ΑΙΣΧΥΛΟΥ : ΧΟΗΦΟΡΟΙ

ΑΙΣΧΥΛΟΥ : ΧΟΗΦΟΡΟΙ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Τρί 20/01/2009 18:06

Λίγες σημειώσεις πάνω στην τραγωδία

639-645: Όταν η Δικαιοσύνη, θελήσει να επικρατήσει θα επικρατήσει ότι και να γίνει, ακόμα κι αν το αντίκτυπο μπορεί να μην είναι αρεστό στην κοινή γνώμη. Από ανθρώπους που παριστάνουν τους «επαναστάτες» για την κοινωνία, που κάτω από την «ομπρέλα» των κοινωνικών διακρίσεων κάνουν παρανομίες, έτσι δεν θα γίνει η αλλαγή, έτσι γίνονται ένα με τους «αντιπάλους», οι νόμοι θα πρέπει να είναι υπεράνω όλων και να μην γίνονται διακρίσεις.
Η Δικαιοσύνη θα πρέπει να είναι ανεξάρτητη, από συναισθήματα, λαϊκισμό, προσωπικές σχέσεις, πολιτικές ιδεολογίες κ.α. Έτσι θα έπρεπε να λειτουργεί η Δικαιοσύνη, απλά να εφαρμόζει τον νόμο χωρίς διακρίσεις. Γιατί συχνά ακούμε για «βουλευτική ασυλία», αυτοί που θα έπρεπε να δίνουν το καλό παράδειγμα, και μην ξεχνάμε ότι αυτοί είναι που θα έπρεπε να μας υπηρετεί, πάντα μέσα στα θεσμικά και νομικά πλαίσια πάντα.

658-667: Σ’ αυτούς τους στοίχους βλέπουμε τον Ορέστη να μην γνωρίζει αν επικρατεί Πατριαρχία ή Μητριαρχία. Έχουμε δει στα Ομηρικά Έπη κατά τόπους να επικρατεί είτε Πατριαρχία, είτε η Μητριαρχία (στους Φαίακες μας δείχνει ότι το πάνω χέρι το έχει η Αρήτη και όχι ο Αλκίνοος).

674-690: Εδώ βλέπουμε τον Αισχύλο ν’ αντιγράφει τον Όμηρο και συγκεκριμένα την «ΟΔΥΣΣΕΙΑ», όταν ο Οδυσσέας μεταμορφώθηκε από την Αθηνά σε ζητιάνο. Βέβαια εδώ δεν έχουμε μεταμόρφωση, αλλά απλά άρνηση της ταυτότητος του από την πλευρά του Ορέστη. Αλλά το κόλπο είναι το ίδιο και το αποτέλεσμα είναι αυτό που θέλει.
Η Άρνηση της ταυτότητας, από την μία μπορούμε να πούμε ότι η άρνηση έρχεται μέσα από τον μηδενισμό του εγωϊσμού, λόγω του επερχόμενου εγκλήματος από μέρους του. Εδώ βλέπουμε ότι πριν το έγκλημα τον έχουν κυριεύσει ενοχές.
Αλλά από την άλλη δείχνει την ταπεινότητα που πρέπει να ζήσει (μπαίνοντας στον βασίλειο του σαν βασιλιάς, αλλά σαν απλός φιλοξενούμενος) βλέποντας τους δολοφόνους του πατέρα του και να μην αντιδρά ακόμα. Μέσα στον Ορέστη λογικά επικρατεί μια διαμάχη, που δεν είναι άλλη από την διαμάχη του λογικού μέρους με το επιθυμητικό μέρος της Ψυχής.
Αυτήν την διαμάχη την είδαμε στα πρόσφατα γεγονότα (δεν ομιλώ για τους εντεταλμένους κουκουλοφόρους), όταν οι μαθητές επιτίθονταν στους αστυνομικούς όπου ήταν κυριευμένοι από το επιθυμητικό αλλά ταυτόχρονα δεν έκανα τα αίσχη που έκαναν οι κουκουλοφόροι. Ήταν ένα κλασσικό παράδειγμα αυτής της διαμάχης.

719-729: Εδώ βλέπουμε την δύναμη της προσευχής, που κι αυτό το έχουμε δει στον Όμηρο και μάλιστα στον Όμηρο βλέπουμε αρκετές φορές και άμεση ανταπόκριση από την θεότητα. Ακόμα με τον στοίχο «πότε θα δείξωμε τη δύναμη των προσευχών μας», δείχνει –κατά την γνώμη μου- ότι σ’ εκείνα τα χρόνια είχαμε πολλές εισακούσεις από το Θείο.
Σαν να μας λένε οι πρόγονοι μας ότι οι δίοδοι επικοινωνίας με το Θείο ήταν «ανοικτές». Και όταν εζήταγαν κάτι από το Θείο, το εζήταγαν πώς να το πω πιο αγνά και με πίστη.
"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

Ἐπιστροφὴ στην Ποίηση



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης