ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Τρί 26/05/2009 02:46

ΖΑΝΕΚΑ ΣΤΕΡΓΙΑΝΗ ἔγραψε: Τι αξία έχει η μεταφυσική του Πλάτωνα χωρίς την "Πολιτεία" του; Γι΄αυτό μας κατευθύνει σε πρακτικά και εφαρμόσιμα συμπεράσματα που θα συντελέσουν στην τελειοποίηση και την ευτυχία της πατρίδας του. Για τον Πλάτωνα, η μεταφυσική, η πολιτική και η ηθική, οι θετικές επιστήμες, δεν είναι διαφορετικοί κλάδοι της φιλοσοφίας, όπως πιστεύουμε σήμερα λόγω της πνευματικής μας ανεπάρκειας να συνθέσουμε το Όλον (γι΄αυτό υποκύπτουμε τόσο εύκολα σ' αυτές τις διαιρέσεις), αλλά ένα ενιαίο σύνολο που αναπαριστά την Ιστορία της ανθρωπότητας ή αλλιώς τη φιλοσοφία της Ιστορίας.


Στεργιανή, μ' αυτή σου την παράγραφο, τα είπες ΟΛΑ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.
"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

Δημοσίευσηἀπό ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ » Σάβ 30/05/2009 22:40

ΘΕΟΤΟΚΗΣ ΒΑΛΣΑΜΗΣ ἔγραψε:Φιλοσοφία δεν είναι ότι νομίζει ή φαντάζεται ο καθείς, άλλα αυτό που όρισαν επακριβώς αυτή που συνέλαβαν και δημιουργησαν την έννοια της ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ... Και τούτοι δεν ήταν τυχαία πρόσωπα άλλα λεπτολόγοι και ακριβολόγοι άλλα και οι μεγαλύτεροι νόες της ανθρωπότητας...

Και δεν υπάρχει τίποτα να προσθέσουμε (ή να αφαίρεσουμε) από έναν ορισμό για να είναι ορισμός κατά Πλάτωνα...


Συμφωνώ εν μέρει, φίλε Θεοτόκη, αλλά επέτρεψε μου να συμπληρώσω ότι η Φιλοσοφία ήταν, είναι και θα είναι ΖΩΝΤΑΝΗ, οπότε μπορεί να "αναβαθμιστεί" αν και είναι δύσκολο, χρέος μας είναι να την βοηθήσουμε να ανέβει και άλλο.
"ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΑΠΟ ΜΕΝΤΩΡΕΣ"!
ΑΝΑΓΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
ΟΔΥΣΣΕΥΣ
 
Δημοσ.: 598
Ἐγγραφή: Δευ 21/03/2005 18:26
Τοποθεσία: ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΤΤΙΚΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

Δημοσίευσηἀπό ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ » Δευ 01/06/2009 15:58

Σχετικά με το αν η φιλοσοφία είναι Ζωντανή και αν επιδέχεται βελτιώσεις, είχα μια κουβέντα με έναν φίλο, οπαδό της Ελληνικής φιλοσοφίας και συστηματικού μελετητή της.
Προς συνέχιση εδώ στη Δημοθοινία της αναζήτησης του αν η φιλοσοφία επιδέχεται βελτίωση παραθέτω τον παρακάτω διάλογο. Το πρόσωπο που είναι υπέρ της βελτίωσης της φιλοσοφίας είμαι εγώ, το πρόσωπο που αμφισβητεί αυτή την άποψη είναι ο φίλος μου.

Ο διάλογος έχει κάπως έτσι:
-Ειπώθηκε πώς η φιλοσοφία είναι ζωντανή και επιδέχεται βελτιώσεων, ποιά η άποψη σου; Εγώ συμφωνώ ότι είναι ζωντανή και επιδέχεται και άλλες απόψεις.
-ωραια, ας το δουμε λιγο αυτο
-ωραία, πες την άποψη σου
-ας το εξετασουμε χρονολογικα, ποιος λαος εμφανισε φιλοσοφια;
-τη φιλοσοφία τη συστηματοποίησαν οι αρχαίοι αλλά μπορεί και άλλοι προγενέστεροι λαοί να είχαν μερικά ψήγματα της που να μην τα ονόμαζαν φιλοσοφία
-οπως; Για πες μου μερικα απο αυτα τα ψηγματα;
- όπως οι ινδοί με τον κρίσνα και τους θεούς, και τον ινδουισμό
-μαλιστα, τι χρονολογια εμφανιζεται σε αυτους η φιλοσοφια;
-δεν το έχω εξετάσει, πάντως επί μεγάλου Αλεξάνδρου υπήρχε ο ινδουισμός σα φιλοσοφικό ρεύμα
τέλος πάντων μη μπλέξουμε τώρα με αυτό, προχώρα
-μετα τους ελληνες ποιοι εμφανισαν φιλοσοφια;
-η φιλοσοφία των Ελλήνων έμεινε ζωντανή και επί ρωμαίων και επί μεσαίωνα κλπ, πάνω σε αυτήν έχτιζαν όλοι
-οποτε δεν υπαρχουν αλλες αποψεις απλα μερικες προσπαθειες ερμηνειας ή προσαρμογης της, ειναι έτσι ή οχι;
-όχι υπάρχει και ο αναρχισμός και ο μαρξισμός που ως φιλοσοφίες πλασάρονται
-δεν εξεταζουμε τι πλασαρονται αλλα τι ειναι φιλοσοφια.
-όπως και οι καντ ένγκελς κλπ που λέγανε τα δικά τους... εντάξει με τον ορισμό της φιλοσοφίας μόνο οι Έλληνες
δε ξέρω να υπήρχαν άλλοι
-περι ευρωπαϊκης φιλοσοφιας
στην Ισπανία ο Μαϊμονίδης (1135 - 1204) συνδυάζοντας αριστοτελικά και θεολογικά στοιχεία, μεταβίβασε τον νεοπλατωνισμό στον Spinoza. Η περίοδος της Αναγεννήσεως έδωσε μεγάλη σημασία τόσο στον πλατωνισμό όσο και στον νεοπλατωνισμό. Ο M.Ficino μετέφρασε τον Πλωτίνο, ενώ ο G. Bruno (1548 - 1600), αφού δέχεται την επίδραση της πλωτινικής οντολογίας, ασκεί εν συνεχεία την επιρροή του στη διαμόρφωση και
ας πόυμε ότι τώρα υπάρχει ένα νέο ρεύμα φιλοσοφίας με τα σύγχρονα μέσα π.χ. κοσμολογία αλλά και αυτή είναι παράμετρος της αρχαίας φιλοσοφίας οπότε και αυτό το αφήνουμε
διδασκαλίας των Spinoza και Leibniz, ιδιαιτέρως περί των θεοδικίας αντιλήψεων του τελευταίου. Ο Schelling συνδέεται με τον νεοπλατωνισμό, μέσω του Spinoza και του Leibniz, προβληματιζόμενος επί του θέματος της ενότητας του όντος. Ο Hegel δέχεται, επίσης, επιδράσεις από την νεοπλατωνική πηγή στη διδασκαλία του επί του απολύτου
οι καντα ενγκελς κλπ
αν δεν διαβασαν αρχαιους ελληνες
διαβασαν αυτους πιο πανω
-σωστά
-αρα λοιπον παλι λεμε οτι μερικες προσπαθειες ερμηνειας ή προσαρμογης της, και τωρα φθανουμε και στη μεγαλη διαφορα
Οι Ελληνες, αυτα που ελεγαν είχαν ως αρχη κατι το άυλο, το θεικο, το υπερπεραν, το μη προσεγγισιμο, το οντως ζωντανο, το θρησκευειν τους, οι υπολοιποι απλα τα κατατασουν σε τροπο ζωης, ιδεολογια για τα εδω κλπ
δεν προκειται να βρεις κανεναν πλην των Ελληνων να σου πει οτι το Ειναι υφισταται ως οντοτητα
-ναι
-άρα λοιπον, η Φιλοσοφια δεν αναβαθμιζεται, τα οντα αναβαθμιζονται κ την κατανοουν, συμφωνεις ή οχι;
-κοίταξε αυτό που λες ναι σίγουρα συμφωνώ ότι μπορούμε να την κατανοήσουμε καλύτερα
-σε τι διαφωνεις; ελα, ας το εξετασουμε αν θες και αυτο.
-λέω ότι με βάση τις νέες θεωρείες με βάση την εξέλιξη των οργάνων παρατήρησης ότι μπορούμε να την προχωρήσουμε την κοσμολογία τουλάχιστον, και απο εκεί ίσως και την ηθική
π.χ. παράλληλα σύμπαντα, άλλες διαστάσεις κλπ
κβαντική φυσική, νανοτεχνολογία κλπ
-α, μαλιστα. ωραια, ας παμε λοιπον στην επιστημη, σωστα;
-ναι
-ενας απο τους μεγαλυτερους μαθηματικους και κατοχος βραβειου φυσικης μαζι με τον Χωκινς για κοινη εργασια τους στον τροπο κατανοησεως του συμπαντος μας λεει:
|για τα μαθηματικα υπαρχουν ενδειξεις που μας επιτρεπουν να πιστεψουμε σε μια αιθερια, αιωνια υπαρξη"
τι μας λεγει δηλαδη;
για το οντως ον, μηπως;
-ναι
-το αϊδιο ειναι; συνεχιζει παρακατω λεγοντας για τον νευτωνα,στηριχτηκε σε εννοιες των Πλατωνα, Ευδοξου, Αρχιμιδη, Απολλωνιου
-δεκτόν, εντάξει οι αρχαίοι τα έχουν πει όλα, αλλά η απόδειξη αυτών εκτός απο την ψυχή του καθενός μπορεί να τα βρει και μέσω της επιστήμης, να τα περιγράψει καλύτερα
-και παρακατω διαβαζουμε
Με την εκλπηκτικη διορατικοτητα ο Πλατων μπορεσε να προβλεψει στηριζομενος μαλιστα σε ελαχιστες πειραματικες αποδειξεις οτι ενω η μελετη και κατανοηση των μαθηματικων ειναι χρησιμη αυτη καθαυτη, απ την αλλη μερια οι μηχανισμοι του "πραγματικου" κοσμου ειναι δυνατο να κατανοηθουν μονο μεσα απο σωστα μαθηματικα - κατα τον ιδεατο κοσμο του Πλατωνα με την προσεγγιση μεσω της νοησης
-σύμφωνοι
-αυτα τα λεει ο Roger Penrose
-δηλαδή εσύ εννοείς πως ότι φιλοσοφικό ειπώθηκε ειπώθηκε και τέλος δεν είναι εφικτό να γίνει περισσότερη συζήτηση;
-δεν ειναι εφικτο διοτι δεν υπαρχουν καταλληλα οντα για να μπορεσουν να "καλεσουν" τα οντα εκεινα που θα την προχωρησουν
-άρα με αυτό λες ότι η φιλοσοφία μπορεί να προχωρήσει και άλλο, απλά εμείς δε μπορούμε να την προχωρήσουμε, αντικειμενικά και ολιστικά αν το δούμε όμως μπορεί να προχωρήσει
-οχι να προχωρησει, να ανακαλυφθει, αλλα εδω δεν μπορουμε να κατανοησουμε τον Πλατωνα, θες και να την προχωρησουμε;
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά

Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 227
Ἐγγραφή: Τετ 06/09/2006 11:51

ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

Δημοσίευσηἀπό ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ » Τετ 03/06/2009 18:53

ΖΑΝΕΚΑ ΣΤΕΡΓΙΑΝΗ ἔγραψε:...............................η φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου και χωρισμός της ψυχής από το σώμα.............................(Βλ Ιάμβλιχος "Προτρεπτικός επί φιλοσοφία" P.119. κβ)

Ο Ιάμβλιχος εδώ μάλλον έχει παρανοήσει το δάσκαλό του, τον Πλάτωνα, επηρεασμένος ίσως από το Χριστιανισμό, όπως άλλωστε όλοι οι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι.

Ο Πλάτωνας δεν ενδιαφέρεται για μια δογματική θεολογία, κι ούτε η μεταφυσική είναι το κύριο έργο του. Το έργο του ολόκληρο διέπεται από μια προσπάθεια συνεχών εφαρμογών. Η ηθική, η πολιτική, η ιατρική τον απασχολούν περισσότερο από τη θεολογία. Μέσω της μεταφυσικής ο Πλάτων θέλει να μας δώσει παραδείγματα του Λόγου, του Αγαθού και του Ωραίου στο οποίο πρέπει να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη παρά να μας επιβάλει δόγματα. Την απόλυτη αλήθεια και την απόλυτη εξήγηση των φαινομένων μόνο ένας Θεός μπορεί να τη δώσει. Ο άνθρωπος πρέπει να αρκείται στην κατά προσέγγιση εξήγηση των προβλημάτων της φύσης μέσω εικόνων, συμβόλων και μύθων. Γι' αυτό άλλωστε ο Πλάτωνας στις αφηγήσεις του χρησιμοποιεί τον τύπο τη μυθιστορηματικής εξιστόρησης των φαινομένων. ¨Εχει επίγνωση της αδυναμίας του, όπως και ο δάσκαλός του ο Σωκράτης ("εν οίδα ότι ουδέν οίδα"). Βλ. και τις διαφορές του πρώιμου και του ώριμου Πλάτωνα.

Σε τελική ανάλυση, το σύμπαν ενδιαφέρει τον Πλάτωνα, εφόσον η γνώση του μας βοηθάει στο να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας, με σκοπό να οργανωθούμε συστηματικότερα, για το καλό της ανθρώπινης κοινωνίας. Τι αξία έχει η μεταφυσική του Πλάτωνα χωρίς την "Πολιτεία" του; Γι΄αυτό μας κατευθύνει σε πρακτικά και εφαρμόσιμα συμπεράσματα που θα συντελέσουν στην τελειοποίηση και την ευτυχία της πατρίδας του. Για τον Πλάτωνα, η μεταφυσική, η πολιτική και η ηθική, οι θετικές επιστήμες, δεν είναι διαφορετικοί κλάδοι της φιλοσοφίας, όπως πιστεύουμε σήμερα λόγω της πνευματικής μας ανεπάρκειας να συνθέσουμε το Όλον (γι΄αυτό υποκύπτουμε τόσο εύκολα σ' αυτές τις διαιρέσεις), αλλά ένα ενιαίο σύνολο που αναπαριστά την Ιστορία της ανθρωπότητας ή αλλιώς τη φιλοσοφία της Ιστορίας.

Ο Πλάτωνας είναι ρεαλιστής κι όχι ιδεαλιστής, όπως οι Γερμανοί φιλόσοφοι της σχολής Καντ. Και μετακλασσικός φιλόσοφος.



Μια φιλοσοφία ριζωμένη στην πλατωνική διανόηση κι ανθισμένη και καρπισμένη πάνω σ' αυτή, ο νεοπλατωνισμός, έρχεται, τώρα που με τον θάνατο των θεών η κοσμική νύχτα απλώνεται παντού, να δώσει τη δυνατότητα αποκατάστασης της μεθεκτικής σχέσεως ανθρώπου και Όντος. Με την αναβίωση αυτού που ο Παρμενίδης δίδασκε ως ταύτιση είναι και νοείν: αυτό που ο άνθρωπος νοεί είναι το ον. Και το ον δεν είναι τίποτ' άλλο παρά αυτό που η συνείδηση νοεί. Η νεοπλατωνική διανόηση του Πρόκλου, μία, κατά το δυνατό, άρτια συστηματοποίηση των ιδεών της προγενέστερης φιλοσοφίας, συνιστά την πιο εκφραστική αποτύπωση της μεταφυσικής της όλη σχολής. Όλοι οι εκπρόσωποι του νεοπλατωνισμού, και στα τρία μεγάλα κέντρα που ήκμασε, στην Αλεξάνδρεια (Πορφύριος), στη Συρία και την Πέργαμο (Ιάμβλιχος) και στην Αθήνα (Πλούταρχος, Συριανός, Πρόκλος, Δαμάσκιος), ο καθένας, με τον δικό του τρόπο και με τη δικιά του μέθοδο συνάρθρωσαν, σ' αδιάσπαστη ενότητα, οντολογία, κοσμολογία, γνωσιολογία, θεολογία, ηθική και αισθητική, εμπλουτίζοντας τον παραδοσιακό ελληνικό ορθολογισμό με στοιχεία μυστικισμού, μαγείας και θεουργίας.(...) Η συστηματική διερεύνηση και κάρπωση εκ μέρους της συνειδήσεως των αξιών του πλατωνικού έργου παραπέμπει σχεδόν υποχρεωτικά στη νεοπλατωνική ερμηνεία της πλατωνικής φιλοσοφίας. Ο πλατωνισμός του νεοπλατωνισμού και ο νεοπλατωνισμός του πλατωνισμού αποτελούν πάντοτε πρόκληση για έναν ανήσυχο φιλοσοφικό νου, επειδή θερμαίνουν την προβληματική σε μιάν από τις λαμπρές στιγμές της αρχαίας ελληνικής διανόησης........................................(Βλ Μάνος Ανδρέας "Πρόκλος, ο πλατωνικός Διάδοχος - Η επιστήμη των όντων μυσταγωγός προς την θέα του Ενός" σελ. 10 - 13 εκδ. Γρηγόρη)

Ο νεοπλατωνισμός της Συρίας και της Περγάμου, με κύριο εκπρόσωπο τον Ιάμβλιχο, δεν είναι τόσο γνωστός στο φιλομαθές ελληνικό κοινό. Η σύνδεση, μάλιστα, του Ιαμβλίχου με τη θεουργία και τη μαγεία, προκάλεσε πολλές παρερμηνείες και οδήγησε, ενίοτε, πολλούς σε παραπλανητικά και βεβιασμένα συμπεράσματα σε ότι αφορά στην ουσία και την κατεύθυνση του φιλοσοφικού λόγου του Ιαμβλίχου..........................(Βλ Εισαγωγή στο έργο του Ιαμβλίχου "Προτρεπτικός επί φιλοσοφίαν" εκδ. Ζήτρος)

Και όσο αφορά το θέμα νεοπλατωνισμού - χριστιανισμού ...............................................η πολεμική του Πρόκλου, αλλά και του Πορφυρίου πριν από αυτόν, θα δημιουργήσει μία γενικότερη αποστροφή του Μεσαίωνα για τον Νεοπλατωνισμό, παρά το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός είχε πάρει πάρα πολλά στοιχεία από τον Νεοπλατωνισμό................................................(Βλ Εισαγωγή Κάκτου στο έργο του Πρόκλου "Περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας")


Και για το θέμα της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας..........................στην Ισπανία ο Μαϊμονίδης (1135 - 1204) συνδυάζοντας αριστοτελικά και θεολογικά στοιχεία, μεταβίβασε τον νεοπλατωνισμό στον Spinoza. Η περίοδος της Αναγεννήσεως έδωσε μεγάλη σημασία τόσο στον πλατωνισμό όσο και στον νεοπλατωνισμό. Ο M.Ficino μετέφρασε τον Πλωτίνο, ενώ ο G. Bruno (1548 - 1600), αφού δέχεται την επίδραση της πλωτινικής οντολογίας, ασκεί εν συνεχεία την επιρροή του στη διαμόρφωση και διδασκαλίας των Spinoza και Leibniz, ιδιαιτέρως περί των θεοδικίας αντιλήψεων του τελευταίου. Ο Schelling συνδέεται με τον νεοπλατωνισμό, μέσω του Spinoza και του Leibniz, προβληματιζόμενος επί του θέματος της ενότητας του όντος. Ο Hegel δέχεται, επίσης, επιδράσεις από την νεοπλατωνική πηγή στη διδασκαλία του επί του απολύτου........................(Βλ Εισαγωγή στο έργο του Ιαμβλίχου "Προτρεπτικός επί φιλοσοφίαν" εκδ. Ζήτρος)
Όταν δεν υπάρχει γύρω μας τίποτα αληθινό, πώς να υποψιαστούμε ότι όλα είναι ψεύτικα;
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΟΣ
Αστερίων
 
Δημοσ.: 2320
Ἐγγραφή: Τετ 29/03/2006 19:02
Τοποθεσία: Π Ο Λ Ι Τ Ε Ι Α

ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

Δημοσίευσηἀπό ΖΑΝΕΚΑ ΣΤΕΡΓΙΑΝΗ » Παρ 05/06/2009 03:16

Ο Πλωτίνος, ο κατεξοχήν νεοπλατωνικός φιλόσοφος (ειρήσθω εν παρόδω - ο γερμανικός ιδεαλισμός είναι νεοπλωτινισμός κι όχι νεοπλατωνισμός) τονίζει με έμφαση τα εξής:

α) Ως γόνος και οπτικό επίτευγμα νοητών υποστάσεων ο αισθητός κόσμος δεν είναι κατά κανένα τρόπο αξιοπεριφρόνητος, αλλά αντίθετα είναι μια αισθητή "εικόνα", που παρέχει ένα θέαμα ικανό να οδηγήσει τον θεατή αναγωγικά στους νοητούς γεννήτορες. (Σχόλιο: οι αυτοκτονικές τάσεις προσιδιάζουν στους Άγγλους και γερμανούς ρομαντικούς κι όχι στους Έλληνες. Ο Έλληνας δεν πολεμά τη φύση, αντίθετα εναρμονίζεται μ' αυτήν).

β) Είναι εντελώς εσφαλμένο να υποτεθεί ότι ο αισθητός κόσμος δημιουργήθηκε από κάποιον νοητό θεό σε μια ορισμένη χρονική στιγμή και ότι άρα μια επικείμενη χρονική στιγμή θα επιφέρει τον όλεθρο. Ο αισθητός κόσμος δημιουργήθηκε και αναδημιουργείται συνέχεια από το δημιουργικό βλέμμα της αμέσως ανώτερης υπόστασης, η οποία με τη σειρά της δημιουργείται από την ανώτερή της κ.ο.κ. (¨Ενα, Νους, Ψυχή, Φύση). Αφού λοιπόν οι ανώτερες υποστάσεις είναι αιώνιες και άρα αιώνια δημιουργικές, εξίσου αιώνιος είναι και ο αισθητός κόσμος.

Επειδή αυτές οι δύο βασικές πεποιθήσεις έχουν διαστρεβλωθεί από το κυρίαρχο θρησκευτικό κίνημα των (χριστιανών και μη) Γνωστικών, ο Πλωτίνος αναλαμβάνει στο τελευταίο μέρος του "μεγάλου βιβλίου" του μια οξύτατη πολεμική αντιπαράθεση με τις γνωστικές αντιλήψεις. Κατά πόσο όμως ο ίδιος ο Πλωτίνος βρισκόταν ακούσια κοντά στη γνωστική κοσμοθεωρία ή έστω επηρεάστηκε επί κάποιο χρονικό διάστημα από αυτή¨? (Πολλοί γνωστικοί στοχαστές ήταν φίλοι του). Που μπορούμε να αποδώσουμε την άποψη του Πλωτίνου σε ορισμένα σημεία του έργου του ότι το σώμα είναι η πύλη του κακού στον κόσμο (άλλωστε υπάρχουν αντιφάσεις στο έργο του που οδηγούν σε παρερμηνείες) αν όχι στον θρησκευτικό μανιχαϊσμό της εποχής του? Δεν είναι σίγουρο ότι η πλωτινική πολεμική αντιπαράθεση πετυχαίνει να αναδείξει το χάσμα που χωρίζει τον γνωστικισμό από το νεοπλατωνισμό - ίσως μάλιστα καταντά ύποπτη. Βέβαια ο Πλωτίνος επιμένει στη μία αγαθή αρχή και στην απορροή καλοσύνης, που αναδείχνει άξια θέασης ακόμα και την έσχατη ύλη, σε αντίθεση με τη διαρχία καλό-κακό ή θεός-διάβολος των Γνωστικών.

Εν κατακλείδι, τα παραπάνω θέματα απασχολούν τη φιλοσοφική προβληματική εδώ και αιώνες και δεν είναι δυνατόν να εξαντληθούν σε λίγες γραμμές. Αποδεικνύουν όμως, αφενός ότι δεν αρκεί η απλή παράθεση αφορισμών του Πλάτωνα για να ορίσουμε σήμερα μια έννοια, δεδομένου ότι ούτε καν οι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι δεν μπορούν να θεωρηθούν ως οι τέλειοι ερμηνευτές του - πόσο μάλλον εμείς-, και αφετέρου υπογραμμίζουν τη διαχρονική ζωτικότητα της φιλοσοφίας. Για να "παρερμηνεύσω" κι εγώ τον Πλάτωνα " όσοι αγγίζουν ορθώς την έννοια της φιλοσοφίας δεν ασχολούνται με τίποτε άλλο παρά με το να ζουν και να είναι ζωντανοί".
Το ομολογουμένως το λόγω ζην ισοδυναμεί με το ομολογουμένως τη φύσει ζην
ΖΑΝΕΚΑ ΣΤΕΡΓΙΑΝΗ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 51
Ἐγγραφή: Τετ 07/05/2008 00:40
Τοποθεσία: ΧΡΥΣΗ ΑΚΤΗ

ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

Δημοσίευσηἀπό ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ » Τετ 10/06/2009 15:21

Από το αξιόλογο διαδικτυακό περιοδικό αντιγράφεται μια σελίδα που έχει άμεση σχέση με το θέμα μας και παρέχει παραπάνω στοιχεία:
http://www.antifono.gr/portal/index.php?option=com_content&view=article&id=692:2008-11-08-21-48-26&catid=58&Itemid=202
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά

Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 227
Ἐγγραφή: Τετ 06/09/2006 11:51

ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

Δημοσίευσηἀπό ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ » Κυρ 07/11/2010 00:55

Αναλόγως τις εκάστοτε πεποιθήσεις του καθενός ανθρώπου, τόσο στο τομέα της ίδιας του της ζωής όσο και στο πως "βλέπει" την φιλοσοφία, η διαφορετικότητα είναι εμφανής και σίγουρα επιθυμητή από όλους μας. Ο καθένας μας, αναλόγως, το τί έχει διαβάσει, το τί έχει καθίσει και σκεφτεί καθώς και όλες τις εμπειρίες που έχει αποκομίσει, διαμορφώνει ένα συγκεκριμένο τρόπο ενατενίσεως του αρχικού ερωτήματος, το οποίο είναι και ο τίτλος του εν λόγω θέματος. Δεν υπάρχει απόλυτος ορθός ορισμός για το τί εστί φιλοσοφία αλλά σίγουρα και μόνο προσπαθώντας να τον ορίσουμε, φιλοσοφούμε. Χωρίς, λοιπόν, να θέλω να δηλώσω κάτι με το κείμενο που θα ακολουθήσει, ευελπιστώ ότι θα μπει ένα λιθαράκι στην όλη προσπάθεια που γίνεται σε αυτό το θέμα. Σίγουρα, κάποιοι θα διαφωνήσουν, και άλλοι θα συμφωνήσουν. Το θέμα όμως δεν είναι αν διαφωνώ ή συμφωνώ, αλλά το να κάτσουμε εμείς και να σκεφτούμε, τί εν τέλει είναι η φιλοσοφία για εμάς. Να το βιώσουμε με όλο μας το Είναι, και τότε, σίγουρα κάποιοι θα δουν τα παρακάτω λόγια να είναι σε πλήρη ταύτιση με τα συναισθήματα που βίωσαν καθώς σκεφτόντουσαν τί εστί φιλοσοφία. Ο άνθρωπος που έχει καθίσει και έχει γράψει όσα ακολουθούν δεν είμαι εγώ, σίγουρα κάποιοι θα το καταλάβουν αμέσως ποιος είναι. Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να λέω ονόματα, και να φαίνεται ότι κάνω "διαφήμιση". Μόνο τα αρχικά του θα παραθέσω, απλά για την ιστορία: Π. Γ.


Η φιλοσοφία εστί μεγίστη μουσική! Η μουσική όμως δια τους Αρχαίους Έλληνες είναι η νοερή εκπαίδευση της ψυχής για την ενατένιση των όντως – θείων υπάρξεων, και αυτό διότι η λέξη τούτη, λειτουργεί ως έλξη των κατωτέρων και συνεχώς μεταβαλλόμενων προς τα ανώτερα και αμετάβλητα, καθότι οι κύριες λειτουργίες αυτής «επιτηρούνται» από τις Μούσες και τη Θεία Μνημοσύνη! Ο Πλάτων στην «Πολιτεία» μας καθιστά γνώστες της ιδιαίτερης σημασίας που έχει η μουσική και κατ’ επέκταση η φιλοσοφία για τη διαμόρφωση του ήθους και της διανοητικής ικανότητος της ψυχής. Η φιλοσοφία της αρχαιότητος, και ομιλούμε πάντα για προσωκρατικούς, ακαδημαϊκούς, περιπατητικούς, μέσο πλατωνισμό και νεοπλατωνισμό, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνέχεια ή ορθότερα με διαφορετική προσέγγιση, διδασκαλία των Μυστηρίων! Αυτό μας το καθιστά σαφές τόσο ο Σταγειρίτης λέγοντας:

Πρώτος δε ο Ορφεύς έγραψε Κοσμογονίαν, Θεολογίαν, Μυστήρια, Όργια τα οποία λέγουσιν ότι έμαθεν εις την Αίγυπτον παρά των Ιερέων. Και τα μεν συγγράμματα αυτού εχάθησαν˙ η διδασκαλία όμως έμεινεν, εις τους Πυθαγορικούς και Πλατωνικούς φιλοσόφους.
(«Ωγυγία ή Αρχαιολογία» τόμος Α, κεφ. 6ον σελ. 27)

όσο και η κ. Τζιροπούλου-Ευσταθείου Άννα στο έργο της «Ο εν τη λέξει λόγος» σελίδα 355:

«Λέγεται γαρ πως Ορφεύς Θραξ πρώτος ετεχνολόγησε τα Ελλήνων Μυστήρια, και το τιμάν των Θεών Θρησκεία εκάλεσεν»

καθώς και ο Πρόκλος:

Αν όμως πρέπει αυτούς τους διαλόγους που κυρίως μας αποκαλύπτουν τη μύηση στα μυστήρια των θεών να τους ξεχωρίσουμε από τους υπολοίπους, ας απαριθμήσω τον «Φαίδωνα», τον «Φαίδρο», το «Συμπόσιο» και το «Φίληβο», συγκαταλέγοντας μετά από αυτούς τον «Σοφιστή», τον «Πολιτικό», τον «Κρατύλο» και τον «Τίμαιο»
(«Περί της κατά Πλάτωνα Θεολογίας» Α.24.12 – Α.24.17)

Στον Φαίδωνα μάλιστα δηλώνει αυτό που λέγεται στα εσωτερικά και απόκρυφα δόγματα
(«Εις τας Πλάτωνος Πολιτείας Υπόμνημα» 85).

Η φιλοσοφία αποτελεί την Ελληνική Θεολογία και αυτό καθίσταται σαφές από το:

Ολόκληρη η θεολογία των Ελλήνων προέρχεται από την Ορφική μύηση, καθώς πρώτος ο Πυθαγόρας από τον Αγλαόφημο διδάχθηκε τα όργια των Θεών και δεύτερος ο Πλάτων δέχτηκε την ολοκληρωμένη γνώση γι΄ αυτούς από τα πυθαγόρεια και ορφικά συγγράμματα.
(Πρόκλος «Περί της κατά Πλάτωνα θεολογίας» Α΄ 25.26)


Η φιλοσοφία είναι η περιαγωγή της ψυχής από μία ημέρα με σκότος σε μία αληθινή ημέρα, το οποίο είναι η επιστροφή στο Όντως Ον, όπως μας τονίζει ο Σωκράτης στην Πλατωνική «Πολιτεία». Είναι ο έλλογος δρόμος προς το Είναι του Όντος. Διαμέσω αυτής, κατορθώνει ο άνθρωπος τη μέθεξη με το Θείο, καθότι σοφό είναι μόνο το Θείο, έτσι φίλος, δηλαδή εραστής του Θείου είναι ο φιλόσοφος! Φυσικά, δεν αρκεί μόνο η φιλοσοφία για να επιτευχθεί η ολοκληρωτική μέθεξη αλλά καθώς αντικρίζουμε το Όντως Ον με τα όμματα της ψυχής και του νου βαδίζουμε ολοένα και περισσότερο στην οντολογική ολοκλήρωσή μας. Η φιλοσοφία μας «μαθαίνει» τη βίωση της Αρετής και αυτό φυσικά δεν είναι τίποτα άλλο παρά αναμνήσεις της ψυχής του εκάστοτε όντος όταν «ταξίδευε» στον ευαγές Ουρανό της Νοερής και Νοητής Αλήθειας. Μίας Αλήθειας που καθιστά τον κοινωνό της πραγματικό μύστη!

Ο Πλάτων στο έργο του «Θεαίτητος» μας αναφέρει ότι αρχή της φιλοσοφίας είναι το θαυμάζειν (Βλ Πλάτων «Θεαίτητος» 155.d.1 – 155.d.4) Αυτό ακριβώς είναι που οδηγεί στη φιλοσοφία και στην απόλυτη κατανόηση των όντων τη συνείδηση του ανθρώπου. Η διαδικασία αυτή θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι είναι η ενέργεια του φιλοσόφου για την αναζήτηση, εύρεση και είσοδο στην αλήθεια της όντως(=αληθινής) υπάρξεως. Η φιλοσοφία οδηγεί τον άνθρωπο στην ανέλιξη. Αυτό συμβαίνει διότι καθώς το Θείο-Θεός-Αγαθό Έν όντας σοφό, ο φιλόσοφος-άνθρωπος βρίσκεται σε μία μέση κατάσταση γνώσης και άγνοιας, δηλαδή μάχεται για τη μετατροπή της δόξης(=υποκειμενική, λανθασμένη αντίληψη) σε επιστήμη(=αληθής γνώση). Η γνώση της άγνοιας οδηγεί στη φιλοσοφία. Αποκλειστικό εν δυνάμει και εν ενεργεία ταυτοχρόνως έργο της φιλοσοφίας είναι η διαλεκτική. Η διαδικασία, δηλαδή, της ψυχής να ταξιδέψει(καθότι ταξιδεύω = τα άξια οδεύω) προς τις ΙΔΕΕΣ. Δεν είναι τυχαίο ότι στο «Φίληβο» ανέφερει ο Πλάτων για τη διαλεκτική ότι είναι θεῶν δόσις(δώρο θεών):
Είναι κάποιο δώρο των θεών προς τους ανθρώπους, όπως μου φαίνεται, που ρίχτηκε από τους θεούς διά μέσου κάποιου Προμηθέα μαζί με κάποια εκτυφλωτική φλόγα πυρός˙ και οι παλαιοί, που ήταν καλύτεροι από μας και ζούσαν πλησιέστερα στους θεούς, παρέδωσαν τη φήμη αυτή, ότι δηλαδή όλα όσα θεωρούνται κάθε φορά ότι υπάρχουν αποτελούνται από ένα και πολλά και έχουν σύμφυτα μέσα τους το πεπερασμένο και το απεριόριστο. Πρέπει λοιπόν, αφού αυτά είναι έτσι τακτοποιημένα, να υποθέτουμε ότι υπάρχει μία Ιδέα για το καθένα και να την αναζητούμε - γιατί θα βρούμε ότι ενυπάρχει εκεί - και, αν τη βρούμε, να ψάχνουμε για δύο μετά τη μία, αν βέβαια υπάρχουν δύο, διαφορετικά για τρεις ή για άλλον αριθμό, και το ίδιο κάνουμε πάλι με το καθένα από εκείνα, ωσότου δει κανείς όχι μόνο ότι το κατ’ αρχάς ένα είναι ένα, πολλά και άπειρα, αλλά πόσα είναι ˙ και την Ιδέα του απείρου να μην την εφαρμόζουμε στο πλήθος, προτού κατανοήσουμε όλους τους αριθμητικούς προσδιορισμούς που βρίσκονται ανάμεσα στο άπειρο και το ένα ˙ και τότε πια ας αφήσουμε τη μονάδα του καθενός ήσυχη να φύγει στο άπειρο. Οι θεοί λοιπόν, όπως είπα, αυτή την παράδοση μας άφησαν αν εξετάζουμε, να μαθαίνουμε και να διδάσκουμε ο ένας τον άλλο ˙ οι σημερινοί όμως σοφοί θέτουν το ένα ή τα πολλά όπως τύχει και κάνουν πολλά γρηγορότερα ή συντομότερα απ’ όσο πρέπει, αμέσως ύστερα από το ένα θέτουν το άπειρο, τα ενδιάμεσα όμως τους διαφεύγουν - αυτά που κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στον διαλεκτικό και εριστικό τρόπο συζήτησης ………….Θεῶν μὲν εἰς ἀνθρώπους δόσις, ὥς γε καταφαίνεται ἐμοί, ποθὲν ἐκ θεῶν ἐρρίφη διά τινος Προμηθέως ἅμα φανοτάτῳ τινὶ πυρί• καὶ οἱ μὲν παλαιοί, κρείττονες ἡμῶν καὶ ἐγγυτέρω θεῶν οἰκοῦντες, ταύτην φήμην παρέδοσαν, ὡς ἐξ ἑνὸς μὲν καὶ πολλῶν ὄντων τῶν ἀεὶ λεγομένων εἶναι, πέρας δὲ καὶ ἀπειρίαν ἐν αὑτοῖς σύμφυτον ἐχόντων. δεῖν οὖν ἡμᾶς τούτων οὕτω διακεκοσμημένων ἀεὶ μίαν ἰδέαν περὶ παντὸς ἑκάστοτε θεμένους ζητεῖν—εὑρήσειν γὰρ ἐνοῦσαν— ἐὰν οὖν μεταλάβωμεν, μετὰ μίαν δύο, εἴ πως εἰσί, σκοπεῖν, εἰ δὲ μή, τρεῖς ἤ τινα ἄλλον ἀριθμόν, καὶ τῶν ἓν ἐκείνων ἕκαστον πάλιν ὡσαύτως, μέχριπερ ἂν τὸ κατ᾽ ἀρχὰς ἓν μὴ ὅτι ἓν καὶ πολλὰ καὶ ἄπειρά ἐστι μόνον ἴδῃ τις, ἀλλὰ καὶ ὁπόσα• τὴν δὲ τοῦ ἀπείρου ἰδέαν πρὸς τὸ πλῆθος μὴ προσ φέρειν πρὶν ἄν τις τὸν ἀριθμὸν αὐτοῦ πάντα κατίδῃ τὸν μεταξὺ τοῦ ἀπείρου τε καὶ τοῦ ἑνός, τότε δ᾽ ἤδη τὸ ἓν ἕκαστον τῶν πάντων εἰς τὸ ἄπειρον μεθέντα χαίρειν ἐᾶν. οἱ μὲν οὖν θεοί, ὅπερ εἶπον, οὕτως ἡμῖν παρέδοσαν σκοπεῖν καὶ μανθάνειν καὶ διδάσκειν ἀλλήλους• οἱ δὲ νῦν τῶν ἀνθρώπων σοφοὶ ἓν μέν, ὅπως ἂν τύχωσι, καὶ πολλὰ θᾶττον καὶ βραδύτερον ποιοῦσι τοῦ δέοντος, μετὰ δὲ τὸ ἓν ἄπειρα εὐθύς, τὰ δὲ μέσα αὐτοὺς ἐκφεύγει—οἷς διακεχώρισται τό τε διαλεκτικῶς πάλιν καὶ τὸ ἐριστικῶς ἡμᾶς ποιεῖσθαι πρὸς ἀλλήλους τοὺς λόγους.(Βλ Πλάτων «Φίληβος» 16.c.5 – 17.a.5)

Ο φιλόσοφος διαμέσου της διαλεκτικής αγγίζει τον φωτεινό χώρο των όντως(=αληθινών) όντων, ο οποίος δεν είναι άλλος από το θείο. Τα όντα κατά την σωκρατική αντίληψη έχουν χωριστεί στα μεταβαλλόμενα διαρκώς, τα οποία είναι αντικείμενο της αισθητηριακής αντιλήψεως-γνώμης/δόξας και στα καθολικά αναλλοίωτα/σταθερά , τα οποία γίνονται αντιληπτά μόνο με το νου, δηλαδή διαμέσου της επιστήμης/νοητής αντιλήψεως. Εξάλλου, και η ίδια η πορεία του ανθρώπου είναι διφυής, μία προς τα αισθητά και μία προς τα νοητά. Η ψυχή αντιλαμβάνεται τα μεταβαλλόμενα μέσω των αισθήσεων και τα καθολικά αναλλοίωτα μέσω του νου. Για τα πρώτα δεν δύναται να υπάρξει αληθής γνώση διότι αυτά κινούνται μεταξύ ύπαρξης και μη. Για τα δεύτερα, τα καθολικά δηλαδή, η δυνατότητα για αληθής γνώση είναι απόλυτη. Αυτές οι Ιδέες ενυπάρχουν εκτός του αισθητού κόσμου, και γίνονται αντιληπτές μόνο από την ανθρώπινη διάνοια, η οποία όμως έχει εκπαιδευτεί συμφώνως με τα πρότυπα που περιγράφονται στα έργα «Πολιτεία, Πολιτικός, Φαίδρος, Φαίδων». Σε αυτό το σημείο έρχεται η μνήμη-ανάμνηση. Μία ανάμνηση η οποία αφορά τη ψυχή, καθότι αυτή είναι το μέσο που καθιστά τον φιλόσοφο ικανό να μετέχει των Ιδεών.

Η ψυχή στη αρχαία ελληνική ιδεολατρεία-κοσμοθέαση πριν από το ντύσιμό της (ύφανση) με τον χιτώνα-σώμα έχει πλήρη γνώση των όντως όντων
Επειδή λοιπόν η ψυχή είναι αθάνατη και έχει γεννηθή επανειλημμένως, και έχει ιδεί όλα τα πράγματα και εδώ και εις τον Άδην, δεν υπάρχει τίποτε που να μη το έχη μάθει˙ ώστε δεν πρέπει ν’ απορήσωμεν εάν της είναι δυνατόν να ενθυμηθή και ως προς την αρετήν, και ως προς άλλα πράγματα, αυτά που εγνώριζε και από πριν. Διότι επειδή όλα τα πράγματα συγγενεύουν μεταξύ των, και αφού η ψυχή τα έχει μάθει κάποτε όλα, τίποτε δεν εμποδίζει τον άνθρωπο, μόλις ενθυμηθή το ένα, πράγμα που οι άνθρωποι ονομάζουν μόλις το μάθη, να επανεύρη πάλιν όλα τα άλλα, εάν έχη κανείς θάρρος και δεν κουράζεται με την αναζήτησιν˙ διότι και η αναζήτησις και η εύρεσις είναι όλα μαζί μία ανάμνηση………..Ἅτε οὖν ἡ ψυχὴ ἀθάνατός τε οὖσα καὶ πολλάκις γεγονυῖα, καὶ ἑωρακυῖα καὶ τὰ ἐνθάδε καὶ τὰ ἐν Ἅιδου καὶ πάντα χρήματα, οὐκ ἔστιν ὅτι οὐ μεμάθηκεν• ὥστε οὐδὲν θαυμαστὸν καὶ περὶ ἀρετῆς καὶ περὶ ἄλλων οἷόν τ᾽ εἶναι αὐτὴν ἀναμνη- σθῆναι, ἅ γε καὶ πρότερον ἠπίστατο. ἅτε γὰρ τῆς φύσεως ἁπάσης συγγενοῦς οὔσης, καὶ μεμαθηκυίας τῆς ψυχῆς ἅπαντα, οὐδὲν κωλύει ἓν μόνον ἀναμνησθέντα—ὃ δὴ μάθησιν καλοῦσιν ἄνθρωποι—τἆλλα πάντα αὐτὸν ἀνευρεῖν, ἐάν τις ἀνδρεῖος ᾖ καὶ μὴ ἀποκάμνῃ ζητῶν• τὸ γὰρ ζητεῖν ἄρα καὶ τὸ μανθάνειν ἀνάμνησις ὅλον ἐστίν.(Βλ Πλάτων «Μένων» 81.c.5 – 81.d.5)

Με την ενταφίαση της στο σώμα-σώμα εκ του σήμα=τάφος στο «Κρατύλο» του Πλάτωνος—τα λησμονει, ξεχνάει, δηλαδή, τις ΙΔΕΕΣ. Οι Ιδέες είναι το είναι, η όντως ύπαρξη. Είναι το σταθερό αντικείμενο της επιστήμης, μέσα από τις εναλλαγές των δοξών. Με βάση όλα αυτά διακρίνουμε την αισθητή πραγματικότητα, το γίγνεσθαι-κόσμος γενέσως ως κάτι κατώτερο και την νοητή πραγματικότητα, η οποία είναι και νοερή, το είναι-κόσμος ουσίας, ως κάτι το ανώτερο. Η προαναφερομένη κατωτερότητα θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι «μετριάζεται» με τη διαδικασία της μεθέξεως στην ανωτερότητα. Δηλαδή, τα επίμερους αισθητά λαμβάνουν ύπαρξη από τις Ιδέες, διότι αποτελούν σημασιακό τμήμα της ευρύτερης Ιδέας. Αυτή η διαδικασία της μεθέξεως, εκδηλώνεται μέσω του Έρωτος. Ο Έρως είναι εκείνος που ενώνει τη ψυχή με το Ον και τον αισθητό κόσμο με το νοητό. Ως Έρως, εννοούμε τον πόθο για θέαση και πλήρη «κατανόηση» της Ιδέας, την αγωγή προς την Αλήθεια και γι αυτό η φιλοσοφία είναι ο έρωτας προς τις Ιδέες. Ο Έρως, αυτός, προς τη γνώση βρίσκεται εντός της ψυχής. Ο Έρως που συλλαμβάνεται ως κοσμική καταλυτική δύναμη ήτοι ενεργός δύναμη της ενότητας, και ταυτόχρονα θεότητα πρωτότοκος του ΕΝ, είναι ουσιαστικά στοιχείο για την δόμηση της πραγματικότητος, συντονίζει τις μορφές – ψυχές και οδηγεί την πολλαπλότητα σε μία κοσμική ενότητα. Η ψυχή, ως αναφέρθηκε παραπάνω, ενοικεί στον κόσμο των Ιδεών μόνο αφού χωρισθεί από το σώμα οπότε ως εκ τούτου…

Είναι, λοιπόν, αναγκαίο, καθώς οι φυσικοί λόγοι(=λογικές αρχές) δεν είναι ούτε νοητές, ούτε νοερές, η άνοδος μας προς τις νοητές Ιδέες να γίνεται μέσω των νοερών. Θα υπάρχει, λοιπόν, το νοερό σύμ(παν) πριν από την ανόητη(=που δεν νοεί) φύση, και το σύμ(παν) αυτό θα είναι διττό, είτε μεταβατικό, είτε αμετάβατο,[1] διότι, στο βαθμό που και τα δύο νοούν, ποθούν το νοητό που είναι συμπαραταγμένο μαζί τους, όπως είπαμε• διότι λέω ότι το νοητό βρίσκεται πριν από τούτη τη φύση, επειδή ούτε η φύση, ούτε το σώμα νοούν. Έπειτα, πριν από το νοερό σύμ(παν) βρίσκεται εκείνο που νοεί και νοείται ταυτόχρονα, όπως είναι το νοερό ή το ψυχικό Είδος• κι έπειτα πριν από αυτά βρίσκεται το ίδιο το νοητό, διότι πρέπει πριν από αυτό, το οποίο εμφανίζει κάποια διπλοήν(=δυαδικότητα), να βρίσκεται το ίδιο το νοητό πρωταρχικά, και σε αυτό να μετέχει ο νους και μέσω του νου, η ψυχή. Δεν πρέπει, λοιπόν, να μεταβαίνουμε μόνο από τις ψυχικές Ιδέες προς τις νοερές ως νοούμενες, αλλά και από αυτές(=τις νοερές δηλαδή) προς τις κυρίως νοητές, από τις οποίες υπάρχει το «είναι» σε όλες τις βαθμίδες των Ιδεών.
(Πρόκλος "Εις τον Πλάτωνος Παρμενίδην Δ' 905.18 - 905.37)

[1]. Το μεταβατικό νοερό σύμ(παν) είναι η βαθμίδα των ψυχών, και το αμετάβατο νοερό, είναι η βαθμίδα των νοερών νόων.

Οπότε εδώ διακρίνουμε 4 είδη συμ(πάντων).
1. Το μεταβατικό νοερό --> ψυχές
2. Το αμετάβατο νοερό --> νοεροί νόες
3. Αυτό που νοεί και νοείται ταυτόχρονα --> νοερό/νοητό
4. Το νοητό.

Παρατηρούμε ότι οι Ιδέες βρίσκονται σε όλοι την τετράδα και η κάθε μία λαμβάνει την ιδιότητα της βαθμίδας/σύμπαντος που ανήκει, δηλαδή ψυχές-->ψυχική Ιδέα, νοερό-->νοερή Ιδέα, νοητό-->νοητή Ιδέα. Πιο συγκεκριμένα, όμως, μας τονίζει ο Πρόκλος, ότι στο νοητό σύμπαν, βρίσκεται το «είναι» όλων των Ιδεών. Αυτό, μυθολογικώς είναι γνωστό ως Φάνης!

[...] αυτός που θα ανέλθει, [...], πρώτα πρέπει να ανεγερθεί εκ του σώματος και να αφήσει την κοινωνία με αυτό (διότι το σώμα είναι οίκος της ψυχής) και έπειτα να συνάψει τον εαυτό του με τον κλήρο της Αθηνάς εντός του όλου. αν η ψυχή μετάσχει σε αυτόν τον κλήρο, δεν είναι καθόλου περίεργο να γίνει θεωρούσα(=παρατηρητής) των Πρώτων Όντων και μέσω αυτών να ατενίσει τις ίδιες τις Ενάδες των Όντων.
(Πρόκλος "Εις τον Πλάτωνος Παρμενίδην" 661)

Αγνοούν, λοιπόν, οι πολλοί πόση άραγε είναι η δύναμη της διαλεκτικής και η τελείωση της περιπλάνησης αυτής είναι η αλήθεια και ο νους • διότι εμείς δεν μπορούμε αλλιώς να ανατρέξουμε από τα τελευταία στα πρώτα, αν δεν πορευτούμε μέσα από ενδιάμεσες πορείες της ζωής • διότι, όπως η κάθοδός μας έχει γίνει μέσα από πολλά ενδιάμεσα στάδια, καθώς η ψυχή πάντα προχωρά από τις απλούστερες ενέργειες προς τις συνθετότερες, έτσι και η άνοδος θα γίνει μέσα από πολλά ενδιάμεσα στάδια, καθώς η ψυχή αναλύει τον διάκοσμο της ζωής που συνέθεσε. Πρέπει, λοιπόν, πρώτον να καταδικάσουμε τις αισθήσεις ότι δεν μπορούν να γνωρίσουν τίποτα ακριβές και υγιές, αλλά έχουν μεγάλη σύγχυση, υλικότητα και παθητικότητα, επειδή χρησιμοποιούν κάποια τέτοια όργανα• έπειτα πρέπει να αφαιρέσουμε τις φαντασίες, τις Στυμφαλίδες όρνιθες που πετούν μέσα μας, στο βαθμό που νοούν πράγματα κακά με μορφή και σχήμα και δεν μπορούν να συλλάβουν καθόλου αυτό που δεν έχει σχήμα και μέρη, αλλά εμποδίζουν την καθαρή και άυλη νόηση της ψυχής με το να παρεμβάλλονται και να της δημιουργούν ενοχλήσεις κατά τις αναζητήσεις της• τρίτον, μετά από τα παραπάνω, να αποκόψουμε τις πολύμορφες δόξες και την περιπλάνηση των ψυχών γύρω από αυτές • διότι προσεγγίζουν την αιτία και δεν προκαλούν μέσα μας την επιστήμη [1] και τη συμμετοχή στον υπερβατικό νου • τέταρτον, τέλος, αφού αναχθούμε στο πέλαγος των επιστημών, εκεί μέσω τις διαλεκτικής να παρατηρήσουμε τις διαιρέσεις και τις συνθέσεις και γενικά την ποικιλία των Ιδεών που βρίσκονται μέσα μας• τότε η διάνοιά μας, αφού μέσω της παρατηρήσεως εξυφάνει τον δικό της διάκοσμο, θα δει ότι πρέπει να απομακρυνθεί από αυτή τη σύνθεση και να προσεγγίσει πλέον με τον τρόπο του νου, νοερώς δηλαδή, τα Όντως Όντα• διότι ο νους είναι ανώτερος από την επιστήμη [2], και η ζωή που στηρίζεται στο νου είναι προτιμότερη από εκείνη που στηρίζεται στην επιστήμη. Είναι, λοιπόν, πολλές οι περιπλανήσεις και οι περιδινήσεις της ψυχής • διότι άλλη είναι αυτή στο επίπεδο της φαντασίας, άλλη πριν από αυτή στο επίπεδο της δόξης, άλλη στο επίπεδο της διάνοιας• μόνο η ζωή που στηρίζεται στο νου είναι απλανής (χωρίς περιπλάνηση) και αυτό είναι το μυστικό λιμάνι της ψυχής στο οποίο η ποίηση οδηγεί τον Οδυσσέα μετά από την πολύ περιπλάνηση της ζωής και εμείς περισσότερο θα οδηγήσουμε τους εαυτούς μας, αν βεβαίως θέλουμε να σωθούμε.
(Πρόκλος «Εις τον Πλάτωνος Παρμενίδην» 1024.28 – 1025.37)

[1] Η επιστήμη όπως αναλύεται στον Πλατωνικό «Κρατύλο» 437.a.2 είναι μία κατάσταση-ιδιότητα-ενέργεια της ψυχής προς την εξέταση των όντων.

[2] Επειδή η επιστήμη είναι της ψυχής κατάσταση-ιδιότητα-ενέργεια και ο νους είναι ανώτερος από την ψυχή.

…..όσοι ασχολούνται ορθά με τη φιλοσοφία δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να πεθάνουν και να παραμείνουν νεκροί………………[…]ὅσοι τυγχάνουσιν ὀρθῶς ἁπτόμενοι φιλοσοφίας[…] οὐδὲν ἄλλο αὐτοὶ ἐπιτηδεύουσιν ἢ ἀποθνῄσκειν τε καὶ τεθνάναι(ΒΛ Πλάτων «Φαίδων» 64.a)
Υπομονή Ήλιος θα φανεί με χρυσά φτερά για να μας πει, μες στην ντροπή, πολεμίστε και γκρεμίστε τη Δρακογενιά

Νίκος Γκάτσος - Ο Δράκος
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΣ
Μέλος
Μέλος
 
Δημοσ.: 227
Ἐγγραφή: Τετ 06/09/2006 11:51

ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

Δημοσίευσηἀπό πρώην μέλος » Δευ 08/11/2010 03:32

Φιλοσοφία και Φιλόσοφος σήμαινε αυτόν που μίλαγε - έλεγε, αποκάλυπτε την αλήθεια, με αποδείξεις. Εγώ προσωπικά αυτό έχω αντιληφθεί.
Άρα η Φιλοσοφία είναι αντικειμενική και φυσικά διέπεται από παραγγελίες ή αν θέλετε νόμους ή κανόνες.
Η ηθική ( άλλο η χριστιανική ηθική )προέκυπτε από την ίδια την φύση μια και είναι μέρος αυτής. Είναι η αλήθεια.
Ας δούμε τι σημαίνει Σοφία.
Σοφία= ευφυΐα, δεξιότης, εμπειρία εμπειρία σε κάποια τέχνη όπως π.χ. η τεκτονική: << Αλλ' όπως η ίσαλος (η οριζόντια γραμμή) του πλοίου επιτυγχάνεται ολοτελώς ως ευθεία δι' έκαστης ξύλινης δοκού στα χέρια του ναυπηγού του έμπειρου, ο οποίος, ως είναι επόμενο, γνωρίζει καλά όλες τις σχετικές γνώσεις ως παραγγελίες (της ευφυΐας και εμπειρίας) της Αθηνάς >> (Ιλ.Ψ 671).
Σοφός λοιπόν ήταν αυτός ο έμπειρος, ο << εν πάντεσσ' έργοισι δαήμων>> (Ιλ.Ψ 671), ήταν ο ερμηνεύων με ορθό τρόπο μέσω του λόγου τα συμβαίνοντα (πραττόμενα) αλλά και των πριν από αυτά, μέσω του καταχωρηθέντος γραπτού λόγου <<φωνή ομηρεύσαι>> (βλ. Τα Μουσεία Λόγων http://www.fourakis-kea.com/forum/viewtopic.php?f=12&t=4366) και εκδίδων "μαντεύματα" δηλαδή προγνώσεις για αυτά που πρόκειται να συμβούν.
Εμπειρία ήταν η γνώση που συντελούσε στην αύξηση της ικανότητας του ανθρώπου, ώστε να μπορεί να εξάγει χρήσιμα πορίσματα από τα προγενέστερα συμβάντα και από τα παρόντα συν τελούμενα, ώστε να προετοιμασθεί για τα μέλλοντα να συμβούν.
Ας πάρουμε τα γράμματα που αποτελούν την λέξη σοφία...
(Σ)= Αυτή η παλινδρομούσα κίνηση προς το παρελθόν αλλά και προς το μέλλον (<< τά τ' εόντα τά τ' εσσόμενα πρό τα εόντα>>),
(Ο) = εντός του ευρύτερου οικουμενικού χώρου,
(Φ)= φωτίζει, πνέει (το φύσημα μιμήται),
(Ι)= και κατευθύνει,
(Α)= τον άνθρωπο.
Και κάτι άλλο!
Άλλο Σοφός και άλλο Μύστης.
πρώην μέλος
 

ΤΙ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ;

Δημοσίευσηἀπό πρώην μέλος » Δευ 08/11/2010 03:51

ΤΣΙΝΤΙΛΑΚΗΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ἔγραψε:Φιλοσοφία και Φιλόσοφος σήμαινε αυτόν που μίλαγε - έλεγε, αποκάλυπτε την αλήθεια, με αποδείξεις. Εγώ προσωπικά αυτό έχω αντιληφθεί.
Άρα η Φιλοσοφία είναι αντικειμενική και φυσικά διέπεται από παραγγελίες ή αν θέλετε νόμους ή κανόνες.
Η ηθική ( άλλο η χριστιανική ηθική )προέκυπτε από την ίδια την φύση μια και είναι μέρος αυτής. Είναι η αλήθεια.
Ας δούμε τι σημαίνει Σοφία.
Σοφία= ευφυΐα, δεξιότης, εμπειρία εμπειρία σε κάποια τέχνη όπως π.χ. η τεκτονική: << Αλλ' όπως η ίσαλος (η οριζόντια γραμμή) του πλοίου επιτυγχάνεται ολοτελώς ως ευθεία δι' έκαστης ξύλινης δοκού στα χέρια του ναυπηγού του έμπειρου, ο οποίος, ως είναι επόμενο, γνωρίζει καλά όλες τις σχετικές γνώσεις ως παραγγελίες (της ευφυΐας και εμπειρίας) της Αθηνάς >> (Ιλ.Ψ 671).
Σοφός λοιπόν ήταν αυτός ο έμπειρος, ο << εν πάντεσσ' έργοισι δαήμων>> (Ιλ.Ψ 671), ήταν ο ερμηνεύων με ορθό τρόπο μέσω του λόγου τα συμβαίνοντα (πραττόμενα) αλλά και των πριν από αυτά, μέσω του καταχωρηθέντος γραπτού λόγου <<φωνή ομηρεύσαι>> (βλ. Τα Μουσεία Λόγων http://www.fourakis-kea.com/forum/viewtopic.php?f=12&t=4366) και εκδίδων "μαντεύματα" δηλαδή προγνώσεις για αυτά που πρόκειται να συμβούν.
Εμπειρία ήταν η γνώση που συντελούσε στην αύξηση της ικανότητας του ανθρώπου, ώστε να μπορεί να εξάγει χρήσιμα πορίσματα από τα προγενέστερα συμβάντα και από τα παρόντα συν τελούμενα, ώστε να προετοιμασθεί για τα μέλλοντα να συμβούν.
Ας πάρουμε τα γράμματα που αποτελούν την λέξη σοφία...
(Σ)= Αυτή η παλινδρομούσα κίνηση προς το παρελθόν αλλά και προς το μέλλον (<< τά τ' εόντα τά τ' εσσόμενα πρό τα εόντα>>),
(Ο) = εντός του ευρύτερου οικουμενικού χώρου,
(Φ)= φωτίζει, πνέει (το φύσημα μιμήται),
(Ι)= και κατευθύνει,
(Α)= τον άνθρωπο.
Και κάτι άλλο!
Άλλο Σοφός και άλλο Μύστης.
πρώην μέλος
 

Προηγούμενη

Ἐπιστροφὴ στην Φιλοσοφία



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση: Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 0 ἐπισκέπτες

cron