Περί θεωρίας μετεώρων και πολικών αντιθέτων

Περί θεωρίας μετεώρων και πολικών αντιθέτων

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Τρί 01/04/2008 13:18

H παρούσα εργασία έχει ως θέμα την μετάβαση από το ενδυνάμει στο ενεργεία των δυνατοτήτων του ανθρώπου.Στην ουσία η παρούσα εργασία είναι μερικές σκόρπιες σκέψεις σε διάφορα επίπεδα όσον αφορά την νοητική μετάβαση.



Με αφετηρία το αξίωμα του Αριστοτέλους ότι
«Τη τού μέσου θέση γνωριούμεν το σχήμα» (Αριστοτέλης,Όργανον Αναλυτικά Πρότερα 47 Β 13),
κατανοούμε ότι το μέσον είναι οριζόμενον σημείο εν τόπω το αντίπολο του οποίου προσδιορίζει την αυτή ενεργεία μετάβαση του όντος από το σημείο Α στο σημείο Α’. Η μετάβαση αφορά ευθεία ή κυκλική κίνηση ή μετάβαση δίχως κίνηση.Είναι σαφές λοιπόν ότι η μετατροπή μέρους της μάζας του σώματος σε ενέργεια συνεπάγεται την αυτή μετάβαση του όντος από το οριζόμενο σημείο στο ενδυνάμει έτερο ως ενεργεία μετάβαση του αυτού όντος.Στέρηση μάζας αύξηση ταχύτητας γάρ εστί.Μέσο η ενέργεια.
Η αυτή έλξη της μάζας προς μέρος μάζας είναι ανάλογη της μερικής έλξης που ασκεί η μικρότερη μάζα προς την μεγαλύτερη.Η σχέση είναι ανάλογη της επίδρασης που ασκεί το ήλεκτρον και ο μαγνήτης στον σίδηρο ελκτικά ή απωθητικά.Η αύξηση της ενέργειας συνεπάγεται αύξηση της επίδρασης.Μεγάλη ένταση συνεπάγεται διέγερση σώματος και ακραία ακαριαία ένταση συνεπάγεται ιονισμό κατά τρόπο ανάλογο των ηλεκτρονίων.Το δε σχήμα όχημα εστί. Μάζα ενέργεια πηλίκου του τετραγώνου του φωτός εστί.Παν γαρ σώμα ενέργεια εστί.Ομοίως και ο μαγνήτης.Το τελειότερο των σχημάτων ο κύκλος εστί και τελειώτερο των σωμάτων η σφαίρα.Μέσο αυτών ο εν κινήσει δίσκος.
Η επίδραση της σφαίρας προς τον κύκλο είναι ανάλογη του κύβου προς το εμβαδό κατά τρόπο ανάλογο της αναλογίας του όγκου προς το εμβαδόν.
Η αύξηση δονητικών ή παλμικών συχνοτήτων του σώματος Α προς το επίπεδο της διαστάσεώς του συνεπάγεται ιονισμό του αυτού όντος από το αρχικό του σημείο και όπως φαίνεται αυτόματη μετάβαση του αυτού όντος στο σημείο Α’ αν και εφόσον η έλξη που δέχεται από το επίπεδό του είναι αντιστρόφως ανάλογη της απώθησης που προκαλεί το ίδιο στη μάζα του αντίθετα προς το επίπεδό του.Η σχέση αυτή αποτελεί μετάβαση της μάζας από το σημείο Α στο σημείο Α’ σε πρώτο στάδιο ευθείας κινήσεως και σε δεύτερο στάδιο κυκλικής ή ευθείας κατά τρόπο ορεκτό ή ορθότερα βουλητικό.
Έστω ότι έχουμε μία μάζα σφαιρικής μορφής η οποία για κάποιο λόγο ασκεί απωθητική έλξη προς την μάζα πάνω στην οποία βρίσκεται και η οποία είναι διπλάσια της βαρυτικής έλξεως που δέχεται από την μάζα που την συγκρατεί.Είναι σαφές λοιπόν ότι το αποτέλεσμα θα είναι η μεταφορά του σώματος από ένα σημείο προς ένα έτερο.Η δε ηλεκτρομαγνητική δύναμη δύναται να υπερισχύσει της βαρυτικής έλξης και η ταχύτητα της κβαντικής δύναμης υπερβαίνει τα όρια της ηλεκτρομαγνητικής.Το δε φώς ήχος και εικόνα εστί όπερ και σημαίνει κύμα και σώμα εν τω αυτώ όν.


Η δε συνεχής περιστρεφόμενη κίνηση του σώματος πέριξ του άξονός του
εξουδετερώνει κατά τρόπο συμβεβηκόν την ελκτική επίδραση της μάζας προς το μέρος της μάζας και η απτόμενη ευθεία ή κάθετη αντανακλόμενη εκπομπή ενέργειας της μερικής μάζας προς την αυτή ολική συνεπάγεται μετάβαση της μερικής μάζας από το αρχικό της σημείο της ως προς την σχέση της με τον τόπο και όγκο της ολικής μάζας.Ξεκινήσαμε από το αρχικό σημείο ότι η κίνηση αφορά την μετάβαση ενός όντος από το σημείο Α στο σημείο Α’ δια της ενεργεία μετατροπής μέρους της μάζας σε κινητική ενέργεια και σε σχέση με τις ελκτικές αλληλεπιδράσεις των δύο μερών μεταξύ τους αλλά και σε συνάρτηση με τον όγκο ολικής μάζας με μέσο επίδρασης την ενέργειας του κύματος και του σώματος του φωτός.
Αυτό σημαίνει ότι «ο γάρ εις το εγγυτάτω θείς πάντα τα επάνω είρηκεν,επειδή πάντα τα επάνω γένη των υποκάτω κατηγορείται» (Αριστοτέλης ,Όργανον Τοπικά 143 Α 20).
Όσο ανερχόμαστε επομένως τόσο λεπτότερη είναι η ουσία τινός όντος κατά το μέτρο της αναλογίας των νοητών ειδών και της καθ’αυτής υπάρξεώς τους προς τα αισθητά.Η κίνηση επομένως αποτελεί χαρακτηριστικό του αστρικού γίγνεσθαι και η μετάβαση αποτελεί χαρακτηριστικό του αιθερικού πεδίου.
Η κίνηση συνεπάγεται την μετάβαση αλλά η μετάβαση δεν προυποθέτει κίνηση.Η αυτή διαφορά είναι σαφής εις τους διακρίνοντες το διάστημα από το υπερδιάστημα και το πάν από τον συν των πάν (σύμπαν).

Επομένως καταλήγουμε στο τρίτο μέρος της εξισώσεώς μας,όπερ και σημαίνει ότι[b] «Εί κατά μεταφορά είρηκεν οίον την γήν τιθήνην ή την σωφροσύνην συμφωνίαν.Πάν γάρ ασαφές το κατά μεταφοράν λεγόμενον (Αριστοτέλης "Όργανον-Τοπικά 139Β 32").[/b]
Είναι σαφές ότι αναφερόμαστε μεταφορικά και ταυτόσημα και κυριολεκτικά σε διαφορετικό επίπεδο φρονήσεως νοώντες την φρόνηση κατά την αριστοτελική ορολογία ως ενατένιση και κατανόηση των όντων εις βάθος σε διαφορετική ταχύτητα μεταξύ ημών,μεταξύ αυτών και μεταξύ ημών και αυτών και σε συνάρτηση με την εντελέχεια όπερ και σημαίνει μετάβαση από το ενδυνάμει στο ενεργεία –εν τέλος έχον ή εντελώς έχον- του κάθε όντος και όλων μαζί.Η γή και η κατά μεταφοράν προσδίδουν πέραν του κυριολεκτικού σαφούς το μεταφορικό ασαφές της υποθέσεώς μας.Υπενθυμίζουμε ότι κατά τον «Τίμαιο» του Πλάτωνος το τελειότερον των σχημάτων η σφαίρα εστί η τομή ή μέσον της οποίας ο κύκλος εστί και η αύξηση ή μείωση του όγκου της δίσκο προσδίδει.



Παράδειγμα στα παραπάνω ώστε να γίνουν σαφή στο βαθμό που αυτό είναι δυνατό και θεμιτό αποτελεί η παρακάτω πειραματική θέση η οποία αποδεικνύει την υπόθεσή μας.
Έστω ότι έχουμε μία επιφάνεια επί της οποίας ίσταται ένα γυάλινο αντικείμενο μικρότερου όγκου της εφαπτόμενης επιφάνειας.
Η αύξηση του ήχου θα αρχίσει διά της δονήσεως να πάλλει το αντικείμενο ενώ η πέραν των ορίων αντοχής του αντικειμένου εκπομπή ήχου θα προκαλέσει τον διαμελισμό του.
Αν στην θέση του γυάλινου αντικειμένου τοποθετούσαμε ένα μεταλλικό αντικείμενο με ενσωματομένο πάνω στην κάτοψή του ένα όργανο εκπομπής υπερήχων ώστε να μετέχει και να μετέχεται μεταξύ των δύο εφαπτομένων επιφανειών,τότε αυξάνοντας την ένταση των παλλόμενων δονητικών κυμάτων θα προκαλούσαμε την στιγμιαία ανύψωσή του.
Όπως γνωρίζουμε διά των φυσικών επιστημών,το φώς είναι σωματιδιακής φύσεως αλλά συμπεριφέρεται (και) ως κύμα.

Ολοκληρώνουμε την παρούσα έρευνα με την δημιουργία ενός μαθηματικού τύπου ο οποίος αποτυπώνει την βάση της παραπάνω υπόθεσης.

P = B x G / C x 1/2 U

Όπου P = 1 και σημαίνει την μαγνητική κίνηση
C = η ταχύτητα του φωτός
U = η ελκτική αλληλεπίδραση ήλιου και γής
G = η παγκόσμια σταθερά βαρύτητας
Β = για προσωπικούς λόγους παραμένει ασαφές.

Σε σχέση πάντα με τον λόγο ορθής γωνίας προς το άθροισμα των μοιρών ενός τριγώνου (1/2).





ΥΓ: Η παρούσα εργασία εμπεριέχει σκοπίμως κάποια λάθη σαν εξίσωση που έχουν τοποθετηθεί αντίστροφα οι συντελεστές της και περιέχει έναν άγνωστο.
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α

Περί θεωρίας μετεώρων και πολικών αντιθέτων

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Τρί 01/04/2008 13:26

ΜΕΡΟΣ Β':

Σχηματική απεικόνηση της παραπάνω υποθέσεως σε εικόνα.
Συνημμένα
μερος γ'.doc
(678.5 KiB) Ἔχει μεταφορτωθεῖ 222 φορές
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α


Ἐπιστροφὴ στην Φιλοσοφία



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης

cron