...με λένε ΟΔΥΣΣΕΙΑ [Κατερίνα Γώγου]

...με λένε ΟΔΥΣΣΕΙΑ [Κατερίνα Γώγου]

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Σάβ 22/03/2008 23:01

Κατερίνα Γώγου

ΜΕ ΛΕΝΕ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Τρίτη μέρα.

Ξημέρωμα της ποιας μέρας;...Χαράζει η ώρα...

Βραδιάζει ο κόσμος.
Ουρανός και θάλασσα ένα.
Χωρίς διαζευκτικό ή...
Όπως θάνατος-ζωή-νύχτα-μέρα-χάος-αρμονία.

Τώρα;...

Πώς να κάνω
να βάλω σε κάποια τάξη
τους ανονόμαστους πλανήτες
και τις εκρήξεις αυτοκτονημένων αστεριών
που κατέλυσαν μέσα μου...
πώς να μου θυμίσω, τι...πώς
με ποια τάξη, με ποια σειρά
όμοιο εγώ διαζευκτικό
καταμεσής της θάλασσας;

Θα προλάβω άραγε να δω
αν ο ήλιος
σαν άσπρος νάνος μικρός
από άλλη μάνα αδερφός
αφήσει να χαθεί από γεράματα
ή τηρώντας το λόγο του
με έκθαμβη έκρηξη
από του σύμπαντος το παρελθόν
τον πλανήτη μας ΓΗ
ζωντανό τον αφήσει;

Εγώ, Οδυσσέα
τον ουρανό τον είδα
απ' την κορυφή της Γκιώνας, απ' τα ψηλἀ αετώματα
κι από τα δημόσια ουρητήρια της πλατείας Ομονοίας.
Αυτό δε λέει πως δε σ' αγαπώ. Πως δεν είμαι χτυπημένη.

Πάει, Οδυσσέα, το έκτο γραφτό.
Γραφτό που είδε τον ήλιο
μέσα σε άσυλο
με διαμαντένια κορόνα σμιλεμένο.
Ε, καρδιά τ' ουρανού
βοήθησε
χρέος υπέρτατο
το έβδομο της ψυχής αποτύπωμα
στα μελανά πόδια της γής
σ' ένα έλατο, σ' ένα πλατάνι
ή σε γερό ποτάμι που πάει
σ' ωκεανό να φτάσει αφηρημένο.
................................................
...μια χορδή από ήλιου φως...

Απλώνει ο κόσμος
ο ουρανός αργά σηκώνεται...ανεβαίνει
η θάλασσα στη θέση της
καταιγισμός λάμψεις λουλουδιών
δάφνινα στεφάνια
στις πλατείες, στις σκάλες
στα-απ' τους θαλάμους παρμένα-τηλέφωνα
στα καμένα φώτα των ασφάλτων.
.........................................
Μη παρακαλώ
είναι μελανό
το έβδομο
της ψυχής
αποτύπωμά μου.

Με λένε

Το όνομά μου βγαίνει από το όνομα
του μεγαλύτερου κινδυνευτή
της πατρίδας μου,

Με λένε Οδύσσεια.

Πώς θα γυρίσω
που βρίσκομαι χωρίς σκαρί
συντρόφους, από τ' άγγιγμα της Κίρκης, γουρούνια
χωρίς αέρα και πανιά
όμοιο εγώ διαζευκτικό καταμεσής της θάλασσας;

Χωρίς εισπνοή πώς εκπνοή της άνοιξης να γίνω
κι έτσι ξυπνητή νεκρή ζωντανή
τους κοιμισμένους θεούς μέσα μου
να μην τους ξυπνήσω;

Με λένε Οδύσσεια.
Άνθρωπος διωγμένος κι εγώ από τον ουρανό
το σώμα μου φθαρτό, έχει από πέσιμο
σχεδόν οριστικά τσακίσει.

Ω, πόσο αγαπώ τη γη, το νερό, τον αέρα, τη φωτιά...
Και τι ανέντιμη.
Τόσες φορές που μ' έχει σώσει το νερό
πνιγμό απ' το νερό φοβάμαι.
Και να με λένε Οδύσσεια.
Καταμεσής της θάλασσας χωρίς σκαρί
χωρίς συντρόφους και πανιά
στ' απόκρημνα νερά
χωρίς για μένα γυρισμό
μόνο να ταξιδεύω.
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

...με λένε ΟΔΥΣΣΕΙΑ [Κατερίνα Γώγου]

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Σάβ 22/03/2008 23:45

Σ' ΟΣΟΥΣ ΣΠΑΣΑΝΕ Σ' ΟΣΟΥΣ ΚΡΑΤΑΝΕ

Κουρελιασμένοι απ' τ' αγριεμένα κύματα
πεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρός
στο σκοτεινό θάλαμο της γης
με ισκιωμένο το μυαλό
απ' το ξέφρενο κυνηγητό
της ασάλευτης πορείας των άστρων
οι τελευταίοι
απόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τους
θυσία
στην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών .
Κι άνθρωποι δεν υπήρχανε.
Κι ένα άσπρο χιόνι σιωπής
σκέπασε οριστικά τις βυθισμένες πόλεις. .
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

...με λένε ΟΔΥΣΣΕΙΑ [Κατερίνα Γώγου]

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Σάβ 22/03/2008 23:49

Θα 'ρθει καιρός

Θα 'ρθει καιρός
που θ' αλλάξουν τα πράγματα
να το θυμάσαι Μαρία
θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
κρατώντας τη σκυτάλη
Μη βλέπεις εμένα μην κλαις
εσύ είσαι η ελπίδα
Άκου, θα 'ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ' έξω
και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
δε θα 'μαστε άλογα
να μας κοιτάνε στα δόντια
Οι άνθρωποι, σκέψου,
θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :
απροσάρμοστοι, καταπίεση,
μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας
Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
δύσκολοι καιροί και θα' ρθουνε κι άλλοι
δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κράτησα καλά
Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
...παρ' όλα αυτά Μαρία
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

...με λένε ΟΔΥΣΣΕΙΑ [Κατερίνα Γώγου]

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Κυρ 23/03/2008 00:28

...Καμμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις.
Φοράς κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.
Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις.
Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς.
Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και
οι φίλοι μου με φοβούνται. Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες
έχω χάσει την φαντασία μου και κάθε
φορά που ακούω "Κατερίνα" τρομάζω. Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε
πως είσαι εσύ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,
γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος
το νου σου ε;

http://www.youtube.com/watch?v=53RS7mMZ ... re=related
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

...με λένε ΟΔΥΣΣΕΙΑ [Κατερίνα Γώγου]

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Κυρ 23/03/2008 00:36

http://www.youtube.com/watch?v=s-1twb1bQpQ&NR=1

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

Ποίηση: Κατερίνα Γώγου
Μουσική: Magic de spell
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

...με λένε ΟΔΥΣΣΕΙΑ [Κατερίνα Γώγου]

Δημοσίευσηἀπό ΜΑΥΡΙΚΟΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ » Δευ 31/03/2008 23:02

Διάφανα Κρίνα:ΜΟΥΧΛΑΛΟΥΔΑ,Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
Εἰκόνα
Μην κλαις, φαντάζει μάταιο τώρα που πέσανε τα πέπλα ξαφνικά. Πως θες να σ'αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφά. Μην κλαις, δεν φτάνει η οδύνη,δεν φτάνει η θλίψη για ν'αναστηθείς.Πόσες φορές τα μάτια σου θα κλείσεις μπροστά στο ραγισμένο σου είδωλο. Κάθε μεσημέρι καίγεσαι, άπο έναν πόνο αβάσταχτο,πεταλούδα ξάφνου γίνεσαι. Σε φωτιά μεταμορφώνεσαι, κάθε μεσημέρι καίγεσαι. Πως θες να σ'αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφά. Είναι αδειανές οι φλέβες σου από αίμα και μόνο ένας Δαίμονας σκιρτά... αργά! Κάθε μεσημέρι καίγεσαι, άπο έναν πόνο αβάσταχτο, πεταλούδα ξάφνου γίνεσαι. Σε φωτιά μεταμορφώνεσαι, κάθε μεσημέρι καίγεσαι. ΚΡΕΜΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΕΡΑ ΔΕΝ ΠΑΤΑΣ ΠΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΡΕΜΕΣΑΙ ΑΠ' ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ...!

http://www.youtube.com/watch?v=4cBusStGzNA
Πραγματικα, για χαρη των μετεχοντων, των υποκειμενων της μεθεξης, τα ασωματα φαινονται υπο μορφη σωματικη οταν εμφανιζονται στον αιθερα να εχουν διαστασεις.
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΜΑΥΡΙΚΟΣ ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 649
Ἐγγραφή: Τρί 19/06/2007 17:41


Ἐπιστροφὴ στην Ποίηση



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση: Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 0 ἐπισκέπτες

cron