ΚΑΤΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ

Θέματα ποὺ δὲν ἀνήκουν σὲ μία ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἐπιστημονικῶν κατηγοριῶν

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Παρ 29/06/2007 00:02

<<Ού γάρ τι καλός χώρος ουδ' επίμερος
ουδ' ερατός, οίος αμφί Σίριος ροάς....>>

[Αρχίλοχος "ΙΑΜΒΟΙ" ed 21Α]




Λαμβάνοντας ως αρχή τα γραφόμενα του Ερατοσθένη στους "Καταστερισμούς" στο λήμα Κύων σημειώνουμε την πληροφορία <<Εχει δε αστέρας επί μεν της κεφαλης [ή γλώττης] α' <ός Ισις καλείται>, όν καί Σείριον καλούσι· μέγας δ' εστί και λαμπρός· τους δε τοιούτους αστέρας οι αστρολόγοι Σειρίους καλούσι δια των της φλογός κίνησιν· <επί δε τής γλώττης α΄ λαμπρ'ον, ώς Κύων καλείται>>
τα οποία ταυτίζονται και με τα λεγόμενα του Πλουτάρχου στο "Περί Ίσιδος και Οσίριδος" 359Ε << έτι δε και
στρατηγόν ονομάζουσιν Όσιριν και κυβερνήτην Κάνωβον,
οι φασιν επώνυμον γεγονέναι τόν αστέρα, και το πλοίον, ο
καλούσιν Έλληνες Αργώ, της Οσίριδος νεώς είδωλον επί
τιμή κατηστερισμένον ού μακράν φέρεσθαι του Ωρίωνος
καί του Κυνός, ών τό μέν Ώρου τον δ' Ίσιδος ιερόν>>

Η ναύς του (λάρνακα) του Οσίριδος ήταν όμοια της Αργούς και κατατάχθει μεταξύ των αστερισμών.
Ο Ωρίων είναι αφιερωμένος στον Ώρο,ο δέ Κύων στην Ίσιδα.Ο δέ κυβερνήτης Κάνωβος σχετίζεται με το α' του αστερισμού τροπίς ο οποίος αποτελεί μέρος του αστερισμού της Αργούς.
Περί της Αργούς αναφέρει στους "καταστερισμούς" του ο Ερατοσθένης <<Αύτη διά τήν Αθηνάν έν τοίς άστροις τάχθη, πρώτη γαρ αύτη ναύς κατεσκευάσθη [και αρχήθεν ετεκτονήθη], φωνήεσσα δε γενομένη πρώτη τό πέλαγος διείλεν άβατον όν, ίν' ό τοίς επιγινομένοις παράδειγμα σαφέστατον. εώς δέ τά άστρα ανετήθη τό είδωλον ούχ όλον αυτής, ού δ' οιακές είσιν έως τού ιστού σύν τοίς πηδαλίοις, όπως ορώντες ού τη ναυτιλίας χρώμενοι θαρρώσιν επί τη εργασία, αυτής τε η δόξα αγήρατος διαμείνη ούσης εν τοίς Θεοίς. >>
Το πώς συνδέονται οι παραπάνω αστρονομικές πληροφορίες μυθολογικά με το φαινόμενο των καταστερισμών,το αφήνει να εννοηθεί ο Πλούταρχος στο "Περί Ίσιδος και Οσίριδος" 359C
όπου και αναφέρει <<σώμα κείσθαι&#903; καί γάρ πατρίδα ταύτην γεγονέναι του Οσίριδος&#903; ουκέτι μέντοι λόγου δεέσθαι την Ταφόσιριν&#903; αυτα γαρ φράζειν το όνομα ταφίν Οσίριδος. έω δε τομίν ξύλου και σχέσιν λίνου και χοάς χεομένας διά τα πολλά των μυστικών αναμεμείχθαι τούτοις. ού μόνον δε τούτων ού ιερείς λέγουσιν, αλλά καί τών άλλων θεών, όσοι μή αγέννητοι μηδ' άφθαρτοι, τα μεν σώματα παρ' αυτοίς
κείσθαι καμόντα καί θεραπεύεσθαι, τας δε ψυχάς έν
ουρανώ λάμπειν άστρα καί καλείσθαι κύνα μεν την Ίσιδος
αφ' Ελλήνων, επ' Αιγυπτίων δε Σώθιν, Ωρίωνα δε την Ώρου, την δε Τυφώνος Άρκτον. >>

Δια την Μικράν Άρκτον (καθώς η Μεγάλη Άρκτος είναι η Καλλιστώ) αναφέρει ο Ερατοσθένης <<Αύτη εστίν η μικρή καλουμένη· προσηγορεύθη δε επί των πλείστων Φοινίκη· Ετιμήθη δε υπό της Αρτέμιδος· γνούσα δε ότι ο Ζεύς αυτήν έφθειρεν, ηγρίωσεν αυτήν· Ύστερον δε σεσωσμένη λέγεται δόξαν αυτή περιθεέναι αντιθείσαν έτερον είδωλον εν τοίς άστροις, ώστε δισσάς έχειν τιμάς. Αγλαοσθένης δε εν τοίς Ναξικοίς φησι τροφόν γενέσθαι του Διός Κυνόσουραν, είναι δε μίαν των Ιδαίων νυμφών· Αφ' ης εν μεν τη πολει τη καλουμένη Ιστοίς, τούνομα τούτο ών, ήν οί περί Νικόστρατον έκτισαν, καί τον εν αυτή [δε] λιμένα καί τον επ' αυτό τόπον Κυνόσουραν κληθήναι. Αρατος δε αυτήν καλεί Ελίκην εκ Κρήτης ούσαν· γενέσθαι δε Διός τροφόν καί διά τούτο έν ούρανοίς τιμής αξιωθήναι. >>.
Και δια του λόγου το αληθές παραθέτουμε τα ίδια τα λεγόμενα του Άρατου περί του θέματος από το έργο του "Φαινόμενα" στ.25-35:
<<Και μιν πειραίνουσι δύο πόλοι αμφοτέρωθεν&#903;
αλλ' ο μεν ουκ επίοπτος, ο δ' αντίος εκ βορεαο
υψώθεν ωκεανοίο. Δύω δε μιν αμφίς έχουσαι
άρκτοι αμα τροχόωσι&#903; το δη καλέονται άμαξαι.
Αι δ' ήτοι κεφαλάς μεν επ' ιξύας αιέν έχουσιν
αλλήλων, αιεί δη κατωμάδιαι φορέονται,
έμπαλιν είς ώμους τετραμμέναι. Εί ετεόν δη,
Κρήτηθεν κείναι γε Διός μεγάλου ιότητι
ουρανόν εισανέβησαν, ο μιν τότε κουράζοντα
δίκτωι εν ευώδει όρεος σχεδόν Ιδαίοιο,
άντρωι εγκατάθεντο και έτρεφον είς ενιαυτόν,
Δικταίοι Κούρητες ότε Κρόνον εψεύδοντο.
Καί την μεν Κυνόσουραν επίκλησιν καλέουσιν,
την δ' έτερην Ελίκην. Ελίκηι γε μέν άνδρες Αχαιοί
είν αλί τεκμαίρονται ίνα χρή νήας αγινείν,
τηί δ' άρα Φοίνικες πίσυνοι περόωσι θάλασσαν.
Αλλ' η μεν καθαρή καί επιφράσσασθαι ετοίμη
πολλή φαινομένη Ελίκη πρώτης επί νυκτός&#903;
η δ' έτερη ολίγη μεν, ατάρ ναυτηισιν αρείων&#903;
μειοτέρηι γαρ πάσα περιστρέφεται στροφάλιγγι&#903;
τηι καί Σιδόνιοι ιθύντατα ναυτίλλονται.>>


Τώρα,περί του πώς συνδέονται οι αστερισμοί,ή ορθότερα κάποιοι εκ των αστέρων τους και ιδιαιτέρως οι ακτινοβολίες και φωτοχυσίες τους σε σχέση με τις κινήσεις τους με τα όσα εξιστορρεί η των Ελλήνων Μυθολογία-οντολογία-συμπαντογονία-κοσμογονία-ανθρωπογονία και κυρίως με την επίδραση των θεών επ'αυτής,μας αναφέρει εμμέσως πλήν σαφώς ο Πρόκλος κάποια στοιχεία στο έργο του "Περί της καθ'Έλληνας Ιερατικής τέχνης-περί των αστρονομικών υποθέσεων" :
<<Εν μέν ούν τη γή χθονίως εστίν ήλιους και σελήνας οράν, εν ουρανώ δε ουρανόως τα τε φυτα πάντα καί λίθους και ζώα, ζώντα νοερώς. Α δή κατιδόντες οι πάλαι σοφοί, τα μεν άλλοις, τα δε αλλοις προσάγοντες τών ουρανίων, επήγοντο θείας δυνάμεις είς τόν θνητόν τόπον καί διά τής ομοιότητος εφειλκύσαντοη ικανή γάρ η ομοιότης συνάπτειν τα όντα αλλήλοις επεί καί, εί τις θρυαλλίδα προθερμήνας υπόσχοι τώ λυχναίω φωτί μή πύρρω του πυρός, ίδοι αν αυτήν εξαπτομένην μή ψαίουσαν του πυρός, καί τήν έξαψιν άνωθεν του κατωτέρω γινομένην.
Καί ο λωτός δέ παρίστησι τήν συμπάθειαν, μεμυκώς μεν πρό την ηλιακήν αυγήν, διαπτυσσόμενος δέ πως ήρεμα του ήλιου πρώτον φανήντος, καί ίσον υψούται το φώς, εξαπλούμενος, και αύθις συναγώμενος, επί δύσιν ιόντος.
Αλλά και λίθους έστιν ιδείν ταις τών φωστήρων απορροίαις εμπνέοντας, ως τον μεν ηλίτην ταις χρυσοειδέσιν ακτίσιν ορώμεν τας ηλιακάς ακτίνας μιμούμενον, τον δε Βήλου προσαγορευόμενον οφθαλμόν καί σχήμα παραπλήσιον έχοντα κόραις οφθαλμών και εκ μέσης της εν αυτω κόρης στιλπνήν αφιέντα φώς[/U, όν φασιν ηλίου χρήναι καλείν οφθαλμόν, τον δε σεληνίτην τύπω τε και κινήσει σύν τη σελήνη τρεπόμενοντον δε ηλιοσέληνον της συνόδου των φωστήρων τούτων [U]οίον άγαλμα ταίς κατ' ουρανόν συνάδοις τε και διαστασεσιν αφομοιωθέν.
Ούτω μεστά πάντα θεών, τα μέν εν γη των ουρανίων, τα δε εν ουρανώ των υπέρ τον ουρανόν, και πρόεισιν εκάστη πληθυομένη σειρά μέχρι των εσχάτων· τα γαρ εν ενί πρό των πάντων, ταύτα εν πάσιν εξεφάνη, εν οίς καί ψυχών συστάσεις άλλων απ' άλλοις ταττομένων θεοίς, έπειτα ζώων ηλιακών ει τύχοι πλήθος, οίον λέοντες και αλεκτρυώνες, μετέχοντες και αυτοί του θείου κατά την αυτήν τάξιν.>>


Σε αυτό το σημείο ας θυμηθούμε το διάλογο του Σιμμία με τον Σωκράτη στο "Φαίδωνα" του Πλάτωνα κεφ. 35-63,όπου και αναφέρεται ότι η αρμονία της Λύρας είναι υστερότερη της Λύρας ,όμως το πρότυπο της αρμονίας προυπάρχει ως Ιδέα και προσδίδει σκοπό κατασκευής και χρήσης στη Λύρα.
Έτσι κατασκευάζεται η Λύρη βάση του προτύπου της ιδέας της αρμονίας της φύσεως ωστέ μέσω των χορδών της να εκδηλωθεί η μουσικότητα της αρμονία της.Ωστόσο,ο ήχος καθ'αυτός είναι ομοούσιος ανεξαρτήτως του μουσικού.
Η ποιότητα του ήχου και της αρμονίας όμως εξαρτάται άμεσα από την τέχνη του μουσικού.
Κάτι ανάλογο ισχύει και με το ανθρώπινο όν ώς όργανο μουσικής και ποιητικής,μέσα από το οποίο εκδηλώνεται η ψυχή χάριν της τέχνης του μουσικού και ποιητικού νού που πάλλειν τις 7 χορδές του Πλειάδες-Νότες-Ενεργειακά Κέντρα για να παράγει μουσικό ή ποιητικό έργο,δηλαδή να μετουσιώσει το εν δυνάμει σε ενεργεία.Βάση της τέχνης του μουσικού παράγεται ποιοτικό έργο,το οποίο σε συνολικό επίπεδο συνυφαίνεται σε μελωδική συμφωνία,η συλλογική αρμονία της οποίας αντανακλά την εικόνα της ιδανικής πολιτείας.Η ίδια αρμονία διέπει τόσο τα άστρα ώς μέρη του συμπαντικού οργανισμού,όσο και το σύμπαν ολόκληρο ώς συλλογικό γίγνεσθαι.Άλλωστε,όπως φάνηκε και μέσα από το κείμενο,είμεθα αντανακλάσσεις καταστερισμών.
Περί του αστερισμού της Λύρας αναφέρει ο Ερατοσθένης στους "καταστερισμούς" :
<<Αύτη ενάτη κείται καί έστι Μουσών· κατασκευάσθη δε το μεν πρώτον υπό Ερμού εκ της χελώνης και των Απόλλωνος βοών· έσχε δε χορδές επτά ή από των ζ πλανητών ή των Ατλαντίδων· μετέλαβε δ' αυτήν Απόλλων και συναρμοσάμενος ωδήν Ορφεύς παρέδωκεν, είς Καλλιόπης υιός ων, μιάς των Μουσών, εποίησε τας χορδάς εννέα> από του των Μουσών αριθμού καί προηγαγεν επί πλέον <εν> τοίς ανθρώποις [ούτω] δοξαζόμενος ούτως ώστε <καί υπόληψιν> έχειν περί αυτού τοιαύτην ως θηρία κηλείν διά τας ωδάς· δια δε την γυναίκα εις Αιδου καταβάς και ιδών τα εκεί οία ην τον μεν Διόνυσον ούκ ετίμα, εφ' ού ην δεδοξασμένος, τον δε Ηλιον μέγιστον των Θεων ενόμισεν, ών καί Απόλλωνα προσηγόρευσεν· επεγειρόμενος τε την νύκτα κατα την εωθινήν επί τό όρος τό καλούμενον Πάγγαιον <ανιών> προσέμενε τας ανατολάς, ίνα ιδή <τόν Ηλιον> πρώτον· Όθεν ο Διόνυσος οργισθείς αυτώ έπεμψε τάς Βασσαρίδας, ως φησιν Αισχύλος ο τών τραγωδιών ποιητής· αι διέσπασαν αυτόν καί τα μέλη έρριψαν χωρίς έκαστον· αι δε Μούσαι συναγαγούσαι εθαψαν επί τοίς καλουμένοις Λειβήθροις. <την δε λύραν ουκ έχουσαι ότώ δώσειν τόν Δία ηξίωσαν καταστερήσαι, όπως εκείνου τε καί αυτών μνημόσυνον τεθή έν τοίς άστροις>· τού δ' επινεύσαντος ούτως ετέθη· επισημασίαν δε έχει επί τώ εκείνου <συμπτώματι δυομένη καθ' ώραν>. >>

Κάτω από το συναίσθημα φόβου που προκαλεί ο μύθος του Ορφέα ο οποίος γνώρισε την αλήθεια του Ήλιου απαξιώντας το Διόνυσο εκφράζεται αλληγορικά η ανθρώπινη φύση που διακατέχεται από το φόβο του θανάτου και έλκεται από την αναζήτηση της αλήθειας και η αλαζονεία που αποκτά όταν γνωρίσει την αλήθεια.
Ωστόσο,ο Ορφέας όταν διαμελίστηκε (όπως κάποτε και ο ίδιος ο Ζαγρεύς),ουσιαστικά αντίκρυσε τον εαυτό του μέσα από την πολλαπλότητα του Ενός.

Φυσικά,άμεση σχέση με το ταξίδι του Ορφέα στον Άιδη και την συνάντησή του με το Διόνυσο έχει και ο δεύτερος άθλος του Ηρακλή,περί του οποίου και αναφέρει ο Απολλόδωρος στην "Μυθολογική βιβλιοθήκη" του στο Β'βιβλίο 5,2:
δεύτερον δε άθλον επέταξεν αυτώ τήν Λερναίαν ύδραν κτείναι&#903; αύτη δε έν τω της Λέρνης έλει εκτραφείσα εξέβαινεν είς το πεδίον καί τα τε βοσκήματα και την χώραν διέφθειρεν. είχε δε η Ύδρα υπερμέγεθες σώμα, κεφαλές εχον εννέα, τας μεν οκτω θνητάς, την δε μέσην αθάνατον.>>
Και εδώ θέτω το αφελές ερώτημα: Μήπως η λίμνη της Λέρνης σχετίζεται κατά κάποιο τρόπο με το Διόνυσο και ο διφυής Ηρακλής (Ήρως-Μαινόμενος) σχετίζεται κατά κάποιο τρόπο με τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα του μύθου του Ορφέα (Διόνυσος-Ορφεύς);;;
Επίσης,μήπως οι δώδεκα άθλοι του Ηρακλέους έχουν κάποια σχέση με τον Ζωδιακό κύκλο και τους εντός αυτού αστέρες και αστερισμούς;;;

Κι εδώ ας θυμηθούμε τα λεγόμενα του Ηρόδοτου από την Ευτέρπη 43 που αναφέρει <<Ηρακλέος δε περι τόνδε τον λόγον ήκουσα, ότι είη των δυώδεκα θεών&#903; του ετέρου δε περι Ηρακλέος, τον Έλληνες οίδασι, ουδαμή Αιγύπτου εδυνάσθην ακούσαι. καί μέν ότι γε οι παρ Ελλήνων έλαβον το ούνομα Αιγύπτιοι του Ηρακλέος, αλλά Έλληνες μάλλον παρ Αιγυπτίων και Ελλήνων ούτοι οι θέμενοι τω Αμφιτρύωνος γόνω τούνομα Ηρακλέα, πολλά μοι και άλλα τεκμήρια εστί τούτο ούτω έχειν, εν δε και τάδε, ότι τε του Ηρακλέος τούτου οι γονέες αμφότεροι ήσαν αμφιτρύων και Αλκμήνη (σημ γραφόντα: Αλκή+μήνη,ισχύς Σελήνης) γεγονότες τό ανέκαθεν απ Αιγύπτου, και διότι Αιγύπτιοι ούτε Ποσειδώνος ούτε Διοσκούρων τα ονόματα φασί ειδέναι, ούδ σφι θεοί ούτοι εν τούσι άλλοισι θεοίσι αποδεδέχαται>>

Επόμενος σταθμός στο εσωτερικό (και αστρικό εν μέρη) ταξίδι μας,το άνδρο των Νυμφών που συνάντησε ο Οδυσσέας.
Στο δέ έργο του Πορφυρίου "Περί του Οδυσσέα το εν νυμφών άντρον" αναφέρεται Αφ' ών οίμαι ορμώμενοι και οι Πυθαγόρειοι καί μετά τούτους Πλάτων άντρον καί σπήλαιον τον κόσμον απεφέναντο. παρά τε γάρ Εμπεδοκλεί αι ψυχοπομποί δυνάμεις λέγουσιν &#8216;ηλύθομεν τόδ' υπ' άντρον υπόστεγον,&#8217; παρά τε Πλάτωνι εν τω εβδόμω της Πολιτείας λέγεται &#8216;ιδέ γάρ ανθρώπους οίον εν κατωγείω άντρω και οικήσει σπηλαιώδει αναπεπταμένη προς φως, την είσοδον εχούση μακράν παρ' άπαν το σπήλαιον&#8217;. >>

Η έσοδος στο σπήλαιο των νυμφών συνδέεται με την έξοδο από το σπήλαιο των σκιών...Σαν εικόνα μας έρχεται ένα πρόγραμμα μέσα σε ένα πρόγραμμα και ένα όνειρο μέσα σε ένα όνειρο που έγραφε στο ομώνυμο ποιήμα του ο Alan Edgard Poe,ή όπως γράφει στον 8ο Πυθιονικό του ο Πίναδρος
<<Επάμεροι.Τί δε τίς;τί δέ ού τίς;Σκιάς όναρ ο άνθρωπος>>

ΟΝ ΑΡ σημαίνει άρση του όντος δηλαδή προβολή της ύπαρξης στο ενδιάμεσο πεδίο του λυκόφωτος μεταξύ του εκτυφλωτικού φωτός του αληθινού Ήλιου που αντίκρυσε ο Ορφέας στο μύθο και του σπηλαίου των σκιών που περιγράφει ο Πλάτων στην Πολιτεία.
Ο Άϊδης εξάλλου δεν βρίσκεται εν τόπω,αλλά ιδεατά στο ενδιάμεσο πεδίο Γαίας-Ουρανού.Όπως και οι χορδές της λύρας του Ορφέως.Άμεση σχέση με τα παραπάνω έχει τόσο ο τίτλος όσο και το περιεχόμενο του βιβλίου του Δ.Λιαντίνη
"Έξυπνον Ενύπνιον",όπως και ο Ορφικός Ύμνος του Ύπνου :
<<Κικλήσκω σε, μάκαρ, τανυσίπτερε, ούλε Όνειρε,
άγγελε μελλόντων, θνητοίς χρησμωιδέ μέγιστε
ησυχίαι γάρ ύπνου γλυκερού σιγηλός επελθών,
προσφωνών ψυχαίς θνητών νόον αυτός εγείρεις,
καί γνώμας μακάρων αυτός καθ' ύπνους εποπέμπεις,
σιγών σιγώσαις ψυχαίς μέλλοντα προφαίνων,
οίσιν επ' ευσεβέηισι θεών νόος εσθλός οδεύει,
ώς αν αεί τό καλόν μάλλον, γνώμηισι προληφθέν,
τερπωλαίς υπάγηι βίον ανθρώπων προχαρόντων,
των δε κακών ανάπαυλαν, όπως θεός αυτός ενίσπηι
ευχωλαίς θυσίαις τε χόλον λύσαντες ανάκτων.
ευσεβέσιν γάρ αεί το τέλος γλυκερετερών έστι,
τοίς δε κακοίς ουδέν φαίνει μέλλουσαν ανάγκην
όψις ονειρήεσσα, κακών εξάγγελος έργων,
όφρα μή εύρωνται λύσιν άλγεος ερχομένοιο.
αλλά, μάκαρ, λίτομαι σε θεών μηνήματα φράζειν,
ως αν αεί γνώμαις ορθαίς κατά πάντα πελάζηις
μηδέν επ' αλλοκότοισι κακών σημεία προφαίνων.>>



Άλλωστε και ο ίδιος ο Αριστοτέλης στο "Περί Ψυχής" αναφέρει:
<<Των καλών καιι τιμίων την είδησιν υπολαμβάνοντες, μάλλον δ' ετέραν ετέρας ή κατ' ακρίβειαν ή τω βελτιόνων τε και θαυμασιωτέρων είναι, δι' αμφότερα ταύτα των περί τας ψυχάς ιστορίαν ευλόγως αν εν πρώτοις τιθείημεν. δοκεί δε και πρός αλήθειαν άπασαν η γνώσις αυτής μεγάλα συμβάλλεσθαι, μάλιστα δε πρός την φύσιν&#903; Έστι γάρ οίον αρχή των ζώων. Επιζητούμεν δε θεωρήσαι και γνώναι των τε φύσιν αυτής και την ουσίαν, ευθ' όσα συμβέβηκε περί αυτήν&#903; ών τα μέν ίδια πάθη της ψυχής είναι δοκεί, τα δέ δι' εκείνην καί τοίς ζώοις υπάρχειν.>> (βιβλ. Α' κεφ. 1),
δηλαδή μας λέει ότι κάθε γνώση και επιστήμη είναι από τα ωραία και πολύτιμα πράγματα,αλλά υπάρχει άλλη δια την ακρίβεια αυτής η οποία είναι γνώση υψηλότερων πραγμάτων της οποίας είναι μεγάλη η συμβολή στη γνώση όλης της αλήθειας,καθώς η ψυχή είναι η αρχή των όντων.

Και πάνω σε αυτό ταιριάζει ο 43ος Ίαμβος του Αρχίλοχου που λέει <<Μεταίωροι ανάμεσα στο κύμα και στον άνεμο. >>....

όπως και ο 66ος που αναφέρει <<Έλπομαι, πολλούς μεν αυτών Σείριος καταυανεί
οξύς ελλάμπων.>>


Το τί σημαίνει αυτό και ποιά η σχέση με όλα τα προηγούμενα,ας το αναζητήσει ο καθένας στους στίχους του Θεογνή 335 <<Μηδέν άγαν σπεύδειν· πάντων μέσ' άριστα· καί ούτως,Κύρν', έξεις αρετήν, ήντε λαβείν χαλεπόν. >>,159 <<Μήποτε, Κύρν', αγοράσθαι έπος μέγα· οίδε γάρ ουδείς ανθρώπων ότι νύξ χημέρη ανδρί τελεί. >> και 77 <<Τούτους ου χ' εύροις διζήμενος ουδ' επί πάντας ανθρώπους, ούς ναύς μη μία πάντας άγοι,
οίσιν επί γλώσσηι τε και οφθαλμούσιν έπεστιν αϊδώς>>

και του Αλκαίου (όχι του γνωστού τραγουδιστή αλλά του λυρικού ποιητή) ελεγεία 97 <<Μηδ'έν άλλο φυτεύσηις πρότερον δένδριον άμπελω >> και 96 <<οίνον γαρ Σεμέλας και Δίος υίος λαθικάδεον
ανθρώποισιν έδωκ'. έγχεε κέρναις ένα και δύο
πλήαις κάκ κεφάλας, <ά> δ' ατέρα τάν ατέραν κύλιξ
ωθήτω>>
, όπως και τα έργα του Πλουτάρχου "Περί του Ε του εν Δελφοίς" (ιδιαίτερα προς τα τελευταία κεφάλαια)
και "περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της σελήνης" (ιδιαίτερα εκεί που αναφέρεται για τους υποσελήνιους δαίμονες και την άνω πύλη-αντίπυλη του μυχού της Εκάτης),όπως και στην "εξέλιξη" των ψυχών όπως αναφέρεται στον "Τίμαιο" του Πλάτωνα και στο τελευταίο κεφάλαιο του 10ου βιβλίου της "Πολιτείας".

Το δέον θα ήταν να κλείσουμε με τα λεγόμενα του Πλωτίνου από τις "Εννεάδες" 1.20:
<<<<Λέγεται ότι η συμμετρία των μερών προς αυτά και άλληλα και προς το Όλον δημιουργούν την ομορφιά.το να είναι όμορφα τα αισθητά σημαίνει ότι έχουν το μέτρο μέσα τους.Γι'αυτούς τίποτε το απλό δεν είναι όμορφο παρά μόνον το σύνθετο.Το όλον γι'αυτούς είναι όμορφον,ενώ τα μέρη όχι,παρά μόνον όσον αφορά την ιδιότητά τους να συντελούν στην ομορφιά του Όλου.Αν όμως είναι όμορφο το όλον τότε και τα μέρη του πρέπει να είναι όμορφα,καθώς ένα όμορφο δεν μπορεί να αποτελείται από μή όμορφα.Άλλωστε τα όμορφα χρώμματα όπως είναι το φώς του ήλιου επειδή είναι απλά και το κάλος τους δεν έρχεται από την συμμετρία δεν θα πρέπει να είναι για αυτούς όμορφα.Τότε πώς είναι όμορφο το φώς των άστρων την νύχτα;Επίσης θα πρέπει από τις φωνές να φύγει το απλό αν και ο φθόγγος από το όλον του λόγου μπορεί να είναι ομορφότερος.επίσης,το ίδιο πρόσωπο άλλοτε φαίνεται όμορφο κι άλλοτε όχι,χωρίς να μεταβληθεί η σύνθεσις των μερών του...[]...
Ας γυρίσουμε πάλι στην αρχή και ας δούμε τί είναι το όμορφο των σωμάτων.Γιατί υπάρχει κάτι το όμορφο εκ πρώτης όψεως και καθώς το καταλαβαίνει η ψυχή το αναγνωρίζει και προσαρμόζεται προς αυτό.
Όταν στραφεί προς κάτι το άσχημο μαζεύεται προς τον εαυτό της και το αποκρούει επειδή είναι ξένη προς αυτό.
Λέγομεν λοιπόν ότι η ψυχή είναι ότι η ουσία της και αυτό σημαίνει ότι η ψυχή είναι μέρος της ουσίας που είναι ανώτερη απ'όσα υπάρχουν στις αισθήσεις και αντικρίζει τον εαυτό της και τον ξαναθυμάται>>.




Υ.Γ:Ζητώ συγνώμη για το εν μέρη δυσνόητο του κειμένου,
αλλά αφ'ενός κάποια πράγματα δεν πρέπει να λέγονται,
εφ'ετέρου απαιτείται η προσωπική προσπάθεια του αναγνώστη προς κατανόηση μέσω της οποία αποτυπώνει τις ιδέες στην ψυχή του και μέσω των οποίων ανελίσσεται,καθώς τις ενσαρκώνει.
Υ.Γ.2: Η παράθεση των αποσπασμάτων στο πρωτότυπο αποσκοπεί στην παρακίνηση του αναγνώστη να αναγνώσει το αρχαίο κείμενο και εν συνεχεία να το ξαναδιαβάσει αναζητώντας την μετάφρασή τους.



<<Ωυτός δε Αίδης και Διόνυσος>>
Ηράκλειτος απόσπασμα 15
Συνημμένα
post-23-64538-ZEUS_sm.jpg
post-23-64538-ZEUS_sm.jpg (0 Bytes) 349 προβολές
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α

Ἐπιστροφὴ στην Ἄλλα ἐπιστημονικὰ θέματα



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης

cron