ΣΜΙΛΑΞ-ΑΣΦΟΔΕΛΟΣ-ΕΡΥΣΙΜΟΝ

Θέματα ποὺ δὲν ἀνήκουν σὲ μία ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἐπιστημονικῶν κατηγοριῶν

ΣΜΙΛΑΞ-ΑΣΦΟΔΕΛΟΣ-ΕΡΥΣΙΜΟΝ

Δημοσίευσηἀπό ΚΑΤΣΟΥΛΑ ΑΜΑΛΙΑ » Σάβ 30/07/2011 20:07

Σμιλαξ – (Smilax officinalis ή S. media)
— άπό τό ελληνικό σμίλη γιά τό λόγο δτι τό φυτό αυτό έχει πολλά αγκάθια στο στέλεχος του — Οίκ. Σμιλωδών (Smilaceae).
Φυτό «κλιματοειδές» μέ στέλεχος λείο ελαφρά γωνιώδες καί γραμμωτό. Τά φύλλα του είναι γυαλιστά μέ μίσχο, άντικρυστά, μυτερά μέ τό χαρακτηριστικό σχήμα, πού σχηματίζουν τά δυό μεγάλα «αυτιά» στή βάση του. Έχει πολλούς έλικες (σάν τό αμπέλι). Τά άνθη του (8-12) είναι μαζεμένα σέ «σκιάδιο» άπλό μέ μίσχο, καί οί καρποί του κοκκοειδεις.
Είναι φυτό αυτοφυές του Μεξικού, άλλά συναντάται καί στήν Ευρώπη, σέ διάφορα είδη, όπως καί στήν Ελλάδα. Χρησιμοποιείται ή ρίζα του, γνωστή μέ τό δνομα «Σαλσαπαρίλλια»*.
Ή ρίζα του φυτού εθεωρείτο άλλοτε δτι έθεράπευε τή σύφιλη. Συνίσταται κατά τών ρευματισμών, τής άρθρίτιδος, τών εξανθημάτων, τών παθήσεων τών αδένων, τής έμφράξεως τών σπλάγχνων. Συνίσταται επίσης ώς καταπραυντικό το άσθματος μέ κάπνισμα δπως τό τσιγάρο.
Χρησιμοποιείται: Ώς τσάι ή αφέψημα (50 γραμ. σέ ένα λίτρο νερό). “Ως εκχύλισμα οινοπνευματικό (0,5 -1 γραμ.) Ώς σιρόπι (20 – 100 γραμ.). Ώς βάμμα, και μέ άλλα φαρμακευτικά παρασκευάσματα.
Χημικώς ή Σαλσαπαρίλλια περιέχει: αιθέριο έλαιο «Σαλσεπαρίνη»,
οετσίνι δριμύ καί πικρό, ελαιώδεις ουσίες, άμυλο, λεύκωμα κλπ
Η σμίλαξ έχει επουλωτική και τονωτική δράση. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη βελτίωση της υγείας, για δερματοπάθειες (π.χ. ψωρίαση), χρόνιους ρευματισμούς και ρευματοειδή αρθρίτιδα, καθώς και για τόνωση επειδή ενισχύει τη δράση της τεστοστερόνης.

Κουβάτσος Φίλιππος Κλινικός διαιτολόγος-διατροφολόγος


Ασφόδελος
Αυτά τα πολυετή φυτά της οικογένειας των λιλιειδών είναι ενδημικά της Κεντρικής και Νότιας Ευρώπης. Πάνω από 12 είδη του φυτού βρίσκονται διασκορπισμένα σε μια μεγάλη περιοχή που επεκτείνεται από την Μεσόγειο ως την Ινδία. Ο κοινός ασφόδελος συναντάται σε λιβάδια, αλλά και σε άγονες και έρημες περιοχές. Οι ρίζες του μοιάζουν σαν δάχτυλο ή καρότο, έχουν χρώμα καφέ και είναι χυμώδεις. Τα φυτά σχηματίζονται από συστάδες λογχωτών φύλλων που μοιάζουν κάπως με τα φύλλα του κρεμμυδιού και που φτάνουν σε μήκος τα 60 εκατοστά. Από τα μέσα της άνοιξης και νωρίς το καλοκαίρι ανθίζουν πάνω σε χοντρά στελέχη, τσαμπιά από μικρά, άσπρα, σε σχήμα άστρου λουλούδια. Ο καρπός του είναι ένα αβγό που μοιάζει με κάψουλα. Αυτά τα φυτά φτάνουν γύρω στο 1 μέτρο ύψος και 40 εκατοστά πλάτος. Οι ασφόδελοι καλλιεργούνται μόνο σε βοτανικούς ή θεματικούς κήπους, αν και πολλαπλασιάζονται εύκολα με σπόρο ή διαίρεση των ριζών. Οι ρίζες πρέπει να συλλέγονται στο τέλος της πρώτης χρονιάς.
Οι αρχαίοι φύτευαν αυτά τα λουλούδια δίπλα σε τάφους, σαν είδος προσφοράς στους νεκρούς. Πίστευαν ότι αποτελούσαν τροφή των νεκρών, και πολλά ποιήματα έχουν γραφεί γι' αυτό το έθιμο. Το όνομα ασφόδελος έχει ελληνική ρίζα και σημαίνει σκήπτρο. Ο Αρτεμίδωρος στην Ονειροκριτική του αναφέρει: "Ο ασφόδελος... προμηνύει θάνατο μόνο για τους ασθενείς, όπως έχω συχνά παρατηρήσει. Δεν είμαι σε θέση να εξηγήσω με βεβαιότητα γιατί συμβαίνει αυτό, ίσως γιατί πιστεύεται ότι οι πεδιάδες του Άδη είναι γεμάτες από ασφοδέλους." Ο Όμηρος μνημονεύει έναν αγρό με ασφοδέλους δύο φορές κατά την διάρκεια της επίσκεψης του Οδυσσέα στον κάτω κόσμο και ξανά όταν οι ψυχές των επίδοξων μνηστήρων οδηγήθηκαν από τον Ερμή στον κάτω κόσμο. Ο Ησίοδος όμως, περιγράφει τον ασφόδελο ως το εισιτήριο του φτωχού, χωρίς να κάνει νύξη στις προλήψεις που συνέδεαν το φυτό με τον κάτω κόσμο. Ο Λουκιανός επιβεβαιώνει ότι οι Έλληνες πίστευαν ότι υπήρχε στον κάτω κόσμο ένα μεγάλο λιβάδι με ασφοδέλους. Ο Ησύχιος καταχωρεί τον ασφόδελο σαν αρωματικό φυτό του οποίου η ρίζα, σύμφωνα με τον Αρίσταρχο, είναι εδώδιμη.
Οι ρίζες του φυτού ξεραίνονται και βράζονται σε νερό, παράγοντας μια κολλώδη ουσία που σε μερικές χώρες ανακατεύεται με δημητριακά ή πατάτες για να φτιαχτεί ασφοδελόψωμο. Στην Ισπανία και σε άλλες χώρες οι ρίζες χρησιμοποιούνται σαν τροφή ζώων, ειδικά στα πρόβατα. Στις χώρες της Βόρειας Αφρικής τα γουρούνια τα άγρια γουρούνια τις τρώνε με λαιμαργία. Στο Ιράν, ένα είδος κόλας παράγεται από τους βολβούς του ασφοδέλου, οι οποίοι πρώτα ξεραίνονται και μετά αλέθονται. Όταν ανακατευτεί με κρύο νερό, η σκόνη τους φουσκώνει και μετατρέπεται σε ισχυρή κόλα. Ο Ιπποκράτης, ο Διοσκουρίδης και ο Πλίνιος έλεγαν ότι οι ρίζες μαγειρεύονταν σε στάχτη και μετά τρώγονταν. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι τις χρησιμοποιούσαν σαν φάρμακο σε διάφορες ασθένειες, αλλά η σύγχρονη ιατρική δεν τις μεταχειρίζεται.
Στην λαϊκή ιατρική χρησιμοποιούνται ακόμα οι ασφόδελοι στο Ισραήλ από τους Παλαιστίνιους. για να θεραπεύσουν κάποια εξογκώματα που βγαίνουν ανάμεσα στις αρθρώσεις των χεριών ή των ποδιών. Πραγματικά δεν υπάρχει καλύτερο γιατροσόφι για αυτό το πρόβλημα από τις ρίζες του ασφοδέλου. Άλλες φαρμακευτικές χρήσεις έχει το φυτό στην θεραπεία του ίκτερου, του εκζέματος, του πρηξίματος των ποδιών, των ρυτίδων, και στην ανακούφιση του στομάχου.
Πηγή:
http://www.botany.com/asphodelus.html
http://www.geocities.com/HotSprings/Bath/6482/ english/plants/irit.htm

erysimum (ερύσιμον)
ένα φυτό που είναι γνωστό από την αρχαιότητα για τις βλεννολυτικές και αποχρεμπτικές του ιδιότητες. Τα ξεραμένα άνθη του erysimum είναι πλούσια σε αιθέρια έλαια, βιταμίνη C, γλυκοσίδες και φλαβονοειδή.

Θεόφρστος περί φυτών ιστορίας ρίτη δὲ τῶν θερινῶν ἣν
εἴπομεν, ἐν ᾗ κέγχρος σπείρεται καὶ μέλινος καὶ
σήσαμον, ἔτι δ᾽ ἐρύσιμον καὶ ὅρμινον. χρόνοι μὲν
οὖν ἑκάστων οὗτοι.

ερύσιμο το (ουσιαστικό) (βοταν.) γένος δικοτυλήδονων φυτών που ανήκουν στην οικογένεια των σταυρανθών, φυτρώνουν στις εύκρατες και ψυχρές περιοχές του βόρειου ημισφαίριου και που τα μικρά κίτρινα λουλούδια τους χρησιμοποιούνται σαν φάρμακο για τη βραχνάδα της φωνής και τα κρυολογήματα του λαιμού, αλλιώς αγριοκάρδαμο και καψέλαΕλληνικη ονομασια: Καψελα.

Συστατικα: Τυραμινη ακετυλχολινικη χολινη τανινη αιθεριο ελαιο ρητινη σαπωνινες φλαβονοειδη διοσμινη καλιο.

Δρασεις: Διεγερτικο της μητρας, διουρητικο, στυπτικο.

Ενδειξεις: Είναι ένα ηπιο διουρητικο που μπορεί να δοθεί σε περιπτωσεις κατακρατησης υδατος. Σαν στυπτικο κανει για την διαρροια τους τραυματισμους, και της ρινορραγιες.
Είναι διεγερτικο της εμμηνορρυσιακης λειτουργιας ενώ παραλληλα μειωνει την υπερβολικη ροη του αιματος. Είναι αντιαιμοραγικο ειδικα για τις μητροραγιες και λειτουργει στα οινομοιωματα.

Ασθενειες: Κατακρατηση υγρων διαρροια αμηνορροια δυσμμηνορια.

Συνδιασμοι: Συνδιαζεται μαζι με achillea σε μητροραγιες και ιονωμυωματα.

Συστημα: Πεπτικο, ουροποιητικο, γυναικειο ουροποιητικο
ΤΩΝ ΓΑΡ ΗΛΙΘΙΩΝ ΑΠΕΙΡΑ ΓΕΝΕΘΛΑ
ΚΑΤΣΟΥΛΑ ΑΜΑΛΙΑ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 706
Ἐγγραφή: Παρ 11/09/2009 06:21

Ἐπιστροφὴ στην Ἄλλα ἐπιστημονικὰ θέματα



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης

cron