Σελίδα 8 ἀπὸ 9

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί 21/01/2003 02:47
ἀπό ΒΛΑΤΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
Ακριβή ερώτηση έκανες, Ζεύς.
Εσύ πως σμίγεις με την δική σου;

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί 21/01/2003 05:50
ἀπό πρώην μέλος
Φίλοι Ίκαρε και Γιώργο

Το πνεύμα δεν είναι κάποιο χαρακτηριστικό του ανθρώπου, αλλά διαποτίζει ολόκληρη τη δημιουργία και αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της.
Δεν είναι σωστό λοιπόν να λέμε πως «..το πνεύμα είναι κομμάτι της ψυχής» και πως «κατοικεί στον εν-κέφαλο».
Αντιθέτως, η ψυχή δείχνει αυτό που έχει «ψυχθεί» ώστε να συν-αποτελέσει μέρος της ανθρώπινης υπόστασης.
Δεν ονομάζει ο Πλάτων το πνεύμα ως «δαίμονα».
Το «δαίμων» είχε και τότε πολλαπλές και διαφορετικές έννοιες (βλ. δαίω, δαίομαι, δάϊος, δαιμόνιος, δαίμονες (στον πληθυντικό) κλπ).
Η δε ευδαιμονία δεν συνεπάγεται αθανασία, και το «μετάσχειν στα θεϊκά» δεν είναι κάτι τόσο απλό και μονοσήμαντο…

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί 21/01/2003 11:16
ἀπό ΛΟΝΔΙΝΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
Η Ψυχή για μένα είναι η ενέργεια που υπάρχει στον άυλο κόσμο και ξεκινάει απο τα μύχια του ανθρώπου.

Με την Ψυχή σμίγει κανείς με πολλούς τρόπους

-Διαλογισμό

-Προσευχή

-Φιλοσοφία και Αυτογνωσία

-Κάθε τι που κάνουμε πρακτικά με την κάθε καλή διάθεση

Μέσα στον εγκέφαλο μας η ενέργεια του Πνεύματος συνδέεται με την ενέργεια της Ψυχής.

Κατά αυτό τον τρόπο όταν σκεφτόμαστε πνευματικά, αγνά και χωρίς προκατάληψη και αρνητισμό ερχόμαστε σε επαφή με την Ψυχή μας.


Εσείς τι΄γνώμη έχετε πάνω σε αυτό?

Φιλικά

Ιωάννης




ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Κυρ 14/12/2003 07:28
ἀπό ΜΑΚΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Κάποιοι άλλοι λένε πως έτσι μιλάνε με το θεό. Καμιά ομοιότητα;

:;):

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ 07/01/2004 03:41
ἀπό ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΠΕΙΡΟ.Ο ΕΥΑΤΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΕΙΤΕ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΑ ΕΙΤΕ ΜΑΚΡΟΣΚΟΠΙΚΑ.ΚΑΘΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΙΧΝΗΛΑΤΙΣΕΩΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΘΕΤΕΙ ΤΟΥΣ ΖΩΗΓΟΝΟΥΣ ΥΠΕΡ-ΚΙΝΗΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΩΣ ΜΕΣΟ ΥΠΕΡΠΗΔΗΣΗΣ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΕΝΝΟΗΣΗΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΥ ΕΥΑΤΟΥ...ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΕΝ-ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝ-ΕΔΡΕΥΕΙ Ο ΘΕΟΣ..ΚΑΙ ΟΙ ΤΑΞΕΙΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΥΛΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΩΝ(ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ..ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ,ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΥΛΗΣ ΚΑΙ ΕΙΔΟΥΣ)..ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΕΩΣ ΤΙΣ ΑΠΟΣΩΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝΤΑΙ ΔΙΑ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΟΚΤΑΒΩΝ...

ΕΤΣΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΕΥΑΤΟΥ ΜΑς ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΜΕ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΙΩΝΙΟ ΕΥΑΤΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ...ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ,ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ-ΑΝΑΡΧΟ ΦΩΣ..ΠΗΓΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ.

ΚΑΙ ΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΜΕ...ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟ...Α-ΚΙΝΟΥΜΑΣΤΕ...ΣΤΗΝ ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΗ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ...ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΣΑΦΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ..Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΑΝΑΡΘΡΩΤΩΝ ΑΞΙΩΝ..

ΜΙΛΑΜΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ...ΜΙΛΑΜΕ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΕΟ

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Δευ 12/01/2004 10:56
ἀπό ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑΣ
Θα ήθελα να κρατήσω και να επαναλάβω το:
«Μιλάμε στην ψυχή μας... μιλάμε στον Θεό».

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί 09/11/2004 02:25
ἀπό ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
...σαφώς... εάν βεβαίως μπορέσουμε να αντιληφθούμε ότι η ψυχή μας είναι μέρος του Θείου, εγκλωβισμένο στο σώμα - σήμα (δηλ. τάφος), ο εν ημίν Χριστός ενταφιασμένος, κατά Αντώνιο Φ. Χαλά. Ας κάνουμε λοιπόν, ό,τι είναι δυνατόν για να τον αναστήσουμε...

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τρί 24/10/2006 22:37
ἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
ΔΕΔΟΜΕΝΑ:

1)Η Ουσία του ανθρώπινου είδους βρίσκεται φυλαγμένη στο DNA.
2)Κάθε άνθρωπος έχει έναν ιδιαίτερο,ξεχωριστό και συγκεκριμένο γενετικό κωδικό,ο οποίος θα μπορούσε να περιγραφεί ώς αριθμός χιλιάδων ψηφίων,διαφορετικών στον κάθε άνθρωπο.Τα στοιχεία αυτά είναι διαφορετικά για κάθε άνθρωπο,σε σχέση με κάθε άλλο ανθρώπινο όν που έζησε,θα ζήσει ή ζει παράλληλα με την ύπαρξη του.
3)Το Γεννετικό Υλικό εκδηλώνει λειτουργίες Κυτταρικής Μνήμης-Μνημονικό Κύτταρο-.

Τώρα...ένας σύγχρονος άνθρωπος έχει στοιχεία από τη γονιδιακή δομή των προγόνων του και εκδηλώνει περισσότερες λειτουργίες ενός κυρίως συγκεκριμένου προγόνου,με τον οποίο έχει "κοινόμοιότυπο" Κώδικα,επομένως φέρει κοινά φυσιογνωμικά και ψυχολειτουργικά χαρακτηριστικά από εκείνον,με τον οποίο φέρει συγγενικά χαρακτηριστικά όμοια με εκείνα των "Διδύμων Αδελφών".Η γονιδιακή του μνήμη μπορεί να αφυπνιστεί κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες,όπως η αναδρομή(ύπνωση ορθότερα,κατά την κλινική ψυχολογία),ή η αυτογνωσία.Κατ'αυτό τον τρόπο αφυπνίζονται στοιχεία ή ήθη και έθη της προσωπικότητας του προγόνου,με τον οποίο είναι περισσότερο συμβατός ο γενετικός κώδικας.Γι'αυτό παρατηρούνται ομιλίες σε άγνωστες γλώσσες από τα άτομα που υποβάλλονται στη διαδικασία ύπνωσης-αναδρομής.Όμως,δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μετενσάρκωση,εφ'όσον ο κωδικός αυτός αν και συγγενικός ή συμβατός ή κοινομοιότυπος,δεν ειναι απόλυτα κοινός.
Η θεωρία περί μετενσαρκώσεως(όπως ορίζεται σήμερα),θα απαιτούσε κατά την άποψή μου,τον ίδιο γεννετικό κωδικό προηγούμενου-επόμενου σώματος,εφ'όσον οι ερευνητές του θέματος,θέτουν ως "στοιχείο αποδείξεως" την ύπαρξη κοινών σημαδιών ή φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών μεταξύ των 2 σωμάτων.

Η Μετεμψύχωση τώρα...αποτελεί άλλο κεφάλαιο και ίσως να έχει σχέση με άλλα επίπεδα ύπαρξης...όπως ο κόσμος των Ασωμάτων-Δαιμόνων.

Η Ψυχή(εκ του Ψύχω) είναι η ενέργεια που διατηρεί την θερμοκρασία του σώματος δίνοντάς του ζωή,κινεί το σώμα και κινείται μέσω αυτού(Βιοενέργεια).Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τη μηχανή του αυτοκινήτου που χρησιμοποιεί ενέργεια και παράγει ενέργεια κιινούμενο.Χρειάζεται όμως έναν "Οδηγό" να το κινεί.Τον ρόλο αυτό διαδραματίζει ο Νούς (Αιθερικό) για το Σώμα,όπου δεν είναι ενέργεια,αλλά "δρών" που χρησιμοποιεί την ενέργεια της Ψυχής και την Ύλη του Σώματος για να εκδηλωθεί,να εκφραστεί(Σημα-νει) και να κινηθεί.

Τώρα,η Ψυχή,είναι μέσα στο Σώμα και το Σώμα μαζί με τη Ψυχή,μέσα στο Νού.
Το από που έρχεται,που πάει και τί γίνεται μετά θάνατον,το αναφέρει ο Αριστοτέλης στο "ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ",ο Πλούταρχος στο "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΜΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΩ ΚΥΚΛΩ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ" και στο "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΝ¨",όπως και ο Πλάτων στο "ΤΙΜΑΙΟΣ",αν και υποστηρίζει περισσότερο τη θέση της Παλιγενεσίας,όπως εκφράστηκε από τους συγγραφείς των Ερμητικών Κειμένων.

Στο μέσο των δύο πλευρών,βρίσκεται το Ρητό του Ηράκλειτου του Εφέσσιου που ψιθυρίζει υπαινιγματικά μέσα από το Πέρας των Αιώνων:
"Διόνυσος και Άδης έν και το Αυτό..."
ή
"Ο Θάνατος των Ψυχών,είναι η γέννηση των ανθρώπων κι αντίστροφα"
ή
"Ο δρόμος που ανεβαίνει,είναι κοινός με τον δρόμο που κατεβαίνει"
αλλά,
"Είναι αδύνατον να μπεί κανείς δύο φορές στο ίδιο ποτάμι"
δεδομένου ότι
"Τα πάντα ρεί..."

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Τετ 12/09/2007 23:34
ἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αν θέλετε ας ιχνηλατήσουμε το ζήτημα αυτό.
Τί θεωρείτε ώς ψυχή;Υπάρχει;Είναι αθάνατη;
Αποτελεί κάτι ξέχωρο από το σώμα ή είναι αυτό που λέμε συνείδηση;

Ως μια πρώτη προσέγγιση του θέματος παραθέτω τα μέρη της ψυχής βάση του Αριστοτέλη:

1.Θρεπτικόν
2.Επιθυμητικόν
3.Θυμοειδές
4.Λογικόν


Μεταξύ δε του Θυμοειδούς και του Λογικού τοποθετεί το
Φανταστικόν.

Ως μια πρώτη προσέγγιση περί του θέματος παραπέμπω εις τα :
Αριστοτέλης "Περί Ψυχής"
"Μικρά Φυσικά"
Πλάτων "Τίμαιος"
"Φαίδων"
"Φαίδρος"
Επίκουρος "Κύριαι Δόξαι"
Ιάμβλιχος "Περί Αιγυπτίων Μυστηρίων"
Πλούταρχος "Περί του Σωκράτους Δαιμόνιον"
Λιαντίνης "Γκέμμα"

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ 13/09/2007 00:22
ἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Ως μια μικρή εισαγωγή και προσέγγιση στο θέμα:



6. Όσοι λοιπόν απέβλεψαν εις το ότι το έμψυχον κινείται αφ' εαυτού, ούτοι υπέλαβον ότι η ψυχή είναι το κινητικώτατον ον, όσοι όμως απέβλεψαν εις το ότι η ψυχή γινώσκει και αισθάνεται τα όντα, ούτοι λέγουσιν ότι η ψυχή είναι αυταί αι αρχαί των πραγμάτων, τας οποίας άλλοι μεν παραδέχονται ότι είναι περισσότεραι, άλλοι δε ότι είναι μία μόνη αρχή. Ο μεν Εμπεδοκλής δοξάζων ότι η ψυχή αποτελείται εκ πάντων των στοιχείων, και ότι και έκαστον τούτων είναι ψυχή λέγει:Διά της γης βλέπομεν την γην, δια του ύδατος το ύδωρ, δια του αιθέρος τον θείον αιθέρα, διά του πυρός το καταστρεπτικόν πυρ, δια της στοργής την στοργήν, δια της έριδος την ολεθρίαν έριδα.>>

Αριστοτέλης "Περί Ψυχής" βιβλ.Β' κεφ.7


2.<<Ο θάνατος ουδέν πρός ημάς το γαρ διαλυθέν αναισθητεί το δ΄ αναισθητούν ουδέν πρός ημάς.>>

Επίκουρος κύριαι δόξαι 2.



<<Το όνομα ψυχή σημαίνει:όταν είναι μέσα στο σώμα είναι η αιτία ζωής του παρέχοντας δύναμη διά της αναπνοής και "ανα ψυχούσα" το ,ενώ όταν λείψει αυτό καταστρέφεται και πεθαίνει.
γι αυτό την είπαν ψυχή...[]...
Καθώς η δύναμη αυτή "φύσιν οχεί και έχει" (συγκρατεί και έχει)
ονομαζόταν "φυσέχη" και για καλλιπρέπεια την είπαν "ψυχή">>

Πλάτων "Κρατύλος" 400 Α-Β