Σελίδα 1 ἀπὸ 1

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ 07/02/2008 05:27
ἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Ο Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος υιός του Μέτωνα ήταν μία από τις πιο μυστηριώδεις προσωπικότητες της αρχαιότητος.Λίγα γνωρίζουμε για το βίο και το έργο του και ακόμη λιγότερα από αυτά είναι ακριβή και ανόθευτα από πληροφορίες μεταγενέστερων.
Ο Τίμαιος στο 9ο βιβλίο του λέγει ότι ο Εμπεδοκλής ήταν μαθητής του Πυθαγόρα (βλ. Διογένης Λαέρτης Βίοι Φιλοσόφων 8 51)
ενώ ο Αλκιδάμας αναφέρει στον "Φυσικό" του ότι ο Εμπεδοκλής ήταν μαθητής του Παρμενίδη μαζί με το Ζήνωνα τον Ελεάτη
(βλ. όπως ανωτέρω 8.57).
Ο Απολλόδωρος στα "Χρονικά" (βλ. ώς άνω 8.59) αναφέρει ότι ο Εμπεδοκλής έζησε 109 χρόνια.
Σχετικά με τον θάνατό του υπάρχουν δύο εκδοχές:
Ή ότι πέθανε σε ατύχημα πέφτωντας από μία άμαξα σε ηλικία 77 ετών (Διογ.Λαέρτ. 8 73) ή ότι σε ηλικία 56 ετών πήδηξε μέσα στο ηφαίστειο της Αίτνας και η λάβα πέταξε έξω το ένα χρυσό του σανδάλι.
Για το βίο του έχουν διασωθεί λίγες πληροφορίες οι οποίες περιβάλλονται από ένα πέπλο μυστηρίου.
Πολλά παράδοξα και θαυμαστά αποδίδονται στον αινιγματικό Εμπεδοκλή.Κυρίως όμως ότι απέπνεε μία θεϊκή μεγαλοπρέπεια.
Ο Διογένης Λαέρτης (8 59) αναφέρει ότι ο Σάτυρος έλεγε πώς ο Γοργίας ήταν παρών όταν ο Εμπεδοκλής έκανε πολλά "μαγικά" και "ακατανόητα",όπως και ότι γνώριζε πολλά για φάρμακα,βότανα και ιάσεις.
Ο Τίμαιος αναφέρει στο 18ο βιβλίο του (Διογ.Λαερτ. 8 60) ότι κάποτε που κινδύνευε η σοδειά από τα μελτέμια έβαλε να γδάρουν γαιδάρους και να τοποθετήσουν τα τομάρια τους στους λόφους.Όντως σταμάτησε την δύναμη του ανέμου και από τότε επονομάστηκε <<κωλυσανέμας>>.
Ο Ηρακλείδης αναφέρει (Διογ.Λαέρτ. 8 61) ότι συντήρησε άπνοο το σώμα μίας γυναίκας χωρίς σφυγμό για 30 ημέρες και τελικώς την επανέφερε στη ζωή.
Ο Αριστοτέλης αναφέρει (Διογ. Λαέρτ. 8 63) πως αν και είχε πολύ εξέχουσα κοινωνική θέση ήταν υπεράνω φιλοδοξίας και απέρριψε το βασιλικό αξίωμα.
Είχε δημοκρατικές πεποιθήσεις και κατέλυσε τη βουλή των χιλίων 3 χρόνια μετά την ίδρυσή της (Διογ. Λαέρτ. 8 66).
Λέγεται ότι είχε θεραπεύσει αρκετούς ετοιμοθάνατους ανθρώπους
μεταξύ των οποίων και κάποια Πάνθεια από τον Ακράγαντα.
Κάποτε στον ποταμό Σελινούντα έπεσε επιδημία λόγω του ελώδους και δύσοσμου νερού.Τότε ο Εμπεδοκλής έστρεψε προς τα εκεί τη ροή 2 γειτονικών ποταμών και με την ανάμειξη των ποταμών το νερό καθάρισε.Μετά από αυτό το περιστατικό λέγεται ότι πήδηξε μέσα στην Αίτνα (Διογ. Λαέρτ. 8 70)
αμισβητούν την εκδοχή αυτή του θανάτου του Εμπεδοκλή και υποστηρίζουν ότι χάθηκε κάπου στη πελοπόνησσο ή ότι έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε (Διογ. Λαέρτ. 75).
Υποστήριζε ότι υπάρχει κάποιο ήλιος "αληθής" και ότι ο ήλιος μας είναι κάτοπτρο κάποιου άλλου ήλιου (Αέτιος ΙΙ 20,13) και ότι ο ουρανός είναι κρυσταλλοειδής (Διογ. Λαέρτ. 8 77).
Λέγεται ότι λόγω των θαυμάτων του τον έλεγαν "αιθροβάτη" και "κυνηγό ανέμων" καθώς σταματούσε τους ανέμους,ενώ άλλες φορές προκαλλούσε τους ανέμους.Άλλες φορές απέτρεπε καταιγίδες κι άλλες φορές τις προκαλούσε (Πλούταρχος "Περί πολυπραγμ. 1 515 C).
Λέγεται ότι ταξίδεψαν με τον Πυθαγόρα πέρα από τον Πόντο και τις θάλασσες όπου και έμαθαν πολλά για την τέχνη που εξασκούσαν (Πλίνιος Ν.Η.ΧΧΧ 1,9).
Όταν κάποιος τράβηξε το ξίφος κατά του οικοδεσπότη του Εμπεδοκλή ,του Άγχιτου, ο Εμπεδοκλής έπαιξε μία μελωδία με τη λύρα του και τον ηρέμησε αποτρέποντας το φόνο (Ιάμβλιχος Βίοι Πυθαγορείων 113 Ε).
Ο Αριστοτέλης αναφέρει ότι ο Εμπεδοκλής πρώτος ανακάλυψε τη ρητορική (Σοφιστική Α1 57).
Όταν κάποτε ρωτήθηκε γιατί δεν μπορεί να βρεθεί κάποιος σοφός,εκείνος απάντησε ότι για να βρείς έναν σοφό πρέπει να είσαι ο ίδιος σοφός.
Ως αιτία του κόσμου θεωρούσε το ΕΝ και ώς αρχή τα 4 στοιχεία (ουσιαστικά 3 πυρ,ύδωρ,αήρ που συνθέτουν τη γή) και τις δύο ορμές (Φιλότις-Νείκος).Ως θεούς προσδιόριζε τα αρχέτυπα στοιχεία και ως εκφράσεις τους τις ιδιότητές τους.
Πίστευε ότι η Σελήνη λαμβάνει το φώς της από τον ήλιο και ότι ο ήλιος δεν είναι πύρ αλλά αντανάκλασση πυρός (Ευσέβιος Ευαγγελική Προπαρασκευή Ι 8 10).
Πίστευε ότι το σύμπαν όλο είναι γεμάτο δαίμονες και υποστήριζε την θεωρία της μετενσάρκωσης (Ιππόλυτος Αιρ.έλεγχος Ι 3).
Είπε ότι οι ψυχές αλλάζουν και παίρνουν μορφές έμβυων όντων.
Επίσης ανέπτυξε τη θεωρία του Σφαίρου:
<<Το ΕΝ είναι σφαιροειδές αιώνιο και ακίνητο,η αναγκαιότητα,
που δημιουργεί την ύλη από τα αρχέτυπα 4 στοιχεία,και μορφές της αναγκαιότητας η Φιλότις και το Νείκος.Τα στοιχεία είναι οι Θεοί και το μείγμα τους ο κόσμος.Ο Σφαίρος είναι μορφή του Ενός μέσα στο οποίο διαλύονται και συντίθονται όλα.Οι ψυχές είναι θεϊκές>> (Αέτιος Ι 7 28).


Ο κόσμος κατά τον Εμπεδοκλή είναι ένας αλλά όχι το πάν,καθώς
πέρα από αυτόν υπάρχει άμορφη ύλη.
Θεωρεί τα πάντα φθαρτά εκτός από τα αρχέτυπα στοιχεία και την Φιλότητα και το Νείκος και λέει ότι τα άστρα είναι πύρηνες σφαίρες οι οποίες αποβάλλουν τον αέρα και διατηρούν το πύρ (μεταστοιχείωση 4 ατόμων υδρογόνου σε 1 άτομο ηλίου σήμερα)
(Αριστοτέλης "Μετά τα Φυσικά" βιβλ. 4 1000Β 18).

Υποστηρίζει ότι το φώς είναι σώμα και κινείται (Αριστοτέλης "Περί Ψυχής" Βιβλ. 6 4 418Β 20,Φιλόπ. Εις τα περί ψυχής 344 34 Ε και Εμπεδοκλής απόσπασμα 57) γεγονός που αποδείχτηκε 20 αιώνες αργότερα επιστημονικά από τον Πλάνκ.

Καθόρισε τις τροπές του ήλιου (Αέτιος ΙΙ 8,2).

Ασχολήθηκε πολύ με τις τερατογενέσεις,τα φαινόμενα του γενετικού υλικού και τα φυσιογνωμικά που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά (βλ. Αριστοτέλης "Περί ζώων μορίων" και Αέτιος).

Ασχολήθηκε με το φαινόμενο των αισθήσεων και κυρίως της οράσεως και τις ακοής,όπως και με τη διάδωση του ήχου σε κύμματα (βλ. Θεόφραστος Αισθητικά 1-24).

Υποστήριζε ότι ο μαγνήτης έλκει το σίδηρο (ΑΛΕΞ.προβλήματα ΙΙ 23) και αναπτύσσει την θεωρία της ηλεκτρομαγνητικής επίδρασης.

Ο Αέτιος αναφέρει ότι ο Εμπεδοκλής ανέπτυξε τη θεωρία της αντανάκλασσης των κατόπτρων (βλ. ΑΕΤΙΟΣ 4 14 1) σε σχέση με τη δημιουργία ειδώλων και με την όραση.
Σχετικά αναφέρει και ο Αριστοτέλης στα Μικρά Φυσικά στο Πε΄ρι αισθήσεων 437Β όπως και στο "Περί ζώων γενέσεως" Ε1 779Ω 15.

Κατά τον Εμπεδοκλή το "ηγεμονικόν" βρίσκεται στη σύσταση του αίματος (Αέτιος IV,5 12).

Κριτήριο των πραγμάτων δεν είναι οι αισθήσεις αλλά ο ορθός λόγος που είναι θεικός και ανθρώπινος (Σέκτος Εμπειρίκος VII 122-124).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον περα από το "Περί Φύσεως" έχουν τα αποσπάσματα ή αποδιδώμενα χωρία σε θεωρίες του Εμπεδοκλή από τους "Καθαρμούς" που θεωρείται ότι ήταν σε επικό μοτίβο.

Ο Πορφύριος αναφέρει στο "Περί αποχής εμψύχων απόσπ. ΙΙ 20"
ότι κατά τα Κρητικά Μυστήρια δεν γίνονταν θυσίες Ταύρων και δεν βάφονταν οι βωμοί με αίμα.

<<Το θείο δεν μπορούμε να το φέρουμε για να το δουν οι άνθρωποι,και να το ψιλαφήσουν,μονάχα με το νού μπορούν να φτάσουν στην πειθώ>> (απόσπασμ. 133).

Πίστευε στον κόσμο που κυβερνάται από το Νείκος και σε έναν άλλο που κυβερνάται από Φιλότητα (Ιππόλυτος Αιρ.ελέγχ. VII 31).

Του αποδίδεται η φράση <<Η ΕΛΛΑΣ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ>> (απόσπασμα 142).

Τιμούσε ιδιαίτερα την Θεά Αφροδίτη την οποία αποκαλούσε "Ζωοδότρα" και "Ζωοδόχο" όπως και την μυστηριακή θεότητα Νήστη.

To βασικότερο στοιχείο στην φιλοσοφία του Εμπεδοκλή,ο οποίος έγραφε σε ποιητικό στίχο,είναι η σχέση της Φιλότητας και του Νείκους οι οποίες είναι δύο αντίθετες δυνάμεις που συναρμόζουν και διασπάν τα στοιχεία.
Τα στοιχεία είναι το πύρ,το ύδωρ,ο αήρ και η γή.Για τον Εμπεδοκλή τα στοιχεία συνδέονται άμεσα με τους θεούς.Αναφέρει (Διογέν.Λαέρτης Βίοι Φιλοσ. βιβλ. 8 1. 76)
ότι ως Ζεύς τον βρότειον δηλαδή τον θνητό,
εκείνον που φθείρεται και προφανώς αναφέρεται στον ήλιο.
Ως Δία αναφέρει το πύρ,ώς Αϊδωνέα τον αέρα.
Ο Αϊδωνεύς σχετίζεται τόσο με τον Άϊδη τον οποίο ετυμολογεί ο Πλάτων στον "Κρατύλο" 404 και τον οποίο και συνδέει ο Πλούταρχος με τον Απόλλωνα στο "Περί του Ε του εν Δελφοίς" 21.Σαν ύδωρ προσδιορίζει την Νήστη η οποία ίσως να σχετίζεται με την ζωή και την ουράνια Αφροδίτη.
Ο ήλιος αναφέρει ότι είναι μία μεγάλη συγκέντρωση πυρός
και ότι ο ουρανός είναι κρυσταλοειδής (βλ. Διογ.Λαέρτ. βιβλ. 8 77).
Η ψυχή περιβάλλεται κάθε είδους μορφή όπως ακόμη και εκείνες των ζώων ή των φυτών.
Ο Ιάμβλιχος όπως και άλλοι αρχαιότεροι πυθαγόρειοι (βλ. Ιάμβλιχος "Βίος Πυθαγορείων" 135) αναφέρει ότι του αποδίδονταν το όνομα "αιθροβάτης" και "καθαρτής" και "αλεξανέμας" για τα θαυμαστά που είχε κάνει.
Ουσιαστικά παρατηρούσε την πορεία του ανέμου και ανάλογα μπορούσε με ειδικές μελέτες ή κατασκευές να αλλάξει ή να μειώσει την έντασή του.
Ο Πλίνιος (Ν.Η. ΧΧΧ 1,9) αναφέρει ότι τόσο ο Πλάτων όσο και ο Εμπεδοκλής και ο Πυθαγόρας ταξίδεψαν πέρα από τις θάλασσες και έμαθαν αρκετά μυστικά.
Ο Αριστοτέλης στο "περί ποιητικής" αναφέρει ότι ο Εμπεδοκλής ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε την ρητορική και η ποίησή του διαφοροποιείται από του Ομήρου λόγω της φιλοσοφικής του διάστασης.
Σύμφωνα με τον Μένανδρο (Ι 2,2) ο Εμπεδοκλής αναλύοντας τον ύμνο του Απόλλωνα διατύπωσε ότι τα 4 στοιχεία και οι θεοί είναι εκφάνσεις και εκφράσεις του ήλιου.Δηλαδή ο Απόλλων είναι ο ήλιος ώς φώς,ο Ζεύς είναι η θερμότητα,η Ήρα ο αέρας.
Τα 4 στοιχεία συνθέτωνται από την Φιλότητα και δημιουργούν τον σφαίρο.Κάποτε ήταν όλα Έν και χάριν του Νείκους διασπάστηκαν για να συννενωθούν.
Ο Πλάτων στον "Σοφιστή" 242 C αναφέρει ότι οι φιλόσοφοι της εποχής των προσωκρατικών αντιμαχούσαν για το αν το όν είναι έν ή τρία ή δύο,ή συγκρουόμενα κτλ.Ο Ελεατικός κύκλος όμως και κυρίως ο Ξενοφάνης υποστήριξε ότι τα πάντα είναι Έν.
Οι σικελλικές και ιωνικές μούσες όμως (Εμπεδοκλής και Ηράκλειτος) διατύπωσαν ότι το όν είναι έν και πολλά που χωρίζονται από το Νείκος και ενώνονται χάριν της Αφροδίτης.
Αναφέρει ότι ο Ήλιος είναι αντανάκλασση του πυρός στο ύδωρ.
Αυτό το στοιχείο είναι πολύ σημαντικό προκειμένου να κατανοήσουμε την δομή και φύση του κόσμου σε σχέση με τον κρυστάλλινο ουρανό και τον σφαίρο.
Η θεωρία του σφαίρου (βλ. Αέτιος Ι 7,28) αναφέρει ότι το Έν είναι αϊδιο,σφαιροειδές και ακίνητο.Είναι η ανάγκη,η ύλη,το νείκος (φθορά) και η φιλότητα (έρως).Οι θεοί είναι τα στοιχεία και το μείγμα τους ο κόσμος.Τα στοιχεία συνθέτουν τον κόσμο και διαλύονται στον Σφαίρο ο οποίος είναι μορφή του ενός.
Έτσι το όλον μεταβάλλεται αλλά δεν διαλύεται.
Υποστηρίζει ότι τα πάντα είναι διπλά καθώς την ίδια στιγμή μετέχουν στην φιλότητα και το νείκος,στη ζωή και το θάνατο θα λέγαμε.Όταν επικρατεί η φιλότητα συνίσταται ο Σφαίρος ο οποίος όπως είπαμε είναι αντανάκλασση του ενός και ουσία του κόσμου.
Αναφέρεται δηλ. σε κάποιου είδους ουσία-σύνθεση στοιχείων
η οποία υπάρχει και δεν υπάρχει.
Ο Αριστοτέλης αναφέρει ("Περί γενέσεως και φθοράς" Β7 334Α 26) ότι ο Εμπεδοκλής έλεγε ότι όπως ο τείχος συνθέτεται από πλίνθους,έτσι και το μείγμα του κόσμου αποτελείται από μικρότερα σωματίδια τα οποία κατά την μείξη των στοιχείων τοποθετήθηκαν το ένα δίπλα στο άλλο.Η φθορά λοιπόν δεν είναι κάτι άλλο από την μεταβολή των στοιχείων και των σωματιδίων.
Ο Πλούταρχος στην "περί της εν Τίμαιω ψυχογονίας" 27 2 1026Β
αναφέρει ότι η ειμαρμένη κατά τον Εμπεδοκλή είναι η ανάγκη δηλαδή η φιλότητα και το νείκος μαζί.
Η μεταβολή του ενός και των πολλών γίνεται κατά τον Εμπεδοκλή περιοδικά κι όχι άπαξ όπως υποστήριξε ο Αναξαγόρας
(βλ. Αριστοτέλης "Φυσικά" Α 4 187Α 20).
Ο κόσμος είναι ένας αλλά δεν είναι το πάν (Αέτιος Ι 5,2) παρά μόνον ένα μικρό μέρος του παντός,καθώς το υπόλοιπο είναι αργή ύλη.Ο αργός στην αρχαία ελληνική εσήμαινε το γρήγορο εξ ου και η Αργώ.
Οι οπαδοί του Εμπεδοκλή υποστήριξαν (βλ. Πλάτων "Νόμοι" Χ 889Β) υποστήριξαν ότι η τα στοιχεία υπάρχουν και συνθέτουν τον σφαίρο τυχαία χωρίς την μεσολάβηση κάποιου νού,αλλά από την φύση.
Ο Εμπεδοκλής αναφέρει ότι πρώτος ξεχώρισε ο αιθέρας,μετά το πύρ,μετά η γή (ύλη) η οποία περιφερόταν έντονα και από την ορμή της περιστρφής ανάβλυσε το ύδωρ από την αναθυμίαση του οποίου αναδύθηκε ο αέρας δημιουργώντας τον ουρανό από τον αιθέρα,τον ήλιο από το πύρ και τα υπόλοιπα σώματα από την σύνθεση των υπόλοιπων στοιχείων και κυρίως του ύδατος.
Προσδιόρισε τους τροπικούς. (Αέτιος 1,4)
Η ακολουθία είναι αέναη όπου αφού καταστρέφεται ο κόσμος της έριδας δημιουργείται ο σφαίρος θεωρόντας τα πάντα φθαρτά εκτός από τα ίδια τα στοιχεία.
Τα άστρα είναι πύρινα αποτελούμενα από το πυρώδες στοιχείο το οποίο περιείχε μέσα του ο αέρας και απέβαλε μετά τον πρώτο διαχωρισμό,μοιάζουν με αναθυμιάσεις και είναι δεμένα στον κρυσταλλοειδή ουρανό.
Υποστήριξε την ύπαρξη δύο ήλιων (βλ. Αέτιος ΙΙ 20,13) ενός αρχέτυπου που αντανακλάται σαν σε δύο κάτοπτρα των δύο ημισφαιρίων του ουρανού και ενός φαινομενικού ο οποίος είναι αντανάκλασση στον ουρανό και αντανακλάται εξ αιτίας της κυκλικής κίνησης της γής στον κρυσταλοειδή ήλιο δημιουργώντας διά της αντανάκλασσης του πυρός που υπάρχει γύρω από τη γή τα άστρα.
Ο Αριστοτέλης στο "Περί Ψυχής" {Β.6 418Β 20} αναφέρει ότι ο Εμπεδοκλής είπε ότι το φώς μετακινείται και φτάνει από την ανατολή προς τη δύση και αντανακλάται μεταξύ γής και αέρα (ατμόσφαιρας) δίχως να παίρνουμε είδηση την κίνησή του.
Έτσι φτάνει στη γή πρίν φτάσει στην όρασή μας.Το φώς για τον Εμπεδοκλή ήταν σώμα που απορρέει από το σώμα που φωτίζει αλλά μας διαφεύγει λόγω της ταχύτητάς του.
Ο Εμπεδοκλής υποστήριξε ότι εξαιτίας της ορμής του ήλιου (κάτι σαν την αναστροφή των ηλιακών πόλων και των ηλιακών κηλίδων) ο βορράς υψώθηκε και ο νότος ταπεινώθηκε (μετατόπιση μαγνητικού πεδίου της γής) κάνοντας τον άξονα να επικλιθεί (απόκλιση) στις άρκτους.(Αέτιος ΙΙ 8,2).
Όταν η σελήνη περνά μπροστά από τον ήλιο προκαλείται έκλειψη (Αέτιος ΙΙ 24,7).
Συμφώνησε με τον Θαλή ότι η σελήνη φωτίζεται από τον ήλιο και αντανακλά το φώς του (Αέτιος ΙΙ 28).
Μέσα στα νέφη (νεφελώματα ή σύννεφα) υπάρχει πύρ (ενέργεια) που οφείλεται στον εγκλωβισμό των ακτίνων του ήλιου σε αυτά (ιονόσφαιρα).{Αριστοτέλης "Μετεωρολογικά" 369Β 12}.
Ασχολήθηκε επίσης με την ανθρώπινη ανατομία και φυσιολογία όπως και την γεννητική.
Πέρα από αυτά τα οποία αποτελούν επί της ουσίας το ποιήμα "Περί Φύσεως" 5.000 στίχων,σύγγραψε και το "Περί Καθαρμών" στο οποίο ασχολήθηκε με τα μυστήρια και τον εξαγνισμό του ανθρώπου.


Μέσα από τις θεωρίες του Σφαίρου του Εμπεδοκλή και του Τόνου του Κλεομήδη και των Στωικών γενικότερα,κωδικοποιείται η Εικόνα ενός εννιαίου κοσμικού Συστήματος και Συμπαντικού Άβακα που αναδομεί και αποδομεί Ιδέες ενός-πολλαπλού Λόγου σε μορφές και είδη ύλης,δηλαδή σαρκός.
Εντός της νοήσεως του νοήμοντος όντος και συμπαντικού οργανισμού υπάρχει το αρχέτυπο πύρ ως σημείο μέθεξις ανιόντων κατιόντων και ως πεδίο κατάλυσης και λίκνησης,το οποίο σχηματίζει κύκλο καθώς <<ματαβάλλον αναπαύεται>> σύμφωνα και με την ορολογία του Ηρακλείτου.
Σχετικά με την ύπαρξη του Αληθούς Ηλίου μας αναφέρει ο Εμπεδοκλής (ΑΕΤΙΟΣ ΙΙ,20,13):
<<Υπάρχουν δύο ήλιοι.ο ένας είναι ο αρχέτυπος πύρ αείζωον όν των δύο ημισφαιρίων.Ο άλλος είναι αντανάκλασσή του ό οποίος φαίνεται στη γή από την αντανάκλασή του στον κρυσταλλοειδή ήλιο>>.
Πύκνωση-αποπύκνωση και αρχέτυπα στοιχεία.
Φιλότις-Έρως: νοσταλγία της πολλαπλότητας των μερών του Όλου προς το ΕΝ.
Νείκος-Έρις: πτώση της μονάδος από την ακεραιότητα προς την δημιουργία των μερών του Όλου όπως πολύ σωστά περιγράφει και ο Αναξαγόρας.




Τέλος,κάποιες "αυθαίρετες προσωπικές φιλοσοφικές θέσεις επιρρεασμένες και απορρέουσες από την φιλοσοφία του Εμπεδοκλή:



Η σύνθεσις των 2 ορμών μετέχει και μετέχεται σε ένα σύστημα ισορροπίας (Δελφύξ-Κνώδαλο) τον ΣΦΑΙΡΟ από την Αδράστεια της οποία ο Πλούταρχος ,ο Αριστοτέλης,οι Στωικοί και πρώτος ο Εμπεδοκλής προσδιόρισαν ως ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ η οποία συγκρατεί τον Σφαίρο μέσω του Τόνου (παλμική κίνηση) εκ της πηγαίας Αδράστειας του Συμπαντικού Οργανισμού προς Αρμονία και Κάλος ώς απορρέουσα πρωταρχική ιδιότητα του Πλατωνικού Αγαθού Ενός.



Κύκλος
Αείζωον Πύρ
Μεταβάλλον αναπαύεσθαι
Αρμονία-Κάλος
Ζυγός-Ισορροποία
Δόμηση-Αποδόμηση
Ζεύς-Δίας


1 (ΕΝ) <-> 1 (ΜΟΝΑΣ)
1 (ΜΟΝΑΣ) <-> 2 (ΟΡΜΗ : +ΦΙΛΟΤΙΣ 0 -ΝΕΙΚΟΣ)
4 (ΣΤΟΙΧΕΙΑ)
ΕΙΝΑΙ - ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ - ΜΗ ΕΙΝΑΙ




Τέλος ο Πλούταρχος αναφέρει στο "Περί του Σωκράτους Δαιμόνιον" 591Β:
<<4 οι αρχές των πάντων.
1)της Ζωής
2)της Κίνησης
3)της Γενέσεως
4)της Φθοράς.




ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ 07/02/2008 05:28
ἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Εμπεδοκλής

Περί Φύσεως αποσπάσματα.

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ 07/02/2008 05:32
ἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Εμπεδοκλής.

Καθαρμοί.

ΔημοσίευσηΔημοσιεύτηκε: Πέμ 07/02/2008 05:34
ἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Βιογραφικά στοιχεία περί του Εμπεδοκλέους
από τους βίους φιλοσόφων του Διογένη του Λαέρτη.