ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Συζήτηση περὶ Μυθολογίας - Ἱστορίας

ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Σάβ 16/12/2006 17:34

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα θερμά σας λόγια,αν και προσωπικά δεν πιστεύω ότι έγραψα κάτι το ιδιαίτερο.Αντιθέτως,συμπορευτές μας όπως ο Σάκης και ο Εμμανουήλ Παπανικόλας και ο Παναγιώτης Γουλέττας,έχουν δημοσιεύσει εργασίες ανώτερης της δικής μου,που πιστεύω ότι θα άξιζαν τα συγχαρητήρια,τον παραδειγματισμό και την προσοχή όλων μας.

Με Σεβασμό,
Μάριος Γιαννακόπουλος




Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α

ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Τρί 19/12/2006 00:57

Σχετικά με τα μυστήρια και τους συμβολισμούς την μυθολογίας θα ήταν φρόνιμο να μην είμαστε ποτέ σίγουροι
καθώς και κατά τα λεγόμενα του Πλάτωνα [Νόμοι]:

“Τα πράγματα όπως έχουν λεχθεί και καταγραφεί είναι αλληγορικά για τους αμύητους, συμβολικά για τους μυημένους και κυριολεκτικά για τους γνώστες, καθώς υπάρχει αναλογία απόκλισης στην πραγματικότητα ένα προς τρία – 1/3”.


Πάντως ένα είναι σίγουρο:

<<Η ΕΛΕΝΗ ΠΟΥ ΠΛΑΣΑΝΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΘΡΕΦΤΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΥΣ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ>>

[Δ.ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ <<ΓΚΕΜΜΑ>> ΣΕΛ 206]




Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α

ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Παρ 12/01/2007 21:01

Γνωρίζει κανείς περί των Καβειρίων Μυστηρίων;
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α

ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Δημοσίευσηἀπό ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ » Πέμ 18/01/2007 04:17

Παραθέτω τα στοιχεία που βρήκα απο το θρακικό λεξικό.



Τα περί των Καβείρων και των μυστηρίων αυτών είναι σκοτεινά και αβέβαια.

Από του προποαρελθόντος αιώνος επειδόθησαν οι σοφοί και επιστήμονες μετά ζήλου και επιμονής εις την μελέτην και έρευναν των Καβειρίων μυστηρίων. Αλλ' ατυχώς η ιστορία αυτών, παρ όλας τας έρευνας και ανασκαφάς, αι οποίαι έγιναν μέχρι σήμερον, παραμένει σκοτεινή, ως και δια τους σοφούς του κόσμου.

"Το ζήτημα των Καβείρων, λέγει ο Freret, είναι το πολυπλοκώτερον της Ελληνικής μυθολογίας. Αι αφορώσαι αυτό παραδόσεις είναι τόσον συγκεγχυμέναι, τόσον αντιφατικαί αι μεν προς τας δε, ώστε η ανάλυσις αυτών, μόλις φαίνεται δυνατή. Αυτοί οι αρχαίοι διεφωνουν ελλείψει συνενοήσεως, οι δε νεώτεροι συναθροίσαντες μετά μεγαλυτέρας πολυμάθειας παρά κριτικής τάς διαφόρους περί αυτών ιστορίας, μάλλον συνεσκότισαν το ζήτημα".

Ταύτα έγραφε περί τα μέσα του δεκάτου ογδόου αιώνος ο Γάλλος σοφός Freret. Αλλά και οι μετ αυτόν ασχοληθέντες περί του ζητήματος τούτου, δεν υπήρξαν ευτυχέστεροι εις τας έρευνας αυτών. Διάσημοι σοφοί, όπως: ο Schelling, ο Welckcr, ο Ο. Miiller, ο Gerhard, ο Creuzer και ο Guiniaut, και άλλοι, παρ' όλας τας εμβριθείς αυτών μελετάς, δεν κατώρθωσαν να πείσουν τον αναγνώστην, ότι είπον την τελευταίαν λέξιν και ότι έλυσαν το ζήτημα.

Ο Guiniaut π. χ. διάσημος ελληνιστής και αρχαιολόγος, όστις εμελέτησε ότι σχετικόν υπάρχει με το ζήτημα των Καβειρίων μυστηρίων, δια των έξης τελειώνει τας κριτικάς του παρατηρήσεις : "Το πρόβλημα των Καβειρίων μυστηρίων δεν ελύθη ακόμη και ίσως δεν θα λυθεί ποτέ". Το ζήτημα, άλλως τε δεν είναί τι το νέον. Και αυτοί οι αρχαίοι διεφώνουν περί αυτών. Πολύ προ του Freret και του Guiniaut, ο Στράβων λέγει περί αυτών τα εξής : - "Ότι τους εν τη Σαμοθράκη τιμωμένους Θεούς ειρήκασι πολλοί τοις αυτοίς τοις Καβείροις, ούδ' αυτούς έχοντες λέγειν τους Κάβειρους οιπνές είσι ..." (VI, 331, 51).

Με αλλά λόγια : Πολλοί έχουν ειπεί ότι οι εν Σαμοθράκη τιμώμενοι Θεοί είναι οι Κάβειροι, αλλά και αυτοί πού το λέγουν δεν ημπορούν να μας ειπούν τι πράγμα είναι αυτοί οι Κάβειροι . .
.
Και πρώτον κατά τους ασχοληθέντας περί αυτών, η σύλληψις της ιδέας των θεοτήτων τούτων και η λατρεία αυτών, οφείλεται εις το δόγμα, καθώς το πυρ, υπό τας τρεις μορφάς αυτού : ουράνιον, γήϊνον η θαλάσσιον, είναι η αρχή των όντων.
Οι Κάβειροι λοιπόν, κατά ταύτα, είναι η προσωποποίησις της πρώτης αρχής, ως αποδεικνύει το όνομα αυτών, και κατά πάσαν πιθανότητα παράγεται εκ του χάειν καίειν. Κυρίως ωνομάζοντο Κάβειροι, με δίγαμμα. Κατά τροπήν δε του δίγαμμα εις β, έγινε Κάβειροι, το όποιον άπαντα και Κάβιροι και Κάβηροι.
Κατ άλλους η λέξις Κάβειροι είναι φοινικικής καταγωγής, συγγενής με την φοινικικήν λέξιν Kabir" (-μεγάλος), αραβιστί Kebir", κατ άλλους δε σανσκριτικής, συγγενής της σανσκριτικής λέξεως Gawiras (= δυνατό, ισχυρός).
Είναι δε οι Κάβειροι μεγάλοι θεοί της αρχαιότατης εκείνης εποχής, διατηρήσαντες την προσωπικότητα αυτών και εις τους μετέπειτα χρόνους, αλλά μόνον εν τη τελέσει των μυστηρίων, διαδραματίζοντες πάντοτε δευτερεύον πρόσωπον και περιελθόντες εις την κατωτέραν τάξιν των θεών την τάξιν των δαιμόνων, πνευμάτων, ακολούθων των μεγάλων θεών του κυρίως ελληνικού πολυθεϊσμού. Τούτο, άλλως τε, συμβαίνει γενικώς εις τους θεούς των φυλών αι οποίαι εξέλιπον. Ενίοτε μάλιστα αρχαιότατοι θεοί μεταπίπτουν εις την τάξιν των απλών ηρώων, όπως οι Κορύβαντες, οι Κουρήτες, οι Δάκτυλοι, και οι Τελχίνες, μετά των οποίων πολλαχου αφομοιούνται προς τους ιερείς των αρχαίων χρόνων, ωσάν η ανάμνησις των εις επικοινωνίαν ευρισκομένων ιερέων προς τους θεούς της πρωτογόνου εκείνης εποχής, να συνεχέοντο προς τους θεούς τους οποίους υπηρετούν, εκ των οποίων ουχί απίθανον να ελάμβανον ενίοτε τα ονόματα. Κατά ταύτα ίσως να μη είναι απίθανος η γνώμη του Krerct περί της συγγενείας του ονόματος των Καβείρων προς το των "Καβάρνων" ιερέων της Δήμητρος εν Πάρω.

Μετά τα ανωτέρω, ευνόητον είναι ότι δεν θα προσπαθήσωμεν ημείς να δώσωμεν την λύσιν των Καβειρίων μυστηρίων. Απλώς θα αναφέρωμεν το συμπέρασμα έρ. γασίας γενομένης υπό ειδικών, των οποίων η γνώμη είναι σεβαστή, μέχρις ου νεώτεραι έρευναι και μελέται διαφωτίσουν και διευκρινήσουν αυτά.

Οι Κάβειροι είναι Ελληνικαί θεότητες, των οποίων η καταγωγή, η αληθής φύσις και αι διάφοροι μεταμορφώσεις παρέχουν εις τον ιστορικόν των αρχαίων θρησκευμάτων εν των μάλλον σπουδαίων και δυσεπίλυτων προβλημάτων.
Το όνομα αυτών κατά πρώτην φοράν απαντάται κατά τον τέταρτον π. Χ. αιώνα εν τινι αποσπάσματι του Πινδάρου. Και μέχρι μεν των χρόνων του Επαμειώνδου συγχέονται μετά των πολυπληθών δαιμόνων, ως εκπροσωποποίησις των φυσικών δυνάμεων, από της εποχής όμως ταύτης μέχρι της πτώσεως του παγανισμού, λαμβάνουν ίσην θέσιν, αν όχι υπερτέραν προς τας μάλλον έξοχους προσωπικότητας του Ελληνικού Πανθέου.
Οι Κάβειροι δαίμονες τής υλικής φύσεως
Οι Κάβειροι ανήκουν εις την ιδίαν τάξιν των θεοτήτον, εις την οποίαν οι Κουρητές και οι Κορύβαντες της Φρυγίας, οι Δάκτυλοι του ορούς Ιδης και οι Τελχίνες της νήσου Ρόδου. Ήτοι, είναι θεότητες έκπροσωπούσαι κοσμικήν τίνα δύναμιν.

Η μάλλον ορθή της λέξεως ετυμολογία είναι εκ του ρήματος "καίειν". Αλλως τε και ό,τι γνωρίζομεν περί της υπάρξεως αυτών απ αρχής της λατρείας και των τόπων οπόθεν έλαβον την καταγωγήν των, συνάδει υπέρ της ερμηνείας ταύτης.
Ως πρώτην δε κοιτίδα της λατρείας αυτών, δέον να αναζητήσωμεν τα ορεινά της Τρωάδος μέρη και τάς νήσους του Θρακικού Πελάγους, γειτνιάζουσας προς τα Φρυγικά παράλια, την Λήμνον, Ιμβρον και Σαμοθράκην.
Εν Φρυγία, κατά τον Στράβωνα (π.Χ, 472) υπήρχεν όρος καλούμενον Κάβειρος, ταυτόν του ηφαιστειώδους και ότι απ αυτού εκλήθησαν Κάβειροι. Όσον ο αφορά τας νήσους, τας οποίας ανεφέραμεν, γνωστή είναι η ηφαιστειογενής φύσις του εδάφους αυτών.

Εν Λήμνω οι Κάβειροι θεωρούνται άλλοτε ως υιοί και άλλοτε ως εγγονοί του Ηφαίστου, θεού του υπογείου πυρός. Μήτηρ αυτών είναι η νύμφη Καβειρώ θυγάτηρ του Πρωτέως, ήτις εις τούς πρόποδας της Αιτνης έφερε το δηλωτικόν όνομα "Αιθαλία", εκ του αίθειν (=λάμπειν ως φλόξ). Ωστε εν Λήμνω οι Κάβειροι θεωρούνται ως υπουργοί του Θεού του πυρός. Την ιδέαν ταύτην ενισχύει και νόμισμα τι ευρεθέν εν Θεσσαλονίκη, όπου βεβαίως εγκαίρως είχε διαδοθή η λατρεία αυτών, το οποίον παρίστω αυτούς με σύμβολα σιδηρουργού, ήτοι την σφύραν και την πυράγραν. ()
Επειδή δε το έδαφος της Λήμνου είναι γονιμώτατον δια την καλλιέργειαν της άμ πέλου, ο αρχικός μύθος σχετίζει τους Καβείρους με τον Διόνυσον.
1) Head Σβορώνου, Ιστορία των Νομιμισμάτων, Τόμ. Α, σελ. 311.-Προς τιμήν των Καβείρων ετέλωντο εν Θεσσαλονίκη αγώνες καλούμενοι "Καβείρια Πύθια" και Καβείρια Ιπινίχεια (Μ. Δήμιτσα, II Μαχεχεδονία, σ. 401). Κ. Γ. Κουρτίδου: Τα αρχαία Ελληνικά Μυστήρια Αθήναι 1934.

Ο Αισχύλος είχε γράψει και σατιρικόν δράμα, (2) φέρον το ονομά των, οι όποιοι και αποτελούν τον χορόν. Τους Αργοναύτας διερχόμενους εκ Λήμνου, υπεδέχθησαν οι Κάβειροι ενθαρρύναντες αυτούς τα μέγιστα επί τον αγώνα.
Ως πνεύματα δε του υπογείου πυρός, το όποιον ζωογονεί την βλάστησιν και ευδοκίμησιν της αμπέλου, θεωρούνται γενικώς ως πνεύματα της γονιμότητος. Οι Πελασγοί μάλιστα παρεχώρουν εις αυτούς, ως και εις τον Απόλλωνα και Δία το δέκατον του εκλεκτού οινου, οσάκις ήπειλούντο υπό άφορίας.

Η λατρεία των Καβείρων εισήχθη εις την κυρίως Ελλάδα υπό των Πελασγών, ως μαρτυρεί ο Ηρόδοτος λέγων : "Τα Καβείρων οργιά τα Σαμοθρακήτες επιτελέουσι παραλαβόντες παρά Πελασγών" (11, 51) Ήτο δε διαδεδομένη καθ όλην την Ελλάδα, ιδία δε εν Βοιωτία, η οποία απέβη εν των κυριοτέρων κέντρων αυτής, όπου διετηρήθη και επί περισσότερον χρόνον παρά εν τη λοιπή Ελλάδι. Η κυρίως όμως έδρα της λατρείας των Καβείρων, η διατηρήσασα μέχρι των Ελληνικών και Ρωμαϊκών χρόνων την σρχαίαν σκμήν και αίγλην ήτο η σειρά των νήσων από της Ευβοίας μέχρι του Ελλησπόντου. Τούτο αποτελεί την ισχυροτάτην απόδειξιν, ότι η Καβειρική λατρεία ήτο καθαρώς Πελασγική, και επομένως αυτόχθων, μη είσαχθείσα υπό των εν Θάσω Φοινίκων.
Συγχρόνως η λατρεία των Καβείρων αναφαίνεται και κατά την βορειοδυτικήν παραλίαν της Μικράς Ασίας, κατοικουμένην και ταύτην υπό Πελασγικών φυλών. Εκ των αρχαίων συγγραφέων ο Στράβων και άλλοι ισχυρίζονται ότι εκ της Μικράς Ασίας μετεδόθη η λατρεία αυτών εις την Σαμοθράκην, ο δε Διονύσιος Αλικαρνα
2) 0ι Κάβειροι μετά της Αργούς και Τψιπύλης, αποτελούν ιδιαιτέραν τριλογίαν εκ τω Αργοναυτικοί χυκλου, παρασταθεύσαν περί το 466 π. Χ. Των δραμάτων τούτων ελάχιστα σώζονται αποσπάσματα.
σεύς, ο Πλούταρχος και άλλοι αντιθέτως, ότι δηλαδή εκ Σαμοθράκης διεδόθη εις την Μικράν Ασίαν. Με την τελευταίαν ταυτην γνώμην συντάσσεται και ο Ottfried Muller, πιθανώτερον όμως φαίνεται ότι την πρώτην ανάπτυξιν αυτής η λατρεία των Καβείρων έλαβεν εν Μικρά Ασία.
Ο Στησίμβροτος ο Θάσιος μάλιστα, αναφερόμενος υπό του Στράβωνος (Χ, 472). παρεδέχετο ότι οι Κάβειροι προήρχοντο, όπως είπομεν ανωτέρω, εκ του ορούς Καβειρου της Φρυγίας, διακλαδώσεως της ίδης εν τη Βερεκυντία χώρα, οπόθεν και το όνομα αυτών, γενόμενοι Ιεροφάνται της εκεί λατρευομένης θεάς Κυβέλης. Επίσης ευρίσκομεν και πόλιν "Καβειρίανέν Φρυγία και άλλην τα Κέβειρα εν το Πόντο, των οποίων τα ονόματα μαρτυρούν την αρχαιοτάτην λατρείαν των θεοτήτων τούτων.

Τέλος ευρίσκομεν τους Κάβειρους μεμιγμένους εν τη λατρεία της Εκάτης και της Περσεφόνης, θεότητας τα μέγιστα λατρευομένας μετά της Δήμητρος εν Σαμοθράκη.

Ο Αισχύλος μας παριστά τους Κάβειρους ως υπηρέτας του Διονύσου και του Ηφαίστου, περιποιηθέντας τους Αργοναύτας κατά την εκ της νήσου διάβασιν των. Κατά τίνα δε άλλον μύθον, άναφερόμενον υπό του Διόδωρου Σικελιώτου (V 49) προσωρμίσθησαν από σκοπού εις την νήσον Σαμοθράκην, δια να επικαλεσθούν την προστασίαν των Καβείρων και την θείαν αυτών συνδρομήν κατά το μακρινόν και επίμονον ταξείδιον των.

Προσεπάθησαν τίνες να αποδείξουν ότι οι Κάβειροι της Λήμνου ήσαν διάφοροι την καταγωγήν από τους εν Σαμοθράκη. Αλλ η γειτονία των δύο νήσων ήκιστα πιθανήν καθιστά την γνώμην ταυτην.

ΟΙ Κάβειροι της Σαμοθράκης απέβησαν προστάται των ναυτιλλομένων και οι κατ εξοχήν θεοί εις τους κινδύνους των θαλασσοπόρων. Η έξοχος δε αυτή τιμή κοινή ούσα μετά των Διοσκούρων, Κάστορος και Πολυδεύκους, συνετέλεσαν, ώστε να αφομοιωθούν ούτοι προς εκείνους. Όπως δε εκείνους, εκάλουν και τούτους : Ανακτάς: Πρίγχηπας, Ηρωας. Έπεκαλούντο δε αυτούς κατά τας θύελλας και επίστευον ότι τους έβλεπον εις την κορυφήν των ιστών, προστατεύοντας τους ναυτιλλομένους. - "Διαβεβόηται ο η τούτων των θεών επιφάνεια και παράδοξος εν κινδύνοις βοήθεια τοις επικαλουμένοις των μυηθέντων" (V, 49).

Τοιουτοτρόπως η λατρεία των Καβείρων επεβλήθη, ούτως ειπείν, εις την φαντασίαν των διαπλεόντων τας αγρίας εκείνας θάλασσας, αναδείξασα αυτούς κατ εξοχήν σωτήρας θεούς, και όχι μόνον τους Διοσκούρους επεσκίασαν, αλλά και αυτούς τους Μεγάλους Θεούς, των οποίων κατ αρχάς εθεωρούντο απλοί υπηρέται.

Γενεαλογία των Καβείρων
Εφόσον ο Πίνδαρος δεν γνωρίζει παρά μόνον ένα Κάβειρον, τον όποιον τάσσει εις τα μυστηριώδη της Λήμνου οργιά, και τον όποιον παραδέχεται ως τον πρώτον άνθρωπον, πατέρα πάσης φυλής, ο Αισχύλος αναβιβάζει αυτούς εις αρκετά περίεργον αριθμόν, αφού μάλιστα αποτελούν και τον χορόν απολεσθέντος σατιρικού δράματος του ποιητού.

Ο Ακουσίλαος παρά Στράβωνι (Χ, 472) αποδίδει εις αυτούς ως πατέρα τον Κάμιλλον, μητέρα δε την νύμφην Καβειρώ, προσθέτων ότι ήσαν τρεις άρρενες και τρεις θήλεις Καβειρίδες. Την αυτήν γενεαλογίαν παραδέχεται και ο Φερεκύδης, με μόνην την διαφοράν, ότι κατ αυτόν αι Καβειρικαί θεότητες κατάγονται απ ευθείας από του Ηφαίστου και της συζύγου αυτού Κάβειρους, θυγατρός του Πρωτέως, φέρουσαι ονόματα πλήρη μυστηρίου.
Ακριβώς δεν γνωρίζομεν την γενεαλογίαν των αρχικών Καβείρων. Φαίνεται όμως ότι επί των χρόνων του Φερεκύδου (περί τα 600 π. Χ.) είχον εξελληνισθή εν Ελλάδι. Εν πάση περιπτώσει, η ιερά όγδοας εξακολουθεί υφισταμένη, αλλ' εν τη καθόδω αυτών από της Ανατολής εις την Ελλάδα, αι θεογονικαί αύται γνώσεις απομακρυνόμεναι της πηγής αυτών, δηλαδή της θείας διδασκαλίας, οπόθεν ο άνθρωπος παρέλαβε την αρχικήν θρησκείαν, καθίστανται πενιχρότεροι και χάνουν το μεγαλείον αυτών. Πράγματι δε, υπό την υποψιν ταύτην ο ανδρόγυνης θεός των ανατολικών λαών, είναι κατά πολύ ανώτερος της θείας δυάδος των Ελλήνων, οι όποιοι ευθύς έ αρχής προδίδουν την προς τον ανθρωπομορφισμόν τάσιν αυτών. Ελατρεύοντο δε, κατά τον Φερεκύδην, οι Κάβειροι εις τας Τρωϊκάς πόλεις, κατά δε τον Παυσανίαν (Α, IV, ο) η Πέργαμος ήτο καθ ολοκληρίαν αφιερωμένη εις τους Κάβειρους. Κατά δε τον ρήτορα Αριστείδην, εθεωρούντο "πρεσβύτεροι δαιμόνων", προς τιμήν των οποίων ετελούντο μυστήρια. Χρησμός τις της εποχής των Αντωνίνων, σωζόμενος εν τινι επιγραφή, αναφέρει ότι οι Κάβειροι ήσαν υίοι του Ουρανοί", δηλαδή ομοπάτριοι αδελφοί των Τιτάνων. Επίσης ότι εν Περγάμω η Ρέα έτεκε τον Δία, παραστατούντων κατά την γέννησιν του ανακτος των Θεών, των Κορυβάντων, οι όποιοι κατά τάς έπιχωριαζούσας παραδόσεις διεδραμάτισαν το αυτό πρόσωπον, το όποιον και οι Κουρήτες εν Κρήτ).
Εν τη μακρώ περί αυτών παρεκβάσει, την οποίαν κάμνει ο Στράβων (Χ, 472-473), ευρίσκομεν αυτούς μετά των Κορυβάντων και Τιτύρων, παρατηρεί δε ότι υπό πολλών συγχέονται μετά των θεοτήτων τούτων, παρ δλλων δε ότι θεωρούνται ως γονείς των.
1) Εκ το5 άριθμω των γονέων και των εξ τέκνων προκύπτει η Ιβρά δγδοάς των Aιγυπτίων. Με την διαφοράν, ότι εν τα αίγυπτιακα οδγδοάδι, ο Φθά Sidyk και ο Έσμουν (Esmun), γονείς των 7 Καβείρων παρίστανται άνευ συζυγών, Ισως δπό την μορφήν των ανδρογύνων, εκ της ίδιας ουσίας κατά την αρχαίαν δοξασίαν των ανατολικών λαών.
Ο Ηρόδοτος (Γ, 37 -38) συγχέει τον Ερμήν εις όσα διηγείται περί Σαμοθράκης, συνδέων την λατρείαν τούτων μετά των υιών του Φθά, τουτέστι του Αιγυπτίου Ηφαίστου. Εισέλθων, διηγείται ο Καμβύσης εν το ιερώ των Καβείρων της Μέμφιδος, του οποίου η είσοδος επετρέπετο μόνον εις τους ιερείς, διέταξε να καύσουν τάς εικόνας των. Εξεικόνιζον δε αυτούς υπό μορφήν νάνων, αναλόγων προς τους υπό των Φοινίκων προσαρμοζόμενους εις την πρύμνην των πλοίων των. Εκ του ανεκδότου τούτου του Ηροδότου, πολλοί των νεωτέρων μυθολόγων ηθέλησαν να παραστήσουν τους Ελληνικούς Κάβειρους, ως προελθόντας εκ των Φοινίκων Καβείρων οκτώ τον αριθμόν, υιών του Sadyk,
Εν τινι επιγραφή άνακα υφθεισείς εν Σαμοθράκη to 1860 υπό του A. Conze, οι Κάβειροι καλούνται : "Μεγάλοι Θεοί, Θεοί Ισχυροί". Αλλ όπως παρατηρεί ο Lenormant, η σύμπτωσις αύτη φαίνεται όλως τυχαία, καθ όσον δεν υπάρχουν ίχνη αυτών προ των χρόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο αυτός δε σοφός προσθέτει ότι παρά την συνήχησιν των ονομάτων, οι Φοινικικοί Κάβειροι είναι αρκετά διάφοροι, ως προς τον αριθμόν, τον κύριον χαρακτήρα, το πρόσωπον και τα σύμβολα των Πελασγικών Καβείρων. Δοθέντος όμως ότι ο Φοινικικός λαός όχι μόνον εσύχναζεν εις τας νήσους του Αιγαίου Πελάγους και αφήκε πολυάριθμα ίχνη της διαβάσεως του επί της Ελληνικής χώρας, δεν θα ήτο παράτολμον να παραδεχύώμεν ότι ο σημιτισμός λαβε μέρος εν τΡ) θρησκείςι των Καβείρων.
Κατά τον Μίνωααν, οι Κάβειροι ήσαν τέσσαρες, ονομαζόμενοι : Αξιόκερσος, Κασμίλος, Αξίερωζ και Αξιόχβρσος. Εκ τούτων οι μεν δύο πρώτοι είναι άρρενες, άντιπροσωπεύοντες τον ^δην η Πλούτο να και τον Έρμήν, οι δε δύο άλλοι θήλεις άαντιστοιχούσαι προς την Δήμητραν και Περσεφόνην. Η μαρτυρία αύτη του Μνασέα συμπληρωθείσα υπό του Διονυσιδώρου, οφείλεται εις την ακριτομυθίαν και βεβήλωσιν του πρώτου, χάρις εις την οποίαν οφείλομεν την γνώσιν των ονομάτων αυτών Διότι, εις γνωστόν, δεν επετρέπετοτά ονόματα αυτών να προφέρωνται υπό των πιστών.
Ο Παυσανίας. π. χ. ομιλών περί Καβείρων, εις τα μυστήρια των οποίων φαίνεται ότι ήτο μεμυημένος, ζητεί συγγνώμην παρά των αναγνωστών του, διότι σιωπά περί αυτών. (IX, 25, 5).
Η πληροφορία αύτη του Μίνωα μας γνωρίζει την αληθεστέραν σχέσιν των Καβειρικών θεοτήτων της Σαμοθράκης προς τους κυρίως Ελληνικούς Θεούς.

Επίσης τα Ορφικά έπη σχετίζουν τους δρρενας Κάβειρους προς την Δήμητραν και Περσεφόνην, ο δε Στράβων αναφέρει περί των οργίων της Σαμοθράκης ότι έτελούντο προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης, δηλαδή της Περσεφόνης.

Ο δε Ηρόδοτος, εν τι λατρείαι των Καβείρων της Σαμοθράκης, ταυτίζει τον θυφαλλικόν Ερμήν των Πελασγών προς τους Κάβειρους, προσθέτων ότι οι μεμυημένοι εγνώριζον την έννοιαν του ιερού μύθου, όστις κατά τον Κικέρωνα εδήλου το πάθος, το όποιον διήγειρεν εις αυτόν η θέα της Περσεφόνης. Εις το Βατικανόν σώζεται μνημείον μαρμάρινον, σχκτιζόμενον με τα μυστήρια της Σαμοθράκης. Το μνημείον τούτο είναι γεγλυμμένον κατά τάς τρεις προσόψεις αυτού, παριστάνει δε επί της μιας πλευράς τον Αξιόκερσον ιθυφαλλικόν επί της άλλης την Αξιόκερσον εν πλήρει περιβόλι, και επί της τρίτης τον Κάσμιλον γυμνόν μεν, αλλ άνευ της προπετείας του Αξιοκέρσου. Αλλά το προσδίδον μεγαλυτέραν αξίαν εις το μαρμάρινον τούτο μνημείον, είναι το ότι επί της βάσεως εκάστης πλευράς απεικονίζονται εν σμικρω αι Ελληνικαί θεότητες, αι οποίαι ανταποκρίνονται προς τας τρεις Καβειρικάς θεότητας, Ούτω κάτωθεν του Αξιοκέρσου απεικονίζεται ο Απόλλων - Ήλιος, κάτωθεν της Αξιοκέρσης η Αφροδίτη, και κάτωθεν του Κασμίλου ο Έρως. Κατά ταύτα τρανώτατα αποδεικνύεται ότι και τα τρία αγάλματα, τα όποια εποίησεν ο Σκόπας δια την Σαμοθράκην : του Φαέθοντος, της Αφροδίτης και του Πόθου, είναι μετάφρασις, ούτως ειπείν, των θεοτήτων των μυστηρίων τούτων.
Εις τι αγγείον απεικονίζεται ο Πάν, η Αφροδίτη και ο Ερμής. Ο Πάν κατέχει ενταύθα τ")ν θέσιν του Φαέθοντος, καθ' όσον ούτος είναι θεός του φωτός, "φωσφόρος", εξ ου και επί τίνος αγγείου "Φάος" επικαλείται.
Επί τίνος αλλού αγγείου φέρεται η προτομή της Αξιοκέρσης, εχούσης τα χαρακτηριστικά της Αφροδίτης η της Περσεφόνης μετά των πρώτων γραμμάτων του ονόματος της, όπως απεικονίζονται αύται συνήθως επί των πλείστων κεραμογραφικών μνημείων. Επί της άλλης πλευράς του αγγείου φέρεται ο Διόνυσος ως παιδίον μετά του ονόματος του πλήρους, κρατών θύρσον και περιβεβλημένος κισσόν, και ανταποκρίνεται προς τον Κάσμιλον.
Εκ των ανωτέρω προκύπτει ότι το Καβειρικόν σύστημα είναι σύστημα θεών της φύσεως, όπως και πάντες οι θεοί των Πελασγικών φυλών, εις τας οποίας ο ανθρωπομορφισμός κατέχει πολύ κατωτέραν θέσιν παρά εις την Ελληνικήν θρησκείαν. Φέρει δε το σύστημα τούτο εν εαυτώ σαφή τα γνωρίσματα της εκ της Μικράς Ασίας καταγωγής του και της στενής και αναντηρήτου συγγενείας προς το φρυγικόν θρήσκευμα. Δύναται δε να συνοψισθεί ως εξής: Μεγάλη τις θήλεια θεότης, πρώτη αρχή και γενική, μήτηρ των θεών, ως και πάντων των όντων, Γη Μήτηρ, ούτως ειπείν, ανάλογος εν τη αρχική αυτών συλλήψει προς την Κυβέλην της Φρυγίας η της Ιδης, ευκόλως δυναμένη να ταυτισθή προς την Δήμητραν και να προσέγγιση την Αφροδίτην. Έπειτα πλησίον της δύο αρρένες θεότητες, εξ αυτής μεν καταγόμενοι, αλλά διάφορον βαθμόν έχοντες την θείαν καταγωγήν, συναποτελούντες μετ αυτής οικογενειακόν τι σύμπλεγμα. Εκ των αρρένων τούτων θεών ο πρώτος ο και αρχαιότερος θεωρείται αλληλοδιαδόχους ως Ζευς, Αδης, Ηλιος και Διόνυσος, όχι παιδίον, αλλ ανήρ. Εν Λήμνω θεωρείται ο Ηφαιστος, καθ δσον είναι ο θεός της φωτεινής και πύρινης αρχής του ουρανίου και χθονίου πυρός το όποιον γονιμοποιεί την πρωτίστην και αδρανή ύλην, την Γήν Μητέρα εκ της οποίας κατάγεται. Εκ της ενώσεως αυτών γεννάται ο Χάσμιλος, ο διακοσμητής του Σύμπαντος, ο γήινος γεννητής, προσωποποιούμενος δια του Ιδυφαλλικού Έρμου, του Διονύσου η και αυτού του Έρωτος, πράγμα πού αναμιμνήσκει εις ημάς το όνομα Ίμερος Ίμβρος, το όποιον υπό του Καβειρικού τούτου Ερμού εδόθη εις την φερώνυμον νήσον. Μεταξύ των δύο τούτων θεών οι όποιοι είναι κυρίως Κάβειροι, υπάρχει η αντίθεσις η παρατηρούμενη εις πάντα πολυθεϊσμόν, αφ ενός δηλαδή η μεγαλοπρεπής αδράνεια και ανάπαυσις θεού αθανάτου, αφ1 ετέρου δε δράσις συνεχής θεού ζώντος και θνήσκοντος.
Μετά τα ανωτέρω ερχόμεθα εις την έρμηνείαν των ονομάτων αυτών.
Ο Κάσμιλος η Κάδμιλος ερμηνεύεται δια του "Διατάασων", κατά τίνας δε φαίνεται συγγενής προς το ρήμα κάξω, χήδω το όποιον σημαίνει: διακοσμώ, μεριμνώ.
Εις τα αλλά ονόματα ευρίσκομεν το επίθετον "άξιος", το όποιον κατά την αρχαίο ταύτην σημασίαν σημαίνει τον "ισχυρόν", τον "δυνατόν", όπως εις το κύριον όνομα "Αξιθέα" και την επίκλησιν των γυναικών της Ήλιδος προς τον Διόνυσον τον ταυρόμορφον : Αξιε ταύρε.
'Οσον φορά το δεύτερον συνθετικόν - κέρσος και-κέρσα, ουδεμία υπάρχει ικανοποιητική ερμηνεία. Πολύ πιθανόν να σημαίνουν τον σύζυγον και την σύζυγον, καθ όσον ο Ησύχιος το μεν "κέρσβ" εξηγεί δια του "γάμος", εις δε το "κέρσαι" αποδίδει την σημασίαν του "νυμφεύεσθσι".
Ο Κωνσταντίνος Κουρτίδης, λαμβάνων αφορμήν εκ τίνων θρακικών νομισμάτων εις τα όποια απεικονίζεται ο Ζευς επί θρόνου μετά της επιγραφής ΚΥΡΣΑ, θεωρεί την λέξιν ως αναμφισβητήτως θρακικήν και συντεταγμένην και συγγενή προς τα ονόματα, Αξιόκερσος Αξιόκερσα κτλ. τα όποια θεωρεί επίσης ως Θρακικά. (Τα αρχαία Ελληνικά μυστήρια, Αθήναι 1934, σελ. 25. Κωνστ. Γ. Κουρτίδου). Πολύ δυσκολωτέρα αποβαίνει η ερμηνεία του Αξίερος. ισχυρίσθησαν τίνες, ότι το όνομα τούτο έχει δεύτερον συνθετικόν την λέξιν "έρως", υπό τον άρχαον αιολικόν τύπον "ερος" (δενική ερου), όπως συνήθως άπαντφ παρ' Όμήρω. Η ετυμολογία όμως αύτη δεν είναι πιθανή, καθ όσον πρόκειται περί θηλείας θεότητος. Άλλοι θεωρούν το Αξίερος, ως το συγκριτικόν του Αξιος. Αλλα και η γνώμη αυτή φαίνεται ήκιστα πιθανή, κοθ όσον κατ ανάγκην έπρεπε το όνομα να λήγη εις τερος. Πιθανωτέρα γνώμη φαίνεται εκείνη, καθ ην ο Αξίερος είναι επίθειον θετικού βαθμού, παραγόμενον εκ της ρίζης "άξιος", όπου η κατάληξις-ερος σημαίνει έπίτασιν του υπό της ρίζης σημαινόμενου. Κατά την γνώμην ταύτην "Αξίερος" σημαίνει τον κατ εξοχήν δυνατόν, άξιον, την ισχυροτάτην και σεβαστοτάτην των Καβειρικών θεοτήτων.
Ταύτα σχετικώς με την ερμηνείαν του Αξιόκερσος, Αξιόκερσα και Κάσμιλος. Όσον ο αφορά τον Έρωτα, ούτος αντιπροσωπεύει την Αγάπην, και θεωρείται κατά τας φιλοσοφικάς θεωρίας, ως η αρχική των όντων αιτία.
Εν τινι επιγραφή οι Κάβειροι καλούνται "Μεγάλοι Θεοί", συναντώνται δε ο Κάσμιλος και ο Αναξ ηνωμένοι μετά του Υπερίωνος, του Ιαπετού και του Κρόνου, δηλαδή προς τους Τιτάνας.
Πλην των άνω συστημάτων, υπάρχουν και αλλά συστήματα Καβειρικών θεοτήτων, εις την λεπτομερή των οποίων εξέτασιν θα ήτο ανιαρόν να εισέλθωμεν.
Συμπληρούντες τα ανωτέρω, αναφέρομεν ότι κατά τινας, τα ονόματα αυτών είναι μυστικαί επικλήσεις. Φαίνονται δε ανατολικής προελεύσεως και ετυμολογούν αυτάς ως έξης :
Αξίερως εις την Αιγυπτιακήν γλώσσαν σημαίνει τον Παντοδύναμον, τον Μέγαν, τοιούτος δε ήτο ο Φθά, ήτοι ο Ήφαιστος των Αιγυπτίων. Αξιόκερσος σημαίνει τον μέγαν γονιμοποιόν. Ούτος δε είναι ο Αρης, του πλανήτου Αρεως ονομαζόμενου εις την Αιγυπτιακήν γλώσσαν "Ertosi", λέξις σημαίνουσα την αυτήν Ιδέαν. Αξιόκερσα επομένως σημαίνει την μεγάλην γονιμοποιόν, την Αφροδίτην, την σύντροφον του Αρεως. Οσον αφορά τον Κάσμιλον, τούτον εξηγούν δια του ί "Πάνσοφος". Ο Bochart μετά μεγαλυτέρας πιθανότηχος ανάγει αυτόν εις το Έβραϊκόν"θ8Μβί", το όποιον σημαίνει : θεράποντα του Θεού. Εκ της μαρτυρίας του Μνασέα, την οποίαν αναφέραμεν, πολλοί διαβλέπουν την αρχικήν δοξασίαν των μυστηρίων της Σαμοθράκης, το δόγμα της Αγίας Τριάδος, η οποία αποτελεί το θεμέλιον των αρχαιοτέρων θρησκειών της Ασίας. Αλλ η δοξασία αυτή μετενεχθείσα εις την Ελλάδα, καθώς και τόσαι άλλαι πολύτιμοι αλήθειαι, αι οποίαι επνίγοντο υπό τον πέπλον του μυστηρίου, επνίγησαν σιγά σιγά υπό το βάρος πλανών, τας οποίας επηύξησεν η αχαλίνωτος φαντασία των Ελλήνων. Και εκπεσόντες του αρχαίου αυτών μεγαλείου, σμικρυθέντες δια των πλασμάτων της μυθολογίας, οι παντοδύναμοι ούτοι θεοί δεν ήσαν εις τα μάτια του λαού, παρά οι δύο υιοί του Διός και της Λήδας, οι δύο δίδυμοι: Κάστωρ και Πολυδεύκης.
Ο μυστικισμός εν τη λατρείς των Καβείρων εισήχθη κατά την αυτήν εποχήν, καθ ην και η της Δήμητρος εν Ελευσίνι και υπό την επίδρασιν των αυτών αίτιων. Αλλ' αργότερον, τόσον εις τον Έλληνικόν κόσμον γενικώς και τάς νήσους του Θρακικού Πελάγους, Ιδίως, οπότε επεκτείνεται η υπεροχή των Αθηνών, τα μυστήρια των δύο γειτονικών νήσων της Λήμνου και Σαμοθράκης, παρουσιάζουν μικρόν ενδιαφέρον.

Ο τύπος των μυστηρίων και αι τελεταί της μυήσεως, ουσιωδώς ήσαν αι αύταί, ανάγονται δε εις τας Ιδίας φιλοσοφικάς και θρησκευτικός αρχάς. Εάν δε πιστεύσωμεν τον Ιάμβλιχον, τα Καβείρια μυστήρια ενείχον και φιλοσοφικήν τίνα βάσιν, εκ της οποίας ο Πυθαγόρας ήντλησε μέρος των θεωριών του. Κατά την Μακεδονικήν και Αλεξανδρι νύν εποχήν, ανοικοδομήθησαν μεγαλοπρεπώς τα Ιερά της νήσου. Τα σωζόμενα δε αυτών ερείπια εμελετήθησαν επισταμένως και ανασκαφαί εγένοντο κατ επανάληψιν. Κατά τάς ανασκαφάς ταύτας, μόνον τα ίχνη ενός κτιρίου αρχαιοτέρου του Φιλίππου ανεκαλύφθησαν, και τριών άλλων ναών πλησίον αλλήλων κειμένων πολύ πολυτελέστερων του πρώτου και αναγομένων εις τους χρόνους του Μεγ. Αλεξάνδρου. Εκ τούτων όμως δύο είναι τα σπουδαιότερα των ανακαλυφθέντων, τα όποια και λεπτομερέστερον εμελετήθησαν : ένα σχήματος στρογγυλού και εστεγασμένον Μ ωδείον χρησίμευαν πιθανώς δια μυστικά θέματα, τα όποια εγίνοντο κατά τας μυήσεις και ιδρυθέν υπό της Αρσινόης εις ανάμνησιν του ασύλου, το όποιον εύρεν εκεί, και άλλος μέγας ναός δωρικού ρυθμού, ο λεγόμενος των Ανακτόρων, όπως και εις την Ελευσίνα.

Επίσης το πλείστον των επιγραφών πού ευρέθησαν εν Σαμοθράκη ανάγονται εις τους Μακεδόνικους και Ρωμαϊκούς χρόνους. Εκ τούτων πληροφορούμεθα ποιαι πολιτείαι έπεμπον θεωρούς κατά την ετησίαν των θεών πανήγυριν, ως και τα ονόματα των πόλεων, εκ των οποίων προήρχοντο οι προσκυνηταί, όπως : το Δίον εν Μακεδονία, η Θάσος, τα Αβδηρα, η Μαρώνεια, η Κύζικος, η Αβυδος, η Δάρδανος, η Έφεσος, η Κύμη, αι Κλαζομεναί, η Τέως, η Κολοφών, τα Αλάβαντα της Καρίας, η Κέραμος της Καρίας, η Κως, η Αστυπάλαια και αλλαι. Εκ των σχετικώς απομεμακρυσμένων χωρών μόνον εκ Γόρτυνος της Κρήτης, εν Ηλιδος και της Ρώμης προσήρχοντο προσκυνηταί. Οι Ρωμαίοι μάλιστα προσκυνηταί ήσαν πολυαριθμότεροι, πλείσται δε επιγραφαί λατινιστί σώζονται εις ανάμνησιν της μυήσεως αυτών.

Η Σαμοθράκη θεωρείται υπ αυτών ως εθνικόν τι ιερόν, καθ όσον οι ιερείς της νήσου επιτηδείως εκαλλιέργησαν και διέδωσαν την πίστιν ότι οι εφέστιοι θεοί (Penates) της Ρώμης, είναι οι ίδιοι με τους θεούς της Σαμοθράκης, μετενεχθέντες υπό του Δαρδάνου εις Τροίαν, έκείφεν δε υπό του Λίνείου εις Ρώμην μετά την καταστροφήν του Ιλίου. Τούτου ένεκα σπουδαίαι προσωπικότητες της Ρώμης, επροθυμοποιούντο να μυηθούν μάλλον εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης, παρά εις τα Ελευσίνια. Ο Μάρκελλος, ο όποιος εδώρησε πλουσιώτατα δώρα εις τα ιερά της Σαμοθράκης, ο Κικέρων και ο Ουάρρων αναφέρονται μεταξύ των επισκεπτών αυτών.
Ο Βακώνιος κατά την εκστρατείαν του Λουκούλλου εναντίον του Μιθριδάτου δια να ανακόψει τον δρόμον του εις Σαμοθράκην, όπως παρευρέθη κατά την μεγάλην ετησίαν εορτήν και συμμετάσχη αυτής, έδωκε καιρόν εις τον βασιλέα του Πόντου να διαφυγή.
Ο Γερμανικός απεφάσισε και αυτός να μυηθεί κατά το 18 μ. Χ. αλλά ενάντιοι άνεμοι πνεύσαντες δεν επέτρεψαν εις αυτόν να προσορμισθώ εις την νήσον.
Ενταύθα δια πρώτην φοράν συνηντή θησαν ο Φίλιππος ο Μακεδών και η Ολυμπιάς κατά την μύησιν και ερωτεύθησαν.
Η Καβειρική λατρεία, φαίνεται ότι ήτο αρκετά γνωστή και εις αρκετά αρχαίαν εποχήν εις Ετρουρίαν της Ιταλίας, ως μαρτυρούν ανακαλυφθέντα Ετρουσκικά κάτοπτρα εν Σαμοθράκη. Επίσης διαδεδομένη ήτο εις Θεσσαλονίκην, η οποία υπήρξε κέντρον σπουδαίας Καβειρικής λατρείας όπου και εορταί και αγώνες ετελούντο καλούμενοι "Καβεέρια", Καβείρια Πύθια" και "Καβείρια επινίχιο.", και αλλαχού.
Τοιαύτη τέλος ήτο η διάδοσις αυτών και η λατρεία, ώστε και επί των χρόνων ακόμη του Λιβανίου, κατά τον τέταρτον μ.Χ. αιώνα. τα μυστήρια της Σαμοθράκης εξηκολούθουν να τελώνται κανονικώς και μετά της αυτής εύκλείας.
Αι πληροφορίαι ημών περί των μυστηρίων της Σαμοθράκης δεν είναι πολλαί. Γνωρίζομεν μόνον ότι των μυστηρίων προστατο πολυάριθμος εκκλησιαστική ιεραρχία, της οποίας ηγείτο ο βασιλεύς, αναφερόμενος εις τας επιγραφάς και ως πρώτος δικαστής της νήσου, πιθανώς ο αυτός με τον ιεροφάντην. Οπως δε εις όλας τας μυήσεις, ούτω και εδώ προηγείτο η εκτέλεσις σπουδαίων καθαρτικών διατυπώσεων, τας οποίας διεξήγεν είδικός ιερεύς "Κόης η Κοίης" καλούμενος, εις το όνομα του οποίου αποδίδεται η σημασία του καθαριστού. Ούτος υπέβαλλε τους μυουμένους εις αληθή εξομολόγησιν και αποκάλυψιν των αμαρτιών αυτών.
Ο ναός των Καβείρων επίσης εξυπηρετείτο υπό πολυαρίθμου προσωπικού ιερέων, των οποίων τα αξιώματα ήσαν κληρονομικά, ενώ δε εις τα Ελευσίνια μυστήρια οι πιστοί έγίνοντο δεκτοί μόνον άπαξ του έτους και εις ωρισμένην εποχήν, εν Σαμοθράκη η μύησις εγίνετο καθ όλη ν την διάρκειαν του έτους, μάλιστα δε κατά τους εαρινούς μήνας.
Εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης, όπως και τα Ελευσίνια, δεν υπήρχε κατηχητική ούτε δογματική διδασκαλία. Το πάν συνίστατο εις σύνολον τι θεσμών, περιβαλλόμενων υπό δεισιδαίμονος σεβασμού, αυστηρώς αποκρυπτομένων από των βέβηλων δι απορρήτου και αυστηρότατου νόμου. Επίσης εις τελετάς και ιερά θεάματα, συνδεόμενα υπό αίνιγματωδών εκφράσεων (όρώμενα και θεώμενα), εκ των οποίων η ευφυα του μυουμένου έπρεπε να έξαγάγη και κατάλληλον εννοιαν,
Κατά τάς τελετάς ταύτας και τα θεώμενα, απηγγέλλοντο και τα αληθή των θεών ονόματα, άγνωστα και απόκρυφα εις τους κοινούς ανθρωπους.
Πλην των ανδρών ηδύναντο να μυηθούν και γυναίκες και παίδες. Το σημείον δε των μυουμένων ήτο ερυθρά τις ταινία περιβάλλουσα το μέτωπον. 01 δε κατά τας τελετάς των Καβειρίων μυστηρίων υπηρετούντες παίδες, ωνομάζοντο Κάδωλοι η Κάδονλοι..

Εκ των διασωθεισών επιγραφών μανθάνομεν ότι ύπήρχον δύο τάξεις μυστών, δύο, ούτως είπείν, βαθμοί μυήσεως.
Πρώτον : Οι "άτελος μνάται". Δεύτερον: Οι καλούμενοι "ευσεβείς μύσται" άντιστοι χούντες προς τους Επόπτας των Ελευσίνιων μυστηρίων και τους Πρωτομύ στας της Αδνανίας, και οι όποιοι είχον το δικαίωμα να συμμετέχουν εις τάς μυστηριώδεις τελετάς.

Τα εμβλήματα των μυστών της Σαμοθράκης ήσαν στέφανος εκ κλάδου ελαίας και ταινία πορφυρά, δια της οποίας περιέδενον την κεφαλήν δίκη ν κρηδέμνου. Επίστευον δε ότι το κόσμημα τούτο ήτο δυνατόν και αποτελεσματικόν αλεξίκακον δια τον μυηθένια.
Ο Οδυσσεύς, όταν εναυάγησε, ως εκ θαύματος εσώθη, διότι έφερε περί την οσφύν του την ταινίαν ταύτην. Ο Αγαμέμνων δια να καθησύχαση τους στασιάσαντας στρατιώτας του, ενεφανίσθη ενώπιον των, φέρων την θαυματονργόν ταύτην ταινίαν. Πράγματι δε, ως δια μαγείας, κατέπαυσεν η στάσις.
Πράγματι δε η μύησις παρείχεν εις τους μυουμένους το προνόμιον να επικαλούνται τους Κάβειρους μετά αληθινά αυτών ονόματα και να απευθύνουν εις τους θεούς όνομαστικήν και παντοδύναμον επίκλησιν, έχουσαν ως αποτέλεσμα την βεβαίαν αυτών και ασφαλή επικουρίαν εν περιπτώσει κινδύνου.
Η επικουρία αυτή ήτο όμως και τε λεσφόρος, Ιδίως δε εις τους εν τη θαλασσή κινδυνεύοντας, καθ όσον επεκράτει η ιδέα, ότι τα πυρά των Διοσκούρων, είναι η εμφάνισις αυτών τούτων των Καβείρων. Η Ιδέα δε αυτή ήτο γενικώς διαδεδομένη εις τους ναυτιλλομένους.Ο Αθηναίος μάλιστα μνημονεύει και αφιέρωσιν τίνα εις τους θεούς τούτους, οι όποιοι ώνομάζοντο και "πομπίλοι".
Διόδωρος ο Σικελιώτης αποδίδει εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης την ιδιότητα να καθιστούν τον μυούμενον καλλίτερον και ηθικώτερον, καθ όσον μόνον η υλική της ζωής του ανθρώπου προστασία δεν αποτελεί και την βελτίωσιν αυτού, "ιαβεβαίωται ο η τούτων των θεών επιφάνεια, λέγει, και παράδοξος εν κινδύνοις βοήθεια τοις επικαλεσαμένοις των μυηθέντων. Γίνεσθαι δε φασί και ευσεβέστερους και δικαιότερους και κατά παν βελτίονας εαυτών τους των μυστηρίων κοινωνήσαντας. Διό και των αρχαίων ηρώων τε και ημιθέων τους επιφανέστατους πεφιλοτιμήσθαι μεταλαβείν της τελετής. Και γαρ Ιάσονα και Διοσκούρους, έτι ο Ήρακλέα και Ορφέα μυηθέντας επιτυχείν εν πάσαις τας στρατείαις, δια την των θεών τούτων έπιφάνειαν" (V, 49).
Δια τούτο πολλοί εκ των μελετητών των Καβειρίων μυστηρίων, εκφράζονται, ουχί και απιθάνως, ότι εις τους μυουμένους, γινομένου λόγου περί της μετά θάνατον ζωής, παρέσχοντο αι ελπίδες καλυτέρας ζωής, και ότι οι συμμετέχοντες αυτών εσχημάτιζον όχι την ελπίδα, αλλά την πεποίθησιν ότι εξησφάλιζον ούτω βίον ευδαίμονα και μακάριον εν τη άλλη ζωή.

Κατά τίνα μύθον, η Αγγελος, θυγάτηρ του Διός και της Ηρας, έκλεψε παρά της μητρός της και εδώρησεν εις την Ευρώπην το μύρον αυτής, οπόθεν, κατά τον μύθον, και το λευκόν χρώμα των κατοίκων της Ευρώπης. Η Αγγελος, φοβηθείσα την οργήν της μητρός της, κατέφυγε πρώτον εις τον οίκον γυναικός προ ολίγου τεκούσης, κατόπιν δε εις νεκρώσιμόν τίνα πομπήν. Τότε ο Ζευς παρήγγειλεν εις τους Κάβειρους να οδηγήσουν αυτήν εις τας όχθας του Αχέροντος ποταμού προς καθαρμόν, εκεί δε μετά τον καθαρμόν απέβη Εκάτη. Κατά τον μύθον λοιπόν τούτον, βλέπομεν ότι οι Κάβειροι σχετίζονται με το βασίλειον του Πλούτωνος και τους ύποχθονίους θεούς.

Επί του ζητήματος τούτου οι αρχαίοι συγγραφείς σιωπούν. Δια τούτο καταφεύγομεν εις την μαρτυρίαν των μνημείων.
Επί τίνος αγγείου, περίφημου και γνωστότατου εις τους αρχαιολόγους (της Συλλογής του Δουκός De Blacas), εικονίζονται σκηναί του οδού σχεδιασθείσαι υπό την έμπνευσιν του ορφισμού, και αι οποίαι προφανώς φέρουσαι μυστικόν χαρακτήρα, σχετίζονται υπό των αρχαιολόγων προς τα μυστήρια της Σαμοθράκης. Επί του αγγείου τούτου απεικονίζονται αι Καβειρικα θεότητες υπό Έλληνικήν μορφήν. Εις το κέντρον παρίσταται μέγα δένδρον, του οποίου αι ρίζαι είναι βυθισμένοι εις τον Άδην, οι δε κλάδοι του επεκτείνονται προς τα άνω, όπου υπάρχουν αι Καβειρικαι θεότητες : Αξιόκερσος, Αξιόκερσα και Κάσμιλος, παριστάμενοι υπό την μορφήν της Αφροδίτης, την οποίαν συνοδεύει ο Ερως, και την μορφήν του Πάνος και του Έρμου.
Κατά τους αρχαιολόγους, το δένδρον τούτο της εικόνος, το κατέχον το κέντρον αυτής και παριστάνον τον Ουρανόν και τον Άδην, είναι το δένδρον του κόσμου, το όποιον τόσον σπουδαίον διαδραματίζει πρόσωπον εις τους μύθους όλων των κλάδων της Αρίας φυλής. Του δένδρου τούτου τους μεν κλάδους αποτελούν τα νέφη του Ουρανού, τους δε καρπούς αυτού το πυρ του κεραυνού.
Κάτωθεν παρίσταται ο Ιθυφαλλικός Ερμής και αγένειος τις θεός εστεμμένος δια του μυστικού και επιταφίου μύρτου, εκπροσωπών τάς υποχθονίους χώρας, εις το πρόσωπον του οποίου ευκόλως αναγνωρίζεται ο Διόνυσος.
Ο Αδης είναι ο Αξιόκερσος των μυστηρίων. Δεξιό του δένδρου και του Έρμου, φαίνεται ο Ορφεύς, ο όποιος ενταύθα εκτελεί χρέη κατ' εξοχήν μυσταγωγού, ως διδάσκαλος δε της φερωνύμου αιρέσεως καλλίτερον η άλλαχού δύναται να κατέχη θέσιν εις τα μυστήρια της Σαμοθράκης. Δια της αριστεράς χειρός κρατεί δι αλύσσεως τον τρικέφαλον Κέρβερον, έτοιμον να ορμήσει, δια δε της δεξιάς προσφέρει την κιθάραν του εις εφηβόν τίνα, ο όποιος εκ του αντιθέτου μέρους, όπου το δένδρον και ο Έρμης, τείνει την χείρα, ίνα λαβή αυτήν. Ο έφηβος ούτος είναι ο μυούμενος, τον όποιον ο Ορφεύς υποδέχεται εις την άλλην ζωήν. Γέρων δε τις, πατήρ η παιδαγωγός συνοδεύει τον νεανίαν, και φαίνεται συνιστών αυτόν εις τον αοιδόν της Θράκης. Όπισθεν του Ορφέως απεικονίζεται η Ευρυδίκη, καθήμενη επί πέτρας υπό δενδρύλλιον, το όποιον, πιθανώς, παριστάνει το άλσος της Περσεφόνης, την κατοικίαν των μετηλαχότων και στρέφει την κεφαλήν, Τα δη την σκηνήν της υποδοχής του νέου.
Ο τεχνίτης της εικόνος ταύτης, πιθανώτατα ενεπνεύσθη εκ της μυστικής εικόνος του Αδου, την οποίαν εζωγράφησεν ο Πολύγνωστος εν την Λέσχη των Δελφών, την οποίαν μνημονεύει ο Παυσανίας εις τα Φωκικά του (Χ, 30).


Εκ των ανακαλυφθεισών επιγραφών της Σαμοθράκης, πληροφορούμεθα δη αι μυήσεις εγίνοντο καθ όλον το έτος. Οι μυηθέντες μάλιστα Ρωμαίοι εφρόντισαν να αναφέρουν και την ημερομηνίαν της μυήσεώς των. Εξ αυτών λοιπόν μανθάνομεν δη εγίνοντο δεκτοί ως απλοί και ευσεβείς μύσται κατά πάντα μήνα του έτους, Ιδίως δε από του Μαου μέχρι του Σεπτεμβρίου. Ουχ ήττον ετελείτο και ετήσιος μεγάλη εορτή, διαρκούσα εννέα ημέρας, μετά πάσης μεγαλοπρέπειας, καθ ην επέμποντο αι θεωρίαι των Ελληνικών πόλεων, ιδίως δε κατά τας θερμοτέρας ημέρας του έτους, ήτοι κατά το τέλος Ιουλίου τας αρχάς Αυγούστου. Κατά την διάρκειαν δε της ετησίας ταύτης εορτής, πάσα πυρά εσβέννυτο εν Σαμοθράκη και ελάμβανον νέαν εκ Δήλου.
Ένοπλοι ορχήσεις ανάλογοι προς τας των Κουρητών εγίνοντο, υπενθυμίζουσαι την εν Μικρα Ασία, μάλιστα δε εν Φρυγή λατρείαν της Κυβέλης. Οι θρησκευτικοί λειτουργοί οι τελούντες τους πυρρίχιους τούτους χορούς έκαλούντο "2?άοι", τους οποίους οι Ρωμαίοι εθεώρουν ως προγόνους των Ιδικών των "Σαλίων" (Salii),

Εν Σαμοθράκη υπήρχε και Μαντείον των Καβείρων, το όποιον συνεβουλεύθη και αυτός ο Αύσανδρος κατά την μύησίν του.
Έκτος της Σαμοθράκης, η λατρεία των Καβείρων ήτο διαδεδομένη και εν Βοιωτία όπου παρά τ
ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ
 

ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Δημοσίευσηἀπό ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ » Παρ 26/01/2007 23:08

Την έρευνα την πήρα απο το Θρακικό λεξικό και την παραθέτω μήπως την επεκτείνουμε.

Τα περί των Καβείρων και των μυστηρίων αυτών είναι σκοτεινά και αβέβαια.
Από του προπορελθόντος αιώνος επεδόθησαν οι σοφοί και επιστήμονες μετά ζήλου και επιμονής εις την μελέτην και έρευναν των Καβειρίων μυστηρίων. Αλλ' ατυχώς η ιστορία αυτών, παρ όλας τας έρευνας και ανασκαφάς, αι οποίαι έγιναν μέχρι σήμερον, παραμένει σκοτεινή, ως και δια τους σοφούς του κόσμου.

"Το ζήτημα των Καβείρων, λέγει ο Freret, είναι το πολυπλοκώτερον της Ελληνικής μυθολογίας. Αι αφορώσαι αυτό παραδόσεις είναι τόσον συγκεγχυμέναι, τόσον αντιφατικαί αι μεν προς τας δε, ώστε η ανάλυσις αυτών, μόλις φαίνεται δυνατή. Αυτοί οι αρχαίοι διεφωνουν ελλείψει συνενοήσεως, οι δε νεώτεροι συναθροίσαντες μετά μεγαλυτέρας πολυμάθειας παρά κριτικής τάς διαφόρους περί αυτών ιστορίας, μάλλον συνεσκότισαν το ζήτημα".

Ταύτα έγραφε περί τα μέσα του δεκάτου ογδόου αιώνος ο Γάλλος σοφός Freret. Αλλά και οι μετ αυτόν ασχοληθέντες περί του ζητήματος τούτου, δεν υπήρξαν ευτυχέστεροι εις τας έρευνας αυτών. Διάσημοι σοφοί, όπως: ο Schelling, ο Welckcr, ο Ο. Miiller, ο Gerhard, ο Creuzer και ο Guiniaut, και άλλοι, παρ' όλας τας εμβριθείς αυτών μελετάς, δεν κατώρθωσαν να πείσουν τον αναγνώστην, ότι είπον την τελευταίαν λέξιν και ότι έλυσαν το ζήτημα.

Ο Guiniaut π. χ. διάσημος ελληνιστής και αρχαιολόγος, όστις εμελέτησε ότι σχετικόν υπάρχει με το ζήτημα των Καβειρίων μυστηρίων, δια των έξης τελειώνει τας κριτικάς του παρατηρήσεις :
"Το πρόβλημα των Καβειρίων μυστηρίων δεν ελύθη ακόμη και ίσως δεν θα λυθεί ποτέ". Το ζήτημα, άλλως τε δεν είναί τι το νέον. Και αυτοί οι αρχαίοι διεφώνουν περί αυτών. Πολύ προ του Freret και του Guiniaut, ο Στράβων λέγει περί αυτών τα εξής : - "Ότι τους εν τη Σαμοθράκη τιμωμένους Θεούς ειρήκασι πολλοί τοις αυτοίς τοις Καβείροις, ούδ' αυτούς έχοντες λέγειν τους Κάβειρους οιπνές είσι ..." (VI, 331, 51).

Με αλλά λόγια : Πολλοί έχουν ειπεί ότι οι εν Σαμοθράκη τιμώμενοι Θεοί είναι οι Κάβειροι, αλλά και αυτοί πού το λέγουν δεν ημπορούν να μας ειπούν τι πράγμα είναι αυτοί οι Κάβειροι .
ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ
 

ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Δημοσίευσηἀπό ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ » Παρ 26/01/2007 23:11

2-Και πρώτον κατά τους ασχοληθέντας περί αυτών, η σύλληψις της ιδέας των θεοτήτων τούτων και η λατρεία αυτών, οφείλεται εις το δόγμα, καθώς το πυρ, υπό τας τρεις μορφάς αυτού : ουράνιον, γήϊνον η θαλάσσιον, είναι η αρχή των όντων.
Οι Κάβειροι λοιπόν, κατά ταύτα, είναι η προσωποποίησις της πρώτης αρχής, ως αποδεικνύει το όνομα αυτών, και κατά πάσαν πιθανότητα παράγεται εκ του χάειν καίειν. Κυρίως ωνομάζοντο Κάβειροι, με δίγαμμα. Κατά τροπήν δε του δίγαμμα εις β, έγινε Κάβειροι, το όποιον άπαντα και Κάβιροι και Κάβηροι.

Κατ άλλους η λέξις Κάβειροι είναι φοινικικής καταγωγής, συγγενής με την φοινικικήν λέξιν Kabir" (-μεγάλος), αραβιστί Kebir", κατ άλλους δε σανσκριτικής, συγγενής της σανσκριτικής λέξεως Gawiras (= δυνατό, ισχυρός).

Είναι δε οι Κάβειροι μεγάλοι θεοί της αρχαιότατης εκείνης εποχής, διατηρήσαντες την προσωπικότητα αυτών και εις τους μετέπειτα χρόνους, αλλά μόνον εν τη τελέσει των μυστηρίων, διαδραματίζοντες πάντοτε δευτερεύον πρόσωπον και περιελθόντες εις την κατωτέραν τάξιν των θεών την τάξιν των δαιμόνων, πνευμάτων, ακολούθων των μεγάλων θεών του κυρίως ελληνικού πολυθεϊσμού.
Τούτο, άλλως τε, συμβαίνει γενικώς εις τους θεούς των φυλών αι οποίαι εξέλιπον. Ενίοτε μάλιστα αρχαιότατοι θεοί μεταπίπτουν εις την τάξιν των απλών ηρώων, όπως οι Κορύβαντες, οι Κουρήτες, οι Δάκτυλοι, και οι Τελχίνες, μετά των οποίων πολλαχου αφομοιούνται προς τους ιερείς των αρχαίων χρόνων, ωσάν η ανάμνησις των εις επικοινωνίαν ευρισκομένων ιερέων προς τους θεούς της πρωτογόνου εκείνης εποχής, να συνεχέοντο προς τους θεούς τους οποίους υπηρετούν, εκ των οποίων ουχί απίθανον να ελάμβανον ενίοτε τα ονόματα. Κατά ταύτα ίσως να μη είναι απίθανος η γνώμη του Krerct περί της συγγενείας του ονόματος των Καβείρων προς το των "Καβάρνων" ιερέων της Δήμητρος εν Πάρω.

Μετά τα ανωτέρω, ευνόητον είναι ότι δεν θα προσπαθήσωμεν ημείς να δώσωμεν την λύσιν των Καβειρίων μυστηρίων. Απλώς θα αναφέρωμεν το συμπέρασμα έρ. γασίας γενομένης υπό ειδικών, των οποίων η γνώμη είναι σεβαστή, μέχρις ου νεώτεραι έρευναι και μελέται διαφωτίσουν και διευκρινήσουν αυτά.

Οι Κάβειροι είναι Ελληνικαί θεότητες, των οποίων η καταγωγή, η αληθής φύσις και αι διάφοροι μεταμορφώσεις παρέχουν εις τον ιστορικόν των αρχαίων θρησκευμάτων εν των μάλλον σπουδαίων και δυσεπίλυτων προβλημάτων.
ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ
 

ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Δημοσίευσηἀπό ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ » Παρ 26/01/2007 23:13

3-Το όνομα αυτών κατά πρώτην φοράν απαντάται κατά τον τέταρτον π. Χ. αιώνα εν τινι αποσπάσματι του Πινδάρου. Και μέχρι μεν των χρόνων του Επαμειώνδου συγχέονται μετά των πολυπληθών δαιμόνων, ως εκπροσωποποίησις των φυσικών δυνάμεων, από της εποχής όμως ταύτης μέχρι της πτώσεως του παγανισμού, λαμβάνουν ίσην θέσιν, αν όχι υπερτέραν προς τας μάλλον έξοχους προσωπικότητας του Ελληνικού Πανθέου.

Οι Κάβειροι δαίμονες τής υλικής φύσεως
Οι Κάβειροι ανήκουν εις την ιδίαν τάξιν των θεοτήτον, εις την οποίαν οι Κουρητές και οι Κορύβαντες της Φρυγίας, οι Δάκτυλοι του ορούς Ιδης και οι Τελχίνες της νήσου Ρόδου. Ήτοι, είναι θεότητες έκπροσωπούσαι κοσμικήν τίνα δύναμιν.

Η μάλλον ορθή της λέξεως ετυμολογία είναι εκ του ρήματος "καίειν". Αλλως τε και ό,τι γνωρίζομεν περί της υπάρξεως αυτών απ αρχής της λατρείας και των τόπων οπόθεν έλαβον την καταγωγήν των, συνάδει υπέρ της ερμηνείας ταύτης. Ως πρώτην δε κοιτίδα της λατρείας αυτών, δέον να αναζητήσωμεν τα ορεινά της Τρωάδος μέρη και τάς νήσους του Θρακικού Πελάγους, γειτνιάζουσας προς τα Φρυγικά παράλια, την Λήμνον, Ιμβρον και Σαμοθράκην.

Εν Φρυγία, κατά τον Στράβωνα (π.Χ, 472) υπήρχεν όρος καλούμενον Κάβειρος, ταυτόν του ηφαιστειώδους και ότι απ αυτού εκλήθησαν Κάβειροι. Όσον ο αφορά τας νήσους, τας οποίας ανεφέραμεν, γνωστή είναι η ηφαιστειογενής φύσις του εδάφους αυτών.

Εν Λήμνω οι Κάβειροι θεωρούνται άλλοτε ως υιοί και άλλοτε ως εγγονοί του Ηφαίστου, θεού του υπογείου πυρός. Μήτηρ αυτών είναι η νύμφη Καβειρώ θυγάτηρ του Πρωτέως, ήτις εις τούς πρόποδας της Αιτνης έφερε το δηλωτικόν όνομα "Αιθαλία", εκ του αίθειν (=λάμπειν ως φλόξ). Ωστε εν Λήμνω οι Κάβειροι θεωρούνται ως υπουργοί του Θεού του πυρός.
Την ιδέαν ταύτην ενισχύει και νόμισμα τι ευρεθέν εν Θεσσαλονίκη, όπου βεβαίως εγκαίρως είχε διαδοθή η λατρεία αυτών, το οποίον παρίστω αυτούς με σύμβολα σιδηρουργού, ήτοι την σφύραν και την πυράγραν. ()

Επειδή δε το έδαφος της Λήμνου είναι γονιμώτατον δια την καλλιέργειαν της άμ πέλου, ο αρχικός μύθος σχετίζει τους Καβείρους με τον Διόνυσον.
ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ
 

ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Δημοσίευσηἀπό ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ » Παρ 26/01/2007 23:15

4-1) Head Σβορώνου, Ιστορία των Νομιμισμάτων, Τόμ. Α, σελ. 311.-Προς τιμήν των Καβείρων ετέλωντο εν Θεσσαλονίκη αγώνες καλούμενοι "Καβείρια Πύθια" και Καβείρια Ιπινίχεια (Μ. Δήμιτσα, II Μαχεχεδονία, σ. 401).
Κ. Γ. Κουρτίδου: Τα αρχαία Ελληνικά Μυστήρια Αθήναι 1934.

Ο Αισχύλος είχε γράψει και σατιρικόν δράμα, (2) φέρον το ονομά των, οι όποιοι και αποτελούν τον χορόν. Τους Αργοναύτας διερχόμενους εκ Λήμνου, υπεδέχθησαν οι Κάβειροι ενθαρρύναντες αυτούς τα μέγιστα επί τον αγώνα.

Ως πνεύματα δε του υπογείου πυρός, το όποιον ζωογονεί την βλάστησιν και ευδοκίμησιν της αμπέλου, θεωρούνται γενικώς ως πνεύματα της γονιμότητος. Οι Πελασγοί μάλιστα παρεχώρουν εις αυτούς, ως και εις τον Απόλλωνα και Δία το δέκατον του εκλεκτού οινου, οσάκις ήπειλούντο υπό άφορίας.

Η λατρεία των Καβείρων εισήχθη εις την κυρίως Ελλάδα υπό των Πελασγών, ως μαρτυρεί ο Ηρόδοτος λέγων : "Τα Καβείρων οργιά τα Σαμοθρακήτες επιτελέουσι παραλαβόντες παρά Πελασγών" (11, 51) Ήτο δε διαδεδομένη καθ όλην την Ελλάδα, ιδία δε εν Βοιωτία, η οποία απέβη εν των κυριοτέρων κέντρων αυτής, όπου διετηρήθη και επί περισσότερον χρόνον παρά εν τη λοιπή Ελλάδι.

Η κυρίως όμως έδρα της λατρείας των Καβείρων, η διατηρήσασα μέχρι των Ελληνικών και Ρωμαϊκών χρόνων την σρχαίαν σκμήν και αίγλην ήτο η σειρά των νήσων από της Ευβοίας μέχρι του Ελλησπόντου. Τούτο αποτελεί την ισχυροτάτην απόδειξιν, ότι η Καβειρική λατρεία ήτο καθαρώς Πελασγική, και επομένως αυτόχθων, μη είσαχθείσα υπό των εν Θάσω Φοινίκων.

Συγχρόνως η λατρεία των Καβείρων αναφαίνεται και κατά την βορειοδυτικήν παραλίαν της Μικράς Ασίας, κατοικουμένην και ταύτην υπό Πελασγικών φυλών.
Εκ των αρχαίων συγγραφέων ο Στράβων και άλλοι ισχυρίζονται ότι εκ της Μικράς Ασίας μετεδόθη η λατρεία αυτών εις την Σαμοθράκην.
ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ
 

ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Δημοσίευσηἀπό ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ » Παρ 26/01/2007 23:19

5-2) 0ι Κάβειροι μετά της Αργούς και Τψιπύλης, αποτελούν ιδιαιτέραν τριλογίαν εκ τω Αργοναυτικοί χυκλου, παρασταθεύσαν περί το 466 π. Χ. Των δραμάτων τούτων ελάχιστα σώζονται αποσπάσματα.

ο Πλούταρχος λέι οτι εκ Σαμοθράκης διεδόθη εις την Μικράν Ασίαν. Με την τελευταίαν ταυτην γνώμην συντάσσεται και ο Ottfried Muller, πιθανώτερον όμως φαίνεται ότι την πρώτην ανάπτυξιν αυτής η λατρεία των Καβείρων έλαβεν εν Μικρά Ασία.
Ο Στησίμβροτος ο Θάσιος μάλιστα, αναφερόμενος υπό του Στράβωνος (Χ, 472). παρεδέχετο ότι οι Κάβειροι προήρχοντο, όπως είπομεν ανωτέρω, εκ του ορούς Καβειρου της Φρυγίας, διακλαδώσεως της ίδης εν τη Βερεκυντία χώρα, οπόθεν και το όνομα αυτών, γενόμενοι Ιεροφάνται της εκεί λατρευομένης θεάς Κυβέλης.
Επίσης ευρίσκομεν και πόλιν "Καβειρίανέν Φρυγία και άλλην τα Κέβειρα εν το Πόντο, των οποίων τα ονόματα μαρτυρούν την αρχαιοτάτην λατρείαν των θεοτήτων τούτων.
Τέλος ευρίσκομεν τους Κάβειρους μεμιγμένους εν τη λατρεία της Εκάτης και της Περσεφόνης, θεότητας τα μέγιστα λατρευομένας μετά της Δήμητρος εν Σαμοθράκη.

Οι Κάβειροι ως δαίμονες βοηθοί
Ο Αισχύλος μας παριστά τους Κάβειρους ως υπηρέτας του Διονύσου και του Ηφαίστου, περιποιηθέντας τους Αργοναύτας κατά την εκ της νήσου διάβασιν των. Κατά τίνα δε άλλον μύθον, άναφερόμενον υπό του Διόδωρου Σικελιώτου (V 49) προσωρμίσθησαν από σκοπού εις την νήσον Σαμοθράκην, δια να επικαλεσθούν την προστασίαν των Καβείρων και την θείαν αυτών συνδρομήν κατά το μακρινόν και επίμονον ταξείδιον των.

Προσεπάθησαν τίνες να αποδείξουν ότι οι Κάβειροι της Λήμνου ήσαν διάφοροι την καταγωγήν από τους εν Σαμοθράκη. Αλλ η γειτονία των δύο νήσων ήκιστα πιθανήν καθιστά την γνώμην ταυτην.

ΟΙ Κάβειροι της Σαμοθράκης απέβησαν προστάται των ναυτιλλομένων και οι κατ εξοχήν θεοί εις τους κινδύνους των θαλασσοπόρων. Η έξοχος δε αυτή τιμή κοινή ούσα μετά των Διοσκούρων, Κάστορος και Πολυδεύκους, συνετέλεσαν, ώστε να αφομοιωθούν ούτοι προς εκείνους. Όπως δε εκείνους, εκάλουν και τούτους : Ανακτάς: Πρίγχηπας, Ηρωας. Έπεκαλούντο δε αυτούς κατά τας θύελλας και επίστευον ότι τους έβλεπον εις την κορυφήν των ιστών, προστατεύοντας τους ναυτιλλομένους. - "Διαβεβόηται ο η τούτων των θεών επιφάνεια και παράδοξος εν κινδύνοις βοήθεια τοις επικαλουμένοις των μυηθέντων" (V, 49).

Τοιουτοτρόπως η λατρεία των Καβείρων επεβλήθη, ούτως ειπείν, εις την φαντασίαν των διαπλεόντων τας αγρίας εκείνας θάλασσας, αναδείξασα αυτούς κατ εξοχήν σωτήρας θεούς, και όχι μόνον τους Διοσκούρους επεσκίασαν, αλλά και αυτούς τους Μεγάλους Θεούς, των οποίων κατ αρχάς εθεωρούντο απλοί υπηρέται.
ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ
 

ΠΕΡΙ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ

Δημοσίευσηἀπό ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ » Παρ 26/01/2007 23:22

6-Γενεαλογία των Καβείρων

Εφόσον ο Πίνδαρος δεν γνωρίζει παρά μόνον ένα Κάβειρον, τον όποιον τάσσει εις τα μυστηριώδη της Λήμνου οργιά, και τον όποιον παραδέχεται ως τον πρώτον άνθρωπον, πατέρα πάσης φυλής, ο Αισχύλος αναβιβάζει αυτούς εις αρκετά περίεργον αριθμόν, αφού μάλιστα αποτελούν και τον χορόν απολεσθέντος σατιρικού δράματος του ποιητού.

Ο Ακουσίλαος παρά Στράβωνι (Χ, 472) αποδίδει εις αυτούς ως πατέρα τον Κάμιλλον, μητέρα δε την νύμφην Καβειρώ, προσθέτων ότι ήσαν τρεις άρρενες και τρεις θήλεις Καβειρίδες. Την αυτήν γενεαλογίαν παραδέχεται και ο Φερεκύδης, με μόνην την διαφοράν, ότι κατ αυτόν αι Καβειρικαί θεότητες κατάγονται απ ευθείας από του Ηφαίστου και της συζύγου αυτού Κάβειρους, θυγατρός του Πρωτέως, φέρουσαι ονόματα πλήρη μυστηρίου.

Ακριβώς δεν γνωρίζομεν την γενεαλογίαν των αρχικών Καβείρων. Φαίνεται όμως ότι επί των χρόνων του Φερεκύδου (περί τα 600 π. Χ.) είχον εξελληνισθή εν Ελλάδι. Εν πάση περιπτώσει, η ιερά όγδοας εξακολουθεί υφισταμένη, αλλ' εν τη καθόδω αυτών από της Ανατολής εις την Ελλάδα, αι θεογονικαί αύται γνώσεις απομακρυνόμεναι της πηγής αυτών, δηλαδή της θείας διδασκαλίας, οπόθεν ο άνθρωπος παρέλαβε την αρχικήν θρησκείαν, καθίστανται πενιχρότεροι και χάνουν το μεγαλείον αυτών.
Πράγματι δε, υπό την υποψιν ταύτην ο ανδρόγυνης θεός των ανατολικών λαών, είναι κατά πολύ ανώτερος της θείας δυάδος των Ελλήνων, οι όποιοι ευθύς έ αρχής προδίδουν την προς τον ανθρωπομορφισμόν τάσιν αυτών. Ελατρεύοντο δε, κατά τον Φερεκύδην, οι Κάβειροι εις τας Τρωϊκάς πόλεις, κατά δε τον Παυσανίαν (Α, IV, ο) η Πέργαμος ήτο καθ ολοκληρίαν αφιερωμένη εις τους Κάβειρους.

Κατά δε τον ρήτορα Αριστείδην, εθεωρούντο "πρεσβύτεροι δαιμόνων", προς τιμήν των οποίων ετελούντο μυστήρια. Χρησμός τις της εποχής των Αντωνίνων, σωζόμενος εν τινι επιγραφή, αναφέρει ότι οι Κάβειροι ήσαν υίοι του Ουρανοί", δηλαδή ομοπάτριοι αδελφοί των Τιτάνων.
Επίσης ότι εν Περγάμω η Ρέα έτεκε τον Δία, παραστατούντων κατά την γέννησιν του ανακτος των Θεών, των Κορυβάντων, οι όποιοι κατά τάς έπιχωριαζούσας παραδόσεις διεδραμάτισαν το αυτό πρόσωπον, το όποιον και οι Κουρήτες εν Κρήτ).

Εν τη μακρώ περί αυτών παρεκβάσει, την οποίαν κάμνει ο Στράβων (Χ, 472-473), ευρίσκομεν αυτούς μετά των Κορυβάντων και Τιτύρων, παρατηρεί δε ότι υπό πολλών συγχέονται μετά των θεοτήτων τούτων, παρ δλλων δε ότι θεωρούνται ως γονείς των.

1) Εκ το5 άριθμω των γονέων και των εξ τέκνων προκύπτει η Ιβρά δγδοάς των Aιγυπτίων. Με την διαφοράν, ότι εν τα αίγυπτιακα οδγδοάδι, ο Φθά Sidyk και ο Έσμουν (Esmun), γονείς των 7 Καβείρων παρίστανται άνευ συζυγών, Ισως δπό την μορφήν των ανδρογύνων, εκ της ίδιας ουσίας κατά την αρχαίαν δοξασίαν των ανατολικών λαών.

Ο Ηρόδοτος (Γ, 37 -38) συγχέει τον Ερμήν εις όσα διηγείται περί Σαμοθράκης, συνδέων την λατρείαν τούτων μετά των υιών του Φθά, τουτέστι του Αιγυπτίου Ηφαίστου. Εισέλθων, διηγείται ο Καμβύσης εν το ιερώ των Καβείρων της Μέμφιδος, του οποίου η είσοδος επετρέπετο μόνον εις τους ιερείς, διέταξε να καύσουν τάς εικόνας των.
Εξεικόνιζον δε αυτούς υπό μορφήν νάνων, αναλόγων προς τους υπό των Φοινίκων προσαρμοζόμενους εις την πρύμνην των πλοίων των. Εκ του ανεκδότου τούτου του Ηροδότου, πολλοί των νεωτέρων μυθολόγων ηθέλησαν να παραστήσουν τους Ελληνικούς Κάβειρους, ως προελθόντας εκ των Φοινίκων Καβείρων οκτώ τον αριθμόν, υιών του Sadyk,
Εν τινι επιγραφή άνακα υφθεισείς εν Σαμοθράκη to 1860 υπό του A. Conze, οι Κάβειροι καλούνται : "Μεγάλοι Θεοί, Θεοί Ισχυροί". Αλλ όπως παρατηρεί ο Lenormant, η σύμπτωσις αύτη φαίνεται όλως τυχαία, καθ όσον δεν υπάρχουν ίχνη αυτών προ των χρόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ο αυτός δε σοφός προσθέτει ότι παρά την συνήχησιν των ονομάτων, οι Φοινικικοί Κάβειροι είναι αρκετά διάφοροι, ως προς τον αριθμόν, τον κύριον χαρακτήρα, το πρόσωπον και τα σύμβολα των Πελασγικών Καβείρων. Δοθέντος όμως ότι ο Φοινικικός λαός όχι μόνον εσύχναζεν εις τας νήσους του Αιγαίου Πελάγους και αφήκε πολυάριθμα ίχνη της διαβάσεως του επί της Ελληνικής χώρας, δεν θα ήτο παράτολμον να παραδεχύώμεν ότι ο σημιτισμός λαβε μέρος εν τΡ) θρησκείςι των Καβείρων.
ΠΕΤΡΙΔΟΥ ΕΛΕΝΑ
 

ΠροηγούμενηἙπόμενο

Ἐπιστροφὴ στην Μυθολογία - Ἱστορία



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση: Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 0 ἐπισκέπτες

cron