ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΕΚ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Παραδόσεις, θρύλοι, ἤθη, ἔθιμα τοῦ τόπου μας

ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΕΚ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Τρί 19/08/2008 18:42

Όπως όλα τα Επτάνησα, έχουν ξεχωριστό έμβλημα έτσι και των Παξών, έχει έμβλημα του, την τρίαινα.

Λέγεται, πως ο θεός Ποσειδώνας, κυρίαρχος των θαλασσών, επιθυμώντας να κάμει ένα όμορφο, ειρηνικό νησί, μακριά από τους άλλους θεούς και τους ανθρώπους, με σκοπό να κατοικήσει μαζί με την ερωμένη του Αμφιτρίτη, χτύπησε με την τρίαινα του δυνατά το νοτιότερο μέρος της Κέρκυρας και σχηματίστηκαν οι Παξοί.

Με το κτύπημα όμως έχασε την τρίαινα του, που αργότερα την βρήκαν οι Παξινοί και την έκαμαν έμβλημα τους.

Λέγεται ακόμη, πως ο Ποσειδώνας, κουράστηκε κάποτε πηγαίνοντας από την Λευκάδα στην Κέρκυρα και αποφάσισε να κάμει ακόμα ένα σταθμό στο μέσο των δύο νησιών.

Χτύπησε δυνατά την τρίαινα του και φάνηκε, σαν μυθικό τέρας, μέσα από τους αφρούς της θάλασσας το νησί των Παξών.

Μαζεύτηκαν τα δελφίνια, οι φώκες, οι γλάροι, τα θαλασσοπούλια και γέμισε ο τόπος ζωή.
Έστησε την τρίαινα του, στην πιο ψηλή κορυφή, στην μεγάλη βίγλα του Αγίου Iσαύρου, 250μ, σημάδι της θεϊκής κατοικίας.

Πολύ αργότερα μαζεύτηκαν λίγοι βοσκοί και σχηματίστηκε ο πρώτος οικιστικός πυρήνας του νησιού.

ΠΗΓΗ: Από το εξαντλημένο βιβλίο του Γιάννη Δόικα "Παξοί, Ιστορία, Λαογραφία, Παράδοση"
"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΕΚ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Τετ 20/08/2008 20:44

Παξοί: Ιστορία

Η πορεία του νησιού μέσα στην Ιστορία υπήρξε παράλληλη με εκείνη της Κέρκυρας. Στο πλευρό της αγωνίστηκε ενάντια στους πειρατές και στις τουρκικές επιθέσεις. Άρχισε να προοδεύει μετά την κατάκτηση της Επτανήσου από τους Ενετούς το 1386.

Το 1453 έχτισαν το κάστρο του Αγίου Νικολάου, που ακόμα και σήμερα, ερειπωμένο πια, στέκει περήφανος φρουρός του νησιού γεμίζοντας δέος τον επισκέπτη, και εντυπωσιάζοντας με την απλότητα του και την επιβλητική του γραμμή, με τις πολεμίστρες και τα κανόνια του. Παράλληλα χτίστηκε και ένα δεύτερο κάστρο, το κάστρο του Διαλέτου, στη θέση Μπαμπακά στη Λακκα, πάνω από τη γνωστή αμμουδιά του Χαραμή, που από αμέλεια έχει δυστυχώς τελείως καταστραφεί. Αφού λοιπόν εξασφαλίστηκε η προστασία του νησιού η προσοχή τους στράφηκε στην αύξηση της ελαιοκαλλιέργειας σ' ολόκληρο το νησί. Αυτό το θαύμα που αντικρίζει κανείς σήμερα πραγματοποιήθηκε τότε, με πολύ κόπο και μόχθο. Το νησί έγινε ένας απέραντος ελαιώνας και το λιγοστό χώμα συγκρατήθηκε γύρω από τις ελιές με τις γρέμπες, χιλιάδες μέτρα γρέμπες! 'Ένα απέραντο μνημείο πέτρας, μια ανεπανάληπτη κληρονομιά. Διακόσιες πενήντα χιλιάδες ρίζες βρίσκονται πάνω στο νησί. Τα 152 ερειπωμένα πρωτόγονα λουτρουβιά (ελαιοτριβεία) θυμίζουν στον επισκέπτη ακόμη και σήμερα τον οργασμό που παρουσίαζε το νησί και το μόχθο του ανθρώπου.

Το 1797, έπειτα από 411 χρόνια κατοχής, οι Ενετοί παρέδωσαν τους Παξούς στους Δημοκρατικούς Γάλλους. Η γαλλική κατοχή κράτησε περίπου 2 χρόνια. Το 1799, μετά από τρίμηνη πολιορκία, η Κέρκυρα καταλήφθηκε από τους Ρωσοτουρκους και με το σύνταγμα του 1800 τα Επτάνησα - και φυσικά οι Παξοί -κηρύχτηκαν "Επτάνησος Δημοκρατία" κάτω από την επικυριαρχία της Τουρκίας και την προστασία της Ρωσίας. Το πρώτο όμως αυτό ελληνικό κράτος είχε μόνο 7 χρόνια ζωής. Σύμφωνα με τα μυστικά άρθρα της συνθήκης του Τιλσίτ στις 8 Ιουλίου 1807, τα Επτάνησα παραχωρήθηκαν στους Αυτοκρατορικούς Γάλλους. Η κατοχή τους κράτησε μέχρι το 1814. Στο διάστημα αυτό, εξαιτίας του αγγλικού αποκλεισμού, στο νησί δημιουργήθηκε μεγάλη έλλειψη τροφίμων, με αποτέλεσμα το 1810 να στασιάσουν οι Παξινοί κατά των Γάλλων και να σκοτώσουν το Διοικητή, Κόμη Δημάκη Μακρή, το Λάσκαρη Γραμματικό και να κακοποιήσουν άλλους. Οι Γάλλοι όμως σε λίγες μέρες κατέστειλαν τη στάση και τιμώρησαν αυστηρά τους στασιαστές. Εφτά από αυτούς τουφεκίστηκαν το 1811 στο φρούριο της Κέρκυρας, πολλοί έφυγαν από το νησί και άλλοι φυλακίστηκαν. Μείνανε όμως αρκετοί ελπίζοντας πως ο αγγλικός στρατός σύντομα θα καταλάβει το νησί.

Πραγματικά το 1814 ο αγγλικός στρατός, με διοικητή τον Church και ταγματάρχη το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, κατέλαβε το φρούριο και εξουδετέρωσε τη Φρουρά χωρίς να χρειαστεί να δώσει μάχη- Το 1817 υπογράφτηκε το σύνταγμα και τα Ιόνια Νησιά αποτελέσανε το "Ηνωμένο Κράτος των Ιονίων Νήσων", κάτω από την αγγλική προστασία, με Άγγλο αρμοστή που συγκέντρωνε όλες τις εξουσίες. Η 'Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα συντελέστηκε το 1864.

[ Από το εξαντλημένο βιβλίο του Γιάννη Δόικα "Παξοί, Ιστορία, Λαογραφία, Παράδοση"]
Συνημμένα
και Εμβλήματα Παξών του 1500.doc
(45 KiB) Ἔχει μεταφορτωθεῖ 374 φορές
"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΕΚ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Παρ 22/08/2008 06:04

Το σπήλαιο "Γράβα Γαρδικίου" βρίσκεται στην κοινότητα Αγίου Ματθαίου (η καταγωγή της μητέρας μου), σε απόσταση 22km στα νοτιοδυτικά της Κέρκυρας. Συγκεκριμένα βρίσκεται στους νότιους πρόποδες του όρους Αγ. Ματθαίος. Για να προσεγγίσει κάποιος τον χώρο ακολουθεί επί 2km τον δρόμο που συνδέει το χωριό Αγ. Ματθαίος με τον οικισμό Βραγανιώτικα και παρακάμπτει δεξιά σε χωματόδρομο. Ακολουθώντας μια πορεία περίπου 500m μέσα από τον ελαιώνα οδηγείται έξω από το σπήλαιο. Ο χώρος βρίσκεται πολύ κοντά στο βυζαντινό Φρούριο Γαρδικίου.

Η Γράβα αποτελούσε ορμητήριο κυνηγών και τροφοσυλλεκτών, πολύ κοντά στην μεγάλη πηγή του Γαρδικίου. Πρόκειται για βραχοσκεπή της οποίας η οροφή έχει υποστεί σταδιακή διάβρωση και ογκώδεις κατακρημνίσεις. Σήμερα έχει οριζόντιο μήκος 20μ και ύψος 13μ. Το σπήλαιο βρίσκεται σε υψόμετρο 50μ. πάνω απ' την θάλασσα και έχει υπέροχη θέα προς όλο το νότιο τμήμα του νησιού.

Οι πρώτες έρευνες έγιναν εδώ το 1965 απ' τον καθηγητή - προϊστοριολόγο Αυγ. Σορδίνα. Αποκαλύφθηκε δάπεδο κατοίκησης που χρονολογείται στα τελικά στάδια της Ανώτερης Παλαιολιθικής (20.000 π.Χ.). Η ανασκαφή του χώρου έδωσε εργαλεία από πυριτόλιθο, οστά ζώων (κάπροι - ζαρκάδια - ελάφια), οστείνη χάντρα καθώς και δύο πλακίδια με κατάλοιπα ώχρας. Ο χώρος έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός με την Υπουργική Απόφαση : ΥΑ 3888/ 21-2-67, ΦΕΚ. 168/Β/9-3-67.
"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΕΚ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Δημοσίευσηἀπό ΓΑΡΔΙΚΙΩΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ » Τρί 30/11/2010 23:12

Καθώς και οι δυο γονείς μου είναι Κερκυραίοι και έχοντας περάσει κάμποσα καλοκαίρια σε διακοπές στο νησί παραθέτω όπως θυμάμαι διάφορες φράσεις χαρακτηριστικές:

"στάχτη και μπαρούτι και ρουμπαραρούμ"
"την ευκή του/των γονέωνέσου να' χεις"
"που να σε φάει η ευλογιά"
"μπα που να μπει ο διάολος μέσα σου"
"που να σε φάει ο νταντανίτης"
"που να μη σέβρει ο χρόνος"
"κόλπος να σούρθει"
"στον άνεμο να πας"
"δε δίνει τ' αγγέλου του νερό"
"ο λόγος σου με χόρτασε και το φαΐ σου φάτο"
"μα τον άγιο"
"μα εκείνονε που βλέπει από ψηλά"
αγανάκτηση για κάποιον που αργεί χαρακτηριστικά "άντε ωρέ αη Σπυρίδωνα"
" ε ρε ξεμπούρα που σου χρειάζεται" (διώξιμο)
"πως τόσος πόνος, τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη."
Γ.Σεφέρης
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΑΡΔΙΚΙΩΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 188
Ἐγγραφή: Παρ 05/11/2010 18:22
Τοποθεσία: ΑΤΤΙΚΗ

ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΕΚ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Δημοσίευσηἀπό ΓΑΡΔΙΚΙΩΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ » Κυρ 11/11/2012 13:17

http://www.youtube.com/watch?v=EdYLawyd ... e=youtu.be

ΤΟ ΓΑΡΜΠΟ
Στση Γκαρντελάκουες διάβαινα να πάω στη Γαρίτσα
και μια κοπέλα αντάμωσα με μια φιοράδα τρίτσα. Στο μούτρο τση είχε πόρβερη κι ένα σωρό σμπερλέτο
τριζάτο σοτοκότολο και βήμα όλο σκερτσέτο.
Αρεντεύω λοιπόν και περνάω το Λιστόν και την πιάνω κοντά στου Μπιγότα και τση λέω έλα μιά και μου λέει α μα τζά εις τα πρώτα που τσή 'καμα μότα
Στο ρακόντο τση αυτή μούχε πει παναπεί, αρτεράδα η καψερή,
που ο τάτας τση είχε μπατέλο κι ήταν απ’ το Καμπιέλο.
Ινσόμα χωριστήκαμε και μούπε αριβεντέρλο
κι απένα νότε αρίβαρε με βέστα όλο πέρλο.
Αλαμπρατσάντε φτάκαμε όξω από το Μποσκέτο
τση χάιδεψα το πέτο τση μέσα από το κορπέτο.
Αγριεύει αυτή, φαστιντιάδα πολύ, και μου δίνει η μπαρόνα μία μπούφα και το κότολο εγώ το ασκώνω όπου βρω μέσα σ’ όλη αυτή τη μπαρούφα. Με αμπώνει αυτή αρτεράδα πολύ και φωνάζει παναπεί “να σε φάει φάουσα και μαύρο γαρμπούνι” και φεύγει από ’να καντούνι.
Δεν ήμουνα μπαρόντσολο να δέχομαι κομφρόντα
ούτε κανένα ρόνκολο για τέτοια μπαραόντα,
μα τ’ ατσιντέντε γίνηκε γιατ’ ήμουνα φουριόζος,
Αλλά βιάστηκα τζα, άμα μούπε αματζά, και τση ασκώνω δελέγκου τη βέστα, πιάνω τότσο βρακί με καμούφο καμπρί και αυτή ήτανε όλη η φέστα.
Αρτεράρησ’ αυτή άμα τσήπα στ’ αυτί κάτι άλλο, παναπεί,
και φωνάζει σα νάχει ντεφέτο και ‘γω το πήρα νταπέτο.
Καθώς επασεγγιάριζα τη βλέπω μετζοτζόρνο
προς την Αντιβουνιώτισσα σ’ ένα στενό κοντόρνο.
Δελέγκου ενευρίκιασα, με πιάκαν οι διαόλοι,
κι αυτή με στραβοκύτταξε με μάτια σα μπομπόλοι.
Αρεντεύει το λοιπόν και περνάει το Λιστόν και την πιάνω προς του Κονταρίνη, μπροντολάρησα εγώ και τση λέω ένα σωρό, ριτσαγγιάρησε τότσο εκείνη.
Πάμε στην αγκωνή με αφάνο φωνή και μιλούμε πανεπεί
και μ’ ορκίζεται αγάπη στον Άγιο και γω κάνω κουράγιο.
Να κι αριβάρει ο τάτας τση μπροστά μας σαν το Χάρο
με μία γιακέτα βρώμικη και μάκες στο ταμπάρο.
Φουσκώσαν τα μουστάκια του τα γκρίζα του μουστάκια,
σα δύο αγριοφρόκαλα, σα πόντες απ’ αστάκια.
Τρώω σιλικουτιές στο κεφάλι πολλές και μ’ ασκώνονται τρεις κουκουμίδες, κι αυτή μούλεγε τζα κι όλο τζα κι αματζά, και με μότα μου έδιν’ ελπίδες. Και σε λίγο γαμπρός και αυτός πεθερός, τι να κάμ’ ο καψερός;
Το θυμάμαι και με πιάνουν φουμάδες, βούκινο στση σπιανάδες.
Για προίκα η μάμα τσή ‘δωκε βαντάκα με τσεγούλια,
το μαζενί, το μπρουστουλί και πήλινα τσαγκούλια,
χωρίς με το ρεντίκολο να είμαι και μορόζος
κι ο τάτας μετά θάνατο μας γράφει το μπατέλο
και δέχτηκε να κάτσουμε μαζί του στο Καμπιέλο.
Και την έπαθ’ αμιά παναπεί μια χαρά, σ’ ένα σπίτι με δίχως κουντούτο και στην τάβλα μαζί και πουλέντα γραμμή, δίχως λάδι και δίχως ντιστρούτο.
Καμμιά νόσπολα ‘δω, καμμιά τζίντζολα ‘κει, δύο μπουρντούνια στο χαρτί, και αυτά είν’ όλα τση τάβλας τα ψώνια απ’ αυτά τα καμπιόνια. Δεν ήμουνα και κόνσολας και κόντες άρτο ράνκο,
μα ινσόμα εις το σπίτι μου μπουρδέτο είχα και μπιάνκο,
κάν’ αυγουλάκι μπροεντίν, πορπέτες και σαλάδο,
μανέστρα κολοπίμπιρι και σούγο σοφρεγάδο.
Τώρα τάχασ’ αυτά κι όλο πετεγογιά, μ’ έχουνε στου κουτσού την αρέντα, και βουρδούγιο από δω και μπιστιού από κει, άδεια η μπούρσα και δίχως μαρέντα. Σα βουρλίτας ξυπνώ και βραδυές ξαγρυπνώ. Σα σονάμπουλα γυρνώ και πληρώνω ακριβά αυτό το γάρμπο μ’ αυτή τη . . . Γκρέτα Γκάρμπο.
Εγίνηκα σφαλαγκωνιά κι αυτή είναι σα τη βάκα κι αυτό το κούχτιο η μάνα τση είναι σαν αβαντάκα.
Εφάγαν τη φαβέλα τσου και κάνουνε γκιορνάδες
με τα πετεγολέτσα τσου μ’ όλες τση φιλονάδες.
Στη φανέστρα μαζί και ποντούρες γραμμή με τον κόντε και καθ’ ένα αφέντη, μπαραόντες εδώ, μπαρουφέτες εκεί στο καντούνι με τον κοπραβέντη.
Το ρακόντο μ’ αυτή σα σκεφτώ παναπεί μου ραγίζετ’ η ψυχή
αι σκευάζω ένα σάλτο να κάνω στον τελέγραφο απάνω.
"πως τόσος πόνος, τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη."
Γ.Σεφέρης
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΑΡΔΙΚΙΩΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 188
Ἐγγραφή: Παρ 05/11/2010 18:22
Τοποθεσία: ΑΤΤΙΚΗ

Προηγούμενη

Ἐπιστροφὴ στην Λαογραφία



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης

cron