Η ΚΡΗΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Δευ 25/02/2008 21:06

Πρός το τέλος του 16ου αιώνα η κρητική λογοτεχνία φτάνει ξαφνικά σε μιά άνθηση, που θα κρατήσει ως το 1669, ως την άλωση του νησιού από τους Τούρκους. Είναι η λογοτεχνία της Ελληνικής Αναγέννησης, μιά από τις λαμπρότερες περιόδους της νεοελληνικής λογοτεχνίας, όπου ξαναβρίσκουμε την ίδια δροσιά, τη χάρη και την άνεση που χαρακτηρίζει τα αντίστοιχα έργα της Αναγέννησης στη δυτική Ευρώπη.
Στο κέντρο της κρητικής λογοτεχνικής ακμής βρίσκεται η δημιουργία του θεάτρου. Για πρώτη φορά ύστερα από την αρχαιότητα ξαναγυρίζει το θέατρο στην Ελλάδα. Το καινούργιο πνεύμα της Αναγέννησης, που ευνοεί την ανάπτυξη του θεάτρου-το πνεύμα το στηριγμένο στην ελεύθερη και υπεύθυνη προσωπικότητα-διοχετεύεται δημιουργικά στα μέρη της Ελλάδας που δεν έχουν χάσει την επαφή τους με τη Δύση. Φορέας της σημαντικής αυτής αλλαγής, εισηγητής του θεατρικού είδους στην Κρήτη, είναι η μεγάλη ποιητική προσωπικότητα του Γεώργιου Χορτάτση.
Η <<Ερωφίλη>>, η αρχαιότερη και η σημαντικότερη από τις τραγωδίες του κρητικού θεάτρου, μένει στα καθιερωμένα πλαίσια των αντίστοιχων τραγωδιών της ιταλικής Αναγέννησης, ωστόσο ο Έλληνας ποιητής έχει μετριάσει πολλή απο τη φρίκη και τα αίματα του προτύπου του. Ό,τι χαρακτηρίζει την <<Ερωφίλη>> είναι μιά ανώτερη ευγένεια και μιά ανθρώπινη αξιοπρέπεια στους βασικούς χαρακτήρες, κι ακόμα μιά ιδιαίτερη τεχνική τελειότητα στη γλώσσα και στο στίχο.

" Ποιητική ανθολογία του Λίνου Πολίτη "



ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Δευ 25/02/2008 21:51

<< ΕΡΩΦΙΛΗ >>

Καθώς στολίζου μ' όμορφο και λαμπυρό χρουσάφι
σαν αποξετελειώσωσι τς εικόνες οι ζωγράφοι,
και τότε' ς τόπο φανερό τσί πάσι και κρεμούσι,
κι όλοι που τσί θωρούσινε θαμάζου και παινούσι,
τέτοιας λογής πάσα καιρό κι εκείνοι που τελειώσου
του νού τως κόπο τίβοτας, πρίν όξω τόνε δώσου,
μεγάλ' ανθρώπου κιανενός κι άξου τόνε χαρίζου,
και τόσα με την χάρην του πλήσα τόνε στολίζου,
π' όλοι που το γρικήσουσι ποθού να τον ανοίξου,
τσί στίχους του να δούσινε, τα λέσι να γρικήσου. 10
Για τούτ' ,απείς τα πάθη μου κι οι πόνοι μου οι περίσσοι
τούτη κι εμένα κάμασι το νού μου να γεννήση
την τραγωδία, άξιο ποιήμα τσή τύχης μου, ν' αφήσω
να ' βγη όξω δεν ηθέλησα, πρίχου τήνε στολίσω
μ' όνομα βγενικότατο κι άξιο, καθώς τυχαίνει,
πάσα καιρό από λόγου του να στέκη βλεπημένη,
κι η ευγενιά κι οι χαρές του να προσκαλούν πάσ' ένα
να τη θωρή μετά χαράς, και να κρατή δεμένα
τα χείλη των κακόγλωσσω, τα σφάνω να σωπούσι,
κι ουδέναν εισέ ψέγωση λόγο ποτέ να πούσί. 20

..............................................
.............................
...................
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 


Ἐπιστροφὴ στην Ποίηση



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση: Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 0 ἐπισκέπτες

cron