ξεκινώντας από την πάνω Πύλη, με τη είσοδό του, Θα δει το ναό της Αγίας Σοφίας, του παρεκκλησιού των Παλατιών, το συγκρότημα των Παλατιών, από τα ελάχιστα σωζόμενα σήμερα παγκοσμίως. Θα συνεχίσει έως το Μοναστήρι της Παντάνασσας, αφιερωμένο από τον Πρωθυπουργό του Δεσποτάτου, Ιωάννη Φραγκόπουλου, στην Θεοτόκο, την Περίβλεπτο, τον περικαλλή ναό δίπλα από τα τείχη, το Μοναστήρι του Βροντοχίου με τα δύο Καθολικά και τα ίχνη της σημαντικής βιβλιοθήκης του και τέλος, τον Μητροπολιτικό ναός, αφιερωμένο στον Άγιο Δημήτριο. Σύμφωνα με το θρύλο, στο κέντρο του ναού, πάνω σε μια μαρμάρινη ανάγλυφη πλάκα με το σύμβολο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τον δικέφαλο αετό, γονάτισε ένας από τους Δεσπότες του Μυστρά, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, για να δεχθεί πρώτη φορά το χρίσμα του Αυτοκράτορα, πριν ξεκινήσει το δύσκολο ταξίδι του προς την αθανασία.
Στην κορυφή της καστροπολιτείας δεσπόζει το Φράγκικο κάστρο που προσφέρει μια πανοραμική θέα της πεδιάδας της Λακεδαίμονος αλλά και του ορεινού όγκου του Ταϋγέτου.

Η τέχνη και η τεχνική και των τοιχογραφιών αλλά και των εικόνων που σώζονται δεν μπορούν παρά να αφήσουν άφωνο τον επισκέπτη, που ευλαβικά στέκεται και παρακολουθεί, όσα ο ζωγράφος της εποχής ιστορεί με περίτεχνο τρόπο. Και είναι ακριβώς αυτή η λάμψη και η καθαρότητά τους που ανέδειξαν τους ζωγράφους αυτούς σε δασκάλους της περίφημης ζωγραφικής Σχολής του Μυστρά. Σήμερα με την άοκνη προσπάθεια των συντηρητών της 5ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, επανέρχεται το μεγαλείο των παραστάσεων και η χάρη των μορφών, ώστε ο επισκέπτης να αποκτήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα για την τέχνη της εποχής εκείνης.

Καθώς φεύγει από το Κάστρο, με την καρδιά γεμάτη περηφάνια από το μεγαλείο των βυζαντινών του προγόνων, ο επισκέπτης συναντά το συγκρότημα των πηγών της αρχοντικής οικογένειας των Κρεββατάδων, και καθώς βαδίζει προς το νέο οικισμό του Μυστρά παρατηρεί βυζαντινούς και μεταβυζαντινούς ναούς: της Αγίας Βαρβάρας, του Αγίου Γεωργίου, των Αγίων Θεοδώρων, του Αγίου Σπυρίδωνα, της Παναγίας της Κρητικιάς, του Αγίου Ιωάννη στην δροσερή τοποθεσία των Βουβάλων, όπου θα σταθεί να ξεδιψάσει στην κρήνη που οι προσκυνητές της εποχής κατασκεύασαν. Όταν φτάσει στην πλατεία Παλαιολόγου, μένει έκθαμβος μπροστά στην προτομή του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου και Δεσπότη του Μυστρά, Κων/νου ΙΑ΄ Παλαιολόγου, συναισθανόμενος το μεγαλείο, τη μοναδικότητα και το ηθικό βάρος της θυσίας του μαρτυρικού Αυτοκράτορα και φεύγει με ένα φορτίο υποχρεώσεων και υποσχέσεων.


2.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΛΗΘΩΝ ΓΕΜΙΣΤΟΣ:

Ο Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός είναι ο μεγαλύτερος μεταχριστιανικός φιλόσοφος και πνευματικός διδάσκαλος του Μυστρά στον οποίο είχε ιδρύσει την φιλοσοφική του σχολή.
Από τους τελευταίους νεοπλατωνικούς φιλόσοφους και ο πρόδρομος του ευρωπαικού διαφωτισμού και της αναγέννησης.Γεννήθηκε το 1360 στην Κωνσταντινούπολη.Ελάχιστα είναι γνωστά για το βίο του.
Υπήρξε μαθητής του Δημήτριου Κυδώνη και του Ζωροάστρη Ελισαίου.Επιρρεάστηκε σημαντικά από τη διδασκαλία του Μιχαήλ Ψελλού.Σπούδασε φιλοσοφία και θεολογία στην Πόλη και αργότερα έγινε διδάσκαλος φιλοσοφίας,κυρίως νεοπλατωνικής.
Ήταν σύμβουλος του Αυτοκράτορα και έκδωσε πολλά αρχαία συγγράμματα.Λόγω της πολιτικής και θρησκευτικής κατάστασης στην Πόλη το 1414 μεταβαίνει στον Μυστρά στην αυλή του δεσπότη Θεόδωρου του Β' όπου και δημιουργεί την πλατωνική του σχολή η οποία λόγω της βυζαντινής θεοκρατίας εξωτερικά είχε την μορφή της ορθόδοξης διδασκαλίας.
Εξ άλλου η ορθόδοξη διδασκαλία και ο νεοπλατωνισμός έχουν πολλά κοινά,καθώς η πρώτη εκπορεύτηκε από τον δεύτερο.
Εκεί συγγράφει το έργο του <<Νόμων συγγραφή>> το οποίο και έκαψε αργότερα ο πολέμιός του Γεννάδιος Σχολάριος λόγω της απόκλισής του Πλήθωνα από τον χριστιανικό δογματισμό και την αφοσίωσή του προς την νεοπλατωνική φιλοσοφία.
Στον Μυστρά συνέγραψε επίσης και τα δύο έργα του <<περί των πελοποννησιακών πραγμάτων Α' και Β'>>.
Στην σχολή του υπήρξε μαθητής ο μέγας νεοέλλην Βησσαρίων,
ο θεμελιωτής του ουμανισμού και της φιλοσοφίας στη Δύση.
Περί του Βησσαρίωνος θα αναφερθούμε αμέσως μετά:
Το 1439 μεταβαίνει στην Φλορεντία όπου και συναντά τον Βησσαρίωνα και λαμβάνει μέρος στις συνόδους της Φερράρα και της Φλορενίας σχετικά με το ζήτημα της ένωσης των εκκλησιών.
Στην Ιταλία προωθεί τη νεοπλατωνική φιλοσοφία και θεμελιώνει στους πνευματικούς κύκλους του Βησσαρίωνα τον νεοπλατωνισμό της δύσης,όπου και συγγράφει το <<Περί ών Αριστοτέλης προς Πλάτωνα διαφέρεται>>.Οι ομιλίες του γοητεύουν το Ιταλικό κοινό και στεριώνουν τον Πλατωνισμό στη Δύση.Η παραμονή του στην Φλορεντία μεταφυτεύει την ελληνική γνώση στην δύση.Το 1446 δημιουργεί με τον Βησσαρίωνα και τον Κόζιμο Μεντίτσι την Ακαδημία της Τοσκάνης στα πρότυπα της Πλατωνικής Ακαδημίας.Πέθανε το 1459.


3.ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ:

Ο Βησσαρίων γεννήθηκε την 3η Ιανουαρίου το 1403 στην Τραπεζούντα.Η μητέρα του ονομαζόταν Θεοδούλη και ο ίδιος βαφτίστηκε με το όνομα Ιωάννης.Είχε 15 αδέρφια.
Υπήρξε ο βασικός υποκινητής της Ιταλικής Αναγέννησης και ο δημιουργός και θεμελιωτής του ουμανισμού,του σημαντικότερου φιλοσοφικού συστήματος του ευρωπαικού διαφωτισμού.
Από μικρός έτρεφε αγάπη για τα γράμματα και τη φιλοσοφία.
Σε ηλικία μόλις 12 ετών είχε εντρυφήσει στα έργα του Πλάτωνα,
του Αριστοτέλη και των Προσωκρατικών Ίωνων φιλοσόφων.
Λόγω της μορφωσής του ο μητροπολίτης Τραπεζούντας ο Δοσίθεος τον έθεσε υπό την προστασία του και το 1415 τον έστειλε στον αρχιεπίσκοπο Σηλυβρίας τον Ιγνάτιο τον "χορτασμένο" στην Κωνσταντινούπολη ο οποίος τον έχρισε ιερομόναχο στην μονή Σωτήρος όπου και έλαβε το όνομα Βησσαρίων.Σε αυτά τα χρόνια της ζωής του απέκτησε τη φήμη του σπουδαιότερου θεολόγου της εποχής και γρήγορα έγινε δεκτός στο παλάτι και τους πνευματικούς κύκλους της Πόλης (βλ. Α.Κύρου "Βησσαρίων ο Έλλην" Αθήναι 1947 σελ. 26).
Στο σπίτι του στην Πόλη ξεκίνησε ένα πνευματικό εντευτήριο μέσα στο οποίο γεννήθηκε ο ουμανισμός,το φιλοσοφικό κίνημα του ανθρωπισμού από το οποίο εμπνεύστηκε ο ευρωπαικός διαφωτισμός,μαζί με προσωπικότητες όπως ο Ιωάννης ο Ευγενικός και ο Φραγγίσκος ο Φιλέλφος.
Γρήγορα εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα του Βυζαντίου.
Το 1426 ο αυτοκράτωρ ο Ιωάννης ο Η' του ανέθεσε την πρώτη του διπλωματική αποστολή την οποία έφερε εις πέρας.
Το 1435 έλαβε μέρος στα διαδικαστικά της συνόδου της ενώσεως των δύο εκκλησιών.Επιστρέφοντας στην Πόλη πολεμήθηκε ως "ενωτικός" και "λατινόφρων".

Απογοητευμένος από την πολιτική διαφθορά του Βυζαντίου και την θεοκρατία που επικρατούσε ,εγκαταλείπει τα πάντα πάνω στο απόγειο της κοινωνικής του καταξίωσης και μεταβαίνει στον Μυστρά,όπου και μαθετεύει κάποια χρόνια στη φιλοσοφική σχολή του τελευταίου νεοπλατωνικού φιλοσόφου, Γεωργίου Πλήθωνα του Γεμιστού και εντρυφεί στα νοήματα της πλατωνικής και της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας.
Το 1439,προφανώς κατόπιν παρακίνηση του διδασκάλου του,
μεταβαίνει στην Ιταλία και λαμβάνει μέρος στην πολιτική σκηνή της Ρωμαιοκαθολικής Αυτοκρατορίας,επιχειρώντας να φέρει εις πέρας το όραμά του μέσα από την Ιταλία.Χειροτονείται αρχιεπίσκοπος Νίκαιας και λαμβάνει μέρος στις συνόδους της Φλορεντίας και της Φερράρας για την ένωση των εκκλησιών.
Η διπλωματία του τον βοήθησε ώστε ο Πάπας ο Ευγένιος ο Δ' να τον εκλέξει Καρδινάλιο,θέση που του επέστρεψε να ασκήσει επιρροή μέσα στην Αυτοκρατορία.
Παράλληλα προωθεί και το πνευματικό του έργο.Το σπίτι του στην Ρώμη γίνεται τόπος φιλοσοφικών συγκεντρώσεων και διάδωσης της πλατωνικής φιλοσοφίας.
Από το σπίτι του περνάνε οι μεγαλύτερες πνευματικές προσωπικότητες της εποχής όπως ο Πότζιο,ο Γαζής,ο Ιανός Λάσκαρις και ο Λορέτζο Βάλα (ο οποίος είχε αποκαλέσει τον Βησσαρίωνα τον σοφότερο Έλληνα μεταξύ των Λατίνων και τον τέλειο λατινιστή μεταξύ των Έλλήνων).
Παράλληλα διαδίδει κείμενα ελληνικής γραμματείας στην Ιταλία και μεταφράζει πολλά από αυτά στα λατινικά,φέρνωντας κατ'αυτό τον τρόπο τον σπόρο της Ιταλικής Αναγέννησης μέσα στην (ακόμα ως τότε) θεοκρατούμενη μεσαιωνική Ιταλία.
Φυσικά με τρόπο και μέθοδο ώστε να μην καταλήξει στην πυρά.
Δημιουργεί την ακαδημία στα πρότυπα της πλατωνικής και ως καρδινάλιος προστατεύει τους φιλόσοφους και τους λόγιους.
Το 1447 ο Πάπας Νικόλαος ο Ε' τον διορίζει επίσκοπο στο Τούσκλου με απόλυτη πληρεξουσιότητα.Εκεί ο Βησαρίων πετυχαίνει την ειρήνευση της περιοχής και δημιουργεί το Πανεπιστήμιο της Μπολώνια.Το 1459 προκαλεί την σύνοδο της Μάντουα οργανώνοντας σταυροφορία, αποσκοπώντας στην απελευθέρωση της Πόλης.Ο Πάπας τον στέλνει στην Γερμανία να συνάψει συμμαχίες,αλλά οι διαφορές των τοπικών ηγεμόνων δεν επιτρέπουν μία κίνηση συνένωσης σταυροφορίας.
Ο Πάπας ο Παύλος ο Β' τον εκτοπίζει και έκτοτε αφιερώνεται στην μελέτη των αρχαίων Ελλήνων και στην μετάφραση και διάδοση των έργων τους.Το 1468 δωρίζει την βιβλιοθήκη του η οποία ήταν η μεγαλύτερη σε έργα ελλήνων συγγραφέων στον τότε γνωστό κόσμο (βλ. Α.Βασίλιεφ "Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας",Αθήνα 1954,σελ. 84) σε ακαδημίες της Βενετίας και της Μπολώνια.Παράλληλα γράφει το μεγαλειώδες έργο του "Κατά των συκοφαντών του Πλάτωνα" το οποίο προκαλεί τεράστια εντύπωση στους φιλολογικούς κύκλους της Ιταλίας και της Γαλλίας και το οποίο γίνεται η αιτία της διάδοσης της πλατωνικής σκέψης στην Δύση,θεμελιώνοντας σε συνδυασμό με το φιλοσοφικό κίνημα του ουμανισμού το κίνημα του ευρωπαικού διαφωτισμού.Πέθανε την 17η Νοεμβρίου 1472 στην Ραβέννα.

Μέσα από το μεγαλειώδες πνευματικό του έργο δημιουργήθηκε όπως είπαμε ο ουμανισμός μέσα από τον οποίο αναδύθηκαν οι ανθρωπιστικές επιστήμες (κοινωνιολογία,πολιτική επιστήμη,δίκαιο κτλ) όπως και η φιλοσοφική σχολή του υπαρξισμού η οποία αποτελεί το μέσο της δύσης προς την αναγέννηση και τον ευρωπαικό διαφωτισμό.Μέσα από τον ουμανισμό εμπνεύστηκε το 1789 ο Ρουσώ και πραγματοποίησε την Γαλλική Επανάσταση που έβγαλε την Ευρώπη από το σκοτάδι του Μεσαίωνα.
Παράλληλα δημιούργησε μέσω του πλατωνισμού τις βάσεις της Ιταλικής Αναγέννησης η οποία γέννησε την Γαλλική και Ευρωπαική Αναγέννηση.
Κι όλα αυτά από έναν και μόνον άνθρωπο,τον Βησσαρίωνα
και τον νεοπλατωνικό πνευματικό του διδάσκαλο,τον Γεώργιο Γεμιστό τον Πλήθωνα.


4.ΝΕΩΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ:


Η νεοπλατωνική φιλοσοφία αποτελεί την συνέχεια της φιλοσοφίας του Πλάτωνα
εμπλουτισμένη με περισσότερα πυθαγόρεια και ορφικά στοιχεία
εγκαινιάζοντας μία μεταστροφή της πλατωνικής σκέψης σε περισσότερο οντολογικά και υπερβατικά πεδία,διαφοροποιούμενη από τους κλασσικούς ακαδημαϊκούς όπως είναι ο Κλεάνθης,ο Σκεύσιππος και ο Ξενοκράτης.
Ουσιαστικά η νεοπλατωνική φιλοσοφία ξεκινάει με τον Πλούταρχο και τα μνημειώδη ηθικά έργα του πέρα από τους βίους παράλληλους που πραγματεύονται όχι μόνο
ηθικά ζητήματα,αλλά και μεταφυσικά,οντολογικά και υπερβατικά,όπως το ζήτημα τους όντως όντος σε μια περισσότερο υπερβατική βάση από την σχολαστική αριστοτελική
προσέγγιση,καθώς και όπως το ζήτημα της ψυχής και το τί συμβαίνει μετά το θάνατο.
Βεβαίως ο Πλούταρχος στήριξε μεγάλο μέρος της φιλοσοφίας του στους Στωϊκούς και συγκεκριμένα στον ρόλο της Ειμαρμένης και του Τόνου.
Ο Πλωτίνος διεχώρισε τις έννοιες Χρόνος και Αιών και μελέτησε την σχέση τους σε συνδυασμό με την λειτουργια των ψυχών.
Ο Σαλλούστιος,διδάσκαλος του Ιουλιανού του Παραβάτη μελέτησε σε βάθος το ζήτημα της πρώτης αρχής,των συμβολισμών των Θεών,της μυθολογίας και των μυστηρίων όπως και με την δομή του κόσμου.
Ο Ιάμβλιχος αν και νεοπλατωνικός με έντονα στοιχεία νεοπυθαγόρειου μυστηκισμού
ασχολήθηκε πέρα από τα αιγυπτιακά και πυθαγόρεια μυστήρια με το ζήτημα του αγαθοδαίμονος και των ψυχών.
Ο Πρόκλος εμβάθυνε και εμπλούτισε με πάρα πολλά στοιχεία την νεοπλατωνική φιλοσοφία.Ασχολήθηκε κυρίως με την φύση του Τριπλού Νού,που αποτελείται από το πρωταρχικό υπερούσιο ΕΝ,την μονάδα που είναι παράλληλα Έν και Πολλά δλδ Ουσία+Νούς και Νοητά Είδη-Ιδέες και από την Κοσμική Ψυχή που δημιουργεί το υλικό γίγνεσθαι.Συνοπτικά ο τριπλός νους ονομάστηκε από τον Πρόκλο ώς Ουρανός,Κρόνος και Δίας/Ζεύς.Χώρισε επίσης τις Ιεραρχίες των θεών σε υπερκόσμιους και εγκόσμιους με όλες τις υποδιαρέσεις τους.
Οι τελευταίοι νεοπλατωνικοί είναι ο Πλήθων ο Γεμιστός και ο Βησσαρίων στους οποίους αναφερθήκαμε προηγουμένως.




Συνημμένα
post-12-34985-Image016.jpg
post-12-34985-Image016.jpg (0 Bytes) 510 προβολές
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α

Δημοσίευσηἀπό πρώην μέλος » Τρί 27/11/2007 19:54

Απλές συμπληρώσεις στο πολύ καλό κείμενο του Μάριου.

Ο Μυστράς έγινε έδρα των Βυζαντινών "τοπαρχών" της Πελοποννήσου, μετά την μεταφορά της έδρας της Κεφαλής από την Μονεμβασία. Αργότερα ο άρχων του Μυστρά πήρε τον τίτλο του Δεσπότου, όταν ολόκληρη η Πελοπόννησος αποτέλεσε ημιαυτόνομο δεσποτάτο στα πλαίσια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η σημασία που έδιδαν οι αυτοκράτορες στον Μυστρά φαίνεται από το γεγονός ότι ως Δεσπόται διορίζονταν μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας.
Αναφορικά με τον Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα, θα πρέπει να τονίσουμε ότι εγκαταστάθηκε στον Μυστρά, εγκαταλείποντας την Κωνσταντινούπολη, καθώς διείδε ότι από εκεί θα μπορούσε να αναγεννηθεί ο Ελληνισμός. Συνέγραψε την "Νόμων Συγγραφή", όπου πρότεινε την αναδιοργάνωση της κοινωνίας με βάση πλατωνικά πρότυπα. Εισηγήθηκε αναδασμό της γής, απαγόρευση εισαγωγής ειδών πολυτελείας και πρότεινε την επαναφορά της πατρίου θρησκείας των Ελλήνων. Στο κίνημά του εισχώρησε μεγάλος αριθμός μητροπολιτών και μοναχών. Αν και πολέμιος του χριστιανισμού, καθώς θεωρούσε ότι ο χριστιανισμός απέτυχε μετά την επικράτηση του Ισλάμ και την υπερβολική αύξηση του αριθμού των μοναχών, που στερούσαν από την πολιτεία πολίτες και στρατιώτες, στην Σύνοδο της Φεράρα - Φλωρεντίας υποστήριξε με πάθος τις θέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Στην Ιταλία έθεσε τις βάσεις του νεοπλατωνισμού και έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως. Μετά το θάνατό του το 1450, ο μεγάλος πολέμιος των ιδεών του, Γεννάδιος Σχολάριος, έκαψε όλα τα έργα του στην αυλή του Πατριαρχείου. Μετά την σύντομη κατάληψη του Μυστρά από τους Ιταλούς στα τέλη του 15ου αι. μ. Χ. τα οστά του μεταφέρθηκαν και τοποθετήθηκαν στον καθεδρικό ναό του Ρίμινι, πράξη που δείχνει πόσο πολύ σέβονταν και εκτιμούσαν τον Γεμιστό και το έργο του.
πρώην μέλος
 


Ἐπιστροφὴ στην Βυζαντινοί & Ρωμιοί



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης

cron