ΕΠΙΚΟΥΡΕΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Σάβ 06/10/2007 20:08

ΣΑΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Όλα ξεκίνησαν όταν ο Επίκουρος άκουσε έναν γραμματικό, όταν ήταν 14ον, να ερμηνεύει έναν στοίχο του Ισιόδου, «εν αρχή εγεννήθη το χάος;», και τον ρώτησε «το χάος πόθεν γεννήθη;». Ο γραμματικός δεν ήξερε να του απαντήσει και έτσι του απάντησε πως το ζήτημα αυτό δεν είναι γραμματικό, αλλά φιλοσοφικό. «Μόνο φιλόσοφοι, λοιπόν θα είναι δάσκαλοι μου», απήντησε ο νεαρός Επίκουρος. Και από τότε άρχισε να ασχολείται με την φιλοσοφία. Εκείνα που του κέντρισαν το ενδιαφέρον, μεταξύ πολλών (Αναξαγόρα, Αρχέλαου), ήταν τα συγγράμματα του Δημοκρίτου. Δάσκαλοι του, ήσαν οι Πλατωνικοί Πάμφιλος στη Σάμο και ο Ξενοκράτης στην Αθήνα και ο Δημοκρίτειος Ναυσιφάνης, ο οποίος τον μύησε στη διδασκαλία του Δημόκριτου σύμφωνα με τον Απολλόδωρο ονομαζόταν Πραξιφάνης, δεν ήταν περιπατητικός φιλόσοφος.
Στα 18, πρέπει να παρακολούθησε τις παραδόσεις του Ξενοκράτη, που δίδασκε στην Ακαδημία. Μετά από πολλές μετακομίσεις, τελικά εγκαταστάθηκε στην Λαμψάκο, όπου και εδίδαξε για πρώτη φορά ως δάσκαλος φιλοσοφίας για 5 χρόνια. Εκεί έγραψε μίαν διατριβή, όπου έμμελε να ήταν η αρχή μιας σταδιοδρομίας με πάρα πολλά συγγράμματα. Στη σχολή του, ήρθαν για να την πλαισιώσουν πάρα πολλοί νέοι.
Το 306 π.Χ. σε ηλικία 36 ετών, εγκατέλειψε τη Λαμψάκο και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα. Εκεί ίδρυσε την σχολή του, σ' ένα κτήμα που είχε αγοράσει, στην τιμή των 80 μνων. Η σχόλη, είχε δικό του φιλοσοφικό σύστημα, την οποία και ονόμασε «Κήπος». Συνεργάτες του, ήταν εκτός από τον Μητρόδωρο, που πέθανε πρόωρα-, ήσαν οι Νεοκλής, Χαιρεδήμος κι ο Αριστόβουλος.
Στον Κήπο έφθαναν νέοι απ' όλη την Ελλάδα αλλά και από την Μ. Ασία, την Συρία και την Αίγυπτο. Όλοι οι μαθητές και οι φίλοι του, αποτελούσαν σύλλογο με αρχηγό τους, τον Επίκουρο. Σ' αυτόν τον σύλλογο συμμετείχαν και γυναίκες, καθώς και εταίρες, πράγμα που ερχόταν αντιμέτωπη με την ηθική αντίληψη των κατοίκων. Η διδασκαλία του, περί ηδονής, διαστρεβλώθηκε και κατηγορήθηκε γι' αυτό.
Αφού δίδαξε πολλούς μαθητές, ο Επίκουρος επί 36 χρόνια, πέθανε στην Αθήνα το 270 π.Χ., από οξεία στραγγουρία και από δυσεντερία.
Λίγο πριν πεθάνει, είπε στους μαθητές του να διασώσουν τα φιλοσοφικά του δόγματα. Στην διαθήκη του, άφηνε τον Κήπο στους μαθητές του, οι οποίοι συγκεντρώνονταν εκεί τακτικά μια φορά τον χρόνο, την 9η του Γαμηλιώνα, για να γιορτάσουν τα γενέθλια του Επίκουρου.

Ο Επίκουρος, έγραψε πολλά συγγράμματα το πιο σπουδαίο, το «περί Φύσεως», που περιλαμβάνονταν σε 300 κυλίνδρους. Πέρα από τα αυτά-καθαυτά συγγράμματα, είχε γράψει και τις περίφημες επιστολές, όπως ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ 37 ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ - ΠΕΡΙ ΑΤΟΜΩΝ ΚΑΙ ΚΕΝΟΥ - ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ - ΕΠΙΤΟΜΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΦΥΣΙΚΟΥΣ - ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΡΙΚΟΥΣ - ΔΙΑΠΟΡΙΑΙ - ΚΥΡΙΑΙ ΔΟΞΑΙ - ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΦΥΓΩΝ - ΠΕΡΙ ΤΕΛΟΥΣ - ΠΕΡΙ ΚΡΙΤΗΡΙΟΥ Η΄ ΚΑΝΩΝ - ΧΑΙΡΕΔΗΜΟΣ - ΠΕΡΙ ΘΕΩΝ - ΠΕΡΙ ΟΣΙΟΤΗΤΟΣ - ΗΓΗΣΙΑΝΑΞ - ΠΕΡΙ ΒΙΩΝ - ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΠΡΑΓΙΑΣ - ΝΕΟΚΛΗΣ ΠΡΟΣ ΘΕΜΙΣΤΑΝ - ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ - ΕΥΡΥΛΟΧΟΣ ΠΡΟΣ ΜΗΤΡΟΔΩΡΟΝ - ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΡΑΝ - ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΝ ΤΗ ΑΤΟΜΩ ΓΩΝΙΑΣ - ΠΕΡΙ ΑΦΗΣ - ΠΕΡΙ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ - ΠΕΡΙ ΠΑΘΩΝ ΔΟΞΑΙ ΠΡΟΣ ΤΙΜΟΚΡΑΤΗΝ - ΠΡΟΓΝΩΣΤΙΚΟΝ - ΠΡΟΤΡΕΠΤΙΚΟΣ - ΠΕΡΙ ΕΙΔΩΛΩΝ - ΠΕΡΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ - ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ - ΠΕΡΙ ΜΟΥΣΙΚΗΣ - ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΑΡΕΤΩΝ - ΠΕΡΙ ΔΩΡΩΝ ΚΑΙ ΧΑΡΙΤΟΣ - ΠΟΛΥΜΗΔΗΣ - ΤΙΜΟΚΡΑΤΗΣ Γ΄ - ΜΗΤΡΟΔΩΡΟΣ Ε΄ - ΑΝΤΙΔΩΡΟΣ Β΄ - ΠΕΡΙ ΝΟΣΩΝ ΔΟΞΑΙ ΠΡΟΣ ΜΙΘΡΗΝ - ΚΑΛΛΙΣΤΟΛΑΣ - ΠΕΡΙ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ - ΑΝΑΞΙΜΕΝΗΣ - ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ και τα σωζώμενα «προς Ηρόδοτον»: επίτομη της φυσικής του διδασκαλία, «προς Πυθοκλέως»: περί Μετέωρων και η τρίτη «προς Μενοικέα»: επίτομη της ηθικής διδασκαλίας του ή αλλιώς «περί Ζωής». Βέβαια μην ξεχνάμε το εκτενές σύγγραμμα του, «περί Ηθικής» (δεν σώζεται) καθώς και τις «Κύριες Δόξες», που είναι το κύριο μέρος του φιλοσοφικού του σύστημα.
Αρκετοί ήσαν αυτοί που τον κατηγόρησαν ότι στερούνταν γενικής παιδείας. Όπως ήταν ο γραμματικός Αριστοφάνης Βυζάντιος κατηγόρησε την γλώσσα του, ως χυδαία.

Ο Επίκουρος θεωρούσε ότι η κακοδαιμονία των ανθρώπων, προερχόταν από την αμάθεια, τη δεισιδαιμονία, τις προλήψεις , τους φόβους και τις ελπίδες που γεννούν όλα αυτά στους ανθρώπους, πίστευε ότι η μόνη λύση είναι η ορθή γνώση των Νόμων που διέπουν τη φύση και τον άνθρωπο. Όπου στις μέρες συμβαίνει συχνά στα χωριά. Σύμφωνα μ' αυτά, ο φιλόσοφος διαιρούσε τη διδασκαλία του, σε 3 μέρη, το κανονικόν (λογική), το φυσικόν και το ηθικόν, (με αυτή την σειρά). η κύρια διδασκαλία του, ήταν η Ηθική.
Η διδασκαλία του, έχει ως πρώτο κύριο κριτήριο, δεχόταν τις αισθήσεις, την αισθητηριακή μας. Αυτή η αντίληψη του Επίκουρου είναι ίδια με του Δημοκρίτου, γίνεται δηλαδή με την επαφή της ψυχής με τα είδωλα που απορρέουν από την επιφάνεια των αντικειμένων. Κάθε γνώση προέρχεται από τις αισθήσεις και μόνο η γνώση που αποκτάται μέσω της αισθητηριακής αντίληψης. Αν συμβεί να είναι απάτη, τότε προέρχεται από την λανθασμένη κρίση μας, διότι δεν κρίνουμε σωστά για το κατά πόσο, είναι αληθινή η εικόνα, καθότι οι εικόνες των αντικειμένων, αλλοιώνονται πριν φθάσουν σ' εμάς.
Αν αφαιρέσουμε την αξιοπιστία των αισθήσεων, αφαιρούμε τη μόνη στερεή βάση πάνω στην οποία στηρίζεται όλο το οικοδόμημα των γνώσεων.
Δευτερεύοντα κριτήρια της αλήθειας, που προέρχονται από το κριτήριο των αισθήσεων, τις προλήψεις. Πρόληψη είναι η έννοια που σχηματίστηκε από την ίδια επαναλαμβανόμενη αισθητηριακή αντίληψη, η οποία παραμένει στην ψυχή και στην μνήμη μας. Ο Επίκουρος, θεωρεί την πρόληψη ως κρίση ασφαλή και βέβαιη και γι' αυτό αποτελεί κριτήριο της αλήθειας. Η «δόξα», από την άλλη, παρ' όλο σχηματίζεται, με βάση την αισθητηριακή αντίληψη, δεν είναι βέβαιη μπορεί να είναι αληθινή, αλλά και ψευδής.
Όσον αφορά στις πράξεις θεωρεί κριτήριο αληθείας τα «πάθη». Αυτά τα πάθη, μας ωθούν, στο να προτιμάμε μια πράξη, από μια άλλην.
Ο Επίκουρος πίστευε ότι η αταραξία και η ανάπαυση είναι λογική, και όχι η εργασία.

Δέχεται ότι 2 είναι οι πρώτες αρχές του σύμπαντος, η φυσική ύλη η οποία εμφανίζεται στα σώματα, κι εκείνη δεν υποπίπτει στην αντίληψη μας, το κενό. Από τα σώματα μας άλλα είναι σύνθετα συμπλέγματα και άλλα απλά στοιχεία, από τα οποία συντίθεται τα συμπλέγματα. Τα απλά στοιχεία των σύνθετων σωμάτων είναι τα «άτομα». Τα άτομα αυτά είναι, κατά τον Επίκουρο, -όπως και για τον Δημόκριτο- αιώνια, άφθαρτα, αναλλοίωτα, ποικίλα ως προς το σχήμα, αλλά τόσο μακριά που δεν τα αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις. Τα άτομα κινούνται ασταμάτητα στο κενό λόγω του βάρους τους και πέφτουν προς τα κάτω με την ίδια ταχύτητα.

Ως προς τη γένεση των εμβίων όντων ο Επίκουρος συμφωνεί με τον Εμπεδοκλή και παραδέχεται ότι τα έμβια γεννήθηκαν από τη γη στην αρχή ήσαν όλα τερατόμορφα και με το πέρασμα του χρόνου, επέζησαν μόνο όσα ήταν βιώσιμα. Μεταξύ τον οποίων και ο άνθρωπος. Μάλιστα, δήλωνε ότι υπάρχει και εξωγήινη ζωή.

Η ψυχή, -κατά τον Επίκουρο- είναι «σώμα λεπτομερές», παρεμφερές προς το θερμό πνεύμα, που αποτελείτε από άτομα λεία και στρογγυλά. Η ψυχή του ανθρώπου, διαπερνά το σώμα του εμβίου και είναι η αιτία της αίσθησης. Έχει όμως και το λογικό μέρος της, το οποίο διαφέρει από το άλογο. Το λογικό μέρος, εδρεύει στον θώρακα και σ' αυτό οφείλεται όλες οι ανώτερες ψυχικές ικανότητες. Τις ικανότητες αίσθησης, διανόησης και κίνησης τις αντλεί η ψυχή από το σώμα που τις περιέχει Γι' αυτό και με τον θάνατο του σώματος διαλύεται και η ψυχή;! Οπότε και δεν αισθάνεται, ούτε διανοείται πλέον. Σύμφωνα με τον Επίκουρο, η ψυχή του ανθρώπου, -όπως και κάθε ζώου- είναι θνητή!!!

Αυτός δίδασκε ότι υπάρχουν οι θεοί, και είναι αιώνιοι και άφθαρτοι με σώματα λεπτοφυή και φωτεινά και κατοικούν στους «μετακοσμίους» ώστε να μην έχουν επαφή με τους φθαρτούς κόσμους εκεί ζουν αμέριμνοι και σε αιώνια μακαριότητα. Οι θεοί, δεν δημιούργησαν τον κόσμο, ο κόσμος συστάχθηκε μόνος του, λόγω μηχανικών αιτίων, με υλικά στοιχεία. Και οι θεοί δεν «διευθύνουν» τον κόσμο, ούτε ενδιαφέρονται για την συντήρηση του. Θεωρούσε ότι δεν αρμόζει εις τους αιώνιους θεούς, να ασχολούνται με τον φθαρτό κόσμο.
Πέθανε στα εβδομηνταένα. Από αρρώστια νεφρών που του προκαλούσε διαρκείς ισχυρούς πόνους, την οποία υπόμεινε με χαμόγελο και κουράγιο.
Πέθανε μέσα στην μπανιέρα του, την οποία είχε γεμίσει με ζεστό νερό για να απαλύνει τον πόνο, πίνοντας ένα ποτήρι οίνο, ακούγοντας τα αηδόνια που κελαηδούσαν στον Κήπο, μαζί με τους φίλους του.

ΠΗΓΕΣ: Εκδόσεις "Κάκτου"
Διογένους Λαερτίου: "Βίοι Φιλοσόφων"
«Φιλοσοφικο Λεξικο» των Ρόζενταλ και Γιουντίν
"Η αλήθεια για τους αρχαίους φιλοσόφους" του Κου Γιαννουλάκη, το οποίο μου χάρισε ο αγαπητός μου, Κος Γιάννης.



"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Πέμ 11/10/2007 19:52

Βέβαια ο Επίκουρος, κατηγορήθηκε για κάποια σημεία της φιλοσοφίας του, από πολλούς φιλοσόφους, -όπως και ο Επίκουρος, κατηγόρησε αρκετούς- δεν τα ανέφερα γιατί πιστεύω ότι δεν έχει μεγάλη σημασία, το ποίοι είναι αυτοί. Σημασία έχει η ηθική φιλοσοφία του Επίκουρου, και πιστεύω εάν ονομάτιζα τους επικριτές του, δεν θα ήμασταν αντικειμενικοί απέναντι του.



"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Παρ 12/10/2007 00:14

ΛΑΚΩΝΙΚΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ
ΜΕ ΠΗΓΗ ΤΟΝ ΒΙΟΓΡΑΦΟ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ, ΤΟΝ ΔΙΟΓΕΝΗ ΛΑΕΡΤΗ

Όταν πλησίαζε το τέλος της ζωής του, έγραψε το ακόλουθο γράμμα στον Ιδομενέα: όπου ήταν και οι όροι της διαθήκης του.«Σ' αυτήν την μακάρια μέρα, η οποία είναι και η τελευταία του βίου μου, σου γράφω αυτά. Οι συνεχείς πόνοι μου απ' την στραγγουρία και την δυσεντερία είναι τόσο μεγάλοι που τίποτα δεν τους κάνει μεγαλύτερους αλλά, εναντίον τους, το μόνο που αντιπαραθέτω είναι η χαρά της ψυχής και οι διαλογισμοί των γεγονότων. Αλλά σου ζητώ, όπως προκύπτει από την άξια στάση της ζωής σου, προς εμένα και προς την φιλοσοφία μου, να επιμεληθείς των παιδιών του Μητρόδωρου».

Σ' αυτήν την επιστολή, δεν φαίνεται άνθρωπος, που ενδιαφέρεται για την ηδονή. Αλλά άνθρωπος, που του αρέσει να διαλογίζεται και στην συνέχεια να φιλοσοφεί. Βέβαια δείχνει να τον απασχολεί η δυστυχία και οι πόνοι, αλλά προσπαθεί μέσω του Νου (=διαλογισμών), να τις καταπολεμήσει. Γιατί πιστεύει ότι μόνο έτσι μπορεί να τους καταπνίξει. Δηλαδή μας λέει ότι αν έχουμε ένα πρόβλημα, -στην περίπτωση αυτή σωματικό- να μην προσευχόμαστε όλη μέρα, για να περάσει. Αλλά να προσπαθήσουμε να το ξεπεράσουμε, κυρίως μέσω του νου. Αυτό αν δεν κάνω λάθος, είναι καθαρά επιστημονικό και εξηγείται μέσω της ια(η)τρικής. Γιατί όταν πονάμε, ο εγκέφαλος είναι αυτός που μας πληροφορεί ότι πονάμε. Παράδειγμα αποτελούν, οι άνθρωποι που -για κάποιο λόγο- είναι εγκεφαλικά νεκροί. Αυτοί, αν τους τρυπήσεις με μια βελόνα, δεν θα αντιδράσουν διότι οι νευρώνες που είναι υπεύθυνοι για την διαδρομή, από το μέρος του πόνου, μέχρι τον εγκέφαλο, που γίνoνται σε μηδενικούς χρόνους -ήτοι πολύ γρήγοροι- δεν μπορούν να διοχετεύσουν την πληροφορία του πόνου στον εγκέφαλο, για να δώσει την εντολή της αισθήσεως του πόνου, ώστε το σώμα ν' αντιδράσει στον πόνο.

Ακόμα δείχνει και ηθικά στοιχεία, λέγοντας στον Ιδομενέα, να προσέχει τα παιδιά του Μητρόδωρου, δείχνοντας έτσι ότι έχει πολύ ψηλά την φιλία και την οικογένεια. Και πιστεύει συνάμα και στη νεολαία πολύ, μην ξεχνάμε ότι οι μαθητές του, ήταν ως επί των πλείστων νέοι άνθρωποι. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο, για τους σημερινούς μεγάλους ανθρώπους που δεν δείχνουν μεγάλη εμπιστοσύνη στους νέους ανθρώπους.
Κάνει επίσης μια πολύ καλή παρατήρηση. Παράδειγμα, το αντικείμενο που στέκεται εκεί είναι μια αγελάδα, πρώτα πρέπει να παρατηρήσουμε το σχήμα της, πριν βγάλουμε απόφαση, τι είναι. Δηλαδή είναι υπέρμαχος της παρατήρησης, πράγμα επιστημονικό. Έτσι λειτουργούν, αρχικά και οι επιστήμονες, πρώτα παρατήρηση, μετά καταγραφή και αργότερα έρευνα και μελέτη, -πράγμα που το οποίο θεωρώ πολύ ορθολογικό- πάνω στο υποκείμενο το οποίο εξετάζουν μέσω των στοιχείων που έχουν συλλέξει για το εν λόγω αντικείμενο. Την γνώμη και δη η κατασταλαγμένη, την αποκαλούν επίσης και αντίληψη συμπέρασμα, και δηλώνει αν αυτό είναι σωστό ή λάθος.

Επίσης μιλάει και για τους σοφούς ανθρώπους, αλλά γι' αυτό το θέμα, θα μου επιτρέψετε να μην το αναπτύξω.
"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Πέμ 18/10/2007 23:35

ΕΡΓΑΣΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ "ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ"

Με την διαθήκη του, ο Επίκουρος, όλα τα υπάρχοντα του τα άφησε στον Αμυνομάχο τον γιο του Φιλοκράτη, από το δήμο Ποταμού. Σύμφωνα με τη δωρεά που είχε καταχωρηθεί για τον καθένα στο Μητρώο, ο σκοπός ήταν να παραχωρηθεί ο Κήπος και οι βοηθητικοί του χώροι στον Έρμαχο τον Μητιληναίο, γιο του Αγέρμοτου και στους συντρόφους του, εις την φιλοσοφία, και σ' αυτούς που τυχόν ο Έρμαχος θα αφήσει διαδόχους του στην σχολή. Παρακάτω, ο Επίκουρος δείχνει ενδιαφέρον όχι μόνο στο υλικό κομμάτι της σχολής του, δίνοντας βάση και στην ορθή λειτουργία της, αφήνοντας υπεύθυνους γι' αυτήν, όχι μόνο -όπως είπαμε και παραπάνω- τον Έρμαχο, αλλά και τους Αμύναχο και Τιμοκράτη. Η Σχολή του δεν είναι το κτίσμα! Αντιπροσωπεύει τις ιδέες του και την φιλοσοφία του. Μέσα σ' αυτήν διαμορφώθηκαν οι χαρακτήρες πολλών νέων, -και μόνον γι' αυτό- θεωρείται Ιερός τόπος και δεν θέλει να χαθεί. Την οικία του, στην Μελίτη, την αφήνει στον Έρμαχο για να κατοικεί σ' αυτήν μέχρι να πεθάνει.
Ο Επίκουρος, ζητά απ' τους κληρονόμους του, να κάνουν προσφορές στην μνήμη της οικογένειας του, που έχουν πεθάνει. Εδώ βλέπουμε, ότι μολονότι δεν πιστεύει στην αθανασία της ψυχής, πιστεύει ότι πρέπει να μένουν στην μνήμη μας οι νεκροί. Μ' αυτήν την κίνηση, ίσως μας δείχνει ότι κατά έναν τρόπο, παρόλο που πιστεύει ότι η ψυχή που είναι φθαρτή, μέσω της μνήμης των ανθρώπων, μένει αθάνατη. ¶λλωστε και το μνήμα των νεκρών, βγαίνει από την λέξη μνήμη. Γι' αυτό το λόγο και γιόρταζε την ημέρα του θανάτου του φίλου του, και μετέπειτα, οι φίλοι του τον δικό του θάνατο, ακριβώς όπως και τα γενέθλια του, που ήταν την 9η του Γαμηλίωνα (=Φεβρουάριος). Επίσης επιθυμία του, ήταν η καθιερωμένη συνάντηση των συμφιλοσοφούντων να γίνεται στην μνήμη την δική του και του Μητροδώρου.

Στην συνέχεια της Διαθήκης του, ο Επίκουρος, δείχνει το ηθικό του υπόβαθρο. Λέει ότι πρέπει να φροντίζουν για το παιδί του Μητρόδωρου, τον Επίκουρο (συνονόματος με τον φιλόσοφο), οι Αμυνόμαχος και ο Τιμοκράτης. Δείχνει έτσι, ότι θεωρεί τον θεσμό ή την ιδέα της οικογένειας, μείζων θέμα και έτσι βάζει σε μια άλλη βάση την φιλοσοφία του, και περνάει στην Ηθική φιλοσοφία. Αυτό φαίνεται περισσότερο στο γεγονός ότι ζητάει απ' τους κληρονόμους του, να φροντίσουν και για την αποκατάσταση της θυγατέρας του Μητροδώρου, δείχνοντας έτσι ενδιαφέρον για την προστασία της από ανήθικα στοιχεία. Της αφήνει προίκα, την οποία θα πάρει όταν φθάσει σε ηλικία γάμου, εφόσον αυτή είναι φρόνιμη και υπακούει της ηθικές διδαχές του Έρμαχου. Δείχνει εμπιστοσύνη στους φιλοσοφούντες, λέγοντας ότι πρέπει να παντρευτεί κάποιον που φιλοσοφεί. Πιστεύει ότι αυτοί, μέσω της φιλοσοφίας, -και δη της ηθικής- γίνονται καλύτεροι άνθρωποι και κατ' επέκτασιν καλύτεροι οικογενειάρχες. Αυτοί που ασχολούνται ενεργά με την φιλοσοφία (ανεξαρτήτως σε ποια σχολή ανήκουν και έχω γνωρίσει τέτοιους ανθρώπους) δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία τους, -λόγω του ότι έχουν φιλοσοφήσει την ζωή-, να κάνουν κάποια κακή πράξη ή να βλάψουν κάποιον. Αντιθέτως, προσπαθούν να βελτιώσουν την κοινωνία και να βοηθήσουν μεμονωμένα όσους χρειάζονται βοήθεια. Αυτό δείχνει, και είναι πολύ σημαντικό να το αναφέρω,ότι είναι πάρα μα πάρα πολύ ευαίσθητοι, και όταν βλέπουν ότι μερικά πράγματα είναι πέρα από τις δυνατότητες τους, απογοητεύονται πολύ.

Τέλος, θέλω να πω για τον Επίκουρο, το ότι φρόντισε να αποκαταστήσει όλους χρηματικά, το έκανε για να κάνουν πράξη ένα μέρος της φιλοσοφίας του. Δηλαδή την αταραξία. Δεν μπορώ να σκεφθώ και να βρω άλλη θεωρία γιατί τους αποκατάστησε όλους. Είναι αδικαιολόγητο πάντως, να μην θέλει όλοι αυτοί να παράγουν έργο -εκτός από το φιλοσοφείν-, όπως θα ήταν ίσως -κατά τη γνώμη μου- σωστότερο. Σίγουρα, μ' αυτό το γεγονός, φαίνεται να προσπάθησε να «πειράξει» τους υπόλοιπους φιλοσόφους, πράγμα που κατάφερε, και έγινε μισητός για πολλούς συναδέλφους του.



"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Παρ 30/11/2007 00:53

ΕΡΓΑΣΙΑ (λίγα λόγια) ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ «ΚΥΡΙΕΣ ΔΟΞΕΣ»
οι οποίες αποτελούν και την επιτομή του φιλοσοφικού του συστήματος

(ΜΕΡΟΣ 1ον)

Ι/1. Το μακάριον και άφθαρτον Ον, δεν ασχολείται με ενοχλήσεις, ούτε προξενεί, ούτε επηρεάζεται. Γιατί όλα αυτά είναι ανθρώπινα συναισθήματα, που δεν αρμόζει στον Υπέρτατο Νου. Εκτός βέβαια από τον Έροτα (πρωταρχική Αρχή, βλ. «Έργα και Ημέραι»), που εξαιτίας αυτού του «συναισθήματος» γεννήθηκε ο Κόσμος (=κοσμέω(-ω), που σημαίνει τακτοποιώ, εν τάξει).

ΙΙ/2. Εδώ ο Επίκουρος, ξαναλέει ότι δεν πιστεύει στην αθανασία της Ψυχής. Λέγοντας ότι «μετά» δεν έχει αίσθηση, ο άνθρωπος. Και κατ' επέκτασιν δεν πρέπει να μας απασχολεί. Αυτό κατ' εμέ είναι και καλό και κακό. Επειδή ο άνθρωπος έτσι δεν έχει κάτι να περιμένει οπότε δεν έχει το σκεπτικό, ότι κι εδώ να ΜΗΝ προσφέρει «μετά θάνατον» θα δικαιωθεί. Η Ψυχή, -κατά τον Επίκουρο- είναι «σώμα λεπτομερές», παρεμφερές προς το θερμό πνεύμα, που αποτελείτε από άτομα λεία και στρογγυλά. Η Ψυχή του ανθρώπου, διαπερνά το σώμα του έμβιου και είναι η αιτία της αισθήσεως. Έχει όμως και το λογικό μέρος της, το οποίο διαφέρει από το άλογο. Το λογικό μέρος, εδρεύει στον θώρακα και σ' αυτό οφείλεται όλες οι ανώτερες ψυχικές ικανότητες. Τις ικανότητες αίσθησης, διανόησης και κίνησης τις αντλεί η ψυχή από το σώμα που τις περιέχει Γι' αυτό και με τον θάνατο του σώματος διαλύεται και η ψυχή;! Οπότε και δεν αισθάνεται, ούτε διανοείται πλέον. Σύμφωνα με τον Επίκουρο, η ψυχή του ανθρώπου, -όπως και κάθε ζώου- είναι θνητή!!!

ΙΙΙ/3. Στο ανώτατο όριο της ηδονής φτάνουμε, όταν έχουμε εκμηδενίσει τον πόνο. Αφού ο πόνος τραβάει όλη την ενέργεια του σώματος, τότε ο εγκέφαλος μπορεί να μην καταλάβει τον σωματικό πόνο. Οπότε αφού ο εγκέφαλος εκμηδενίζει τον πόνο, μπορούμε να πούμε ότι έχουμε ξεφύγει από τις σωματικές αδυναμίες. Αυτό μπορούν να το καταφέρουν μόνον οι μοναχοί, που κάνουν ασκητική ζωή. Όπου λόγω των πνευματικών τους εργασιών, δεν τους απασχολούν οι σαρκικές απολαύσεις (π.χ. η λαιμαργία, ερωτικές επαφές).

IV/4. Ο Επίκουρος μας τονίζει ότι η ηδονή είναι «ανώτερη» του πόνου. Και όταν ο πόνος είναι μεγαλύτερος, δεν κρατάει πολύ. Όμως η ανάμνηση και των 2 κρατάει για αρκετό καιρό, αυτό πιστεύω είναι καλό. Για τον πόνο πρέπει να έρχεται στην μνήμη μας, γιατί με το να θυμόμαστε μπορούμε να αποφύγουμε τις πράξεις που μας βλάπτουν.

V/5. Δεν χωράει σχολιασμό. Τα λέει απλά και καθαρά.
«Δεν είναι δυνατό να ζει κανείς ευχάριστα, αν δεν ζει φρόνιμα, ηθικά και δίκαια, όπως και δεν μπορεί να ζει φρόνιμα, ηθικά και δίκαια, αν δεν ζει ευχάριστα. Σε όποιον, λοιπόν, τούτο (ο ευχάριστός βίος) δεν υπάρχει δεν μπορεί να ζει φρόνιμα, ηθικά και δίκαια, και σε όποιον ο ηθικός βίος δεν υπάρχει, δεν μπορεί να ζει ευχάριστα».

VI/6. Εδώ μάλλον μιλάει για τους επικριτές του, οπότε και προσπαθεί να βρει τρόπο να υπερασπιστεί τον εαυτό του, οπότε και «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

VII/7. Ο Επίκουρος, πιστεύει ότι οι άνθρωποι θέλουν να αποκτήσουν δόξα. Στις μέρες μας, επειδή οι άνθρωποι είναι ανασφαλείς πιστεύουν ότι αν βγουν στην τηλεόραση αισθάνονται ότι παράγουν έργο επειδή αποκτούν αναγνωσιμότητα. Και έτσι πιστεύουν ότι είναι ασφαλείς, επειδή τους γνωρίζουν αρκετός κόσμος.

VIII/8. Ουδεμία ηδονή, αυτή καθαυτή δεν είναι κακή. Όμως πρέπει να φθάνουμε σ' αυτήν, χωρίς ενοχλήσεις που μας πειράζουν περισσότερο, από ότι μας ευχαριστούν οι ηδονές. Αυτό δεν με βρίσκει σύμφωνο με τον φιλόσοφο, γιατί μερικές φορές για να έρθει η ηδονή -μιλάω για την «πνευματική»- έρχεται μετά από επίπονες εργασίες. Αυτό το αναφέρει και ο Επίκτητος (50-125 μ.Χ.), στο δοκίμιο "κδ" στην Α΄ Διατριβή.

IX/9. Αν έχουμε σε πληρότητα ένα αγαθό ή σε πολλά, δεν θα μας έκανε εντύπωση να αποκτήσουμε και άλλα. Γιατί ο άνθρωπος, είναι αυτάρκης με ένα περιορισμένο αριθμό αγαθών, οπότε παραπάνω από τα εντελώς απαραίτητα είναι πολυτέλειες.

X/10. Αν αυτά που φέρνουν στους ασώτους ηδονή, τους απάλλασσαν από τους φόβους της διάνοιας απέναντι στα μετέωρα, στο θάνατο και στους πόνους, κι αν ακόμα έδιναν απάντηση για τα όρια των επιθυμιών, ποτέ δεν θα είχαμε να τους κατηγορήσουμε για κάτι, αφού από παντού θα αντλούσαν ηδονές κι από πουθενά δεν θα δεχόταν πόνο ή λύπη, πράγμα που είναι το κακό. Οπότε και θα είχαμε ηδονή, και θα διώχναμε τον φόβο μήπως και έρθει ο πόνος.

XI/11. Αν δεν μας βασάνιζαν τα ερωτήματα για τα ουράνια φαινόμενα και για τον θάνατο, θα σήμαινε ότι δεν μας ενδιαφέρουν. Αλλά από την στιγμή που μας απασχολεί η ύπαρξη ή ανυπαρξία της Ψυχής, αυτό και μόνο το γεγονός δείχνει ότι κατά βάθος θέλουμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει (καθαρά προσωπική άποψη). Κι αν ακόμα δεν μας βασάνιζε το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε τα όρια των πόνων και των επιθυμιών, δεν θα είχαμε ανάγκη την φυσική επιστήμη.

XII/12. Εδώ κάνει λόγο για την δεισιδαιμονία του κόσμου. Όπου επειδή δεν κατανοούμε κάποια φαινόμενα ή δυνάμεις, είτε τις θεοποιούμαι, είτε τις αγνοούμαι (υπάρχει κι αυτή η άποψη). Και επίσης ο Επίκουρος λέει ότι «χωρίς γνώση της φύσης, δεν μπορούμε να απολαύσουμε τις ηδονές».

XIII/13. Δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την ασφάλεια μας, από τους άλλους ανθρώπους όταν φοβόμαστε τα άνωθεν συμβαίνοντα, τα υποχθόνια και γενικά αυτά που λαμβάνουν χώρα στο άπειρο.

XIV/14. Η πλειοψηφία του κόσμου, αποζητά την «ασφάλεια» που δείχνει να εξασφαλίζει ο υλικός πλούτος. Ενώ ο αληθινός έρχεται και αποκτιέται μέσα από το Έθος και την φιλοσοφία, όπου μέσα από αυτά τα 2 γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι και χρήσιμοι στην κοινωνία.

XV/15. Ο πλούτος που ζητάει ο άνθρωπος από την φύση, είναι ορισμένος και εύκολα αποκτιέται, αυτός είναι ο ηθικός που είναι ο πιο πολύτιμος απ' όλους. Ενώ αν μας «πιάσει» η ματαιοδοξία μας, αυτό που ζητάμε είναι πάρα πολύ δύσκολο να το αποκτήσουμε και όπως λέει και ο Επίκουρος «εκτείνεται στο άπειρο».

XVI/16. Όταν κάποιον τον διακατέχει σοφία, όλες οι πράξεις οι μεγάλες και οι σημαντικές τις έχει κανονίσει ο λογισμός του για όσο ζει. Οπότε και δεν αφήνει τίποτε στην τύχη του, αλλά προχωρεί σε κάθε τι στην ζωή του με πρόγραμμα σωστό και ορθό.

XVII/17. Ο δίκαιος είναι ο πιο ατάραχος άνθρωπος, γιατί έχει την συνείδηση του καθαρή. Όταν κάποιος δεν έχει βλάψει κανέναν, ο Υπέρτατος Νους (κατά Ηράκλειτον) του χαρίζει την απόλυτη ηρεμία (βέβαια άλλο ήρεμο πνεύμα κι άλλο ανήσυχο) για να ζήσει με αρμονία σ' όλη του, την ζωή.

XVIII/18. Η διαφορά της σαρκικής ηδονής με την πνευματική, είναι ότι ο ένας, ο σαρκικός όταν φθάνει στο ανώτατο σημείο, είναι δυσάρεστος και δύσκολα αντέχεται. Ενώ ο πνευματικός, όσο πιο μεγάλος γίνεται, έχει ως αποτέλεσμα να μαθαίνουμε περισσότερα πράγματα και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Έτσι βοηθάμε και την κοινωνία στην οποία ζούμε.

XIX/19. Στον άπειρο και στον πεπερασμένο χρόνο, η ηδονή είναι ίση, αρκεί να κάνει ο καθένας σωστή και με μέτρο («μέτρον ΄άριστον») χρήση της. Διότι η άσκοπη και υπερβολική χρήση της, φέρνει αντίθετα και δυσάρεστα αποτελέσματα.

XX/20. Η σάρκα τοποθετεί τα πέρατα της ηδονής στα άπειρα κι γι' αυτό και μόνο αν ο χρόνος είναι και αυτός άπειρος θα μπορούσε να την προσφέρει. Γιατί το άπειρο μόνον με άπειρο, είναι σε αρμονία. Η διάνοια του πνεύματος, εκτιμά ορθά τον σκοπό και τα όρια της σάρκας, οπότε και ο άνθρωπος γνώριζοντας τα όρια του μπορεί να φθάσει πολύ κοντά στο «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ». Φθάνει ακόμα πιο κοντά διώχνοντας τους φόβους μας απέναντι στην αιωνιότητα -και τον σωματικό θάνατο-, μας δίνει την τέλεια ζωή.



"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Παρ 14/12/2007 00:08

«ΚΥΡΙΕΣ ΔΟΞΕΣ»

(ΜΕΡΟΣ 2ον)

XXI/21. Εκείνος που έχει κατανοήσει τα πέρατα (όρια) του βίου του (και ίσως και της ψυχής του), μπορεί εύκολα να αποκτήσει αυτό που διώχνει τους πόνους της στέρησης και κάνει τον βίο του, τέλειο. Ώστε να μην του χρειάζονται τα αγαθά που αποκτιούνται με αγώνες.

XXII/22. Πρέπει να υπολογίζουμε στο τέλος τον σκοπό της ζωής μας (αν τον έχουμε κατανοήσει) και την πραγματικότητα, για να μπορούμε πάνω τους να στηρίξουμε τις απόψεις μας. Για να μπορούμε -όντας προσγειωμένοι- να θέτουμε στόχους εφικτούς και για το καλό της ζωής μας. Αν δεν κάνουμε έτσι, τα πάντα γύρω από την ζωή μας θα 'ναι γεμάτα ασάφεια και ταραχή.

XXIII/23. Αν αντιμάχεσαι όλες σου τις αισθήσεις, δεν θα έχεις που να στηριχθείς και να κρίνεις ούτε και τις λανθασμένες. Αλλά ούτε να ερωτευθείς, ούτε να κάνεις φιλίες, οπότε αν δεν εμπιστεύεσαι τις αισθήσεις σου δεν μπορείς να χαρείς την ζωή σου. Ουσιαστικά ΔΕΝ θα μπορείς να κάνεις πράξη τίποτε.

XXIV/24. Εδώ ο Επίκουρος, ίσως να μιλάει για τις δεισιδαιμονίες των λαών. Όπου δεν μπορείς να διακρίνεις εύκολα τις δοξασίες από τις ήδη αντιλήψεις που έχουν εξακριβωθεί και μάλιστα και με την επιστημονική τεκμηρίωση. Και εάν δεν στηριχθούμε στις αισθήσεις, στα πάθη και στην φανταστικήν επιβολήν της διάνοιας τότε θα φέρουμε σύγχυση όλες τις άλλες αισθήσεις, οπότε και δεν θα ξέρουμε αν το κάθε τι που βιώνουμε είναι πραγματικό και πράγματι υφίσταται. Δεν θα μπορείς να διακρίνεις το ορθόν.

XXV/25. Αν σε κάθε πράξη δεν εναρμονίζεσαι με τον σκοπό της φύσης, και για να αποφύγεις ή να πετύχεις ένα σκοπό σου (για προσωπικό σου όφελος), τότε οι λόγοι και οι πράξεις δεν συμβαδίζουν με την λογική. Οπότε και δεν μπορείς να ζήσεις ορθά, σύμφωνα και με τους νόμους της φύσεως και κατ' επέκτασιν του Θεού.

XXVI/26. Εκείνες οι επιθυμίες, που δεν προξενούν πόνο αν μείνουν ανικανοποίητες, δεν είναι αναγκαίες, αφού εύκολα χάνεται η όρεξη τους, μόλις φανεί πως η ικανοποίηση τους είναι δύσκολη ή πως μπορεί να μας βλάψεις. Αφού αυτές οι επιθυμίες ΔΕΝ σ' εμπνέουν να ασχοληθείς επισταμένα και με επιμονή, αυτό σημαίνει ότι ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ τον κόπο. Γιατί αυτά τα θέματα που αξίζουν την προσοχή μας, την κερδίζουν αυτόματα και -καμιά φορά- ασυνείδητα.

XXVII/27. Από όλα αυτά, που παρασκευάζει η σοφία για την μακαριότητα του βίου, το μέγιστον είναι η απόκτηση της φιλίας. Και μάλιστα ο Επίκουρος το έδειξε, δίνοντας προίκα στις θυγατέρες των νεκρών φίλων του. Έτσι τις παίρνει εις την προστασία του, δείχνοντας έτσι ότι τιμά την μνήμη τους.
Οπότε και μας λέει ότι η φιλία πρέπει να είναι πρώτη μας προτεραιότητα. Και πρέπει τους φίλους μας να τους έχουμε σαν οικογένεια.

XXVIII/28. Από την ίδια γνώση αντλούμε την πεποίθηση πως τα δεινά δεν είναι αιώνια, ούτε πολύχρονα και μάλιστα μπορούμε να μάθουμε και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και την κατανόηση ότι με την φιλία, η ασφάλεια μας ολοκληρώνεται γιατί με τους πραγματικούς φίλους μας (εκτός από την οικογένεια μας) μόνον αισθανόμαστε απόλυτα ασφαλείς.

XXIX/29. Από τις επιθυμίες άλλες είναι φυσικές και αναγκαίες, και άλλες είναι φυσικές όχι όμως αναγκαίες, άλλες ούτε φυσικές ούτε αναγκαίες είναι, αλλά γεννιούνται από την ματαιοδοξία του ανθρώπου. Οι επιθυμίες που έχει ένας άνθρωπος στην διάρκειας της ζωής του, πρέπει να τις κάνει πράξη για το ευ ζην είναι λίγες και πολύ απλές, εμείς τα κάνουμε πολύπλοκα.

XXX/30. Εκείνες οι φυσικές επιθυμίες, που δεν προξενούν άλγη (πόνοι) αν δεν ικανοποιηθούν, αλλά διατηρούν έντονη την προσπάθεια, προέρχονται από ματαιοδοξία, και δεν έγκειται στη φύση τους το γεγονός ότι δεν παρέρχονται, αλλά στην ματαιοδοξία του ανθρώπου. Μ' αυτό που λέει ο Επίκουρος εδώ, δεν συμφωνώ. Γιατί δεν είναι ματαιοδοξία, αυτή που κάνει τον άνθρωπο να προσπαθεί να πετύχει οτιδήποτε, αλλά η ίδια του η φύση που τον κάνει δημιουργικό και να θέλει να παράγει έργον.

XXXI/31. Το δίκαιον της φύσεως είναι σύμβολο για το συμφέρον του ανθρώπου, όπως δεν πρέπει να βλάπτει αλλήλους ώστε να μην τον βλάπτουν. Αυτό ακριβώς ισχύει και για την φύση, όσο την σεβόμαστε και την προστατεύουμε τόσο θα μας προστατεύει και θα μας σέβεται και η ίδια. Αυτό το βλέπουμε και στις μέρες μας, που η φύση μας εκδικείται μόνο και μόνο για αυτοπροστασία της.

XXXII/32. Όσα εκ των ζώων δεν ήταν δυνατόν να ποιήσουν τις συνθήκες για τα υπέρ, του να μην βλάπτουν κανέναν, αυτά δεν γνωρίζουν ούτε το δίκαιον ούτε το άδικον. Γιατί αν έχεις κάποια γνώση για να μπορείς να ξεχωρίζεις το Αγαθόν από το Κακό, αυτοί μπορούν καλύτερα να οργανωθούν σαν μεμονωμένα άτομα αλλά και σαν οργανωμένη κοινωνία, ώστε να ζήσουν αρμονικά μέσα σ' ένα πλαίσιο έστω και στοιχειώδους κοινωνίας. Ο Επίκουρος, σ' αυτό το σημείο κάνει μια παρατήρηση που αξίζει να την αναφέρω: «το ίδιο ισχύει και για τους λαούς εκείνους, που δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να συνάψουν συνθήκες, ώστε να μη βλάπτουν και να μη βλάπτονται».

XXXIII/33. Δικαιοσύνη από μόνη της δεν υπάρχει, εδώ δεν συμφωνώ με τον Επίκουρο, γιατί βλέπουμε -κατά καιρούς- στην φύση ιδιαίτερα να υπάρχει μια τάση αυτοπροστασία (άλλοι το λένε εκδίκηση), όπου βλέπουμε την ίδια την φύση επειδή την καταστρέφουμε να κάνει «περίεργα» «τρελά» -όπως χαρακτηρίζονται τελευταία- για να μας προειδοποιήσει ώστε να σταματήσουμε αυτό το παράλογο έργο. Που έχει σαν σκοπό ο άνθρωπος να καταστρέψει τον πλανήτη (τώρα το κάνει ηθελημένα ή μη, αυτό είναι μια άλλη ολόκληρη πονεμένη συζήτηση) οπότε στο παράδειγμα αυτό, βλέπουμε να υπάρχει μια φυσική Δικαιοσύνη.

XXXIV/34. Η αδικία αυτή καθ' αυτή δεν είναι κακό, γίνεται κακό από τον φόβο που ελλοχεύει, για τους διορισμένους γι' αυτά φύλακες-τιμωρούς. Αυτό το βλέπουμε στην κυριολεξία στην σήμερον κοινωνία, όπου οι πιο πολλοί δεν πράττουν μια παρανομία με στόχο το κέρδος, όχι για επειδή θα διαπράξουν μια ειδεχθή πράξη αλλά για το φόβο της τιμωρίας του. Κι όμως θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο.

XXXV/35. «Κανένας από αυτούς που κρυφά κάνει κάτι ενάντια σε αυτά που συμφώνησαν οι άνθρωποι μεταξύ τους για να μην βλάπτουν και να μην βλάπτονται, δεν μπορεί να επαναπαύεται πως θα περνά απαρατήρητος, κι ας έχει μέχρι τώρα 1000 φορές ξεφύγει γιατί δεν είναι βέβαιο, πως δεν θα αποκαλυφθεί μέχρι να πεθάνει». Δεν χωρά σχολιασμό, τα λέει ξεκάθαρα.

XXXVI/36. Από γενικής άποψης το δίκαιο είναι το ίδιο για όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας ή οικονομικής δύναμης, αφού είναι κάτι που ωφελεί και είναι συμφέρον για τις μεταξύ των σχέσεων των ανθρώπων μέσα στην κοινωνία εξαιτίας των ιδιομορφιών. Όμως όταν μιλάμε για χώρα, για οποιαδήποτε αιτία το δίκαιον καταλήγει να μην είναι το ίδιο για τους πάντες. Γιατί μπαίνουν στην μέση και πολλοί άλλοι παράμετροι, όπως ο πλούτος της εκάστοτε χώρας. Οπότε και αρχίζουν να έχουν βλέψεις και άλλες χώρες, οπότε το δίκαιο μπαίνει στην άκρη.

XXXVII/37. Αυτά, που θεωρούνται συμφέρον, είναι ότι πράξη γίνεται προς το γενικό καλό και πάντα για τις ανάγκες της κοινωνίας. Οι νόμοι αποκτούν την ισχύ του δικαίου, είτε αποβαίνει ίδιο για όλους είτε όχι αν κάποιος επιβάλλει έναν νόμο, που δεν δρα προς όφελος της μεταξύ των ανθρώπων επικοινωνίας, ο νόμος αυτός δεν φέρει πλέον την ιδιότητα του δικαίου. Και μάλιστα ο κόσμος δεν θα δεχθεί ποτέ αυτόν τον νόμο, γιατί δεν θα είναι εφαρμόσιμος και εποικοδομητικός -οπότε και άχρηστος- για την κοινωνία. Αλλά κι όταν το συνδεόμενο με το δίκαιο κοινό όφελος παίρνει άλλη μορφή, κι απλώς για ένα διάστημα εναρμονίζεται με την γενική αντίληψη, δεν παύει για το διάστημα αυτό να είναι δίκαιο για όλους εκείνους που δεν αποπροσανατολίζονται από κούφια λόγια, αλλά κοιτάζουν καθαρά στα πράγματα.

XXXVIII/38. Χωρίς να έχουν αλλάξει οι κρατούσες συνθήκες, αποδεικνύεται πως οι -μέχρι τώρα- αποδεκτές διατάξεις του δικαίου δεν συμφωνούν στην πράξη με την γενική αντίληψη, αφού αν συμφωνούσαν ο κόσμος ή καλύτερα οι άμεσα ενδιαφερόμενοι θα είχαν προσπαθήσει και θα είχαν αλλάξει τις κρατούσες συνθήκες αφού δεν αποτελούν δίκαιο για το γενικό καλό, όπως το βλέπει τουλάχιστον ο κόσμος. Σ' αυτό το σημείο, το ισχύον δίκαιο παύει να είναι και περιμένει ή να το μετατρέψουν ή να το αλλάξουν σε κάποιο καλύτερα βιώσιμο για την κοινωνία.

XXXIX39. Όποιος θαρρεί πως ο καλύτερος τρόπος ν' αντιμετωπίσει την ανασφάλεια από τα έξω πράγματα, είναι να εξοικειώνεται με όσα μπορεί και με όσα δεν μπορεί, φροντίζει πρωτίστως να μάθει τον εαυτό του «ΓΝΩΘΙ Σ' ΑΥΤΟΝ» και εν δευτέροις, να μην τα κάνει εχθρούς του, εφόσον δεν μπορεί ακόμα να τα ξεπεράσει. Με όσα, δεν μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο διακόπτει κάθε επαφή μαζί τους και αποβάλει κάθε τι που θα τον οδηγήσει σ' αυτά. Μέχρι να έρθει ο κατάλληλος καιρός, που αν ασχοληθείς πραγματικά με την φύση τους και θέλεις όντως να ξεπεράσεις είναι μαθηματικό σίγουρο ότι θα τα ξεπεράσεις, λέγοντας αυτό διαφωνώ με τον Επίκουρο που λέει ότι πρέπει να διακόπτουμε κάθε επαφή με ότι δεν μπορούμε να επιλύσουμε, τα αποβάλουμε και μαζί τους κάθε τι που θα μας οδηγούσε σ' αυτό (αυτό εμπίπτει στην θεωρία του φιλοσόφου, περί Ευδαιμονίας της ψυχής), αφού έτσι ταράζουμε την Ψυχή μας.



"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Πέμ 27/12/2007 19:42

Ο φαινότυπος του φιλοσόφου
Συνημμένα
post-28-73750-_________.jpg
post-28-73750-_________.jpg (0 Bytes) 722 προβολές
"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Πέμ 10/01/2008 22:35

ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΕΙΣ

Συλλογή του Βατικανού. Η συλλογή βρέθηκε το 1888 από τον Βότκε στον Βατικανό κώδικα 1950 του 14ου αιώνα με τον τίτλο «Επίκουρου Προσφωνίσις».

Η «ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΕΙΣ», ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ.

ΜΕΡΟΣ 1ον

I. = Κύριαι Δόξαι I
II. = Κυρίαι Δόξαι II
III. = Κύριαι Δόξαι IV

IV/1. Κάθε πόνος εύκολα καταφρονείται γιατί ο σύντομος πόνος δεν διαρκεί πολύ, ενώ ο χρόνιος της σαρκός είναι μαλακός. Οπότε εδώ οι μαθητές του, μας λένε ότι όλου του είδους, οι πόνοι γίνονται υποφερτοί και δεν είναι τόσο σπουδαίο θέμα.

V. = Κύριαι Δόξαι V
VI. = Κύριαι Δόξαι XXXV

VII/2. Αυτός που αδικεί είναι δύσκολο να διαφύγει την προσοχή του κόσμου, να βεβαιωθεί όμως ότι να διαφύγει την προσοχή είναι αδύνατον. Γιατί οι αδικίες είναι απεχθείς για όλους, και να είναι σίγουροι ότι αυτοί που αδικούν θα μείνουν μόνοι τους.

VIII. = Κύριαι Δόξαι XV

IX/3. Η ανάγκη είναι κακό, αλλά δεν υπάρχει καμία ανάγκη να ζει κανείς κάτω από την ανάγκη. Μάλλον θέλει να πει ότι τελικά ΔΕΝ υπάρχει ανάγκη, αλλά είναι τεχνητή από τους ανθρώπους. Βέβαια αυτό δεν είναι απόλυτο, γιατί υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι αναγκαία για να ζήσουμε, όπως είναι η ανάγκη της αναπνοής.

X/4. (Μητροδώρου). Να θυμάσαι ότι αν και είσαι ως προς τη φύση θνητός και έλαβες ορισμένον χρόνον, ανέβηκες και ανεβαίνεις με τους διαλογισμούς του Νου σου (φιλοσοφία) για την φύση, μέχρι και με την ενόραση στο άπειρο και στην αιωνιότητα και διέκρινες αυτά που υπάρχουν και αυτά που δεν υπάρχουν και όσα θα υπάρξουν και όσα υπήρχαν προηγουμένως.

XI/5. Των περισσοτέρων ανθρώπων η ησυχία έχει τη μορφή νάρκης, η δε κίνηση τη μορφή τρέλας. Την ησυχία μάλλον θα εννοεί του νου, οπότε και αφού ο νους «κοιμάται» δεν είναι χρήσιμος καθόλου. Η κίνηση πάλι από την πλευρά της, αν δεν γίνει με αρμονία και με μέτρο, ώστε να μην υπάρξει λοξοδρόμηση οπότε και θα είναι επικίνδυνη, αλλά αν γίνει ορθά θα υπάρξει Έργον.

XII. = Κύριαι Δόξαι XVII
XIII. = Κύριαι Δόξαι XXVII

XIV/6. Μια φορά γεννηθήκαμε, 2 φορές δεν είναι δυνατόν, οπότε είναι κατά της μετενσάρκωσης (παρόμοιο με του Ηρακλείτου «δεν γίνεται να μπεις στο ίδιο ποτάμι, 2 φορές»), πρέπει και η αιωνιότητα να μην υπάρχει πλέον ούτε επειδή δεν είσαι κύριος της αυριανής ημέρας να μην αναβάλεις τη χαρά («δεν πρέπει ν' αναβάλεις γι' αύριο, ότι έχεις να κάνεις σήμερα»), οπότε μ' αυτήν την εκδοχή πρέπει να ζούμε έντονα την ζωή μας, σαν να ΅ναι η τελευταία. Η ζωή μας από τις πολλές φροντίδες καταστρέφεται και καθένας από εμάς από τις πολλές ασχολίες πεθαίνει.

XV/7. Τα ήθη που είναι ίδια με τα δικά μας τα τιμούμε είτε έχουμε χρηστά ήθη, και μας ζηλεύουν είτε όχι, γιατί τα νέα αλλά χρήσιμα και βιώσιμα είναι πάντα ευπρόσδεκτα. Έτσι πρέπει να κάνουμε και για τα χρηστά των κοντινών ανθρώπων, αν είναι επιεικείς.

XVI/8. Ουδείς που βλέπει το κακόν δεν το προτιμά, αλλά δελεάζεται νομίζοντας το αγαθό σε σχέση με το κακόν, το κυνηγά. Αυτό το βλέπουμε καθαρά κάθε μέρα, γιατί το κακόν που δεν είναι καθαρό κακό, πολλοί μπερδεύονται νομίζοντας το κακόν για αγαθό. Αλλά υπάρχει και η άλλη περίπτωση, όταν κάποιος είτε επειδή είναι πολύ μικρός, είτε έχει φανατισθεί οπότε και δεν μπορεί να ξεχωρίσει.

XVII/9. Δεν είναι ο νέος που πρέπει να μακαρίζουν, αλλά ο γέρος που είχε και έχει καλό βίο (ας θυμηθούμε τον Σόλωνα-Κροίσο «μηδένα προ του τέλους μακάριζε»). Γιατί ο νέος στην ακμή του είναι ασταθής και άγεται και φέρεται υπό της τύχης, αλλά και από την ορμή των νιάτων, ο δε γέρος έκατσε στα γηρατειά του, στην εμπειρία του, όπως κάνουν οι ναυτικοί στο λιμάνι, δύσκολα των αγαθών , τα εξασφάλιζε στις ευγνώμονες αναμνήσεις.

XVIII/10. Εάν αφαιρεθεί η πρόσοψη, η ομιλία και η συναναστροφή εκλύεται το ερωτικό πάθος. Αυτό ισχύει για την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου. Αλλά υπάρχουν και άλλα πράγματα με τα οποία μπορεί να υπάρξει έρωτας, αλλά αφού μιλάει για πάθος, πάρα πολύ πιθανόν να έχει δίκιο οι μαθητές του Επίκουρου.

XIX/11. Αυτός που δεν θυμάται το αγαθό που του έγινε σήμερα, γίνεται γέρος. Εφόσον δεν θα το αδράξει, για να το εκμεταλλευτεί προς όφελος του είναι γέρος στο νου.

XX. = Κύριαι Δόξαι XXIX

XXI/12. Δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε βία κατά της φύσης αλλά να πειθόμεθα, να σεβόμαστε και να την αγαπάμε γιατί είναι η μητέρα όλων μας. Αυτό θα γίνει εάν εκπληρώνουμε τις φυσικές κι όχι τις βλαβερές και άσκοπες επιθυμίες. Και αν δεν κοιτάμε μόνον τον εαυτό μας, αλλά το σύνολο. Τότε μόνον θα είμαστε σωστοί και αρμονικοί ως προς την φύση.

XXII = Κύριαι Δόξαι XIX

XXIII. Κάθε φιλία επιλέγεται γι' αυτό που είναι, έχει δε λάβει την αρχή της από την ωφέλεια. Η φιλία δεν είναι εμπορική συναλλαγή, δεν δίνει για να πάρεις. Η φιλία είναι Ιδέα, πάρα πολύ δυνατή σχέση μεταξύ 2 ατόμων, που δεν είναι απαραίτητο να μοιάζουν οι χαρακτήρες τους. Βεβαίως θα έχουν έναν κώδικα επικοινωνίας μεταξύ τους, αλλιώς δεν θα ταιριάζανε.

XXIV/13. Τα ενύπνια δεν έχουν θεία φύση, ούτε μαντικήν δύναμη, αλλά προκαλούνται από σύμπτωση ειδώλων. Εδώ ο Επίκουρος κάνει επίθεση στις δεισιδαιμονίες της τότε εποχής. Μάλλον λέει ότι τα όνειρα είναι μια πραγματικότητα μιας άλλης διαστάσεις, κάτι σαν τον «κόσμο των Ιδεών» του Πλάτωνα.

XXV. Η πενία μετρούμενη με της φύσης, τον μέγα σκοπό είναι μέγας πλούτος. Η φύση, δεν είναι γεμάτη πολυτέλειες, αλλά μόνον με τα εντελώς απαραίτητα. Αλλά επειδή είναι τέλεια πλασμένη από το Ον, δεν χρειάζεται το παραπάνω, είναι και απλή, πολύπλοκη είναι απλώς τέλεια.

XXVI/14. Πρέπει να έχουμε υπόψη ότι και ο μακρύς και ο σύντομος λόγος, στον ίδιο σκοπό φθάνουν. Όντως είτε μακρηγορήσουμε, είτε όχι, αυτό που θέλουμε να πούμε θα το πούμε.

XXVII/15. Σ' όλα τα επαγγέλματα, ο καρπός έρχεται με την ολοκλήρωση, στη φιλοσοφία όμως η ευχαρίστηση πάει μαζί με την γνώση. Διότι η απόλαυση δεν έπεται της μαθήσεως, αλλά μάθηση και απόλαυση συμβαίνουν ταυτόχρονα. Γιατί με την φιλοσοφία, η μάθηση είναι ευχάριστη και οικεία σε μας, διότι η φιλοσοφία πιστεύω ότι είναι έμφυτη σε κάθε άνθρωπο και ο απώτερο σκοπός της, είναι η γαλήνη της ψυχής μας. Γι' αυτό κι όσους ανθρώπους που έχω γνωρίσει και καταπιάνονται με την φιλοσοφία, είναι πράοι και γαλήνιοι άνθρωποι, γιατί σιγά-σιγά μέσω της φιλοσοφίας γνωρίζουν τον Εαυτόν τους.

XXVIII/16. Ούτε τις πρόχειρες, ούτε τις δύσκολες φιλίες δεν πρέπει να τους επιδοκιμάζουμε να συνάψουν φιλίες, θα πρέπει μάλιστα να διακινδυνεύουμε σχεδόν τα πάντα για τη χάρη φιλία. Εδώ βλέπουμε ότι οι μαθητές του Επίκουρου, πήραν πολύ καλά την διδασκαλία του δασκάλου τους, περί φιλίας. (βλ. Διαθήκη).

XXIX/17. Θα προτιμούσα, κατά την έρευνα της φύσεως, να διατυπώσω τα χρήσιμα και συμφέροντα για όλους ανθρώπους, έστω κι αν δεν με καταλάβουν, παρά να συμφωνώ με τις ανόητες δοξασίες των λαών. Την παραπάνω προσφώνηση, την έχουμε ξαναδεί στις «Κύριες Δόξαι» και εμπίπτει στην άρνηση του Επίκουρου μπροστά στις «ανόητες» (όπως χαρακτηριστικά τις αποκαλεί ο φιλόσοφος).

XXX/18. [Μητρόδωρου] Μερικοί ετοιμάζονται δια βίου τα προς βίον, χωρίς να βλέπουν ότι με την γέννησή μας πήραμε το φάρμακο του θανάτου. Μάλλον μιλάει για όλους αυτούς, που ασχολούνται συνέχεια με τα επίγεια και πεζά θέματα της σαρκός. Σαν να λέει στον σημερινό κόσμο, ότι δεν ζούνε πραγματικά, όπως πολύ εύστοχα λέει και Πλούταρχος "ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ, ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ".

XXXI/19. Προς τ' άλλα είναι δυνατόν να έχει ασφάλεια για όλους τους ανθρώπους, για τον θάνατο όμως όλοι εμείς οι βρωτοί ζούμε σε ανοχύρωτη πόλη. Πάντα όταν βρισκόμαστε μπροστά στον θάνατο, είτε σε θάνατο δικού μας ανθρώπου, είτε κινδυνεύσαμε τόσο, ώστε φθάσαμε κοντά στον Βαρκάρη. Κάνουμε την διαπίστωση, ότι είμαστε πολύ μικροί και αβοήθητοι, ώστε να ξεφύγουμε από το ταξίδι. Που για άλλους είναι η αρχή της Πραγματικής Ζωής, είτε για άλλους είναι το τέλος.

ΧΧΧΙΙ/20. Ο σεβασμός των άλλων, προς τον σοφό, είναι μεγάλος αγαθό γι' αυτούς. Όταν ο σοφός εκπέμπει σεβασμό, μπορεί να δώσει τα νοήματα καλύτερα και πιο ευχάριστα. Γιατί έτσι είναι και πιο διασκεδαστικό και μένουν εύκολα και στην μνήμη των άλλων.



"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Τετ 30/01/2008 13:51

ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΕΙΣ

ΜΕΡΟΣ 2ον

XXXIII. Όταν η φωνή της σάρκας λέει ότι δεν πεινάει, δεν διψάει και δεν κρυώνει. Οπότε κι αν έχει αυτά τα στοιχειώδη προς επιβίωση, μπορεί να τα βάλει με τους πάντες.

XXXIV/20. Καμιά φορά δεν είναι τόσο η βοήθεια που περιμένουμε απ' τους φίλους μας, όσο είναι να μας δείξουν εμπιστοσύνη. Γιατί η εμπιστοσύνη, είναι πιο σημαντική γιατί δείχνουν ότι όντως είναι φίλοι μας, που σε μια δύσκολη στιγμή θα είναι δίπλα μας.

XXXV. Δεν πρέπει να χαλάμε αυτά που έχουμε, με το να επιθυμούμε άλλα τα οποία δεν έχουμε, αλλά να θυμόμαστε πως ότι έχουμε κάποτε ήταν αυτό που ευχόμαστε. Θέλουν να μας πουν, ότι δεν πρέπει να είμαστε αλαζόνες γιατί έτσι δεν ευχαριστιόμαστε την ζωή μας. Θα επικαλεστώ για άλλην μια φορά, τον σοφό λαό μας, «αυτό που θέλει τα πολλά, χάνει και τα λίγα».

XXXVI/21. Του Επικούρου ο βίος, αν συγκριθεί με των άλλων λόγω της ημερότητας και της αυτάρκειας του θα μπορούσε να θεωρηθεί μύθος. Όντως αν θυμηθούμε αυτά τα οποία είδαμε στον βίο του, δηλαδή ότι βοηθούσε τους φίλους του (κραυγαλέο παράδειγμα που προίκισε και φρόντισε να παντρευτεί η κόρη του Μητροδώρου βλέπε «Διαθήκη»). Ακόμα να φροντίζουν οι μαθητές του και κατ' επέκτασιν και δικαιούχους της περιουσίας του, και για το άλλο παιδί του Μητροδώρου, όπου προφανώς θα ήταν ανήλικο, μικρό οπότε και θα ήθελε κάποια προστασία. Αυτό είναι παράδειγμα προς μίμησιν, όπου όλοι θα πρέπει να κάνουμε πράξη.

XXXVII/22. «Ο βίος του Επίκουρου αν συγκριθεί με τους άλλους, λόγω της ημερότητος και της αυτάρκειας του, θα μπορούσε να θεωρηθεί μύθος».

XXXVIII/23. Μικρός είναι ο βίος του ανθρώπου, όπου υπάρχουν πολλές αιτίες οι οποίες είναι εύλογες που οδηγούν στον θάνατο. Εδώ δεν ξέρω πώς να το εκλάβω, αν υποθέσουμε ότι ο Επίκουρος ΔΕΝ πιστεύει στην αθανασία της ψυχής τότε θέλει να μας πει ότι εφόσον ο βίος μας είναι μικρός πρέπει να τη ζούμε καλά. Μπορεί όμως ο μαθητής του, που έγραψε αυτήν την προσφώνηση να ΜΗΝ συμφωνούσε με τον δάσκαλο του και να πίστευε στην αθανασία της ψυχής.

XXXIX. «Ούτε αυτός που ζητά συνέχεια βοήθεια είναι φίλος, ούτε αυτός που τα συνάπτει αυτά τα 2, δηλαδή την φιλία με την βοήθεια. Γιατί ο ένας καπηλεύεται τις Χάρες, στο όνομα της ανταμοιβής και ο άλλος καταστρέφει κάθε ελπίδα μελλοντικής βοήθειας».
Τι να σχολιάσω;

XL/24. "Αυτός που λέει ότι τα πάντα γίνονται κατ' ανάγκην, δεν μπορεί να κατηγορήσει σε τίποτα αυτόν που λέει ότι δεν γίνονται τα πάντα κατ' ανάγκην, γιατί παραδέχεται ότι κι αυτό που συμβαίνει κατ' ανάγκην".
Κι εδώ το λέει ξεκάθαρα.

XLI/25. Πρέπει να γελάμε, να φιλοσοφούμε και να ασχολούμαστε με τα του οίκου μας, γιατί αυτά τα 3 είναι βασικά στοιχεία για την πορεία του βίου μας. Γιατί αν ασχοληθούμε με τον οίκο μας, είμαστε εντάξει ηθικά απέναντι στην οικογένεια μας. Αν φιλοσοφούμε θα είμαστε εντάξει με την ψυχική μας, γιατί η φιλοσοφία ηρεμεί τον άνθρωπο και τον βοηθάει να φθάσει στην Αυτογνωσία. Το να γελάμε, είναι φυσικό και υγειές και μας βοηθάει -πιστεύω- αρκετές φορές μέχρι και στην επίλυση προβλημάτων. Να χρησιμοποιούμε επίσης και κάθε άλλη ικανότητα μας και να μην παύουμε ποτέ να φωνάζουμε τα διδάγματα της ορθής φιλοσοφίας.

XLII/26. Η δημιουργία και χρόνος (μάλλον η διάρκεια μέχρι την φθορά και θανάτου) του μεγίστου αγαθού είναι ταυτόχρονη με την εξαφάνιση <του κακού>. Είναι επειδή το Αγαθό με το Κακό, είναι το ίδιο νόμισμα με διαφορετικές πλευρές.
Απ' την άλλη σκοπιά, μπορεί να πει κάποιος ότι όταν το ένα μεγαλώνει το άλλο μειώνεται σαν να είναι στο ίδιο δωμάτιο 2 πράγματα με όγκο, οπότε και όταν μεγαλώνει το ένα και πιάνει μεγαλύτερο χώρο, οπότε και το άλλο χάνει χώρο.

XLIII/27. Το να είναι κανείς φιλάργυρος άδικα είναι ασέβεια και δίκαια είναι αισχρόν, γιατί είναι απρέπεια να κάνει κανείς ρυπαρή οικονομία ακόμα κι αν έχει δίκιο. Κι εδώ το λέει ξεκάθαρα.

XLIV. Ο σοφός αφού εξασφαλίσει τα αναγκαία, γνωρίζει περισσότερο να τα μεταδίδει παρά να τα μεταλαμβάνει ο ίδιος, τέτοιο θησαυρόν αυταρέσκειας βρήκε. Αφού έχει βρει τα αναγκαία και τα έχει εκτιμήσει δεόντως, μπορεί να τα μεταδώσει με καλύτερο τρόπο και πιο εύκολο.

XLV/28.

XLVI. Τις φαύλες συνήθειες, όπως τους πονηρούς άνδρες που μας έβλαπταν πολύν χρόνον, πρέπει να τις αποβάλλουμε εντελώς. Και μάλιστα πρέπει να τις αποβάλλουμε τάχιστα, για να μην μπορέσουν να μας βλάψουν. Και στην θέση τους, να βάλουμε συνήθειες που μπορούν να μας ωφελήσουν στην προσωπική μας πορεία, αλλά και τις κοινωνίας.

XLVII/29. (Μητρόδωρος). Σε έχω τύχη προκαταλάβει και πάσαν εισχώρησή σου έχω εμποδίσει με φραγμούς και ούτε σε σένα, ούτε σ' άλλην ουδεμίαν περίσταση θα αφήσουμε έκθετους τους εαυτούς μας, αλλά όταν έρθει η ώρα να φύγουμε, αφού φτύσουμε με μεγάλη αηδία και την ζωή και αυτούς που κενόδοξα προσκολούνται σ' αυτήν, θα φύγουμε απ' τη ζωή επιφωνόντας καλούς παιάνες, γιατί θα έχουμε ζήσει καλά. Εδώ πάλι τονίζουν ότι ΔΕΝ πιστεύουν σε καμιά μορφή προκατάληψις, ότι δηλαδή όπως πίστευε κι ο δάσκαλος τους, προερχόταν από την αμάθεια, τη δεισιδαιμονία, τις προλήψεις , τους φόβους και τις ελπίδες που γεννούν όλα αυτά στους ανθρώπους, πίστευε ότι η μόνη λύση είναι η ορθή γνώση των Νόμων που διέπουν τη φύση και τον άνθρωπο. Αυτό είναι ο κάποιος ορισμός της επιστήμης, ότι δεν πιστεύουμε σε προκαταλήψεις αλλά σε ότι αποδεικνύεται με Ορθόν τρόπο.

XLVIII. Να προσπαθήσεις την επόμενη μέρα να την κάνεις καλύτερη από την προηγούμενη, ώστε να υπάρχει πρόοδος και καλυτέρευση, οπότε και οι μέρες που περνούν να είναι εποικοδομητικές. Και όταν προσπαθούμε πραγματικά, εφ' όσον βρισκόμαστε στον δρόμο όταν όμως φτάσουμε στο πέρας (δλδ. στο τέλος), να είμαστε ομαλώς ευτυχείς και ικανοποιημένοι για το αποτέλεσμα που φέραμε.

XLIX. = Κύριαι Δόξαι XII
L. = Κύριαι Δόξαι VIII

LI/30. Η σάρκα ρέπει ιδιαίτερα προς τις ηδονές. Όταν όμως δεν καταλύεις τους νόμους, ούτε μετακινείς τα ήθη, εξαιτίας των σωματικών ηδονών, ούτε την σάρκα εξαντλείς, ούτε τα αναγκαία καταναλώνεις, να χρησιμοποιείς όπως θέλεις την δική σου προτίμηση, προς όφελος πρώτα των άλλων και αργότερα για τον εαυτό σου. Γιατί είναι αδύνατον το να μην κυριεύεσαι από αυτά τα αφροδίσια που ποτέ δεν ωφέλησαν, αρκετά θα ήταν να μην έβλαπταν. Γιατί εξαιτίας των αφροδίσιων επιθυμιών, ο νους σαλεύει και οπότε και δεν σκεφτόμαστε ορθολογικά και μέσα στα ανθρώπινα πλαίσια. Ο σαρκικός έρωτας τρελαίνει τον άνθρωπο.

LII/31. Η φιλία περιβάλει την οικουμένη κηρύσσοντας σε όλους εμάς να ξεσηκωνόμαστε για την μακαριότητα. Η φιλία είναι μία από τις πιο σημαντικές Ιδέες, η οποία όπως γνωρίζουμε όλοι σ' όλη την οικουμένη έχει την θέση που τις αξίζει. Η οποία είναι αιώνια και εξωθεί τους ανθρώπους στην μακαριότητα, όλοι οι άνθρωποι εξαιτίας της φιλίας είναι ευτυχισμένοι.

LIII. Κανέναν δεν πρέπει να φθονούμε γιατί οι μεν αγαθοί δεν είναι άξιοι φθόνου, αλλά παράδειγμα προς μίμησιν, οι δε πονηροί όσο περισσότερο ευτυχούν, τόσο περισσότερο βλάπτουν τους εαυτούς τους γιατί αρρωσταίνουν την ψυχή τους, με τις φαυλές και κάκιστες πράξεις τους.

LIV. Δεν πρέπει να προσποιείται κανείς ότι φιλοσοφεί αλλά πραγματικά να φιλοσοφεί, γιατί δεν έχουμε ανάγκη του να νομίζουμε ότι υγιαίνουμε αλλά του να υγιαίνουμε στ' αλήθεια. ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟ.

LV. Πρέπει να θεραπεύουμε τις συμφορές, με γνώμονα τις αναμνήσεις εκείνων που υπήρξαν και με την γνώση ότι είναι αδύνατον να σβηστεί μια πράξη που ήδη έχει γίνει. Είναι ανώφελο να έχει κανείς τύψεις για μια πράξη που φέρνει συμφορά οπότε και είναι κάκιστη που έχει τελεστή, γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω και να μην πραγματοποιήσει. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να προσπαθήσουμε να διορθώσουμε την κατάσταση και να μην την επαναλάβουμε στο μέλλον.

LVI-LVII. Ο σοφός δεν πονά περισσότερο όταν βασανίζεται ο ίδιος απ' ότι όταν βασανίζεται ο φίλος του, και μπορεί να πεθάνει γι' αυτόν γιατί αν τον χάσει, όλη του η ζωή γεμίζει απιστίαν και αποδιοργάνωσή. Η πραγματική φιλία μπορεί να φθάσει σε πολύ ακραία παραδείγματα, αν όντως είναι πραγματική. Όπως το παράδειγμα του Δάμωντος και του Φιντία, όπου ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Δάμων δέχτηκε να πάρει την θέση του φίλου του Δάμωνος, που ήταν Πυθαγόρειος φιλόσοφος ο οποίος έζησε και έδρασε στις Συρακούσες της Σικελίας. ΄Εζησε κατά τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ., όταν τύραννος των Συρακουσών υπήρξε ο Διονύσιος ο νεότερος. Ο τελευταίος θεώρησε τον Φιντία, τον καλύτερο φίλο του Δάμωνος, ύποπτο συνομωσίας εναντίον του και τον κατεδίκασε εις θάνατον. Ο Φιντίας παρεκάλεσε πριν την εκτέλεση της ποινής να επισκεφτεί την οικογένεια του για να διεκπεραιώσει τις οικογενειακές του υποχρεώσεις. Ο τύραννος Διονύσιος δίσταζε να του επιτρέψει να φύγει, φοβούμενος ότι εκείνος θα αποδράσει και δεν θα γυρίσει για να εκτελεστεί. Τότε επενέβει και έδωσε λύση ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Δάμων ο οποίος ετέθει ως εγγυητής και προθυμοποιήθηκε να πάρει την θέση του φίλου του, εντός ορισμένης προθεσμίας έως ότου να επιστρέψει εκείνος. Ακόμα έχουμε και την φιλία του Αχιλλέως και του Πατρόκλο.



"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Πέμ 31/01/2008 01:32

ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΕΙΣ
Συνημμένα
post-28-32373-____________.doc
(0 Bytes) Ἔχει μεταφορτωθεῖ 287 φορές
"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

Ἑπόμενο

Ἐπιστροφὴ στην Φιλοσοφία



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης

cron