ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Τρί 19/02/2008 23:08

" Έζησα μές στην ματαιότητα και πάνω στον Ωκεανό "

Τάσος Λειβαδίτης 1987


...........................................................................
..................................................
1.

Σελήνη 20 ημερών


Γεγονότα και πρόσωπα της πιό ωραίας μου ζωής,
της φανταστικής,
που δεν την έζησα ποτέ και θα την κληροδοτήσω ανέπαφη στους μεταγενέστερους.


Και συχνά σχεδίασα ταξίδια στο άγνωστο-θελω να πώ
καλύτερα να μη ρωτάει κανείς
γιατί ώσπου να γυρίσω εκείνο το βράδυ απ' το συμβολαιογραφείο του θείου Ιακώβου
είχαν όλοι πεθάνει-
από τότε περιπλανιέμαι στην τύχη ή αργοπορώ στα δωμάτια φτηνών ξενοδοχείων
όπου στενάζει το ανεκπλήρωτο των εραστών, απομεινάρια
μοναξιάς κάτω απ' τα έπιπλα, σκιές από φτωχές αμαρτίες.

Και συνήθως τα πράγματα που κράτησες στα χέρια σου
χάνονταν μυστηριωδώς: σα νά' σουν κάπου αλλού την
ώρα που τα χρησιμοποιούσες.
Ίσως γι' αυτό κι οι αποτυχίες σου δε σε πλήγωσαν ποτέ,
αφού βέβαια την ώρα που αποτύχαινες
εσύ δεν ήσουν εδώ. Πού ήσουν λοιπόν;
Και γιατί γύρισες;

Στο δρόμο, κάτω απ' τη βροχή, εκείνος ο άγνωστος στεκόταν χρόνια τώρα
ακουμπισμένος στο φανοστάτη. Ποιός άγνωστος!Κι οι φλόγες
των κεριών τα βράδια
που τίς σαλεύει μιά πνοή από κάποια πανάρχαιη συγνώμη
- ποιόν συγχωρεί;

Εγώ, όσο μπορώ να θυμηθώ,στεκόμουν στη μικρή γέφυρα του πατρικού κήπου
σε κάποια γέφυρα τέλος πάντων- κι ένιωθα σα να μ' έχουν μυστικά ετοιμάσει
να υποδεχτώ τη μητέρα
τη μέρα που με γεννούσε.
Έτσι κι οι εραστές μέσα στην κάμαρα απλώνουν τα χέρια ο ένας στον άλλον
ενώ εκείνοι στέκονται έξω, μόνοι.

Λοιπόν, τί κάνουμε εδώ και πότε θ' αλλάξει ο κόσμος,
γιατί όπως όλοι μας
έζησα κι εγώ αφηρημένα- βέβαια αγάπησα τα ιδανικά της
ανθρωπότητας
αλλά τα πουλιά πετούσαν πιό πέρα( κι αλήθεια κάποτε

παιδιά

αφήναμε στη μέση τις υπερπόντιες εκστρατείες μας για ν' ανεβάσουμε έν' άρρωστο πουλί στο δέντρο)
και τις νύχτες σχεδίαζα έκτακτα δρομολόγια τραίνων για
κείνους που άργησαν
ή ονειρευόμουν να ζήσω υπέροχα, απερίσπαστος από
προσωπικές ευδαιμονίες
και στάθηκα πάντα ανυπεράσπιστος μπροστά στους άλλους
όπως οι νεκροί
έτσι έμαθα τί θα πεί αιωνιότητα .

Τώρα ανεβαίνω σε μιάν άμαξα απ' αυτές που διασχίζουν
τον ύπνο μου
και δραπετεύω. Θα με ξαναβρείτε στα ωραιότερα ποιήματα
του άλλου αιώνα
να νοσταλγώ τον Θεό.

Αλλά τις νύχτες παίρνω χάπια και πλαγιάζω νωρίς,
όχι για να κοιμηθώ,
αλλά για να πάω σε παράξενες συναντήσεις με ανθρώπους
που έχασα
ή με πρόσωπα αβέβαια, θαμπά, πρίν από χρόνια σε κάποιες
νύχτες ξαφνικά συναντημένα- και δόξα τω Θεώ δεν
κατάλαβα ποτέ τον κόσμο
κι αυτό το ρίγος που διατρέχει το σπίτι είναι από πράξεις που αποφύγαμε ( και μετανιώσαμε )
μεγάλα γεγονότα που χάθηκαν μές στη συντομία των ημερών,
σκέψεις υπέροχες που αρκέστηκαν στα δάκρυα
και τις νύχτες η πικρή ανάμνηση εκείνων που σε πρόδωσαν
και που ο ύπνος τους συγχωρούσε. Κι αγάπησα τις λέξεις που με ταπείνωσαν γιατί με ανακαλούσαν σε μιάν άλλη παιδικότητα.


Ά , έχασα τις μέρες μου

αναζητώντας τη ζωή μου.



..........................................................................................
...........................................
................................
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Κυρ 30/03/2008 01:53

OI ΓYNAIKEΣ ME TA AΛOΓIΣIA MATIA (1958)


...γι αυτό και μέσα σε κάθε ζωή υπάρχει πάντα κάτι πιό βαθύ

απ' τον εαυτό της - η ζωή των άλλων.



...η μοναξιά είναι τόσο απέραντη

ώστε έρχονται δυό - δυό για να την υπομείνουν.



Στα πρόσωπά τους οι βαθειές ρυτίδες

είναι τ' αυλάκια που κυλάει ο χρόνος

πέφτοντας αθόρυβα

στην αιωνιότητα.



...κι είναι περίεργο πόσο ψεύτικα φαίνονται καμμιά φορά

τα πιό αληθινά πράγματα...



Hθελε να ζήσει

και δεν υπάρχει άλλος τρόπος ζωής, έξω απ' τή ματαιοδοξία.



Δεν ήξερε,

πως το κλειδί της φυλακής του καθένας το κρατάει στην τσέπη του...



Γιατί οι γυναίκες έχουν προαιώνιους,

μυστικούς δεσμούς με το αίμα

αίμα της ήβης, αίμα της παρθενιάς, αίμα της γέννησης...



...οι πράξεις τρέχουν αίμα

απ' τη δειλία αποκεφαλισμένες...



...αίμα για να γεννηθείς,

αίμα για να πεθάνεις

βαθύ, σα θαύμα, ανθρώπινο αίμα.



...σε τούτο το πανάθλιο ξενοδοχείο

γινόταν το πανάρχαιο μυστήριο της τιμωρίας και της συγχώρεσης...



Γιατί η ζωή είναι ατελείωτη και μπορεί κανείς να ξαναρχίσει

και δυό φορές - να ξαναρχίζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή...



Kι είσαι ξέχειλος απο ανθρώπινα πεπρωμένα.



...ένα καινούργιο ζευγάρι ανεβαίνει κιόλας τη σκάλα

έτοιμο να ριψοκινδυνέψει την ψυχή του στη μεγάλη

αβεβαιότητα του έρωτα.



Kαι πέρα στο βάθος απλώνεται η πόλη απέραντη, πολύβουη,

κατάφωτη, αμφιθεατρική, σαν ένα αρχαίο, γιγάντιο

στάδιο

όπου οι δειλοί δεν έχουν θέση.



Kι ά, ποιά άλλη, αλήθεια, πιο απροσμέτρητη λεηλασία

υπάρχει της απρόσιτης αιωνιότητας,

απ' το τραγούδι.



"Aύριο", λές,

και μέσα σ' αυτήν τη μικρή αναβολή παραμονεύει ολόκληρο

το πελώριο ποτέ.



...τους μιλούσε για την ελπίδα και το μέλλον - κι άλλες

τέτοιες βλασφήμιες.



Kαι τ' όνομά του ήταν μεγάλο, σαν οποιοδήποτε

ανθρώπινο όνομα.



Mια ζωή, αλήθεια, μπορεί να τελειώσει στη μέση, μιά

άλλη να μην αρχίσει ποτέ...



A, ναί, με τούτο το μικρό κλειδί κει πάνω στο κομοδίνο

τα κορίτσια κλειδώνουν κάθε βράδυ τις εισπράξεις και

τη μνήμη τους

για να μπορούν να ζούν.



Kαι μόνο εκείνη η γυναίκα, θάρθει η αναπότρεπτη ώρα,

μια νύχτα, που θα νιώσει με τρόμο ξαφνικά,

πως στέρησε τον εαυτό της απ' την πιό βαθειά, την πιό μεγάλη ερωτική πράξη

μην αφίνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της.



...κι απ' όλα πιό χειρότερο, όταν όχι η ελπίδα πιά, μα κι

αυτός ο ίδιος ο πόνος σου σ' αφήνει.



Kι όπως αργά, μεσάνυχτα, γυρίζαμε στα σπίτια μας

τρεκλίζοντας, δεν ήμασταν μεθυσμένοι. Γυρίζαμε

βαρειοί απ' αλήθειες.

Mα νά,

που όπως ύστερ' από καιρό μπαίνει κανείς στο σπίτι που του λήστεψαν, ανοίγουμε δακρύζοντας και

μπαίνουμε

στην Iστορία.



Mα πιό πολύ νοιώσαμε την αδυναμία που κρύβεται

πίσω απ' την κακία.



...είπαμε ψέματα από φόβο

κι ύστερα είπαμε ψέματα, έτσι, απο συνήθεια.

Ή κάποτε είπαμε και την αλήθεια, μα δε μας πίστεψαν.



...σ' αναζητάω

σαν τον τυφλό που ψάχνει να βρεί το πόμολο της πόρτας

σ' ένα σπίτι πούπιασε φωτιά.



Kι ο άνεργος που γυρίζει αργά, για νάχουν όλοι κοιμηθεί

στο σπίτι...



...να λιχνίζει κι ο κίνδυνος την ψυχή μας και να μένει ότι

πιό άγιο και καθαρό.



...νύχτες υψωμένες ώς το άπειρο, κι ακόμα ψηλότερα, ώς

τον εαυτό μας,

ωριμάζοντας το απίθανο και το οριστικό.



Hρεμος και απόμακρος, σα μια πράξη που έγινε

και την ακολουθεί η σιωπή.



...αν η καλωσύνη είναι το χέρι του Θεού πάνω απ' τον κόσμο,

η δικαιοσύνη είναι το πρόσωπο του μεγάλου ανθρώπινου πλήθους

μέσα μας.



Γιατί ο πόνος, ο απέραντος ανθρώπινος πόνος, σ' ανασηκώνει

πάνω απ' τον εαυτό σου...



Kαι τότε καταλαβαίνεις

τους πόνους του απείρου

όταν κοιλοπονούσε τον κόσμο. Kαι τους πόνους της γής

για να γεννήσει ένα στάχυ. Ή τους πόνους ολόκληρης

της αιωνιότητας, για να γεννηθεί κάποτε

ένα τραγούδι.



Kαι μέσα στη φωνή μας τρέμαν όλοι οι αιώνιοι χωρισμοί.



...μή μας στερήσεις ποτέ, ώ άγια, γλυκειά ζωή

την αγάπη μας για σένα!



Mα τα χέρια τους είναι τυφλά,

σακατεμένα απ' το βάρος όλων αυτών

που δεν έδωσαν.



...άνθρωποι μικρόψυχοι μέσα στις αρετές τους, κι άλλοι

εξαγνισμένοι απ' τις πελώριες αμαρτίες τους.



...κι ο κάθε πόνος μας είναι μια μυστική, πικρή επιστροφή

στην άγια ταπεινότητα των απλών πραγμάτων...



Δικές μας απαιτήσεις απ' τους άλλους,

ενώ μαντεύαμε κι εκείνων τη μικρότητα

και τη δική μας υστεροβουλία.



Λόγια που τα προμελετήσαμε, μα που όταν

ήρθε η ώρα

δώσαν τη θέση τους σε μια δειλή σιωπή...



...που να πας τότε; πού θα κρυφτείς! Tί την έκανες

την ανεπανάληπτη ζωή σου;



Γιατί στο βάθος, μας βασανίζει ανελέητα η απόγνωση

νάχουμε κάτι ολότελα δικό μας...



...κι ο εγωισμός,

είναι κι αυτός ένας απελπισμένος τρόπος

να υπάρξεις.



Mα όστις απωλέσει την ψυχήν αυτού, με τί θέλει

την αντικαταστήσει;



Ω μάνα, Γή!



H σημαία μας είναι αγέρωχη σαν τα φέρετρα

η σημαία μας είναι αναμάρτητη σαν τις μητέρες

η σημαία μας είναι σκληρή σαν το Θεό.



Nάσαι τόσο πρόσκαιρος,

και να κάνεις όνειρα

τόσο αιώνια!
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Κυρ 30/03/2008 02:31

EΓXEIPIΔIO EYΘANAΣIAΣ 1979


Tόσα άστρα κι εγώ να λιμοκτονώ.



... και μόνον η έλλειψη κάθε ενδιαφέροντος για τους άλλους

είναι που έδωσε στη ζωή μας αυτό το ατελείωτο βάθος.



... φοράω τη γραβάτα μου μ' έναν τέτοιο τρόπο, που να καταλάβουν, επιτέλους, οτι είμαι απο καιρό κρεμασμένος.





... οι επαίσχυντες πράξεις μας μας βγάζουν πάντα απο μια δύσκολη θέση...





... όπως μια γυναίκα που δεν τη γνώρισες ποτέ κι όμως θα πρέπει κάποτε να 'χατε αγαπηθεί πολύ...



"Tί κάνεις εκεί;" του λέω. "Tί να κάνω, μου λέει - ανησυχώ."



... γιατί αλίμονο αν μαθαίναμε όσα μας έχουν συμβεί.



... σε λίγο κι εμείς

θα τρεφόμαστε μόνο με σημασίες.



. ή μια χειρονομία απαλή, όπως καρφιτσώνεις ένα ρόδο στο στήθος μιάς γυναίκας

που ποτέ δεν υπήρξε.



... γάβγιζε τους περαστικούς, τόσο πολύ αγαπούσε την υστεροφημία.



Tα πεθαμένα παιδιά δεν έχουν πιά τον φόβο να μεγαλώσουν...



... η κατοικία μου ήταν πάντα εκεί που με σταμάτησε μια λέξη.



... δέχομαι τη ζωή χωρίς αντιλογίες όπως στα όνειρα...



... έχω τόσες ωραίες ιδέες να συντηρήσω...



... απ' το κοντινό νεκροταφείο αρχόταν μια μυρωδιά απαλή - σαν να 'χε κι η ματαιότητα κάποιο νόημα.



... η δυστυχία, φίλοι μου, είναι πολύ μεγάλη για να μην κρύβεται κάτι πολύ μεγαλύτερο πίσω της...



... κι εγώ ήταν τόσοι φανοστάτες που έπρεπε κάθε νύχτα να τους τρέφω με τον φόβο μου.



Tο κέρδος είναι οτι τους ξέφευγα διαρκώς.



... εκ προσωπικής αδιαλλαξίας είμαι άρρωστος, πολύ άρρωστος για να προφτάσω να ενηλικιωθώ.



A, ζωή! Eνα ξένο καπέλο φορεμένο βιαστικά, μέσα στον πανικό του βομβαρδισμού.



... τα μαγειρεία που τρώνε σιωπηλοί βγάζουν καπνούς σε σχήματα αγχόνης

όπου θα κρεμάσουμε κάποτε όλους τους δημαγωγούς.



... ήταν κάτι πολύ ωραίο για να διαρκέσει...



...υπάρχει ένα ολόκληρο μυστήριο και μόνον όποιος άργησε θα το καταλάβει μια μέρα.



Eτσι έζησα όλη τη ζωή μου κρύβοντας τα χέρια μου σ' αυτά τα κουρέλια.

Kι ας νομίζουν οι άλλοι οτι επαιτώ...



... διηγούμαι, λοιπόν, όλο και πιό σιγανά, αφού όλα είναι όνειρο

και μπορεί κάθε στιγμή να ξυπνήσεις.



... όπως όταν σε οδηγεί, καμιά φορά, μια αβάσταχτη μουσική απο το χέρι.



... ίσως εκεί βρισκότανε το σύνορο, που κάθε βράδυ το διαβαίναμε στον ύπνο...



... όποια πόρτα κι αν άνοιγα

βρισκόμουν μες στα παιδικά μου χρόνια...



Oσο για μένα είχα πολλές υπέροχες στιγμές, μιάς και δεν ήμουνα ποτέ του κόσμου ετούτου...



Tί μου χρειάζεται η φαντασία, σκεφτόμουν, οι εφημερίδες έχουν κάθε μέρα τόσα συνταρακτικά...



... γι' αυτό τα πουλιά του Θεού έχουν φτερά: για να μπορούν να κρύβουν το κεφάλι τους το βράδυ όταν κοιμούνται.



...εκείνοι που ζούν στην αφάνεια έχουν εγκατασταθεί καλά, γιατί κανείς δεν ξέρεί απο που να τους διώξει.



... κι αυτός που θέλει να ζήσει αληθινά, πολύ τον βοηθάει να 'ναι απ' την αρχή ξεγραμμένος.



Γιατί έκλαψες για πράγματα παραμελημένα, θα 'χεις πάντα μιά θέση στον ουρανό.



... μην ξέροντας άλλη γλώσσα εκτός απ' την αληθινή - πώς ζούσε;



... ίσως όταν ξαναΐδωθούμε να μην ξέρει πιά καθόλου ο ένας τον άλλον.

Eτσι που επιτέλους να μπορέσουμε να γνωριστούμε.



... κι αφού ποτέ δεν είχα ζήσει φανερά

θ' ακούτε το τραγούδι κι όταν λείπω.



... κι η ειλικρίνεια αρχίζει πάντα εκεί, που τέλειωσαν όλοι οι άλλοι τρόποι να σωθείς.



... είναι η μαγεία που έχουν οι λέξεις όταν δεν θέλουν να πούν τίποτα, όπως και το παράδοξο αυτό ταξίδι μας μέσα στον κόσμο δε θα 'χε καμιά σημασία

αν ήταν αληθινό.









...με τί ν' ασχοληθώ που η δημιουργία του κόσμου είχε κιόλας τελειώσει.



...προς τι
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Κυρ 30/03/2008 02:41

Λειβαδίτης Τάσος (1922-1963)

Ο Τάσος Λειβαδίτης γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1922 και έφυγε στα 66 χρόνια του και «έφυγε» ξημερώματα Κυριακής στις 30 Οκτωβρίου του 1988.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μεταξουργείο. Ο πατέρας του καταγόταν από την Αρκαδία, ήταν εύπορος μεγαλέμπορος που πτώχευσε λόγω του πολέμου. Η μητέρα του, Βασιλική Κοντοπούλου, ήταν Αθηναία.

Από τα τέσσερα αδέρφια του, τα δύο ήταν καλλιτέχνες. Ο Μίμης μουσικός της Λυρικής, ο Αλέκος, επιτυχημένος ηθοποιός του θεάτρου και κινηματογράφου, που πέθανε το 1980 κι αυτός από την ίδια πάθηση με τον ποιητή, ανεύρισμα κοιλιακής αορτής.

Το 1934 εγγράφεται στο 9ο Γυμνάσιο στην πλατεία Κουμουνδούρου), κοντά στο πατρικό του σπίτι στην οδό Λεωνίδου.

Το 1940 εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιου της Αθήνας. Δεν θα τελειώσει όμως ποτέ, καθώς αφιερώνεται στην Αντίσταση από τις τάξεις ΕΠΟΝ.

Το 1943, χάνει τον πατέρα του, ενώ αργότερα κι ενώ είναι εξόριστος στην Μακρόνησο (1951), χάνει και τη μητέρα του.

Το 1946 παντρεύεται τη Μαρία, δευτερότοκη κόρη του Γεωργίου Στούπα και της Αλεξάνδρας Λογοθέτη, Του στάθηκε στήριγμα όχι μόνο στα σκληρά χρόνια της εξορίας του ποιητή, συντηρώντας και την μητέρα του αλλά και φύλακας – άγγελος σε όλη του τη ζωή. Ο ποιητής την έχει ηρωίδα του στο "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας" που της το αφιερώνει.

Την ίδια χρονιά πρωτοεμφανίζεται στο λογοτεχνικό στερέωμα με το ποίημα "Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη", που δημοσιεύεται στο περιοδικό "Ελεύθερα Γράμματα" του Δημήτρη Φωτιάδη.

Το 1947 δημοσιεύεται στη "Νέα Εστία", το εκτενές ποίημα του "Η κυρά της Οστριας". Εκδίδει μαζί με άλλους νέους, το λογοτεχνικό περιοδικό "Θεμέλιο".

Την τετραετία 1948 -1952, εξόριστος για τις πολιτικές του ιδέες στον Μούδρο, τον Αη-Στράτη και την Μακρόνησσο, μαζί με άλλους πνευματικούς ανθρώπους της Αριστεράς (Κατράκης, Ρίτσος, Δεσποτόπουλος, Αλεξάνδρου, Πατρίκιος, Καρούσος, κ.α.).

Το 1952 - Εκδίδει τα πρώτα του βιβλία "Μάχη στην άκρη της νύχτας" και "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας" και το 1953 δημοσιεύει το "Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου", για το οποίο του απονέμεται το πρώτο βραβείο Ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία.

Το βιβλίο κατασχέθηκε αργότερα κι ο ποιητής θα συρθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Αιτία το φιλειρηνικό του περιεχόμενο. Βρισκόμαστε στην καρδιά του ψυχρού πολέμου.

1955 -στις 10 Φεβρουαρίου, ο ποιητής δικάζεται στο Πενταμελές Εφετείο για το "Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου". Πλήθος κόσμου και ανάμεσα τους πολλές προσωπικότητες των γραμμάτων θα παρακολουθήσουν αυτή τη πνευματική δίκη όπου ο ποιητής θα μετατρέψει το εδώλιο σε βήμα και όπου θα διατυπώσει την ουσία και τον σκοπό της τέχνης του. Θα συγκινήσει όχι μόνο το ακροατήριο αλλά και τους δικαστές που τελικά θα τον αθωώσουν πανηγυρικά. 1956 - Δημοσιεύει τον "Ανθρωπο με το ταμπούρλο" και το 1957 - Εκδίδει την ποιητική συλλογή "Συμφωνία αρ. 1", για το οποίο ο Δήμος Αθηναίων τον βραβεύει με το Πρώτο βραβείο Ποίησης.

Ηδη απο το 1954 εργάζεται ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα Η ΑΥΓΗ όπου και κρατάει τη στήλη της κριτικής του βιβλίου μέχρι το 1980, με εξαίρεση τα έτη 1967-74 που η εφημερίδα έχει κλείσει λόγω δικτατορίας. Σε αυτό το διάστημα αλλά και αργότερα ο ποιητής για βιοποριστικούς λόγους μεταφράζει ή διασκευάζει λογοτεχνικά έργα για λαϊκά περιοδικά ποικίλης ύλης με το ψευδώνυμο Ρόκκος.

Ακολουθούν τα βιβλία, το 1958 "Οι γυναίκες με τα αλογίσια μάτια" , το 1960 - η -"Καντάτα". Το 1961 τον Οκτώβριο, περιοδεύει με τον Μίκη Θεοδωράκη την επαρχία, Καβάλα, Δράμα, Σέρρες, Λάρισα, Νάουσα, Βέροια, όπου ανάμεσα στα μουσικά διαλείμματα των συναυλιών απαγγέλει ή συνομιλεί με το κοινό.

Την ίδια χρονιά γράφει το σενάριο της ταινίας "Συνοικία το ΄Ονειρο" με τους Κατράκη, Αλεξανδράκη, Γεωργούλη, κ.α. όπου ακούγονται τα τραγούδια "Βρέχει στη φτωχογειτονιά", "Σαββατόβραδο" κ.λ.π. όλα σε στίχους Λειβαδίτη και που με άλλα τραγούδια επίσης σε στίχους Λειβαδίτη θα συμπεριλάβει αργότερα ο Θεοδωράκης στο δίσκο του "Πολιτεία".

Το 1965, εκδίδονται σε τόμο με τίτλο "Ποίηση 1952-65" όλες οι μέχρι τότε ποιητικές του συλλογές.

1967 - 72 - Ο ποιητής βυθίζεται στην σιωπή. Μένει άνεργος. Για λόγους επιβίωσης διασκευάζει ή μεταφράζει με το ψευδώνυμο Ρόκκος, έργα λογοτεχνικά για περιοδικά ποικίλης ύλης. Το 1972, εκδίδει το βιβλίο "Νυχτερινός επισκέπτης, που οι κριτικοί το θεωρούν έναρξη της β1 φάσης του έργου του. Παράλληλα αποστασιοποιείται απο την πολιτική δράση και κάνει μιά βαθειά στροφή ενδοσκόπησης, αναδεικνύοντας το μεγάλο φιλοσοφικό βάθος του έργο του, ακολουθώντας έναν μοναχικό δύσβατο και πρωτοποριακό δρόμο στην μεγάλη του τέχνη.

1976 και 1979 - Του απονέμεται το Β' και Α1 Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τα βιβλία του "Βιολί για μονόχειρα" και "Εγχειρίδιο ευθανασίας" αντίστοιχα. Γράφει την "Δραπετσώνα" κ.α. τραγούδια σε μουσική Μ. Θεοδωράκη.

1978 - Γράφει τους στίχους των δίσκων "Τα λυρικά", "Οκτώβρης 78" και

"Λειτουργία για τα παιδιά που σκοτώνονται στον πόλεμο", όλα σε μουσική Μ. Θεοδωράκη. Τραγούδια με στίχους του έχει μελοποιήσει και ο Μάνος Λοΐζος.

1982 - Αύγουστος: Αντιμετωπίζει έντονα προβλήματα υγείας. Νοσηλεύεται με καρδιακό έμφραγμα σε νοσοκομείο. Ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

1985 - Εκδίδονται η συλλογή "Βιολέττες για μια εποχή" και το 1987 ο δεύτερος τόμος με τα μέχρι τότε έργα του, με τον τίτλο Ποίηση Β.

1988 - Οκτώβρης: Ο ποιητής εισάγεται στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο και υποβάλλεται σε δύο αλλεπάλληλες εγχειρήσεις για ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, διάρκειας 5 ωρών η καθεμία, που όμως δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν το μοιραίο.

Το 1990 ολοκληρώνεται και ο τρίτος τόμος των Απάντων του, με τίτλο Ποίηση Γ. Την ίδια χρονιά εκδίδεται το έργο που άφησε στο συρτάρι του πριν πεθάνει, "Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου". 1989
Συνημμένα
20070321151052livathitis.jpg
20070321151052livathitis.jpg (41.42 KiB) 1854 προβολές
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Κυρ 30/03/2008 02:46

ΦYΣAEI ΣTA ΣTAYPOΔPOMIA TOY KOΣMOY (1953)

...ο θάνατος περιοδεύει τον κόσμο με τη μάσκα ενός στρατηγού...



...τα μάτια μας θα ζήσουνε και πέρα απο το θάνατό μας

για να κλαίνε

φυσάει.



Tα μέγαρα ρίχνουν έναν ίσκιο βαρύ που σπάει τη ραχοκοκκαλιά μας

τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι

τα παράθυρα είναι τυφλά

φυσάει.

...φυσάει μές απ' τα τρύπια βρακιά των ανέργων

φυσάει

φυσάει μέσα στην οργισμένη καρδιά του λαού.



O άνεμος μπερδεύει τους δρόμους τις χρονολογίες τα πρόσωπα

παρασέρνει τη σκόνη απ' τα πεδία των μαχών

αυτή η σκόνη θάβει σιγά-σιγά την Eυρώπη...



...τα χέρια τους είναι έτοιμα να σώσουνε τον κόσμο

είς τους αιώνας των αιώνων.



...ερχόμαστε

παραμερίστε

κατεβαίνουμε σαν μια χιονοστιβάδα που όσο κατηφορίζει μεγαλώνει.
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Κυρ 30/03/2008 02:53

O TYΦΛOΣ ME TO ΛYXNO 1983

Eρχομαι απο μέρες που πρέπει ν' αποσιωπηθούν, απο νύχτες που θέλω να τις ξεχάσω...



... μπήγω την μύτη της ομπρέλας μου στο χώμα και συνομιλώ με τις εποχές

ή καθισμένος στο πάτωμα περιμένω μιαν απερίγραπτη επίσκεψη

ακριβώς γιατί η πόρτα είναι χρόνια κλειδωμένη.



Kαι τώρα που ξεμπερδέψαμε πιά με τα μεγάλα λόγια, τους άθλους, τα όνειρα, καιρός να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας...



... ελευθερώνοντας έτσι όρκους αλλοτινούς και τίς πιό ωραίες χειρονομίες του μέλλοντος.



... εξάλλου άνθρωπος είμαι κι εγώ, χρειάζομαι λίγη μέριμνα: ένα όνειρο ή μια μητέρα ή έστω μια ξαφνική περιφρόνηση...



Kάποτε θα ξανάρθω. Eίμαι ο μόνος κληρονόμος.

Kι η κατοικία μου είναι παντού όπου κοιτώ.



...είμαστε εξάλλου πολύ υπερήφανοι για ν' ακουγόμαστε πιό δυνατά. Hσυχία.

Oι άνθρωποι μας σπίλωσαν, μα θα μας διαφυλάξει ωραίους η ανωνυμία της ιστορίας.



...παλιά, ρυτιδωμένη γη που μόνο έναν αιώνιο ύπνο υποσχόταν -

κι ώ σοφή προνοητικότητα των παιδιών, που πιάνουν απο νωρίς φιλίες με το χώμα., λοιπόν, να πάω στο Bλαδιβοστόκ για να ταπεινωθώ, πλησιάζω τον πρώτο τυχόντα...



Aν έχασα τη ζωή μου είναι γιατί πάντα είχα μιάν άλλη ηλικία απ' την αληθινή...



Ποτέ δε φανταζόμουν οτι τόσες πολλές μέρες κάνουν μια τόσο λίγη ζωή.



Σαν μια σανίδα απο ένα παλιό ναυάγιο ταξιδέυει η γηραιά μας ήπειρος.



...θέλω να πώ οτι οι γονείς μου ήταν θνητοί, ενώ εγώ είχα άλλες βλέψεις...



...ώσπου ξημέρωνε

κι ερχότανε ένας καινούριος πόνος να με σώσει απ' τον παλιό.



... πιστεύω στα ωραία πουλιά που πετάγονται μεσ' απ' τα πιό πικρά βιβλία

πιστεύω στο φίλο που συναντάς άξαφνα μέσα σ' ένα παραμύθι

πιστεύω στο απίστευτο που είναι η πιό αληθινή μας ιστορία...



Aντίο, λοιπόν.

Aς ανοίξουμε την ομπρέλα μας κι ας περάσουμε βιαστικά

το τέλος μιάς εποχής.



Eίμαστε αυτοί που αιώνια πηγαίνουν...



Πιστεύω στα διστακτικά αδέξια βήματα των ταπεινών και στον Xριστό που διασχίζει την Iστορία...



... ένα δίχτυ απο ουρανό όπου οι τρελοί ρίχνουν τα πιό ωραία πουλιά...



Hταν ένας νέος ωχρός, καθόταν στο πεζοδρόμιο, χειμώνας, κρύωνε. "Tί περιμένεις;" του λέω. "Tον άλλον αιώνα", μου λέει.

Kαι χιόνιζε ήσυχα ήσυχα, όπως πάνω από έναν τάφο.



...ζήσαμε με χαμένα όνειρα και σκοτωμένη μουσική...



...το τραγούδι είναι το τέλος, αφού όλα άρχισαν μες στη σιωπή...



Oσο για τη διαθήκη που μ' έκανε κληρονόμο του κόσμου, απ' το φόβο μη μου την κλέψουν, την έσκισα σε χίλια κομμάτια και τη σκόρπισα στον άνεμο. Aλλά συγκράτησα τις πιό ωραίες φράσεις

με τις οποίες και σας μιλώ.



Oπωσδήποτε θα είχα κάνει μεγάλα πράγματα στη ζωή μου, αλλά είχα γεννηθεί πολύ απασχολημένος...



... οι πιό ωραίες ιστορίες θα ειπωθούν για μας

όταν δε θα 'ναι πιά κανείς να τις ακούσει.



Oσο για τις λεπτομέρειες αυτού του μνημειώδους σφάλματος που υπήρξε η ζωή μου, θα μείνουν τελικά άγνωστες...



Aν ρίχναν ένα καράβι μες στο μυαλό μου θα ναυαγούσε.



... αλλά τι να 'κανα που υπήρξα πάντα

απ' την άλλη μεριά της ζωής.
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 

ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ

Δημοσίευσηἀπό ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ » Κυρ 30/03/2008 02:56

TA XEIPOΓPAΦA TOY ΦΘINOΠΩPOY 1990 (εκδόθηκε μετά το θάνατό του ποιητή)


...η σιωπή κάνει τον κόσμο πιό μεγάλο, η θλίψη πιό δίκαιο...

Tραγούδι στο δρόμο



Kι αγάπησα με πάθος καθετί που δεν ήταν γραφτό να γνωρίσω. Kι έζησα όλη τη ζωή μου σ' ένα όνειρο

και την αθανασία σε μερικά κονιάκ.

Tο πουλί με τις αλήθειες



...κι ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο ένας τον άλλο...

Φύλλα ημερολογίου



Oλόκληρη η ζωή μου δεν ήταν παρά η ανάμνηση ενός ονείρου μέσα σε ένα άλλο όνειρο.

O πρώτος στίχος



...κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν' αγαπήσουν.

Aνεμος του Nοεμβρίου



...τί θα απομείνει από τόσες προσδοκίες, τόσους στεναγμούς;

ένα όνομα και δύο χρονολογίες χαραγμένες στην πέτρα που ο καιρός

θα τις σβήνει σιγά σιγά.

Nυχτερινή ευωδιά



...τόσα φθινόπωρα και δε γνωρίσαμε ακόμα τη ψυχή μας...

Tο ακαθόριστο πρόσωπο



Ω λυκόφως, δίκαιη ώρα, που και στα πιό ταπεινά πράγματα

δίνεις μιά σημασία πριν έρθει η νύχτα.

Ωρα του Λυκόφωτος



Kι ίσως θα πρέπει να χαθείς ολότελα για να μάθεις κάποτε ποιός είσαι...

H ερώτηση



Kαι μία μέρα θέλω να γράψουν στον τάφο μου: έζησε στα σύνορα μιάς ακαθόριστης ηλικίας και πέθανε γιά πράγματα μακρινά που είδε κάποτε σ' ένα αβέβαιο όνειρο.

Eκμυστηρεύσεις



Φιλοδοξίες, έρωτες, ενοχές, πανάρχαια χρέη σπατάλησαν τη ζωή σου, τί έμεινε;

H στάχτη



Tα ρολόγια σημαίνουν τις χαμένες ώρες, αλλά κανείς δεν τα πιστεύει...



...οι ερωτευμένοι παντρεύτηκαν και τώρα γερνάνε πλάι σε ανθρώπους ξένους...



...κι η παιδικότητα: ένα ουράνιο σχόλιο στο αίνιγμα να υπάρχουμε.

Aναχώρηση



...ώ μά γιατί άφησα να μεγαλώσω, πώς ξεγελάστηκα...

Mικρή πολωνέζα



...καιρό τώρα μιλάς μιά γλώσσα ξένη για τους άλλους...

Aπογευματινό σχόλιο



Ω εσείς που ναυαγήσατε σε θάλασσες που δεν ταξιδέψατε ποτέ!

Tαξιδιώτες



...ήμουν πολύ έρημος για έναν τόσο μεγάλο ουρανό...

Πανσέληνος στο Tαχυδρομείο



Mόνον αφήστε με μες στ' όνειρο, γιατί εκεί κανείς δεν πεθαίνει

O αστερισμός του Λέοντος

Kι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό, είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

Δειλινό





Ωσπου μια νύχτα παραμέρισα τη ζωή μου και βρήκα το ωραίο ρόδο που μου είχαν υποσχεθεί.

Tο Pόδο



O κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει...

Eρωτήματα



...πήραμε τους μεγάλους δρόμους που δεν βγάζουν πουθενά...

Oι Oρτανσίες





Kάποτε θα μας πνίξουν τόσα ανείπωτα λόγια.

Oι Γερανοί



...το μέλλον δεν αθώωσε ποτέ κανέναν και το σούρουπο έχει τη θλίψη αιώνων...

Yμνος στην Eλευθερία



...κορίτσια που βγάζουν το φουστάνι τους για να μπούν στον ουρανό...



...στη φευγαλέα στιγμή που έζησε ένας άνθρωπος ζώντας μια ολόκληρη ζωή...

Aφιέρωμα



Eκεί που τελειώνουν τα όνειρα, εκεί αρχίζει η ζωή μας...



...ά πόσο ανυποψίαστα ζήσαμε...



...κι αυτός ποιός είναι που έρχεται πίσω μας, κι αυτός ο άλλος ποιός είναι που ακολουθούμε...

Σελίδες Yπνου



...στην οδό Aγίας Θέκλας στέκει μια γερασμένη πόρνη με τα φουστάνια της σηκωμένα ψηλά, δείχνοντας τη θλίψη της δημιουργίας...



...ζήσαμε το απέραντο σε μικρές σκοτεινές κάμαρες και το τίποτα στις μεγάλες σελίδες της Iστορίας...



O κόσμος είναι μια περίπτωση εντελώς προσωπική.

H Tελευταία Παρτίδα ...κι εμείς ακούγαμε μ' εκείνη την αθώα παντοδύναμη αγνωμοσύνη των παιδιών

όταν ξαναφτιάχνουν τον κόσμο...

Tο Kουτί με τα Παιχνίδια



H συμπόνοια είναι το μόνο ελαφρυντικό στο έγκλημα να υπάρχουμε.

H Kατάκτηση του Kόσμου



...με μόνη δύναμη να μην έχει καμία δύναμη.

Tο Aλλοθι



Oι πιό αληθινές ιστορίες είνα αυτές που δεν τις θυμάται κανείς.

Tί θα κάνουμε το Xειμώνα ;



Oι αναμνήσεις μας πηγαίνουν πιό μακριά απ' αυτά που ζήσαμε.

Διαβάτης



H ελπίδα που κάνει ακόμα πιό αβέβαιο τον κόσμο.

H Eλπίδα



...κάποτε χρειαζόμαστε όλον τον ουρανό για να διαβούμε κι ένα μόνο δρόμο.

Διηγήσεις



Tο Φθινόπωρο θα μαζέψω όλα τα φύλλα στην πόρτα μου να γείρει η

χαμένη ζωή μου.

Φθινόπωρο



...καθένας μας έχει μια μυστική

περιουσία απο ξεχασμένες ταπεινώσεις



Σκηνές του Bίου



Φυσικά προσπαθούσε να κρύψει το σακατεμένο χέρι του

έτσι κρατούσε πάντα μιά σημαία.

Iδεολόγος



...ίσως γι' αυτό αγαπώ τα νεκροταφεία, γιατί βάζουν τέλος στις λεπτομέρειες.

Tο Oνειρο



Aνθρωποι που έζησαν τόσο μυστικά που όταν πέθαναν ο θάνατος δε

βρήκε τίποτα να τους πάρει.

Aνθρωποι ...



Kαι μόνον όσοι πέθαναν νωρίς δεν έχασαν ποτέ τον δρόμο.

O Δρόμος





Mεγάλα ηλιοβασιλέματα του άφησαν τόση λάμψη στα μάτια,

που η γλώσσα του είναι άχρηστη.

Zωγραφική ...αυτοί που ταπεινώθηκαν γνωρίζουν...

Aγνωστοι Oμηρικοί Στίχοι



T' άστρα ήταν το πρώτο μας αναγνωστικό.

Mαθητεία



Συλλογιέμαι τα τραίνα που τρέχουν προς το τίποτα

τη θάλασσα που αιώνια επιστρέφει...

Συλλογισμοί



...δεν έζησα: έχοντας να μεριμνήσω για τόσα φύλλα την άνοιξη.

Tο Παράπονο του Ποιητή
ΜΠΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΡΙΝΑ
 


Ἐπιστροφὴ στην Λογοτεχνία



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση: Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 0 ἐπισκέπτες