Μεταπολεμική καί σύγχρονη ποίηση.

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Παρ 08/02/2008 21:17

Τάκης Σινόπουλος(1917-1981)

"Ο ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ"


"Κοιτάχτε!μπήκε στη φωτιά!είπε ένας απ το πλήθος.
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα.Ήταν στ αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο, όταν του μιλήσαμε.
Καί τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει βοήθεια.
Διστάζω.Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω με το χέρι μου.
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να παραξενεύομαι.
Ποιός είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.
Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν ήλιος.
Στην εποχή μας όπως καί σε περασμένες εποχές άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτάνε.
Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο."
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Σάβ 09/02/2008 14:23

Τάσος Λειβαδίτης (1921-1988)

"Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΑΣΚΕΤΟ"

16. Καί την πρώτη νύχτα μπήκε στο κελί ένας άνθρωπος που' χε χάσει το πρόσωπό του, κι ακούμπησε το φανάρι που κρατούσε πάνω στο πάτωμα.
17. Κι ο ίσκιος του μεγάλωσε πάνω στον τοίχο.
18. Και τον ερώτησε: πού χεις κρυμμένα τα όπλα;
19. Κι εκείνος, κανείς δεν ξέρει αν από σύμπτωση, ή ίσως για ν' απαντήσει,
20. έβαλε το χέρι πάνω στην καρδιά του.
21. Και τότε τον χτύπησε. Ύστερα μπήκε άλλος άνθρωπος που 'χε χάσει το πρόσωπο του και τον χτύπησε κι αυτός .
22. Κι οι άνθρωποι που 'χαν χάσει το πρόσωπο τους, ήσαν πολλοί.
23. Και ξημέρωσε. Και βράδιασε.
24. Ημέρες σαράντα.
25. Κι ήρθαν στιγμές που φοβήθηκε πως θα χάσει το λογικό του.
26. Και τον έσωσε μια μικρή αράχνη στη γωνιά, που την έβλεπε ακούραστη κι υπομονετική να υφαίνει τον ιστό της.
27. Και κάθε μέρα της τον χάλαγαν με τις μπότες τους μπαίνοντας.
28. Κι εκείνη τον ξανάρχιζε κάθε μέρα. Και της τον χάλαγαν πάλι.Και τ' άρχιζε ξανά.
29. Εις τους αιώνας των αιώνων.
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Σάβ 09/02/2008 14:46

Τίτος Πατρίκιος

"Οφειλή"

Μέσα απο τον θάνατο που έπεσε και πέφτει,
πολέμους, εκτελέσεις, δίκες, θάνατο κι άλλο θάνατο
αρρώστια, πείνα,τ υχαία δυστυχήματα,
δολοφονίες από πληρωμένους εχθρών και φίλων,
συστηματική υπόσκαψη κι έτοιμες νεκρολογίες
είναι σαν να μου χαρίστηκε η ζωή που ζώ.
Δώρο της τύχη, αν όχι κλοπή απ' τη ζωή των άλλων,γιατί η σφαίρα που της γλίτωσα δε χάθηκε
μα χτύπησε το άλλο κορμί που βρέθηκε στη θέση μου.
Έτσι σα δώρο που δεν άξιζα μου δόθηκε η ζωή
κι όσος καιρός μου μένει
σαν οι νεκροί να μου τον χάρισαν
για να τους ιστορήσω.
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 


Ἐπιστροφὴ στην Ποίηση



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση: Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 0 ἐπισκέπτες