ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, AΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, AΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

Δημοσίευσηἀπό πρώην μέλος » Πέμ 22/04/2010 06:34

Καθώς στον γνωστό ελληνικό μύθο, ο Σίσυφος κινείται ανηφορικά στην πλαγιά του λόφου, σπρώχνοντας τον βράχο προς την κορυφή, πραγματοποιεί βήματα προς την Ελευθερία.

Ανεβαίνοντας σε ένα οποιοδήποτε ύψος, φθάνει σε κάποιο βαθμό ελευθερώσεως.

Αν έφθανε στην κορυφή, θα είχε φθάσει στην απόλυτη Ελευθερία, αυτό όμως δεν συμβαίνει ποτέ-- αντίθετα, ο βράχος κάποτε του ξεφεύγει και κατρακυλά στην κατηφόρα της πλαγιάς.

Το σημείο όπου αρχίζει η κίνηση προς την Ελευθερία είναι απροσδιόριστο, χάνεται μέσα στα ανεξερεύνητα βάθη της αρχής του Όντος. Αρχή Ελευθερίας δεν μπορεί να είναι η "γέννηση" ή η "γένεση" του ατόμου ή του κόσμου. Η "γέννηση" προϋποθέτει "σύλληψη" και "κύηση", παράγοντες που αν και είναι "προγενετικοί", καθορίζουν αυστηρά την πορεία του γεννωμένου. Η σχέση του αιτίου και του αιτιατού δεν έχει αρχή και τέλος. Το χρονικό και χωρικό σημείο πριν από το οποίο δεν υπάρχει κίνηση προς την Ελευθερία δεν είναι αντιληπτό, όπως στα Μαθηματικά δεν είναι αντιληπτή, και είναι συμβατική και αυθαίρετη --και γιαυτό δεν μπορεί να ορισθεί-- η έννοια του "σημείου".

Καθώς και το σημείο , μετά το οποίο υπάρχει η απόλυτη Ελευθερία -ηκορυφή του βουνού- δεν είναι αντιληπτό ο Σίσυφος δεν ανέβηκε ποτέ (είναι σημείο- χίμαιρα), που το κυνηγά αιώνια χωρίς να μπορεί να το πιάσει. Το τέλος της κινήσεως προς την Ελευθερία δεν μπορεί να ορισθεί, όπως δεν ορίζεται στα Μαθηματικά -είναι συμβατική και αυθαίρετη- η έννοια του "απείρου".

Η Ελευθερία δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, Ελευθερία είναι ο ίδιος ο Θεός.

Δεν μπορεί να διατυπωθεί ορισμός της Ελευθερίας και όσοι το κάνουν ξεκινούν από ανθρωποκεντρική- "Σισυφοκεντρική" αφετηρία αφήνοντας έξω τον ορισμό, του τι δεν είναι Ελευθερία (επίσης δεν μπορεί να οριστεί), αφήνοντας έτσι έξω ένα μέρος του Όντος, μέρος που βρίσκεται φυσικά έξω από τον Σίσυφο. Φανταστικά ο Σίσυφος θα μπορούσε να επιλέξει την αρχή και το τέλος της κινήσεως του, θα μπορούσε δηλαδή να γίνει απολύτως μη ελεύθερος ή απολύτως ελεύθερος, αυτό βέβαια αν πορεύονταν σε μία πεδιάδα μόνος του, όχι στην ανηφοριά του λόφου και χωρίς τον βράχο που σπρώχνει. Αυτό θα συνέβαινε αν ήταν άναρχος, αν δεν ήταν δημιούργημα της Ελευθερίας, αλλά δημιουργός του εαυτού του- πράγμα αδύνατον. Έτσι Σίσυφος και βράχος με το κοινό ανέβασμα τους στην πλαγιά καθορίζουν το υψηλότερο σημείο που θα φθάσει η κίνηση προς την Ελευθερία. Μόνος του ο Σίσυφος δεν φθάνει πουθενά.

To τρίπτυχο λόφος - Σίσυφος - βράχος, απόλυτα αξεχώριστο, αντικατοπτρίζει την αναγκαστική συνύπαρξη του ανθρώπου με το περιβάλλον του και το εκτός εαυτού Όν, την Τύχη και την Αναγκαιότητα. Δεν υπάρχει περίπτωση απομονώσεως του ανθρώπου, καταργήσεως του "εξωανθρώπινου". Ο άνθρωπος και το εξωανθρώπινο υποχρεωτικά "αντιμάχονται", "ερίζουν", αλλά και συμπορεύονται ζευγαρωτά, αρμονικά και ανηφορικά, αφού η ουσία της υπάρξεως του Σισύφου τοποθετείται ακριβώς στην ικανότητα του να ωθεί, πολύ ή λίγο τον βράχο στην ανηφόρα και όχι στην εγκατάληψη του λόφου, κάτι που δεν θα είχε και κανένα νόημα γιατί θα του αφαιρούσε την δυνατότητα να κινήθεί προς τα επάνω. Και αυτή η δυνατότητα, σαν πολυπόθητο αίτημα ζωής, είναι αυτή η απελευθέρωση, οιουδήποτε βαθμού, που επιδιώκει κάποιος ως άτομο, ως ανθρωπότητα, ως σύνολο.

Σύμφωνα με τον Ηράκλειτο, η θέωση, είναι ακριβώς η συνισταμένη της αντιμαχίας, της "Έριδος" δηλαδή για τον Σίσυφο μεταξύ του βάρους του βράχου και της δύναμης που καταβάλει ο ανθρωπος για να τον προωθήσει.

Γέννημα των δύο αυτών αντίθετων δυνάμεων, της Ελευθερίας και της Αναγκαιότητας, η ελευθέρωση είναι η εναρμόνιση μεταξύ τους, η αφομοίωση, η ταύτηση, η ενοποίηση τους ("Πάντα κατ'έριν γίγνεται, το αντίξουν συμφέρον, και εκ των διαφερότων η κάλλιστη αρμονία" κατά τον Ηράκλειτο), όπως η συνισταμένη της ηλιακής έλξεως και της γήινης έλξεως, είναι ήρεμη, αδιατάρακτη, αρμονική και αιώνια. Αν η Γη απαλλάσονταν από την ηλιακή έλξη θα "έχανε" τον δρόμο της, θα χάνονταν και θα αυτοκαταστρέφονταν μέσα στο Σύμπαν. Έτσι και ο Σίσυφος αν σταματούσε την ώθηση του βράχου στην ανηφοριά του λόφου, θα του ξέφευγε ο βράχος, θα κατΔ. ρακυλούσε και θα πλάκωνε και τον ίδιο.

Αυτή η συνύπαρξη, του Σίσυφου με τον βράχο, είναι η λειτουργία του Λόγου, του Κοσμογονικού Νόμου, είναι η έκφραση της αρχής που ενώνει και συντηρεί τον Κόσμο. Η απόπειρα εγκαταλήψεως του βράχου αποτελεί παραβίαση του Νόμου και συνεπάγεται την επέμβαση της Δίκης και την καταστροφή του παραβάτη.

Ο βαθμός ελευθερώσεως, θεώσεως του ανθρώπου, δηλαδή Το "διάστημα της τροχιάς του Σισύφου στην πλαγιά", είναι απεριόριστος, άπειρος.
Η συμμόρφωση στόν Κοσμογονικό Νόμο ("Ο λαός πρέπει να πολεμά για τον (Κοσμογονικό) Νόμο, όπως πολεμά για να υπερασπίσει τα τείχη"Ηράκλειτος), αν δεν φέρει την απόλυτη Ελευθερία μπορεί να οδηγήση τον άνθρωπο σε επίπεδα γιγαντιαίας φυσικής και πνευματικής ανόδου;
η ιστορία βρίθει από παραδείγματα ατόμων και Εθνών που ανυψώθηκαν σε αυτή την κατάσταση, όπως βρίθει και από παραδείγματα αυτοκαταστρεφόμενων ατόμων και Εθνών που παρέβηκαν τον Κοσμογονικό Νόμο με αποτέλεσμα ο "βράχος" να πέσει και να τα πλακώσει.

Η σημερινή εποχή της παρακμής χαρακτηρίζεται ακριβώς από την παράβαση του Κοσμογονικού Νόμου, την ανατροπή του, μέσω του μοχλού της Λογοκρατίας και τεχνοκρατίας..


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
πρώην μέλος
 

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, AΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

Δημοσίευσηἀπό ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ » Τετ 05/05/2010 01:37

Χαίρε...
Πολύ όμορφη η σκέψη σου για τον Σίσυφο και την προσπάθειά του...
Το ''σύστημα'' Σίσυφος-Βράχος σε σχέση με την Ελευθερία-θέωση του ανθρώπου δεν με αφήνει αδιάφορο δεδομένου της ''αμαρτίας'' του Σίσυφου και την τιμωρία του, σε παραλληλισμό με το ΄΄αμάρτημα'' του ανθρώπου και την γήινη ''τιμωρία'' του.
Θα ήθελα όμως να παραθέσω άλλη μια Ερμη-νεία για τη λέξη Ελευθερία..
Αν δεχθούμε ότι Ελευθερια= έλευσις του Θέρους, τότε βρίσκουμε ένα αχνό ίχνος της έννοιάς της...Το Θέρος είναι η εποχή όπου κόβεται,αποχωρίζεται ,θερίζεται το στάχυ απο τη Γη...είναι όπου το Σώμα αφήνει τη Γη,ήτοι τα γήινα Πάθη. Έτσι το δρεπάνι,μας θυμίζει την περιβόητη εικόνα του Χάρου με το δρεπάνι συμβολίζοντας τον Θάνατο. Ο άνθρωπος λοιπόν, ελευθερώνεται ή ελευ-θερίζεται με τον Θάνατο! Αφήνει τα Δεσμά της Ύλης και περνάει στο στάδιο της Μετουσίωσης...όπως το στάχυ αλλάζει απο αυτό που ήταν και γίνεται πλέον τροφή.
Η Ελευθερία λοιπόν,μπορεί να εννοηθεί μόνο όταν υπάρχουν Δεσμά...και βλέποντας τα Δεσμά σου,βλέπεις και σε ποιά Φυλακή ανήκεις...και αναλόγως το ''έγκλημά'' σου τόσο καιρό θα είσαι φυλακισμένος.
Θα συμφωνήσω λοιπόν με το ότι δεν μπορεί να υπάρξει η Ελευθερία-Θέωση του ανθρώπου σε μία στιγμή που μπορεί να γίνει αντιληπτή απτον ανθρώπινο νου..στη κορυφή του Βουνού η πέτρα ξανα κυλάει προς τα κάτω, αλλά ξεκινά η προσ-πάθεια(=προς τα Πάθη) με άλλο κριτήριο και με άλλη Δύναμη...αυτή της Αυτογνωσίας...
Για να ακουστεί ο ήχος της Ελευθερίας , πολλοί έδωσαν την ζωή τους...
ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
Νεοεισερχόμενος
 
Δημοσ.: 29
Ἐγγραφή: Τετ 25/02/2009 02:30

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, AΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

Δημοσίευσηἀπό πρώην μέλος » Τετ 05/05/2010 04:44

Γεια σου Μιχαήλ.
Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι ο άνθρωπος ελευθερώνεται με τον θάνατο και όλα τα σχετικά. Μου δίνεις το ερέθισμα να γράψω κάποιες σκέψεις πάνω σε αυτόν το μύθο.
Στον θάνατο ο άνθρωπος απελευθερώνεται από την ύλη, από το υλικό του σώμα δηλαδή. Κατά την διάρκεια της ζωής του, ή κατά την ανάβαση του λόφου θα πρέπει πάντα να προσπαθεί να φτάσει κοντά στην Ελευθερία, να πλησιάσει όσο πιο ψηλά προς την κορυφή. Κατά κανόνα η ανθρωπότητα σήμερα δεν το τηρεί αυτό.

Ο άνθρωπος στην πορεία του στην Γη, ή αν θες ζώντας στον υλικό κόσμο, και μια και ο ίδιος ύλη, Γη , Ύδωρ, Αήρ, Πυρ από τα οποία αποτελείται να βρίσκονται σε Αρμονία μεταξύ τους, μια και τα τέσσερα είναι ένα.
Πρέπει να καταφέρει δηλαδή μέσω της διανόησης να ξεφύγει από τις στατικές καταστάσεις και να φτάσει μέσω διεργασίας και κίνησης στο "Αέναον γίγνεσθαι" κρατώντας τον Κοσμογονικό Νόμο : Μέτρον -Ύβρις - Νέμεσις Κάθαρσις.

Η απόδειξη ότι ισχύουν τα παραπάνω βρίσκεται, μεταξύ άλλων, στην μέθοδο που χρησιμοποιούσαν στα Ασκληπιεία για την ίαση (της ψυχής και του σώματος) των ασθενών.
Η βασική τους αρχή ήταν η Ηθική, της οποίας αρχή ήταν το μέτρο, δηλαδή το "πρέπον" και η συμμετρία.Αυτά έχουν σχάση με τον λόγο = σχέση μεταξύ... , = σωστή αναλογία ή αν θες ο λόγος Απολλώνιον = Δυονυσιακόν. Αυτά είναι το Μέτρον, "Μέτρον Άριστον". Για να γίνω πιο σαφής, το μέτρο έχει σαν αποτέλεσμα την αιδώ = κοσμιότης, σέβας, σεμνότης, ευπρέπεια. Τότε ο άνθρωπος ζει με σωφροσύνη, εγκράτεια παθών, αυτοκυριαρχία, αγνότητα προθέσεων. Η υπέρβαση του μέτρου αυξάνει το εγώ και προκαλεί την ύβριν= αλαζονεία. Αυτή η διαταραχή έχει ως αντίδραση την μήνιν (=οργή) και την νέμεσιν (=αγανάκτηση) με αποτέλεσμα την έκ - δί - κη - ση - Άτη (= θεία δίκη), εμφανιζόμενη σαν διαταραχή σωματική/ ψυχική/ πνευματική του ανθρώπου. Αυτό γίνεται σαν νομοτέλεια που πηγάζει από την Ανάγκη(Ανάγκα και οι Θεοί πείθονται = στην αναάγκη συμμορφώνονται και οι Θεοί), που σημαίνει τον υπέρτατο συμπαντικό νόμο άμεσης σχέσης αιτίου/αποτελέσματος (σανσκρ. Karma< από το ειμαρμένη = μοίρα). Διαταράσσεις? Θα διαταραχθείς! Η ισορροπία αποκαθίσταται με την κάθαρσιν (= ξεκαθάρισμα), την επί - γνωση (=άμεση αντίληψη αυτού που είναι; με τον νου να σιωπά), κατανόηση {είναι = το όντως όν / αεί όν. Επίγνωση= Ιδείν/ ειδέναι/ ειδώς (Όμηρος)}.

Έχουμε λοιπόν την τετράδα (=τετρακτύς) Μέτρον-Ύβρις-Νέμεσις-Κάθαρσις, όπως είπα στην αρχή την οποία ο Σίσυφος θα πρέπει να λάβει υπόψιν ώστε να τηρεί τον νόμο και να ακολουθεί, να ζει με τον λόγο δηλαδή με την Αλήθεια , αυτή είναι αγαπητέ η Ελευθερία, η Ελληνική Αλήθεια.
Αν περιμένει ο Σίσυφος έτσι απλά, να πεθάνει για να ελευθερωθεί, σημαίνει ότι εγκαταλείπει την μοναδική ελπίδα, του ανθρώπινου είδους, ανάκτησης της διαταραγμένης ήδη πνευματικής ισορροπίας του, αφού περιμένει να πεθάνει για να ελευθερωθεί, που είναι η Μητέρα Τροφός του δηλαδή Κοσμογονικός Νόμος.Με άλλα λόγια δεν τον τηρεί με τη στάση του.

Αν ο Σίσυφος ήταν σύγχρονος, όπως όλοι μας, ζούσε λοιπόν στον παρακμιακό και άρρωστο κόσμο μας θα όφειλε να κάνει αυτό. Γιατί αυτό είναι η αδογμάτιστη ελληνική σκέψη. Αφετηρία για την ανάσυρση του εαυτού μας και της αρρωστημένης ανθρωπότητας από το πέλμα της παρακμής είναι:
Αληθινό είναι το ελληνικό. Όχι ως αναβίωση παλαιών τύπων, όχι ως παρελθόν, μια και κάτι τέτοιο δεν θα ήταν ελληνικό γιατί ελληνικό σημαίνει πρώτα απ' όλα κίνηση, αέναη ροή, αδιάκοπη πορεία προς την αλήθεια και συνεχή παραγωγή νέων προτύπων και αξιών από την μήτρα της αλήθειας.Της "σταθερής" αυτής της ελληνικότητας. Ελληνικότητα σημαίνει σήμερα επαναφορά της αλήθειας στην ζωή μας, αυτό είναι όλο.
Σε ευχαριστώ πολύ για την παρέμβαση σου και τα παραπάνω συνοψίζουν αυτά τα οποία θέλω να συνεχίσω να γράφω στο "Ελευθερία και Δόγμα". Σχετικά δηλαδή με την αλήθεια και την κινητήρια δύναμη-θεμέλιο του δόγματος δηλαδή το ψέμα και τον πόλεμο του κατά της αλήθειας.
πρώην μέλος
 

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, AΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

Δημοσίευσηἀπό ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ » Πέμ 20/05/2010 02:18

¨΄΄΄Ο άνθρωπος στην πορεία του στην Γη, ή αν θες ζώντας στον υλικό κόσμο, και μια και ο ίδιος ύλη, Γη , Ύδωρ, Αήρ, Πυρ από τα οποία αποτελείται να βρίσκονται σε Αρμονία μεταξύ τους, μια και τα τέσσερα είναι ένα.
Πρέπει να καταφέρει δηλαδή μέσω της διανόησης να ξεφύγει από τις στατικές καταστάσεις και να φτάσει μέσω διεργασίας και κίνησης στο "Αέναον γίγνεσθαι" κρατώντας τον Κοσμογονικό Νόμο : Μέτρον -Ύβρις - Νέμεσις Κάθαρσις. ΄΄΄΄

Για να καταφέρει να νοήσει και να συν-πορευτεί της διανόησης ο άνθρωπος ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, θα πρέπει να μετέχει όχι μόνο στα 4 στοιχεία που προανέφερες,αλλά και στο 5ο και σημ(π)αντικότερο...τον αιθέρα!
Και λέω ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ,γιατί ασυνείδητα όλοι λίγο πολύ μετέχουμε...<<τους καθεύδοντας εργάτας είναι και συνεργούς των εν τωι κόσμωι γινομένων.=Αυτοί που κοιμούνται είναι εργάτες και συνεργοί σε όσα γίνονται στον κόσμο>> όπως λέει και ο Θείος Ηράκλειτος. Το ποιοί μετέχουν και ποιοί όχι δεν άπτεται επι του παρόντος.
Θα ήθελα να σχολιάσω τον Κοσμογονικό Νόμο : Μέτρον -Ύβρις - Νέμεσις Κάθαρσις που παραθέτεις.
Έχω τις αμφιβολίες μου επι τούτου..θα έλεγα ότι το Μέτρον και η Κάθαρσις είναι έννοιες οι οποίες καθορίζονται και ορίζονται επι του αντιθέτου...δηλαδή δεν μπορεις να εννοήσεις την Κάθαρση ή το Μέτρο αν δεν νιώσεις απο πριν ή ταυτοχρόνως και τα αντίθετά τους, το Ακάθαρτο και το Ασύμετρο αντοίστιχα. Αυτό μας δίνει την ευκαιρία να πούμε πως η Ύβρις και η Νέμεσις είναι οι ενέργειες όπου μας οθούν στο να ισοροπούμε, και άλλωτε να παραπατούμε στο λεπτό σκοινι του Μέτρου,χωρίς απαραίτητα να σημαίνει πως οδεύουμε στη Κάθαρση..άρα ο Κοσμογονικός Νόμος όπως τον θέτεις αυτοαναιρείται, όπως και θα όφειλε άλωστε.
Δεν θέλω να παραθέσω τον Κοσμογονικό Νόμο καθότι είναι δύσκολο να τον εννοήσω στην απόλυτη μορφή του, και όσον αφορά για την κίνηση στο "Αέναον γίγνεσθαι" που αναφέρεις, θα ήθελα να τονίσω ότι , ο άνθρωπος είναι ''φτιαγμένος'' για να ''πιάνει'' ασύληπτες ταχύτητες αρκεί να βρει το σωστό ''καύσιμο''....
Με εκτίμηση..
Για να ακουστεί ο ήχος της Ελευθερίας , πολλοί έδωσαν την ζωή τους...
ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
Νεοεισερχόμενος
 
Δημοσ.: 29
Ἐγγραφή: Τετ 25/02/2009 02:30

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, AΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

Δημοσίευσηἀπό ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ » Παρ 21/05/2010 20:40

Πολύ ωραίο θέμα Μιχάλη και Γεράσιμε και πολύ όμορφες απαντήσεις!

Ελευθερία...
δύσκολη, σχεδόν άπιαστη έκφραση διότι αυτό που διέπει το σύμπαν και τους νόες μας είναι η κοσμογονική Ανάγκη στης οποίας το ιερό δεν επιτρεπόταν να μπει κανείς διότι ποιός μπορούσε να αλλάξει γνώμη στην κραταιά θεότητα Ανάγκη. Προσωπικά δε μπορώ να νοήσω την έννοια ελευθερία, διότι όσο και να ελευθερωνόμαστε νομίζω πώς πάντοτε θα είμαστε δέσμιοι άλλων καταστάσεων και εν τέλει δέσμιοι της ίδιας της νόησης μας.
Από την άλλη πλευρά Ελευθερία στα μέτρα του ανθρώπου θα έλεγα πώς είναι η ταύτιση με την Πλατωνική περιφορά του ταυτού του σύμπαντος δηλαδή η όσο γίνεται πιο όμοια νόηση με τη νόηση των θεών διότι αυτοί είναι ελεύθεροι.

Ο Πρόκλος μας λέγει:

''Γιατί και αυτός που έχει την αρετή υπηρετεί μόνο όσους μπορούν να του εξασφαλίσουν και να του αυξήσουν το αντικείμενο του πόθου του, και αυτοί είναι οι Θεοί, κοντά στους οποίους υπάρχει η αληθινή αρετή, απο την οποία προέρχεται και η αρετή που έχουμε μέσα μας. Και ο Πλάτωνας λέει κάπου ότι αυτή η <<εθελοδουλεία>> είναι η μεγαλύτερη ελευθερία γιατί, όταν υπηρετούμε όσους έχουν ολόκληρη την εξουσία των πάντων, εξομοιωνόμαστε με αυτούς, ώστε να διοικούμε και ολόκληρο τον κόσμο όπως λέει εκείνος <<γιατί όταν η ψυχή γίνει τέλεια και αποκτήσει φτερά, πετάει ψηλά και διοικεί ολόκληρο τον κόσμο>>''
(Πρόκλος - Περί Προνοίας και Ειμαρμένης)

Όσο για το θέμα του Σισσύφου πέραν των άλλων προεκτάσεων που μπορεί να λάβει ο μύθος του, δηλώνει την υγρή(ευμετάβλητη) ψυχή δηλαδή την ψυχή που ολισθαίνει συνεχώς σε σφάλματα και γυρίζει πάλι απο την αρχή και αν δεν πειστεί με την περιφορά του σύμπαντος θα τυρρανιέται κάνοντας παρόμοια λάθη συνεχώς.
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά

Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 227
Ἐγγραφή: Τετ 06/09/2006 11:51

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, AΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

Δημοσίευσηἀπό ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ » Πέμ 27/05/2010 13:44

΄΄Προσωπικά δε μπορώ να νοήσω την έννοια ελευθερία, διότι όσο και να ελευθερωνόμαστε νομίζω πώς πάντοτε θα είμαστε δέσμιοι άλλων καταστάσεων και εν τέλει δέσμιοι της ίδιας της νόησης μας.''

Τα λεγόμενά σου Σταύρε, μου κεντρίζουν τη λογική... και απορώ εάν τελικά ο άνθρωπος έχει αυτό που λέμε Ελεύθερη Βούληση...!
Εάν η έννοια της Ελευθερίας νοήται μόνο με την ύπαρξη <δεσμών>, τότε και η Ελεύθερη Βούληση ή ακόμα και η Ελεύθερη Σκέψη του ανθρώπου, πράγμα που τον χαρακτηρίζει και τον ξεχωρίζει απο τα συμπαθή ζώα, έχει όρια και είναι θα λέγαμε καθοδηγούμενη απο αυτά.
Τελικά η Διανόηση, ο Λόγος , ο Νους και όλες οι Λέξεις-Όντα που έχει εφεύρει ο άνθρωπος,οι οποίες διακατέχονται απο την Ελευθερία και την Αυτοβουλία ως Αυτόνομες Υπάρξεις-Δυνάμεις-Ενέργειες, ΄΄συνεργάζονται΄΄ με τον ανθρώπινο εγκέφαλο?
Για να ακουστεί ο ήχος της Ελευθερίας , πολλοί έδωσαν την ζωή τους...
ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
Νεοεισερχόμενος
 
Δημοσ.: 29
Ἐγγραφή: Τετ 25/02/2009 02:30

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, AΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

Δημοσίευσηἀπό πρώην μέλος » Σάβ 29/05/2010 07:35

Γεια σας!
Να πω ότι λυπάμαι που δεν έγραψα κάτι σε αυτήν την συζήτηση γρηγορότερα αλλά έλειπα για μέρες.
Φίλε Μιχαήλ παρατήρησες στην δημοσίευση μου, στο σημείο που αναφέρω τα στοιχεία- Γη , Ύδωρ, Αήρ, Πυρ :


"Για να καταφέρει να νοήσει και να συν-πορευτεί της διανόησης ο άνθρωπος ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ, θα πρέπει να μετέχει όχι μόνο στα 4 στοιχεία που προανέφερες,αλλά και στο 5ο και σημ(π)αντικότερο...τον αιθέρα!"


Ετυμολογικά η σημασία της λέξεως Αιθήρ είναι το ανώτατον και καθαρότατον στρώμα του αέρος. Παράγεται από το ρήμα αίθω που σημαίνει ανάβω, αναφλέγω, φέγγω, φλέγομαι, καίομαι «αίθω γάρ ού μόνον το καίω, αλλά και το λάμπω».

Ο Αναξαγόρας (500-428 π.Χ.) θεωρεί ότι ο Αιθήρ είναι ένα από τα δύο μέρη στα οποία χωρίστηκε η αρχική μάζα από την ωθητική δύναμη του Νού, δηλαδή της Πνευματικής Δύναμης και τον ταυτίζει με το Πυρ.

Ο Αιθήρ σύμφωνα με την αρχαία ελληνική γραμματεία είναι και το Πυρ που δίνει ζωή, είναι ο σπινθήρας της ζωής για κάθε πλάσμα.

Ο Αριστοτέλης ελέγχει τον Αναξαγόρα και λέει ότι κακώς ονομάζει Αιθέρα αυτό που είναι Πυρ, δέχεται ότι ο Αιθήρ είναι το πέμπτο κοσμογονικό στοιχείο , το τελειότερο απ’ όλα τα άλλα, και αναφέρει ότι «ουρανού δε και άστρων ουσίαν με αιθέρα καλούμεν».
Το πρωτογενές στοιχείο είναι το Πυρ. Πάντως κατά τον Αναξαγόρα είσαι "μέσα". Για να μετέχεις - να φτάσεις, στο πέμπτο στοιχείο, όπως λες, πρέπει να μετέχεις στον Κοσμογονικό Νόμο, για τον οποίο σχολιάζεις παρακάτω...


"Θα ήθελα να σχολιάσω τον Κοσμογονικό Νόμο : Μέτρον -Ύβρις - Νέμεσις Κάθαρσις που παραθέτεις.
Έχω τις αμφιβολίες μου επι τούτου..θα έλεγα ότι το Μέτρον και η Κάθαρσις είναι έννοιες οι οποίες καθορίζονται και ορίζονται επι του αντιθέτου...δηλαδή δεν μπορεις να εννοήσεις την Κάθαρση ή το Μέτρο αν δεν νιώσεις απο πριν ή ταυτοχρόνως και τα αντίθετά τους, το Ακάθαρτο και το Ασύμετρο αντοίστιχα. Αυτό μας δίνει την ευκαιρία να πούμε πως η Ύβρις και η Νέμεσις είναι οι ενέργειες όπου μας οθούν στο να ισοροπούμε, και άλλωτε να παραπατούμε στο λεπτό σκοινι του Μέτρου,χωρίς απαραίτητα να σημαίνει πως οδεύουμε στη Κάθαρση..άρα ο Κοσμογονικός Νόμος όπως τον θέτεις αυτοαναιρείται, όπως και θα όφειλε άλωστε.Δεν θέλω να παραθέσω τον Κοσμογονικό Νόμο καθότι είναι δύσκολο να τον εννοήσω στην απόλυτη μορφή του, και όσον αφορά για την κίνηση στο "Αέναον γίγνεσθαι" που αναφέρεις, θα ήθελα να τονίσω ότι , ο άνθρωπος είναι ''φτιαγμένος'' για να ''πιάνει'' ασύληπτες ταχύτητες αρκεί να βρει το σωστό ''καύσιμο''...."


Μέτρο σημαίνει ισορροπία. Μέτρον - Ύβρης - Νέμεσις -Κάθαρσις, είναι η αλληλουχία μιας φυσικής αλυσιδωτής αντίδρασης.
Το Μέτρον ήταν η βασική αρχή της Ηθικής, όχι με την βιβλική έννοια της, αλλά με αυτή των αρχαίων Ελλήνων... "Μέτρον Άριστον", "Μηδέν Άγαν".
Η Κάθαρσις έρχεται για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα για τον φωτισμένο και να επιφέρει την επίγνωση = άμεση αντίληψη αυτού που είναι με τον νου να σιωπά - κατανόηση. Είναι = το όντως ον / "αεί ον" (Πλάτων - Συμπόσιον). Για αυτόν που ζει χωρίς μέτρο η κάθαρση ίσως και να τον σκοτώσει...

Πιστεύω ότι αυτός που ζει με αυτές τις αρχές σήμερα, σκέφτεται και αναζητεί, μόνος του, ασκεί μια μοναδική λειτουργία : την αγρύπνια της συνειδήσεως του... της προσωπικής συνειδήσεως του.
Λειτουργία συγκλονιστική, σωστική στην ανθρωποβόρο περιρρέουσα ατμόσφαιρα του Απόλυτου Μηδενός.

Κατά την διάρκεια της αναζήτησης, ο σκεπτόμενος άνθρωπος δεν θα υποπέσει, δεν θα οδηγηθεί από μόνος του σε λάθη και σφάλματα? Φυσικά και ναι, ποιος μπορεί να πιάσει στο σύνολο της την μεγαλοσύνη και θειότητα της Αλήθειας και να εξαντλήσει τα όρια της ώστε να καταστήσει περιττή για τους άλλους την περαιτέρω αναζήτηση?
Αυτοί οι άνθρωποι στην αναζήτηση τους δεν φέρνουν ίσως "αποτέλεσμα" στους άλλους ανθρώπους... αλλά τι "αποτέλεσμα" μπορεί να φέρει κανείς σε κάποιον, που αυτός δεν μπορεί να το "αποκτήσει" - επιτύχει μόνος του ? Η αλήθεια δεν είναι κάτι το "δοτό".
Δεν έχει σημασία αν ο αυτοδυνάμως και αυτοτελώς αναζητητής φθάνει στον Α, ή Β βαθμό προσπελάσεως του αληθινού και απορρίψεως του ψεύτικου και δογματικού.
Απόλυτη και καίρια σημασία έχει ότι κινείται προς την αλήθεια, πορεύεται προς αυτήν, δεν αχρηστεύεται, δεν σταματά, ελευθερώνεται. Έτσι δεν "πέφτει" με το σταμάτημα, δεν ακινητοποιείται.
Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο, δεν χρειάζεται "αποτέλεσμα"- αυτό θα ήταν εξουσιαστική επιδίωξη- δεν χρειάζεται η ίδια η Αλήθεια, αυτή είναι άπιαστη.
Το φύσει ορέγεσθαι της αλήθειας, αυτό είναι το παν. Εκεί κατά την γνώμη μου βρίσκεται το κλειδί.

Δεν είναι λεπτό το σχοινί του Μέτρου, το αποτέλεσμα που προσφέρει, η επίγνωση δηλαδή, δεν λειτουργεί προς αυτόν σαν τιμωρία.
Άλλο το λάθος και το σφάλμα καθώς κινείται κανείς προς την επίγνωση και άλλο το Ακάθαρτο και το Ασύμμετρο που δεν χαρακτήριζαν τους Έλληνες.
Αυτός που ζει με επίγνωση δεν έλκεται από το Ακάθαρτο και το Ασύμμετρο γιατί δεν είναι στην φύση του, και δεν υπάρχει στην Φύση, είναι τεχνητό.

Με εκτίμηση.
πρώην μέλος
 

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, AΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

Δημοσίευσηἀπό πρώην μέλος » Σάβ 29/05/2010 07:45

ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ ἔγραψε:΄΄Προσωπικά δε μπορώ να νοήσω την έννοια ελευθερία, διότι όσο και να ελευθερωνόμαστε νομίζω πώς πάντοτε θα είμαστε δέσμιοι άλλων καταστάσεων και εν τέλει δέσμιοι της ίδιας της νόησης μας.''

Τα λεγόμενά σου Σταύρε, μου κεντρίζουν τη λογική... και απορώ εάν τελικά ο άνθρωπος έχει αυτό που λέμε Ελεύθερη Βούληση...!
Εάν η έννοια της Ελευθερίας νοήται μόνο με την ύπαρξη <δεσμών>, τότε και η Ελεύθερη Βούληση ή ακόμα και η Ελεύθερη Σκέψη του ανθρώπου, πράγμα που τον χαρακτηρίζει και τον ξεχωρίζει απο τα συμπαθή ζώα, έχει όρια και είναι θα λέγαμε καθοδηγούμενη απο αυτά.
Τελικά η Διανόηση, ο Λόγος , ο Νους και όλες οι Λέξεις-Όντα που έχει εφεύρει ο άνθρωπος,οι οποίες διακατέχονται απο την Ελευθερία και την Αυτοβουλία ως Αυτόνομες Υπάρξεις-Δυνάμεις-Ενέργειες, ΄΄συνεργάζονται΄΄ με τον ανθρώπινο εγκέφαλο?


Ο άνθρωπος εκ φύσεως έχει ελεύθερη βούληση και ως μέρος αυτής μπορεί να αντιληφθεί τις αρχές του Λόγου απλά και φυσικά. Όταν το περιβάλλον, όταν η "αλήθεια" είναι τεχνητή μακρυά από την Δικαιοσύνη, διαστρεβλωμένη και όντας μακρυά από την ίδια την φύση τότε "δυσκολεύεται", ελλείψει Παιδείας...
πρώην μέλος
 

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, AΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

Δημοσίευσηἀπό ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ » Δευ 07/06/2010 01:26

Χαιρετώ και πάλι...
Αν λοιπόν ο άνθρωπος έχει Ελεύθερη Βούληση τότε πώς εφευρέθηκε, ή ανακαλύφθηκε, η έννοια του Πεπρωμένου και της Ειμαρμένης?
Με την Ελεύθερη Βούληση, ο άνθρωπος ''γράφει'' κάθε λεπτό την ιστορία του. Δεν υπάρχει πλέον η Μαντική,ούτε η Πυθία, ούτε και οι προφήτες, ...αφού όλα αλλάζουν συνεχώς...
Τελικά τι?
Μία από τις σπουδαιότερες ιδιότητες του Θεού Απόλλωνος καταργήται?
Και βέβαια εννοούμε την Πνευματική Ελεύθερη Βούληση...τη Σκέψη, γιατί στο Σώμα ουδεμία συζήτηση περί Ελευθερίας, διότι το Σώμα πάντα θα υπόκεινται σε Νόμους φυσικούς και μη.(π.χ να μην αναπνεύσουμε για μία ώρα...αδύνατον).
Ο άνθρωπος μετέχει στο Θείο Πλάνο, αλλά μέχρι να ''θυμηθεί'' ποιος αληθινά είναι, είναι απλά ''κομπάρσος'' και ο ρόλος του είναι άσημος και χωρίς ουσία. Η Ελεύθερη Βούληση συμπορεύεται με την Αυτογνωσία...όταν τα ''πρέπει'' γίνονται ''θέλω''!
Με εκτίμηση...
Για να ακουστεί ο ήχος της Ελευθερίας , πολλοί έδωσαν την ζωή τους...
ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
Νεοεισερχόμενος
 
Δημοσ.: 29
Ἐγγραφή: Τετ 25/02/2009 02:30

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, AΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑ

Δημοσίευσηἀπό πρώην μέλος » Δευ 07/06/2010 20:33

Γεια σου Μιχαήλ. Η Ειμαρμένη ή πεπρωμένο δεν ανακαλύφθηκαν υπήρχαν υπάρχουν και θα υπάρχουν νομοτελειακά. Αρέσει δεν αρέσει. Είναι νόμοι στους οποίους υπόκειται και το πνεύμα που είναι ελεύθερο να αναζητεί και να επιλέγει. Είναι νόμος που διέπει την φύση.
Η ιστορία γράφεται και ο άνθρωπος έχει την ελεύθερη βούληση να επιλέξει πλευρά. Η ιδέα και η σκέψη πρέπει να γίνει κάποια στιγμή και πράξη.
Ή θα λυτρωθεί από τις επιλογές του ή θα καταστραφεί, ή αν θες θα γυρίσει στο ίδιο σημείο από όπου ξεκίνησε.
Γιατί δεν υπάρχει η Μαντική κλπ. με την ελεύθερη βούληση ?
Ελεύθερη βούληση ναι, αλλά με γνώμονα την αλήθεια, το δίκαιο, την ηθική, την αισθητική, με καθαρή σκέψη... Ελεύθερη βούληση με γνώμονα το ψέμα, το άδικο, το ανήθικο, αυτά είναι που κάνουν κακό...
πρώην μέλος
 

Ἑπόμενο

Ἐπιστροφὴ στην Φιλοσοφία



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση : Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 1 ἐπισκέπτης

cron