Πατρίδες!!!

Πατρίδες!!!

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Τρί 27/05/2008 22:25

Κωστής Παλαμάς - Πατρίδες

Ξενοσπαρμένα ονείρατα μέσα στα όνειρά μου
τάχα μια λίμνη των αρχαίων Μαρεώτις
κι έστρωνε με τον Όσιρι κρεββάτι γάμου
η θεά που πάντα σκεπασμένο έχει το πρόσωπό της.

Μές την χώρα την ηλιοπλημμυρισμένη
στους υπερβόρειου θεού στάθηκα το πλάι
μια νύχτα έναστρη,φεγγόβολη και ξένη
το μυστικό αστέρι μου έδειξαν οι μάγοι.

Γύρω στο εφτάστερο τ'αμάξι ουρανοδρόμοι
αμέτρητοι γιγάντων κόσμοι και θηρίων
ο γαλαξίας,ήλιων ωκεανός,ο Ωρίων
τα ζώδια,του απείρου τέρατα και τρόμοι.

Μουγκρίζει ο Λέων στην ερημιά των αιθερίων
και η Λύρα παίζει και σαν τρόπαιο η Κόμη
της Βερενίκης δείχνεται ρυθμοί και νόμοι
μέσα στο χάος χάνονται των μυστηρίων.

Και με τον Ήλιο,Κρόνος,Άρης,Γή,Αφροδίτη
σέρνονται,φεύγουν,τρέχουνε κυνηγημένοι
προς του Ηρακλή τον μεγαλόκοσμο μαγνήτη.

Μόνο η ψυχή μου σαν το πολικό αστέρι
ασάλευτη όμως λαχταρίζοντας προσμένει
δεν ξέρει από που έρχεται,που πάει δεν ξέρει...

Πατρίδες!Αέρας,γή,νερό,φωτιά!Στοιχεία!
αχάλαστα και αρχή και τέλος των πλασμάτων
σα θα περάσω στη γαλήνη των μνημάτων
θα σας ξανάβρω πρώτη και στερνή ευτυχία!

Αέρας μέσα μου ο λαός των ονειράτων
στον αέρα θα πάει...
θα πάει στην αιώνια φωτιά
φωτιά κι ο λογισμός μου.
Την μανία των παθών μου
θα πάρει η λύσσα των κυμμάτων.

Το χωματόπλαστο κορμί χώμα κι εκείνο
αέρας,γη,νερό,φωτιά θα ξαναγίνω
κι απ'των ονείρων τον αέρα
κι απ'την φωτιά του λογισμού
κι από τον σάρκα την λυωμένη
κι απ'των παθών τη θάλασσα
πάντα θα βγαίνει ήχου πνοή
παράπονο σαν από λύρα...

Μα ξανασμίγω αθέλητα
και ξαναλέω την ρίμα
που ξένη απ'τα ανθρώπινα
και πέρα από καημούς
υψώνεται προφήτισσα
Πλατωνική Διοτίμα
προς υπερούσιους έρωτες
προς κόσμους νοητούς...





Σημ: οι δύο πρώτες στροφές βρίσκονται στην αρχή του ποιήματος και τις παρέθεσα σαν εισαγωγή στο τελευταίο μέρος του ποιήματος,δεδομένου ότι το ποίημα είναι τεράστιο.
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α

Πατρίδες!!!

Δημοσίευσηἀπό ΖΑΝΕΚΑ ΣΤΕΡΓΙΑΝΗ » Τετ 28/05/2008 00:41

Οι Πατρίδες του Παλαμά είναι οι τόποι, όπου πραγματικά έζησε ή ταξίδεψε με την ποιητική του φαντασία. Η Πάτρα, το Μεσολλόγι, η Αθήνα, η Κέρκυρα, το Άγιο Όρος, η Ρούμελη, η Αίγυπτος, το Βυζάντιο, η Γη, οι μυθικές χώρες των υπερβορείων, το αστρικό σύμπαν και ο τελικός προορισμός, παρουσιάζονται στα σονέτα αυτά ως σταθμοί της υπαρξιακής και πνευματικής πορείας του ποιητή. Ας σημειωθεί ότι στην πραγματικότητα ο Παλαμάς ποτέ δεν ταξίδεψε έξω από τα σύνορα της τότε Ελλάδας, και ότι ήταν ένθερμος οπαδός της Μεγάλης Ιδέας, δηλαδή της ελληνικής παλιγγενεσίας σε γεωγραφικό, πολιτιστικό και οικονομικό επίπεδο.

Μάριε,
Στο 12 σονέτο που παραθέτεις ο ποιητής, χρησιμοποιώντας μια αρχαία φιλοσοφική θεωρία, δίνει απάντηση στα μεταφυσικά ερωτήματα για την καταγωγή και τον προορισμό, πρόβλημα που βρίσκεται στον πυρήνα και των δώδεκα σονέτων του.

Όμως ο εθνικότερος και ο πατριωτικότερος στίχος της νεοελληνικής ποίησης έχει γραφτεί από τον Διονύσιο Σολωμό στο ποίημα "Ο Κρητικός"

Κι ετάραζε τα σπλάχνα μου ελευθεριάς ελπίδα
Κι εφώναζα: "ω θεϊκιά κι όλη αίματα Πατρίδα!"

Κι άπλωνα κλαίοντας κατ' αυτή τα χέρια με καμάρι
Καλή 'ν' η μαύρη πέτρα της και το ξερό χορτάρι.
Το ομολογουμένως το λόγω ζην ισοδυναμεί με το ομολογουμένως τη φύσει ζην
ΖΑΝΕΚΑ ΣΤΕΡΓΙΑΝΗ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 51
Ἐγγραφή: Τετ 07/05/2008 00:40
Τοποθεσία: ΧΡΥΣΗ ΑΚΤΗ

Πατρίδες!!!

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Τετ 04/06/2008 21:32

Το παραπάνω απόσπασμα από το ποιητικό έργο του Κ.Παλαμά "Πατρίδες"
δεν είχε σκοπό να αναδείξει τόσο το εθνικό και πατριωτικό συναίσθημα (άλλωστε το έχει κάνει σε τόσα άλλα ποιήματα όπως ο Παρθενών,το ανάγλυφο της Αθηνάς,στους χαιρετισμούς της ηλιογέννητης,στον δωδεκάλογο του γύφτου κ.α. και το έχουν κάνει και άλλοι μεγάλοι ποιητές από τον Μέγιστο Σολωμό και τον Καβάφη,ως τον Μαλακάση και τον αξεπέραστο Κάλβο).

Ο σκοπός του παραπάνω ποιήματος ήταν να φέρει στην επιφάνεια την μεταφυσική του Παλαμά και συνεπώς της νεοελληνικής ποιήσεως,αλλά κυρίως να καταστερίσει τον Παλαμά όχι μόνον σαν έναν Μεγάλο Ποιητή αλλά και ως έναν Αληθινό Φιλόσοφο.
Μέσα στο ποίημα του "πατρίδες" βλέπω λιγότερο μία λυρική ποιητική αφηρημένη διάθεση και περισσότερο έναν πραγματικό φιλοσοφικό στοχασμό μέσα από μία αναδρομή από τους Ίωνες και Ελεάτες ως τον Πλάτωνα και μια συνέχεια και αναβίωση της -προσωκρατικής κυρίως- φιλοσοφικής σκέψης στην εποχή του.Κάτι ανάλογο έκανε και ο Άγγελος Σικελιανός με το επικό ποιήμα του "Ίμεροι" σε ένα πιο μεταφυσικό επίπεδο:

"Μα εσείς οπου στε ο Μυστικός Στρατός Του, μαζωχτείτε τώρα με τη σειρά, ως η φύση καθενός προστάζει στο κάλεσμά του :Οι Σάτυροι κι οι Όσιοι κι οι Σειληνοί κι οι Ιεροφάντες.
Μαζωχτείτε να κατεβουμε στο γιαλό πού ναι σημάδι του χωρισμού μας απ τον κόσμο
Ωσπου το Κλήμα να γεφυρώσει γή και πέλαγο κι αστέρια, τη ζωη να σμίξει με το θάνατο) και πείτε:
Παρθένοι ερχόμαστε μπροστά Σου, με την Αρετή του γυμνή ο καθένας μας ως σπάρθη από το σπόρον, εμείς με το σπαθί κι εμείς με την καρδιά μας , με τη σιωπήν εμείς που δεν τη σμίξαμε με λόγια φτηνα κι εμείς που ασκήσαμε το Μαύρο Μάτι της θεωρίας,τ απύθμενα να σκεί του Αιθέρα
Ο φοβερέ μας Θεέ, μεγάλη αρσενικιά χαρά,που ξεπερνάς τον Όλυμπο και κάνεις τις λύρες να σιγάν, τί Εσύ μιλάς μοναχά με τη βουβή μιλιά των μαύρων στερεωμάτων, απόψε δωσε μας να πιούμε απ τον κρατύρα της παντοδυναμίας σου, κόψε απ το αφαλί τη γη και μπασ τη στην αθάνατη Τροχιά Σου, λύσ τη απ τη ζώνη του Ήλιου, αυτάγγελτη στη Νύχτα
Ο Οφιούχος, Ο Ωρίωνας, Ο Αντάρης, Η Υδρα,Η Μέδουσα, Ο Κηφέας, Η Ανδρομέδα από την Πύλη των αστερισμών περνώντας τον άνεμο, τον έμπαζε, βαθύπνοο στη γαλήνη σε μία γαλήνη νέα,και η Ψυχή που πρώτα σαν την Ιώ κυνηγημένη απ τον Άργο, τη βουή του μόχτου της ακλουθά, ή σαν εκείνος π ακούοντας νύχτα ν αντηχάν τα βήματά του διπλά, φοβάται κάποιος πίσω του πως τρέχει, ορμούσε ακράτητη να φύγει την τροχιά της.
Ό,τι έχει σμίξει με το Διόνυσο ώς μέσα το μυστικόν εγεύτη Θάνατον βαθιά του, πριχού
το θάνατο τον άλλο αντικρίσει, δε σταματά μεσοστρατίς στην Αιωνιότη, μα ώς την Πνοή του όλη ξόδεψε στο δώρο και τη Ψυχή του την εγύμνωσεν η Αγάπη, γυμνό θα πάρει της Αβύσσου το στεφάνι;


Δίχως να παραγνωρίζω τους Μέγιστους Σολωμό,Κάλβο και Καβάφη,στην ποίηση του Παλαμά και του Σικελιανού διακρίνω έναν καθαρό φιλοσοφικό στοχασμό ιωνικού και ελεατικού τύπου αντίστοιχα καθώς και μία προσπάθεια αναβίωσης της προσωκρατικής φιλοσοφίας στο σήμερα.
Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι πρώτοι προσωκρατικοί φιλόσοφοι -ειδικά οι ελεάτες Παρμενίδης και Εμπεδοκλής- έγραψαν σε ποιητικό μέτρο.Όπως έγραψε ανάλογα και ο φιλόσοφος Λιαντίνης σε ποιητικό ύφος στην σύγχρονη εποχή.
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α


Ἐπιστροφὴ στην Ποίηση



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση: Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 0 ἐπισκέπτες