ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ;

Συζήτηση περὶ Μυθολογίας - Ἱστορίας

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ;

Δημοσίευσηἀπό ΖΥΓΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ » Τρί 14/09/2010 00:11

-- Από "ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ" --


Μυαλό χρειάζεται για να αποκαλυφθεί και όχι φτυάρια...

Τα μεγαλύτερα μυστικά του κόσμου κρύβονται πάντα με τον καλύτερο τρόπο, παραμένοντας στην κοινή θέα. Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει με τον Τάφο του Αλεξάνδρου, θα πρέπει να σκεφτούμε με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο από αυτόν, που θα επιθυμούσε το σύστημα να σκεφτόμαστε. Αντίθετα, δηλαδή, από τον τρόπο σκέψης, που μέχρι τώρα δεν μας επέτρεπε να "βλέπουμε" αυτό, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα υπάρχει συνεχώς μπροστά μας. Στην κυριολεξία, αν κλείσουμε τα μάτια μας, μπορούμε να "δούμε" αυτόν τον Τάφο.
Άλλωστε είναι γνωστό ότι με το μυαλό "βλέπουμε" καλύτερα από ό,τι με τα μάτια. Τα καλύτερα μάτια μπορούν να ξεγελαστούν από μια οφθαλμαπάτη, ενώ ένα καλό μυαλό όχι. Τα καλύτερα μάτια μπορούν να βλέπουν έναν ταχυδακτυλουργό να κόβει πραγματικά έναν άνθρωπο σε τρία κομμάτια, ενώ το μυαλό "βλέπει" ένα τρυκ. Τα καλύτερα μάτια μπορούν να βλέπουν συνέχεια φοίνικες και οάσεις μέσα στην έρημο, ενώ το καλό μυαλό τα "βλέπει" μόνον εκεί όπου υπάρχουν.
Τι σημαίνει αυτό στην περίπτωσή μας; Ότι στην πραγματικότητα ο Τάφος του Αλεξάνδρου δεν είναι καν κρυφός. Όχι απλά δεν έχει χαθεί, αλλά τον έχουμε δει όλοι μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι βλέπουμε. "Ταχυδακτυλουργοί" της εξουσίας μάς έχουν πείσει ότι είναι χαμένος, επειδή δεν βλέπουμε μια "ταμπέλα" πάνω του, ενώ αυτός είναι μπροστά μας, αν χρησιμοποιήσουμε το μυαλό μας, για να τον "ψηλαφίσουμε". Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για μυαλό και όχι για μάτια. Μιλάμε για σκέψη και όχι για έρευνα. Θα "δούμε" πολύ εύκολα τον Τάφο, αν σκεφτούμε ότι ο Αλέξανδρος έχει πολύ πιο "φρέσκια" και άρα "ζωντανή" σχέση την εξουσία απ' ό,τι νομίζουμε.
Άρα δεν πρέπει να σκεφτόμαστε σαν αρχαιολόγοι, που αναζητάμε ένα "χαμένο" σύμβολο μιας χαμένης εξουσίας. Στην περίπτωση του Αλεξάνδρου δεν υπάρχει "χαμένο" σύμβολο, γιατί δεν υπάρχει χαμένη εξουσία. Υπάρχει το αιώνιο σύμβολο της αιώνιας —και άρα και της σημερινής— εξουσίας και άρα πρέπει να σκεφτόμαστε ως πολίτες, που αναζητάμε τα συμφέροντα της εξουσίας σε σχέση με ένα τέτοιο σύμβολο. Η σημασία αυτού που λέμε είναι τεράστια και στην πορεία του κειμένου θα καταλάβει ο αναγνώστης τι ακριβώς εννοούμε.
Κατ’ αρχήν ν' αναφέρουμε πως είναι πρακτικά αδύνατον να έχει "χαθεί" ένας τέτοιος Τάφος από προσώπου Γης. Ο Αλέξανδρος λατρευόταν για αιώνες ολόκληρους ως Θεάνθρωπος στο σύνολο του τότε πολιτισμένου Κόσμου. Δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος, για να "σκεπαστεί" ο Τάφος του από τη "σκόνη" του χρόνου. Ο Τάφος αυτού του Θεανθρώπου ήταν ένας Τάφος, τον οποίο αναζητούσαν αυτοκράτορες για να τον προσκυνήσουν και άρα ήταν αδύνατον να τον σκεπάσει η άμμος ή το χώμα …και βέβαια η λήθη. Ένας Τάφος, ο οποίος ανήκε στο πιο σημαντικό ιστορικό πρόσωπο μιας πραγματικά καταγεγραμμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας είναι αδύνατον να θεωρούμε ότι μπορεί να χαθεί. Όπως δεν είναι δυνατόν να χαθεί ο τάφος του Ναπολέοντα στην εποχή μας, έτσι ήταν αδύνατον να χαθεί και ο Τάφος του Αλεξάνδρου στην εποχή του. Η επιστήμη της ιστορίας είχε θεμελιωθεί και υπάρχουν στοιχεία, τα οποία μας περιγράφουν τα γεγονότα εκείνης της εποχής όπως αυτά διαδραματίστηκαν.
Επιπλέον είναι και θέμα οικονομικό. Στην περίοδο κατά την οποία χάθηκε η σορός του Αλεξάνδρου ανθούσε η δεισιδαιμονία και η πρόληψη. "Ανθούσε" στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει πάνω απ' όλα χρήμα. Σημαίνει χρυσάφι. Όταν κάποιοι "έμποροι" πίστης θησαύριζαν από κάρες και σκηνώματα του οποιουδήποτε τυχαίου και άγνωστου αγίου, αντιλαμβανόμαστε ότι θα αρκούσε ένα "δάκτυλο" του Αλεξάνδρου, για να γίνει κάποιος αμύθητα πλούσιος.
Αν αφηνόταν δηλαδή ο Τάφος του Αλεξάνδρου στην τύχη του, κάποιοι θα είχαν γίνει πλούσιοι, μοιραζόμενοι το περιεχόμενό του σε εποχές σαν εκείνες. Ένας τέτοιος Τάφος δεν είναι δυνατόν να αφεθεί να ρημάξει, να μαραζώσει και να καταπλακωθεί από χώματα και πέτρες. Γιατί; Γιατί δεν προλαβαίνει. Γιατί, εκτός από τάφος για κάποιους πολλούς είναι η ευκαιρία της ζωής τους να γίνουν πλούσιοι. Λεγεώνες στρατιωτών θα πρέπει να τον προστάτευαν στο κρίσιμο διάστημα, προκειμένου να εμποδίσουν τους επίδοξους τυμβωρύχους να πλουτίσουν. Ποιος ξέρει πόσα αρπακτικά χέρια ιερόσυλων κόβονταν καθημερινά γύρω από τον Τάφο-θησαυρό.
Σε μια εποχή λοιπόν, που κυκλοφορούσαν "θαυματουργά" δάκτυλα, νεφρά, πνεύμονες αγίων και προπάντων ψέματα και τερατολογίες, κανένας δεν τόλμησε να ισχυριστεί ότι διαθέτει και εκθέτει κάποιο μέρος του σκηνώματος του Αλεξάνδρου. Του πιο διάσημου, όμορφου, αγαπητού και ως εκ τούτου δυνάμει πιο προσοδοφόρου σκηνώματος του Πλανήτη. Του πιο καλοδιατηρημένου μάλιστα, αν σκεφτεί κάποιος ότι εξ’ αρχής η σορός του Αλεξάνδρου είχε "μουμιοποιηθεί" από τους καλύτερους ειδικούς εκείνης της εποχής. Αν μη τι άλλο μιλάμε για ένα θέαμα τουλάχιστον εντυπωσιακό. Δεν μιλάμε για έναν σωρό από κοκάλα, τα οποία ξεθάφτηκαν μέσα από τις λάσπες. Είναι δυνατόν να χάθηκε αυτός ο "θησαυρός";
Αυτό όμως, εκτός των άλλων, σημαίνει ένα πολύ απλό πράγμα. Αυτός, ο οποίος πήρε το σκήνωμά του, το πήρε ολόκληρο και ταυτόχρονα είχε την οικονομική άνεση να μην έχει ανάγκη την οικονομική απόδοσή του και άρα αναγκαστεί να το εκθέσει δημοσίως. Επιπλέον, από την εξέλιξη του όλου θέματος, αντιλαμβανόμαστε ότι είχε και την ισχύ να απειλήσει ακόμα και με θάνατο όποιον θα τολμούσε να στήσει "φάμπρικα" με τον Αλέξανδρο. Όποιον ιερόσυλο απατεώνα θα τολμούσε να εμφανιστεί με αλεξανδρινή "πραμάτεια". Ο μόνος, ο οποίος έχει τις προδιαγραφές που περιγράφουμε, είναι η ίδια η εξουσία. Μπορούσες να έχεις καμιά σαρανταριά δάκτυλα ενός αγίου, αλλά δεν μπορούσες να έχεις ούτε ένα νυχάκι του Αλεξάνδρου. Μπορούσες, χωρίς κίνδυνο, να βάζεις τους αφελείς πιστούς να προσκυνάνε έναν άγιο "σαρανταποδαρούσα", αλλά θα κινδύνευες με θάνατο αν μεγάλωνες έστω και λίγο τα "νύχια" του Αλεξάνδρου.
Άρα; Άρα καταλαβαίνει ο αναγνώστης ότι δεν πρέπει να σκέφτεται σαν αρχαιολόγος, γιατί δεν σκεπάστηκε τίποτε που να πρέπει ν' ανασκαφεί. Ο τάφος υπάρχει, κάποιοι τον γνωρίζουν και σίγουρα δεν περιμένουν από τους αρχαιολόγους να τον ανακαλύψουν. Από εδώ και πέρα ξεφεύγει η υπόθεση από τη λογική της αρχαιολογίας και καταλήγει εκεί όπου πρέπει να καταλήξει …και είναι η λογική της πολιτικής. Ο Τάφος αυτός μπορεί να μην σκεπάστηκε ποτέ από χώματα και πέτρες, αλλά, για να μην φαίνεται, σίγουρα "σκεπάστηκε" από συμφέροντα. Αυτό ακριβώς είναι το λεπτό σημείο. Αν το καταλάβει κάποιος αυτό, θα καταλάβει και μόνος του πού βρίσκεται. Στην πραγματικότητα ο Τάφος του Αλεξάνδρου είναι ο πιο φανερός "μυστικός" Τάφος του κόσμου. Στην πραγματικότητα βρίσκεται στο "κέντρο" του κόσμου μας, όπως τον γνωρίζουμε.
Εδώ πλέον τίθεται το βασικό ερώτημα. Για ποιον λόγο, για παράδειγμα, θα ήταν ανεπιθύμητη η ύπαρξη του Τάφου ενός προσώπου αυτού του βεληνεκούς; Για ποιον λόγο το σύστημα εξουσίας δεν επιθυμεί να υπάρχει γνωστός ο Τάφος του Αλεξάνδρου και κατά συνέπεια τον αποκρύπτει; Αυτό, για να γίνει απόλυτα κατανοητό, θα το συγκρίνουμε με μια ομοειδή περίπτωση. Για τον ίδιο λόγο που —σε πολύ μικρότερη κλίμακα— το σοβιετικό καθεστώς δεν επιθυμούσε να υπάρχει τάφος των Ρομανόφ. Για τον ίδιο λόγο που ο ρωσικός κομμουνισμός δεν επιθυμούσε να υπάρχει ο τάφος του πρώην επικεφαλής του ρωσικού καπιταλισμού. Γιατί; Γιατί ο τάφος από μόνος του θα γινόταν πόλος έλξης για "πιστούς" ενός αντίπαλου καθεστώτος ή μιας εχθρικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ανεπιθύμητης για την εξουσία.
Απλά πράγματα. Δεν βαστά κανένας ζωντανή μια "σπίθα", η οποία μπορεί να του βάλει μια απρόβλεπτη "φωτιά" και να τον "κάψει". Αν υπήρχε ένας φανερός τάφος του Τσάρου Νικολάου, θα γινόταν πόλος έλξης για ομοϊδεάτες. "Νοσταλγοί" του τσαρικού καθεστώτος θα συγκεντρώνονταν γύρω από αυτόν τον τάφο και θα γιόρταζαν επετείους ανεπιθύμητες για το σοβιετικό καθεστώς. Αντιδραστικοί θα χρησιμοποιούσαν τον τάφο ως "σήμα" συνάντησης, προκειμένου να οργανώνονται με τους ομοϊδεάτες τους γρήγορα και αποτελεσματικά. Αντικομμουνιστές θα χρησιμοποιούσαν τον τάφο, για να "καταγγείλουν" τη θηριωδία του σοβιετικού καθεστώτος. Φανατικοί θα έκαναν παρελάσεις μπροστά σ' αυτόν.
Είναι δυνατόν να πιστεύει κάποιος ότι το σοβιετικό καθεστώς δεν γνώριζε πού βρίσκονται τα οστά των Ρομανώφ; Είναι δυνατόν η κομμουνιστική Μόσχα να "ξέχασε" σε κάποια στιγμή πού παράχωσε η ίδια αυτά τα οστά; Όχι βέβαια. Τα μόνιμα συμφέροντα της σοβιετικής Μόσχας ήταν αυτά, τα οποία την έστρεφαν στην επίσης μόνιμη απόκρυψη των επικίνδυνων για την ίδια οστών. Είναι δυνατόν λοιπόν η εξεύρεση των οστών αυτών —και άρα και του τάφου των Ρομανώφ— να ήταν θέμα αρχαιολόγων; Υπήρχε έστω και ένας Σοβιετικός ή άλλος άνθρωπος, που να πίστευε πως ήταν θέμα των αρχαιολόγων η ανεύρεσή τους; Όχι βέβαια. Οι πάντες γνώριζαν πως ήταν θέμα της κυβέρνησης της Μόσχας να τον αποκαλύψει. Αν το επιθυμούσε η ίδια, θα το αποκάλυπτε. Αν δεν το επιθυμούσε, δεν θα το μάθαιναν οι Ρώσοι στον αιώνα τον άπαντα. Όλοι οι Ρώσοι να έπαιρναν από ένα φτυάρι και να έσκαβαν, δεν θα μπορούσαν να βρουν τα οστά. Γιατί; Γιατί, ακόμα κι αν τα πλησίαζαν με τις έρευνές τους, η Μόσχα θα τα έκρυβε κάπου αλλού, προκειμένου να τα κρατήσει μακριά από τη δημοσιότητα.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον Τάφο του Αλεξάνδρου, απλά με κάποιες πολύ σημαντικές ιδιομορφίες. Οι απλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν πού βρίσκεται. Η εξουσία όμως γνωρίζει. Είναι αδύνατον να μην γνωρίζει. Επειδή λοιπόν εμείς οι απλοί άνθρωποι δεν είμαστε όμοιοι με την εξουσία και άρα δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει, κάνουμε ένα μεγάλο λάθος …Απευθυνόμαστε σε λάθος ανθρώπους για την εξεύρεσή του. Εξαιτίας της ιστορικότητας του προσώπου, μπερδευόμαστε και απευθυνόμαστε σε λάθος επιστήμονες. Η εξεύρεσή του Τάφου του Αλεξάνδρου δεν αφορά την επιστήμη της αρχαιολογίας, ώστε να τον ανακαλύψει, επειδή αυτός κάποτε "χάθηκε". Η εξεύρεσή του αφορά την πολιτική επιστήμη, για να τον αποκαλύψει, επειδή τον "έκρυψε" η ίδια η εξουσία.
Άρα, ποιο είναι το ζητούμενο; Να δούμε κατ’ αρχήν πού μοιάζει και πού διαφέρει η περίπτωση του τάφου του Τσάρου με αυτήν του Αλεξάνδρου. Από τις ομοιότητες θα δούμε αν είναι κρυμμένος και από τις διαφορές θα καταλάβουμε πού είναι κρυμμένος. Το πρώτο πράγμα, που πρέπει να κάνουμε, είναι να εξετάσουμε γιατί η εξουσία του δυτικού κόσμου έχει με τον Τάφο του Αλεξάνδρου το ίδιο πρόβλημα, το οποίο είχε η σοβιετική εξουσία με τον τάφο των Ρομανόφ. Να δούμε τον λόγο για τον οποίο απειλούνται τα συμφέροντά της από έναν τέτοιο τάφο. Να δούμε και να καταλάβουμε γιατί απειλείται και τον "κρύβει", τη στιγμή που θα μπορούσε να βγάζει "χρυσάφι" από αυτόν.
Ποιο διάσημο και άρα ποιο προσοδοφόρο αξιοθέατο δεν μπορούμε να φανταστούμε. Τόνους χρήματος μπορεί να παράγει ένα τέτοιο αξιοθέατο επ’ άπειρον. Ο Αλέξανδρος λατρεύεται από τις πλέον μεγάλες θρησκείες. Είναι ο Θεάνθρωπος των Ελλήνων, αλλά έχει αγιοποιηθεί από τον χριστιανισμό και συγκαταλέγεται στους Προφήτες του Ισλάμ. Δεν υπάρχει κάτι ανάλογο για άλλο πρόσωπο. Γιατί λοιπόν έχει συμφέρον να τον κρύβει η εξουσία, εφόσον η ίδια τού αναγνωρίζει τόσες πολλές ιδιότητες; Επιπλέον —και εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά— θα πρέπει να δούμε τα πραγματικά "αισθήματα" της εξουσίας γι' αυτόν τον διάσημο νεκρό. Γιατί; Γιατί από εκεί θα καταλάβουμε πού περίπου έθαψε η κάθε εξουσία τον δικό της μυστικό "νεκρό" σε σχέση με τη θέση του δικού της κέντρου.
Θα ξεκινήσουμε από το πρώτο, το οποίο έχει σχέση με τα συμφέροντα. Αν μπορέσει κάποιος ν' αποδείξει ότι υπάρχει σχέση συμφερόντων μεταξύ των κυρίαρχων αυτού του κόσμου και των οστών του Αλεξάνδρου, μπορεί να καταλάβει με ακρίβεια GPS πού αυτά βρίσκονται. Για να καταλάβει καλύτερα ο αναγνώστης τι πραγματικά συνέβη με τον Τάφο του Αλεξάνδρου, θα εξετάσουμε τα πράγματα από μια οπτική "γωνία", η οποία μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστη …Από τη γωνία εκείνη, η οποία μας αποκαλύπτει σχέσεις, τις οποίες δεν υποπτευόμαστε καν ότι υπάρχουν. Ποια η σχέση του Αλεξάνδρου με αυτούς, οι οποίοι κυβερνούσαν και εξακολουθούν να κυβερνούν τον κόσμο και άρα θα είχαν τη δύναμη να αποκρύψουν την ύπαρξη του Τάφου του; Μόνον τέτοιοι θα μπορούσαν να αποκρύψουν αυτόν τον Τάφο. Έναν τέτοιο Τάφο, δηλαδή, δεν αρκεί να θέλεις να τον αποκρύψεις, αλλά και να έχεις τη δυνατότητα να μπορείς να το κάνεις.
Ακόμα δηλαδή κι αν κάποιοι ασήμαντοι φανατικοί χριστιανοί παπάδες ή ταλιμπάν μουφτήδες το επιθυμούσαν, δεν θα μπορούσαν να τον αποκρύψουν, για να μην "μπαίνει" σε πειρασμό το "πλήρωμα" της Εκκλησίας ή του Ισλάμ και να σκέφτεται ελληνικά και άρα "αμαρτωλά". Απαιτείται εξουσία μεγάλη, για να κρύψεις το "πτώμα" ενός Θεανθρώπου με εκατομμύρια πιστών …έτοιμα ακόμα και να σκοτώσουν, για να υπερασπιστούν τον Θεό τους. Ταυτόχρονα όμως —και εδώ βρίσκεται ένα παράδοξο της όλης ιστορίας— απαιτούνταν να ήσουν οπαδός και ιερέας αυτού του Θεανθρώπου, ώστε τη δεδομένη στιγμή να είχες αυτού του μεγέθους εξουσία.
Αυτοί, δηλαδή, οι οποίοι απέκρυψαν τον Τάφο του Αλεξάνδρου, ήταν πανίσχυροι και εκ των δεδομένων λάτρευαν τον Αλέξανδρο την εποχή που το επιχείρησαν. Γιατί είμαστε σίγουροι γι' αυτό; Γιατί ο Τάφος χάθηκε στην εποχή της Παντοδυναμίας του ελληνισμού. Στην εποχή της ελληνιστικής Ρώμης. Στην εποχή, που, όπως θα δούμε παρακάτω, οι αυτοκράτορές της ένιωθαν μια ιδιαίτερη "σχέση" με τον Αλέξανδρο.
Δεν κατέρρευσε η Ρώμη, ώστε ο τάφος του Θεού της και άλλοι θησαυροί της να σκεπαστούν από χώματα και λάσπες. Δεν κατακτήθηκε η Ρώμη από αλλόθρησκους, ώστε τα Ιερά και Όσιά της να καούν ή να καταστραφούν από τη μήνη και την εκδικητικότητα των βαρβάρων. Τον Τάφο του Αλεξάνδρου τον έκρυψαν από την κοινή "θέα" κάποιοι πανίσχυροι παράγοντες της αυτοκρατορίας. Στα πολιτικά συμφέροντα των αυτοκρατόρων της Ρώμης αναζητούμε την απόκρυψη του Τάφου και όχι στα θρησκευτικά τους αισθήματα, τα οποία ήταν γνωστά.
Όμως, για να φτάσουμε στα "αισθήματα" αυτά, θα ξεκινήσουμε μια "πορεία" σκέψης πολύ ιδιαίτερη, αλλά απόλυτα χρήσιμη. Υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, που να μην έχει ακούσει τον όρο "γαλαζοαίματος"; Παρ' όλο όμως που υπάρχουν τόσοι πολλοί, που έχουν ακούσει γι' αυτόν τον όρο, ελάχιστοι είναι εκείνοι, οι οποίοι μπορούν να τον ερμηνεύσουν. Όλοι δηλαδή "ξέρουν", αλλά κανένας δεν "γνωρίζει". Όλα φανερά, αλλά ταυτόχρονα απόλυτα κρυφά. Κάτι δηλαδή σαν τον Τάφο του Αλεξάνδρου. Τι μπορεί να περιγράφει ένας τέτοιος όρος; Ποια είναι η χρησιμότητά του; Το πλέον σίγουρο είναι ότι με αυτόν τον τρόπο κάποιοι καταφέρνουν μέσα από το αποκρυφιστικό δεδομένο να διατηρούν ζωντανές τις ιδιαίτερες σχέσεις τους μέσα στους αιώνες. Τα μυστικά, που τους θέλουν "γαλαζοαίματους" και άρα "ανώτερους". Γιατί όμως θεωρούνται "γαλαζοαίματοι"; Γνωρίζει κανένας τι σημαίνει αυτός ο όρος και από πού προέρχεται; Γιατί δεν είναι για παράδειγμα "πρασινοαίματοι" ή "κοκκινομάγουλοι";
Όλες οι εξηγήσεις, οι οποίες κατά καιρούς έχουν δοθεί στο συγκεκριμένο θέμα, είναι εσφαλμένες. Ο λόγος είναι πολύ απλός. Δόθηκαν από αδαείς, εφόσον οι μύστες, οι οποίοι γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει, ποτέ δεν εξήγησαν τον όρο. Ως εκ τούτου ήταν στο σύνολό τους εσφαλμένες, γιατί με εικασίες δεν μπορείς να ερμηνεύσεις ορισμούς. Οι ορισμοί είναι απόλυτοι και απαιτούν την ίδια απόλυτη ερμηνεία. Αν κάποιος "ορίζει" τον έρωτά του ως "φραντζολίτσα", δεν μπορείς να το ανακαλύψεις όσο κι αν το προσπαθήσεις …όσο έξυπνος ή διαβασμένος κι αν είσαι. Όσα μαθηματικά κι αν γνωρίζεις, δεν μπορείς να βρεις το PIN μιας κάρτας ακόμα και του πιο αγράμματου ανθρώπου. Πρέπει να σου το αποκαλύψει ο ίδιος και άρα να σε κάνει "μύστη" της δικής του γνώσης.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον όρο "γαλαζοαίματος". Στην περίπτωση αυτήν χρειάζεται ειδική γνώση και όχι απαραίτητα ευφυΐα. Ο όρος "γαλαζοαίματος" έχει μια πολύ συγκεκριμένη εξήγηση, εφόσον αποτελεί "θεμέλιο" της ύπαρξής τους. Τους "υπενθυμίζει" πάντα ποιοι είναι και με ποια χαρακτηριστικά "βαδίζουν" μέσα στο χρόνο. Είναι πράγματι "γαλαζοαίματοι", γιατί απλούστατα είναι Ρωμαίοι. Έτσι συμφώνησαν μεταξύ τους οι Ρωμαίοι να χαρακτηρίζονται και αυτό κάνουν μέσα στους αιώνες. Δεν έχει σχέση με την ιδιαίτερη φυσιολογία ή την ανατομία που τους διακρίνει. Μια μεταξύ τους συμφωνία είναι. Θα μπορούσαν να ονομάζονται "μαυροφρίδηδες" και πάλι για τους ίδιους λόγους. Από εκεί και πέρα το ότι όλοι αυτοί μεγαλώνουν και πεθαίνουν με την άποψη της Ρώμης περί της "ανωτερότητας" τόσο της ίδιας όσο και των παιδιών της, αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
Από πού όμως προκύπτει αυτός ο περίεργος όρος; Από το εξής απλό δεδομένο, το οποίο όμως χρειάζεται ειδικές γνώσεις για να γίνει αντιληπτό. Τα "παιδιά" της Ρώμης είναι όλα "γαλαζοαίματα" και εδώ και αιώνες είναι σκορπισμένα στην Ευρώπη. Από το "αίμα" τους καταλαβαίνεις την καταγωγή τους και έτσι τα ξεχωρίζεις από τους κοινούς "θνητούς". Είναι τα "ανώτερα" και η Ρώμη φρόντισε να τα "προικίσει" επαρκώς, για να μπορούν ν' αποδεικνύουν μόνιμα αυτήν την "ανωτερότητά" τους. Είναι αυτοί, οι οποίοι στην εποχή της παντοδυναμίας της πήραν τα ευρωπαϊκά φέουδα της Ρώμης ως ιδιοκτησία τους. Αυτά τα "παιδιά" θυμούνται την καταγωγή τους, γιατί τους συμφέρει να τη θυμούνται. Τους συμφέρει, γιατί λειτουργούν ως συμμορία, η οποία, για να επιβιώσει, θα πρέπει να υπερασπίζεται μόνιμα και επίμονα τα συντεχνιακά της συμφέροντα.
Γι' αυτόν τον λόγο σε όλες τις επαναστάσεις των κοινών "θνητών" οι "γαλαζοαίματοι" συμπράττουν μεταξύ τους υπέρ των κοινών τους συμφερόντων. Συμπράττουν ως ξεχωριστό μπλοκ συμφερόντων, ακόμα κι όταν θίγονται τα φαινομενικά εθνικά συμφέροντα κάποιων από αυτούς. Ακόμα κι αυτοί, που σχεδόν "κατ’ επάγγελμα" επί αιώνες επιβιώνουν ως εχθροί μεταξύ τους, όπως οι Γάλλοι με τους Βρετανούς ή οι Γερμανοί με τους Γάλλους, είναι "αδέρφια" μεταξύ τους. Όπου υπάρχει κίνδυνος ανατροπής κάποιων από αυτούς, σπεύδουν οι άλλοι να βοηθήσουν. Όταν υπάρχει ανατροπή και άρα υπάρχει ανάγκη για "ψυγείο" μέχρι την επάνοδό τους, πάντα υπάρχει θετική ανταπόκριση από τους υπολοίπους. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι "τέως" της Ευρώπης εξακολουθούν να περιφέρονται στις βασιλικές "αυλές", χωρίς να χάνουν τους τίτλους και τα προνόμιά τους.
Τα "παιδιά" της Ρώμης λοιπόν είναι "ανώτερα", γιατί απλούστατα είναι "παιδιά" του ζωντανού "θεού". Είναι τα "παιδιά" αυτού, που συνδέει το Θείο με το ανθρώπινο. Είναι τα "παιδιά" του αυτοκράτορα της Ρώμης. Πώς όμως ο αυτοκράτορας συνδέεται με το Θείο; Ο εκάστοτε αυτοκράτορας της Ρώμης θεωρούνταν ένας ζωντανός Θεός. Αυτήν την ιδιότητα την κατείχε ως ο απευθείας απόγονος του δέκατου τρίτου θεού της Ρώμης και αυτός ήταν ο Διόνυσος. Ο Διόνυσος όμως, στον "θρίαμβό" του —με βάση τη θρησκεία της Ρώμης— είχε ενσαρκωθεί με τη μορφή του Αλεξάνδρου.
Ο Αλέξανδρος, δηλαδή, μετά την αποθέωσή του, έγινε ο ίδιος ο δέκατος τρίτος Θεός της Ρώμης. Πώς και πού απέδειξε ο Αλέξανδρος ότι ήταν ο Υιός του Θεού; Ο Αλέξανδρος αυτό το απέδειξε στο ιερό της Σίβα και το αναγνώρισαν οι ιερείς του Άμμωνα Δία. Εκεί βρίσκεται όλο το μυστικό. Το μεγάλο μυστικό της Ευρώπης βρίσκεται στην Αίγυπτο της Αφρικής. Ο Άμμωνας Δίας ήταν αυτός, ο οποίος, σύμφωνα με την Ανώτατη Γνώση των μυστών, είχε "γαλάζιο" αίμα. Ο μοναδικός ανάμεσα στους θεούς, που είχε τέτοιο αίμα. Ο Αλέξανδρος, ως Υιός του, είχε το ίδιο αίμα …και άρα και ο αυτοκράτορας της Ρώμης …και άρα και τα "παιδιά" της Ρώμης.
Κατάλαβε ο αναγνώστης πού το "πάμε"; Η τύχη του Τάφου του Αλεξάνδρου ήταν εξαρτώμενη από τα συμφέροντα αυτών των πανίσχυρων ανθρώπων, οι οποίοι αντιλαμβάνονταν τους εαυτούς τους ως "παιδιά" του. Των "παιδιών," που, για λόγους αγάπης, ποτέ δεν θα τον απαρνούνταν, ώστε να καταστρέψουν την "ύλη" του, αλλά που για λόγους συμφέροντος θα μπορούσαν να την "αποκρύψουν" από τα μάτια των κοινών θνητών. Γι' αυτόν τον λόγο έχει μεγάλη σημασία να γνωρίζει κάποιος από πού προέρχεται ο όρος "γαλαζοαίματος"; Σ' αυτά τα συμφέροντα πρέπει ν' αναζητήσει κάποιος την "εξαφάνισή" του. Γιατί; Γιατί, εκτός των άλλων, με τον Τάφο του Αλεξάνδρου συμβαίνει το εξής παράδοξο.
Στα χρόνια της ελληνιστικής παντοδυναμίας οι πάντες ήθελαν να τον έχουν στην κατοχή τους, για ν' αυξάνονται τα δικαιώματα των εξουσιών τους. Όποιος διεκδικούσε την κοσμοκρατορία, διεκδικούσε ακόμα και με τη βία και τη σορό του Αλεξάνδρου. Η σορός του Αλεξάνδρου ήταν το τυπικό προσόν για τον κάθε επίδοξο κοσμοκράτορα …Κάτι σαν το "πτυχίο" του. Τη διεκδίκησε η Βαβυλώνα, η Πέλλα, η Αλεξάνδρεια και όλοι οι επίδοξοι διάδοχοί του. Πρώτη η Αίγυπτος άρχισε τα "κόλπα" και στη συνέχεια η Ρώμη. Ο Πτολεμαίος πρώτος έκλεψε το ιερό πτώμα στην πορεία του για τη Μακεδονία, για να το έχει στο βασίλειό του και άρα να διεκδικεί όχι μόνον τη νομιμότητα, αλλά και την πρωτοκαθεδρία στην εξουσία του κόσμου. Η Ρώμη περίμενε τη σειρά της. Όπου μπορούσε έκανε ό,τι μπορούσε.
Η Ρώμη πάντα ήθελε το σκήνωμα του Υιού του Άμμωνα. Το επιθυμούσε όσο και όλοι οι υπόλοιποι, οι οποίοι φιλοδοξούσαν να τον διαδεχθούν. Όλοι όσοι τόλμησαν να το διεκδικήσουν, ακόμα και με παράνομα μέσα, όπως ο Πτολεμαίος. Απλά η Ρώμη, ως όφειλε, τον προσκυνούσε για όσο διάστημα δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο και τον άρπαξε όταν ήταν μέσα στις δυνατότητές της να το κάνει. Ας σκεφτεί κάποιος το εξής απλό. Τον Τάφο αυτόν τον "παρακολουθούμε" στο πέρασμα του χρόνου μέσα από τη συμπεριφορά της Ρώμης. Τον Τάφο τον προσκύνησε ο "πρώτος" Αυτοκράτορας της Ρώμης, που ήταν ο Καίσαρας. Τον προσκύνησε ο "μεγαλύτερος" Αυτοκράτορας της Ρώμης, που ήταν ο Τραϊανός. Τον προσκύνησε ο "τρελός" Αυτοκράτορας της Ρώμης, που ήταν ο Καλιγούλας.
Αυτός ο Καλιγούλας, για παράδειγμα, έκλεψε την πανοπλία του Αλεξάνδρου, για να πάρει λίγη από τη δύναμή του. Γιατί έκλεψε την πανοπλία; Γιατί απλούστατα δεν μπορούσε ν' αρπάξει την υπόλοιπη σορό. Αυτό μπορούσε να κάνει …και αυτό έκανε. Τόση ήταν η δύναμη της Ρώμης εκείνης της εποχής και τόσο το μερίδιό της. Ξαφνικά όλα αυτά τα "μεγαλεία" για τον Αλέξανδρο σταμάτησαν ως δια μαγείας. Μετά το 300 μ.Χ. και τον αυτοκράτορα Καρακάλλα δεν υπάρχει άλλη ιστορική μαρτυρία περί του Τάφου του Αλεξάνδρου. Τι συνέβη όμως τότε και άλλαξαν τόσο εντυπωσιακά τα πράγματα; Τότε κατά "σύμπτωση" άρχισε ν' "ανατέλλει" ο χριστιανισμός.
Στα χριστιανικά χρόνια, που ακολούθησαν, κανένας αυτοκρατορικός παράγοντας δεν ήθελε να "δείχνει" στους ανθρώπους τον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γιατί απειλούνταν τα δικαιώματα της εξουσίας του. Της χριστιανικής πλέον εξουσίας του. Η ίδια η Ρώμη, που μέχρι τότε λάτρευε τον Αλέξανδρο, για προφανείς λόγους έκανε πως δεν τον "γνώριζε". Η χριστιανική Ρώμη έκανε πως δεν γνώριζε πού βρίσκεται ο Τάφος εκείνου, ο οποίος μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν γι' αυτήν το "Άγιο Δισκοπότηρο". Τι συνέβη και άλλαξε συμπεριφορά; Κάτι πολύ συνηθισμένο για την εξουσία. Χωρίς ν' αλλάξουν τα πρόσωπα της εξουσίας, άλλαξαν τα συμφέροντά τους. Χωρίς ν' αλλάξουν τα πρόσωπα, άλλαξαν τα "ενδύματά" τους. Φόρεσαν τα χριστιανικά "ενδύματα" και αναγκάστηκαν να βάλουν στα "μπαούλα" τους τα προηγούμενα ελληνικά.
Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι η Ρώμη, μετά τη χριστιανική της επιλογή, έπρεπε ν' αλλάξει συμπεριφορά. Έπρεπε να προστατεύσει τα συμφέροντά της και μία από τις πρώτες ενέργειές της ήταν να "σκεπάσει" τον τάφο του Πατέρα της με "λήθη". Επιλεκτική "λήθη", που τον έκανε "αόρατο" στην ανθρωπότητα. Ως χριστιανική πλέον, δεν είχε συμφέρον από έναν φανερό τάφο του Αλεξάνδρου. Δεν είχε λόγο να μετατρέψει τον Τάφο του Πατέρα της σε πόλο αντίδρασης για τη δική της εξουσία. Επιπλέον, ως επικεφαλής του χριστιανισμού, είχε και το "άλλοθι" να τον αρπάξει απ' αυτούς, οι οποίοι μέχρι τότε τον κατείχαν, εφόσον μπορούσε να τους "διαβεβαιώσει" ότι δεν θα τον χρησιμοποιούσε υπέρ της εξουσίας της. Η Ρώμη μπορούσε να πάρει τη σορό του λατρεμένου της Αλεξάνδρου, χωρίς να αντιδράσει κανένας στη διεκδίκησή της.
Η πράξη της ήταν σίγουρα μια επιλογή συμφέροντος, γιατί η Ρώμη δεν "έπεσε" στα χέρια αλλόθρησκων κατακτητών, που να τη λεηλάτησαν και να κατέστρεψαν το προηγούμενό της πρόσωπο. Η ίδια Ρώμη, που ήταν δωδεκαθεϊστική, αποφάσισε μόνη της —και στην εποχή της παντοκρατορίας της— να γίνει χριστιανική. Η ίδια Ρώμη, που είχε τον Αλέξανδρο ως δεκατοτρίτο Θεό της και τον λάτρευε, αποφάσισε να υιοθετήσει μια θρησκεία, η οποία απειλούνταν από τον αγαπημένο Θεό των κυρίαρχων Ρωμαίων. Γιατί; Γιατί ο Αλέξανδρος πλέον ήταν εχθρός. Ο πιο ισχυρός εχθρός του χριστιανισμού της Ρώμης. Εχθρός όχι των Ρωμαίων ως πρόσωπα, αλλά των ρωμαϊκών συμφερόντων. Των νέων ρωμαϊκών συμφερόντων. Ήταν εχθρός της Νέας Θρησκείας και άρα της νέας Ρωμαϊκής Τάξης Πραγμάτων.
Αυτόν τον εχθρό, όπως και τα άλλα εχθρικά στοιχεία της προηγούμενης Τάξης Πραγμάτων, τα συγκέντρωσαν μέσα στο δικό τους πολυτελές "μπαούλο" της ιστορίας. Πέρα όμως από αυτά τα πρακτικά θέματα, τα οποία άπτονταν των απλών συμφερόντων της Ρώμης, δεν άλλαζαν εντυπωσιακά τα πράγματα. Τα νέα συμφέροντα των ίδιων ανθρώπων δεν μπορούσαν ν' απαλείψουν τις παλιές αγάπες και λατρείες. Τα νέα συμφέροντα των Ρωμαίων δεν θα άλλαζαν τη λατρεία τους για τον λατρεμένο "Πατέρα" τους. Τη λατρεία για τον "Πατέρα" με το "γαλάζιο" αίμα, που καθιστούσε και τους ίδιους "γαλαζοαίματους". Απλά ο Αλέξανδρος θα γινόταν πλέον ο "μυστικός" Θεός της Ρώμης. Ο Θεός μόνον για τους "εκλεκτούς" της. Μόνον αυτοί μπορούσαν και δικαιούνταν να γνωρίζουν για τον Αλέξανδρο. Μόνον αυτοί θα μπορούσαν ν' ανοίγουν το "μπαούλο" και να χαίρονται τα πολύτιμα "οικογενειακά" τους κειμήλια και "φυλαχτά" τους.
Αυτό δεν είναι κάτι το περίεργο. Ο χριστιανισμός ήταν πάντα μια θρησκεία πολλών "ταχυτήτων" …Ο Πέτρος για τους αγράμματους …ο Παύλος για τους μορφωμένους …και κάποιοι άλλοι για τους ανώτερους "γαλαζοαίματους". Ο κανόνας ήταν πολύ απλός. Εβραίοι "οδηγοί" για τους φτωχούς και τους αγράμματους και Έλληνες για τους εκλεκτούς. Πιστεύει κάποιος ότι οι πανίσχυροι φορείς της χριστιανικής εξουσίας λάτρευαν όλα τα γραφικά και ημίτρελα σάψαλα, που κατά καιρούς αγιοποιούσε ο χριστιανισμός; Ότι λάτρευαν τον Άγιο Τίποτε τον Ερημίτη και την Οσία Μηδέν την Κλαίουσα; Ολόκληρη "βιομηχανία" αγιοποιήσεων υπάρχει στο Βατικανό. Ακόμα και σήμερα κάποιοι περιμένουν στη σειρά τους να "αγιοποιηθούν". Κάποιοι "άγιοι", οι οποίοι κάνουν τους "γαλαζοαίματους" να γελούν, αλλά είναι χρήσιμοι για να ελέγχονται οι φτωχοί.
Έχει κανείς υπόψη του τι απόψεις έχουν περί Θείου πανίσχυρες μυστικές αδελφότητες, όπως είναι για παράδειγμα οι Μασόνοι; Τιμωρήθηκαν ποτέ όλοι αυτοί ως αιρετικοί; Τους έπιασε ποτέ καμία Ιερά Εξέταση, για να τους κάψει; Τους αφαιρέθηκαν οι τεράστιες περιουσίες; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί όλα αυτά από τη Ρώμη ξεκινούσαν και στη Ρώμη κατέληγαν. Ακόμα και οι ίδιοι οι Πάπες ανήκουν σε τέτοιες μυστικές αδελφότητες. Οι ίδιοι οι Πάπες δεν πιστεύουν σ' αυτά, τα οποία προτείνουν στους άλλους. Στους άλλους προτείνουν ό,τι συμφέρει τον χριστιανισμό και τη Ρώμη και όχι ό,τι πιστεύουν οι ίδιοι. Είναι προφανές ότι ο χριστιανισμός ήταν για την "πλέμπα" της αυτοκρατορίας. Ήταν η καλύτερη επιλογή για τα συμφέροντα των "γαλαζοαίματων" Ρωμαίων.
Αυτή η "πλέμπα" έκριναν ότι δεν χρειαζόταν να γνωρίζει ή να βλέπει κάτι παραπάνω για τον λατρεμένο Θεό τους τον Αλέξανδρο. Έκαναν και για την περίπτωσή του ό,τι ακριβώς έκαναν και για την υπόλοιπη ελληνική θρησκεία και λατρεία. Πάνε τα σύγχρονα Ελληνόπουλα στα σχολεία και τους λένε οι δάσκαλοι πως "χάθηκαν" για πάντα τα μυστικά των Ελληνικών Μυστηρίων. Δεν θα μάθει ποτέ και κανένας τι ακριβώς γινόταν στα Ελευσίνια Μυστήρια ή στα Καβίρια Μυστήρια. Είναι δυνατόν να έχει συμβεί αυτό; Πώς χάθηκαν δηλαδή αυτές οι απόρρητες και επί αιώνες υπερπολύτιμες γνώσεις; Αρχιερέας της ελληνικής θρησκείας δεν ήταν ο Αυτοκράτορας της Ρώμης; Ο απόλυτος μύστης, δηλαδή, των Ελληνικών Μυστηρίων; Αυτοκράτορας της Ρώμης και άρα αρχιερέας του δωδεκαθεϊσμού δεν αποφάσισε να μετατρέψει τη Ρώμη σε χριστιανική; Άρα; Τι έγινε ξαφνικά; Ξέχασε αυτά που γνώριζε; Άρχισε να εχθρεύεται αυτά, τα οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή λάτρευε;
Πώς χάθηκαν δηλαδή οι γνώσεις αυτού του μηχανισμού, ο οποίος βρισκόταν υπό την εξουσία του αυτοκράτορα; Κατέστρεψε ο ίδιος τα "δοχεία" της γνώσης, τα οποία μέχρι τότε τον συντηρούσαν και τον εμφάνιζαν ως εκλεκτό των Θεών; Γιατί; Για λόγους ταπεινότητας; Για να γίνει "ένα" με την αγράμματη και αστοιχείωτη χριστιανική "πλέμπα", την οποία δεν υπολόγιζε καν; Γιατί να καταστρέψει όλα αυτά τα χρήσιμα και σωτήρια για τον ίδιο στοιχεία, εφόσον μπορούσε απλά να τα αποκρύψει; Γιατί να τα καταστρέψει και να μην τα βάλει σε ένα υπόγειο της Ρώμης; Στην πλάτη του θα τα κουβαλούσε; Γιατί να τα καταστρέψει; Για λόγους φανατισμού; Συμφεροντολόγος μπορεί να ήταν, αλλά φανατικός του χριστιανισμού δεν ήταν. Οι υπόλοιποι πανίσχυροι αρχιερείς πώς θα του επέτρεπαν να καταστρέψει τέτοιον τεράστιο πνευματικό πλούτο; Άρα τα απέκρυψε μετά από μια συνεννόηση με τους ανώτατους ιερατικούς παράγοντες της αυτοκρατορίας. Γι' αυτό άλλωστε υπάρχουν και οι μη προσβάσιμες στους κοινούς θνητούς πτέρυγες της βιβλιοθήκης του Βατικανού.
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν ότι το πιο λογικό είναι να μην έχει χαθεί τίποτε. Αποκρύφτηκαν τα πάντα, αλλά δεν χάθηκε τίποτε. Όπως λοιπόν αποκρύφτηκε η γνώση των Ελλήνων, έτσι αποκρύφτηκε και ο Τάφος του "Άριστου" των Ελλήνων. "Όνομα του Ρόδου" δεν υπήρχε μόνον για τη γνώση των Ελλήνων, αλλά και για τον Τάφο του Αλεξάνδρου. Τον Τάφο, που η Ρώμη πάντα έλεγχε απόλυτα. Ακόμα δηλαδή και αν για κάποιους αιώνες ο τάφος του Αλεξάνδρου βρισκόταν στη Νέα Ρώμη ή αλλιώς Κωνσταντινούπολη, μετά τις Σταυροφορίες επέστρεψε στη Ρώμη. Είτε από φόβο, μήπως το υπερπολύτιμο "σκήνωμα" πέσει στα χέρια των βάρβαρων Σελτζούκων Τούρκων, οι οποίοι μπορεί να μην γνώριζαν πώς να χειριστούν το πιο λεπτό θέμα της αυτοκρατορίας, είτε για να "σηματοδοτήσουν" την ανανέωση της παγκόσμιας κυριαρχίας της Ρώμης, το σκήνωμα του Αλεξάνδρου "ξαναμεταφέρθηκε" στη Ρώμη, στην οποία βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Γιατί είμαστε τόσο βέβαιοι γι' αυτό; Γιατί δεν μπορεί να βρίσκεται κάπου αλλού. Γιατί δεν θα συμφωνούσαν οι ισχυροί αυτού του κόσμου να βρίσκεται κάπου αλλού. Δεν θα συμφωνούσαν οι Γερμανοί να έχουν το σύμβολο της Ρωμαιοκαθολικής Αυτοκρατορίας οι Βρετανοί ή οι Γάλλοι και το ίδιο θα συνέβαινε και για όλους τους πιθανούς και απίθανους συνδυασμούς. Για να μην "μαλώνουν" μεταξύ τους τα "γαλαζοαίματα" "παιδιά", ο "Πατέρας" θα παρέμενε υποχρεωτικά στον "οίκο" Του. Η "μητέρα" Ρώμη θα είχε τον δικό της νεκρό και τα "παιδιά" τους δικούς τους. Η Ρώμη θα είχε τον Αλέξανδρο, οι Γερμανοί τον Καρλομάγνο, οι Γάλλοι τον Ναπολέοντα και οι Βρετανοί τον Ερρίκο τον Η’. Τα "παιδιά", τα οποία ήθελαν να διαδεχθούν τον "πατέρα" στο δικό του "παιχνίδι", αλλά για δικό τους λογαριασμό. Η Ρώμη τους κανόνες αυτού του παιχνιδιού προστατεύει και γι' αυτόν τον λόγο έχει εξουσία ζωής και θανάτου απέναντι στον οποιονδήποτε το απειλεί …όποιος κι αν είναι αυτός.
Εδώ πρέπει να θυμηθούμε κι αυτό, το οποίο λέγαμε στην αρχή για το τι επιπλέον προκύπτει από τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ της περίπτωσης του Αλεξάνδρου και αυτής των Ρομανόφ. Όπως είπαμε, τα συμφέροντα της εξουσίας την υποχρέωναν καί στις δύο περιπτώσεις να διατηρήσει κρυφό τον επικίνδυνο Τάφο. Το πού βρίσκεται όμως αυτός ο μυστικός τάφος για την κάθε περίπτωση εξαρτάται από τη διαφορά που υπάρχει στα αισθήματα της κάθε εξουσίας. Αυτή είναι μια μεγάλη διαφορά και από τη διαφορά προκύπτουν επιπλέον συμπεράσματα.
Οι κομμουνιστές Σοβιετικοί δεν είχαν μόνον ζημιά από τον τάφο των Ρομανόφ, αλλά τον μισούσαν κιόλας. Γι' αυτόν τον λόγο όχι μόνον βάστηξαν κρυφό το τάφο, αλλά στην ουσία ατίμασαν τον Τσάρο, παραχώνοντάς τον στις λάσπες της κεντρικής Ρωσίας. Τον "τιμωρούσαν" κιόλας, στερώντας του αυτό, το οποίο εκφράζει η ίδια η λέξη "μνήμα". Οι "γαλαζοαίματοι" Ρωμαίοι είχαν επίσης ζημιά από έναν φανερό Τάφο του Αλεξάνδρου, αλλά —εν αντιθέσει προς τους Σοβιετικούς— όχι απλά δεν τον μισούσαν, αλλά οι ίδιοι τον λάτρευαν. Ναι μεν ήθελαν να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους από την απειλή του, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήθελαν να τον "τιμωρήσουν". Γι' αυτόν τον λόγο επέλεξαν να κάνουν κάτι ενδιάμεσο, το οποίο θα ικανοποιούσε όλες τις πλευρές και θα το γνώριζαν μόνον οι ίδιοι. Εφόσον είχαν τη δύναμη και την εξουσία, θα φρόντιζαν να τον έχουν κοντά τους. Εξουδετερωμένο μεν, αλλά μόνιμα κοντά τους.
Μυστικά θα τον τιμούσαν όπως του άξιζε και δημοσίως θα ισχυρίζονταν ότι δεν γνώριζαν τίποτε γι' αυτόν. Με αυτόν τον τρόπο θεωρούσαν ότι εκτελούσαν στο ακέραιο το καθήκον τους απέναντι στον Άριστο, γνωρίζοντας όμως ότι του στερούσαν την "επαφή" με αυτούς, τους οποίους ο ίδιος αγαπούσε και ήταν οι απλοί άνθρωποι. Στην πραγματικότητα "απήγαγαν" τον Αλέξανδρο, καθιστώντας τον έναν πραγματικά αιώνιο νεκρό "Όμηρο". Έναν αθάνατο "Οδυσσέα", αποκλεισμένο σε κάποια μυστική και απρόσιτη "Ωγυγία". Επιπλέον, με αυτόν τον τρόπο θα κατάφερναν και θα έλεγχαν και την πρόσβαση των περίεργων ή των ερευνητών προς αυτόν. Γι' αυτόν τον λόγο από την αρχή επιμένουμε να λέμε ότι τα συμφέροντα της Ρώμης ήταν αυτά, τα οποία άλλαξαν απέναντι στον Αλέξανδρο και όχι τα αισθήματά της. Η Ρώμη ποτέ δεν έπαψε να λατρεύει τον Αλέξανδρο, ακόμα και στα χρόνια του χριστιανικού της φανατισμού, που για τους άλλους επέβαλε τις Ιερές Εξετάσεις.
Κατάλαβε ο αναγνώστης γιατί είπαμε εξ αρχής ότι ο Τάφος του Αλεξάνδρου "φαίνεται" καθαρά με τα "μάτια" του μυαλού; Γελάει η Ρώμη κάθε φορά που κάποια τίμια αλλά αφελής Σουλβατζή μπαίνει στις λάσπες, για ν' ανακαλύψει αυτό, το οποίο η Ρώμη δεν θα επέτρεπε ποτέ να μπει στις λάσπες. Γελάει η Ρώμη με τους αρχαιολόγους, οι οποίοι ψάχνουν ανάμεσα σε χώματα και μπάζα, για ν' ανακαλύψουν το "Άγιο Δισκοπότηρο" της αυτοκρατορίας. Στην καλύτερη περίπτωση πέτρες και ξύλα ενός εγκαταλειμμένου κενοταφίου θα βρουν, εφόσον η ίδια η Ρώμη έχει αρπάξει προ πολλού το θεϊκό περιεχόμενό του.
Αρκεί να καταλάβει κάποιος τη σημασία αυτού του Τάφου για τη Ρώμη και θα καταλάβει πού βρίσκεται. Είναι μαθηματικά βέβαιον ότι ο Τάφος του Αλεξάνδρου βρίσκεται στην "καρδιά" της Ρώμης. Είναι επίσης βέβαιον ότι ακόμα και σήμερα όλοι οι επίδοξοι "Πλανητάρχες" φέρονται στον Αλέξανδρο με τον τρόπο που του αρμόζει. Με τον τρόπο που του φέρονταν οι προηγούμενοι αυτοκράτορες. Θεωρούμε δεδομένο ότι οι πανίσχυροι ηγέτες αυτού του κόσμου, οι οποίοι επισκέπτονται το Βατικανό, "μυούνται" στα μυστικά της Ρώμης την επόμενη της ανάληψης των εξουσιών τους. Άνθρωποι όπως ο Καρλομάγνος, ο Ερρίκος ο Η’, ο Ναπολέοντας και οι νεώτεροι όπως ο Τσόρτσιλ, ο Ρούσβελτ, ο Κλίντον ή ακόμα και ο μισόχαζος ο Μπους, είμαστε βέβαιοι ότι έχουν προσκυνήσει στον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ακόμα και ο Γκορμπατσόφ, όταν το 1991 δήλωνε τη διάλυση της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας, στη Ρώμη πήγε για να το κάνει. Γιατί; Μήπως για να δηλώσει "υποταγή" σ' αυτήν και για να "προσκυνήσει" τον Πατέρα της;
Το να βρίσκεται αυτός το Τάφος μέσα στο ίδιο το Βατικανό, δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο ούτε από τεχνικής πλευράς. Γνωρίζοντας τις πάγιες χριστιανικές πρακτικές, για να "σβήνονται" ίχνη, είναι εύκολο να το εικάσουμε. Αποτελεί πάγια τακτική των χριστιανών να "κρύβουν" τα σύμβολα των Ελλήνων κάτω από χριστιανικά μνημεία. Σβήνεις ίχνη, δημιουργώντας νέα ίχνη πάνω τους. Περπατάς πάνω σε πατημασιές, για να μην φαίνεται ποιος περπάτησε πρώτος σ' αυτές. Είναι η ίδια τακτική, που στους χώρους, όπου υπήρχαν διάσημοι αρχαιοελληνικοί ναοί, υψώνονταν χριστιανικές εκκλησίες. Μέχρι και στον Παρθενώνα είχαν χτίσει εκκλησία στο όνομα της Παναγίας. Οι χριστιανοί με αυτόν τον τρόπο όχι μόνον "έκλεβαν" τους λατρευτικούς χώρους των Ελλήνων, αλλά και τους έλεγχαν, ώστε να μην επαναλειτουργήσουν ποτέ.
Αυτήν την πετυχημένη πρακτική πιστεύουμε ότι ακολούθησαν και στην περίπτωση του Αλεξάνδρου. Τον Τάφο του τον "σκέπασαν" με τάφο. Τον πλέον διάσημο Τάφο της ανθρωπότητας τον "σκέπασαν" με τον πλέον διάσημο τάφο του χριστιανισμού. Στην Κρυπτή του Αγίου Πέτρου βρίσκεται ο Τάφος του Αλεξάνδρου. Γιατί; Γιατί, εκτός όλων των άλλων, οι "ποντίφικες" και αυτοκράτορες της Ρώμης κοντά σ' αυτόν τον Πατέρα θέλουν να θάβονται και να διατηρούν το μετά θάνατον "προνόμιο" της αθανασίας τους. Οι πρώτοι των "γαλαζοαίματων" θέλουν να θάβονται δίπλα στον Πρώτο "Γαλαζοαίματο". Οι φέροντες την "πορφύρα" θέλουν να θάβονται δίπλα στον "Πορφυρογέννητο". Οι θνητοί αυτοκράτορες θέλουν να θάβονται δίπλα στον Αθάνατο Αυτοκράτορα.
Τώρα, το αν ο Τάφος του Αλεξάνδρου βρίσκεται μπροστά, πίσω η δίπλα από τον υποτιθέμενο τάφο του Πέτρου, αυτό δεν το γνωρίζουμε. Το πιο πιθανό είναι να μην υπάρχει καν τάφος του Πέτρου. Πιο πιθανό δηλαδή είναι να μην βρέθηκε ποτέ το πτώμα του ασήμαντου —όταν θανατώθηκε— Πέτρου, παρά να χάθηκε το πτώμα του Θεανθρώπου Αλεξάνδρου. Απλά πράγματα. Πιο πιθανό είναι να μην υπήρξε ποτέ κάτι από τα πιο χρήσιμα "εργαλεία" της Ρώμης, παρά να χάθηκε ο πιο πολύτιμος θησαυρός της, που ήταν η σορός του Αλεξάνδρου.
Την επόμενη φορά, που κάποιος Έλληνας περιηγητής πάει στο Βατικανό και μπει στην Κρύπτη, ας σταθεί λίγο παραπάνω μπροστά σ' αυτήν. Ας κλείσει τα μάτια του …και μπορεί να "δει" καλύτερα μερικά πράγματα. Ας κλείσει τα μάτια του …και ας την "ψηλαφίσει" με το μυαλό του. Ας κλείσει τα μάτια του και ας γίνει ο ίδιος μια "σχεδία" για να δραπετεύσει ο Οδυσσέας από τη μυστική και απομονωμένη Ωγυγία. Μόνον οι Έλληνες μπορούν να φέρουν "πίσω" τον ταλαιπωρημένο Οδυσσέα. Τον Οδυσσέα, ο οποίος νίκησε σε όλους τους πολέμους και δεν μπόρεσε να γυρίσει ακόμα στην πατρίδα του, γιατί τον ερωτεύτηκε η μάγισσα της Ωγυγίας. Η μάγισσα της Ρώμης.


ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ

http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2010/09/blog-post_13.html
Τελευταία ἐπεξεργασία ἀπὸ ΖΥΓΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ τὴν Κυρ 26/09/2010 00:20, ἐπεξεργάστηκε 2 φορὲς συνολικά.
ΖΥΓΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
 

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ;

Δημοσίευσηἀπό ΤΣΙΛΙΒΙΓΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Τρί 21/09/2010 00:46

Ένα από τα καλύτερα άρθρα του Τρα'ι'ανού.
Διάβασα,Κατάλαβα,Αρνήθηκα
Ἀντιπροσωπευτικὸ εἰκονίδιο μέλους
ΤΣΙΛΙΒΙΓΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 587
Ἐγγραφή: Δευ 24/02/2003 22:51
Τοποθεσία: Σαλαμίνα

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ;

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Πέμ 01/12/2011 10:43

Ο τάφος του Μ. Αλεξάνδρου ~ Διάσημα μυστήρια.

http://www.youtube.com/watch?v=t2OSuyVi ... re=related

http://www.youtube.com/watch?v=I2Sc6k1j ... re=related
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ;

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Τετ 07/03/2012 11:19

Άλλο ένα κείμενο για τον Μέγα Αλέξανδρο . Αξίζει τον κόπο.

Μία “βόμβα” στα “θεμέλια” της Νέας Τάξης...

Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΡΑΪΑΝΟΥ
...Οι λαοί πρέπει να απαιτήσουν εδώ και τώρα από τη Ρώμη ν' αποκαλύψει το μεγαλύτερο μυστικό όλων των αιώνων...
...τον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Ο νέος "λαμπερός" κόσμος πρέπει να χτιστεί πάνω στο πιο λαμπερό του "πετράδι".
Ζούμε στην εποχή της υπερπληροφόρησης και αυτό —όπως καθημερινά αποδεικνύεται— δεν μπορούμε να το εκμεταλλευτούμε. Καθημερινά διαχειριζόμαστε περισσότερες πληροφορίες απ' όσες μπορούμε πραγματικά να επεξεργαστούμε και το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό ..."Καταπίνουμε" τα πάντα και δεν "θρεφόμαστε" με τίποτε ...Μαθαίνουμε τα πάντα και δεν γνωρίζουμε τίποτε. Δεν υπάρχει κάτι σημαντικό ή ασήμαντο, που να μην το μαθαίνει σήμερα ο άνθρωπος και όμως βρισκόμαστε στο απόλυτο "μηδέν". Η ανθρωπότητα στην εποχή της υπερπληροφόρησης κινδυνεύει να μπει εκ νέου στον Μεσαίωνα ...Να επιστρέψει στον εφιάλτη της.
Θρησκείες και ιδεολογίες, οι οποίες μέσα στους αιώνες "υποσχέθηκαν" στον άνθρωπο τους "παραδείσους" τους, καταρρέουν σήμερα η μία μετά την άλλη, για να πάμε κατ’ ευθείαν στον Μεσαίωνα ...στον Μεσαίωνα, όπου οι έμποροι και οι τοκογλύφοι θα αποφασίζουν ποιος λαός και ποιος άνθρωπος θα επιβιώσει και ποιος όχι ...στον Μεσαίωνα, όπου το σύνολο του Πλανήτη και των πόρων του θα ανήκουν στην κυριολεξία σε μια χούφτα ανθρώπων. Αυτήν την αδυναμία του ανθρώπου να εκμεταλλευτεί την πληροφορία και να αντιδράσει την έχουν αντιληφθεί οι πονηροί και την εκμεταλλεύονται. Έχουν αντιστρέψει απόλυτα την τακτική τους και έχουν καταφέρει το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα.
Έχουν αντιληφθεί την αδυναμία του ανθρώπου να επεξεργαστεί τους τόνους των πληροφοριών και τον πλημμυρίζουν από τέτοιες. Κάποτε στερούσαν την πληροφορία από τον κόσμο, ενώ σήμερα κάνουν το ακριβώς αντίθετο, γιατί δεν έχουν τέτοια ανάγκη. Κάποτε ο κόσμος "διψούσε" για πληροφορία και σήμερα "πνίγεται" από αυτήν. Κάποτε η πληροφορία ήταν σπάνια —και άρα πολύτιμη—, ενώ σήμερα είναι τζάμπα ...και σχεδόν άχρηστη. Γιατί; Γιατί η υπερπροσφορά της αλλάζει τον τρόπο σκέψης του ανθρώπου. Κάποτε η σπανιότητα της πληροφορίας έκανε τον άνθρωπο να καλλιεργεί τη σκέψη του, προκειμένου ν' ανακαλύψει αυτά, τα οποία του έκρυβαν ...Αυτά, τα οποία ήταν σίγουρος ότι του έκρυβαν και θα έπρεπε να τα υποκαταστήσει με γνώση και έξυπνα συμπεράσματα. Σήμερα, επειδή δεν του κρύβουν τίποτε, δεν σκέφτεται, αλλά ψάχνει.
...Αυτή είναι η παγίδα. Κάποτε έψαχνε πρώτη ύλη, για να φτιάξει με τη σκέψη του το "σπίτι" της αλήθειας όπου και θα κατοικούσε. Σήμερα ψάχνει το ίδιο το σπίτι έτοιμο. Δεν σκέφτεται να βρει τη λύση των προβλημάτων του, χρησιμοποιώντας τη γνώση του, την ευφυΐα του και τις όποιες πληροφορίες τού διατίθενται. Αντιλαμβάνεται την ίδια τη λύση σαν μια μορφή πληροφορίας. Δεν σκέφτεται ως άνθρωπος, αλλά ψάχνει σαν σκύλος. Δεν είναι στατικός και ήρεμος, αλλά βιαστικός και ταραγμένος. Ψάχνει απεγνωσμένα να βρει έτοιμη τη λύση ανάμεσα στις πληροφορίες. Ψάχνει, αλλά με ένα μυαλό το οποίο πλέον δεν το έχει "εκπαιδευμένο" να επεξεργάζεται πληροφορίες.
Αυτό το γνωρίζει το σύστημα και επενδύει σ' αυτό. Από τις "κοτσάνες" του κάθε απίθανου τύπου μέχρι τις διαρροές τύπου WikiLeaks τα πάντα μπαίνουν μέσα σε μια "κατσαρόλα", η οποία δεν δίνει "τροφή" σε κανέναν. Η ποιότητα των άπειρων πληροφοριών, οι οποίες προσφέρονται πλέον στον άνθρωπο, είναι τόσο ασαφής, που κανένας δεν είναι σίγουρος για τίποτε. Αν αυτό συνδυαστεί και με την άπειρη ποσότητα που παρέχεται, τότε τα πράγματα είναι τραγικά. Αλήθειες και ψέματα ανακατεύονται σε τόσο μεγάλες ποσότητες, που δεν είναι δυνατόν να διασταυρωθούν από κανέναν. Ξεκινάει ο άνθρωπος να διασταυρώσει αυτά, τα οποία υποτίθεται ότι έμαθε και πέφτει επάνω σε τόσο αντικρουόμενες πληροφορίες, που στο τέλος ξεχνάει τι έψαχνε.
...Ακούει και διαβάζει τα πάντα και στο τέλος δεν του μένει τίποτε. Ανοίγει το ίντερνετ και "βουτάει" μέσα στον ωκεανό της πληροφορίας και όταν το κλείσει είναι "στεγνός" ...Απόλυτα "στεγνός". Είναι σε χειρότερη κατάσταση απ' ό,τι πριν "ανακαλύψει" τόσα πολλά πράγματα ...Σε χειρότερη κατάσταση, γιατί, εκτός όλων των άλλων, είναι και μπερδεμένος. Αυτή είναι η επιτυχία του συστήματος. Κάποτε το σύστημα, για να προστατεύει τη γνώση του, έπρεπε να κλειδώνει βιβλιοθήκες ή να δηλητηριάζει σελίδες βιβλίων, όπως πολύ περιγραφικά μας έδωσε να καταλάβουμε ο Ουμπέρτο Έκο στο "Όνομα του Ρόδου".
Σήμερα δεν έχει ανάγκη από κάτι ανάλογο. Τα προσφέρει όλα άπλετα, γιατί γνωρίζει πως, ακόμα κι αν βρουν οι άνθρωποι κάτι πολύτιμο, δεν θα έχουν τη γνώση να το αξιολογήσουν και βέβαια να το αξιοποιήσουν. Αυτό, το οποίο είναι το πιο πιθανό ότι θα κάνουν, είναι να συνεχίσουν να ψάχνουν, γιατί έχουν εθιστεί στην αναζήτηση. Έχουν μάθει να "λουφάρουν" και δεν σκέφτονται. Αναζητούν το "τζάμπα", που το σκέφτηκε κάποιος άλλος και οι ίδιοι απλά θέλουν να είναι οι έξυπνοι που θα το κάνουν "download".
Το αποτέλεσμα είναι αυτό, το οποίο βλέπουμε καθημερινά. Νέοι και μορφωμένοι άνθρωποι, οι οποίοι υποτίθεται ενημερώνονται όλη την ημέρα μπροστά στους υπολογιστές τους, έχουν κατώτερης ποιότητας άποψη για το κοινωνικό "γίγνεσθαι" από τους αμόρφωτους ανθρώπους του μόχθου και της πραγματικής ζωής, οι οποίοι ανταλλάσσουν μεταξύ τους ασήμαντες πληροφορίες στα εργοστάσια ή στα καφενεία ...Ενημερωμένοι για τα πάντα και άσχετοι με τα πάντα.
Υπερπληροφορημένοι άνθρωποι ανοίγουν το στόμα τους και το μόνο που αποκαλύπτουν είναι μια "εκκωφαντική" άγνοια. Νομίζεις ότι βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου. Νομίζεις ότι δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Τεράστια κινούμενα "αρχεία" ασύνδετων μεταξύ τους πληροφοριών, που δεν "παράγουν" τίποτε απολύτως. Μιλάμε για πραγματική "πάθηση". Ο σύγχρονος άνθρωπος "καταπίνει" τις πληροφορίες, αλλά δεν τις "χωνεύει". Δεν ισχυροποιείται με τις πληροφορίες, παρά γίνεται ένας απλός κι ασήμαντος φορέας τους ...Στιγμιαία. Έχει γίνει ένας απλός "σωλήνας", όπου η πληροφορία "μπαίνει" και "βγαίνει" από αυτόν, χωρίς να τον αλλάζει καθόλου.
Από το άπειρο you tube καταλήγει ο ίδιος να γίνει ένα human tube ...Καλός μόνον για να παίζει trivial pursuit. Φτάνει στο σημείο να αγνοεί αυτόν, ο οποίος έχει πραγματικές γνώσεις και να θαυμάζει εκείνον, που η μόνη γνώση που έχει είναι να κατεβάζει τζάμπα υλικό από το δίκτυο ...Άσχετο και τις περισσότερες φορές άχρηστο υλικό, που μπορεί να είναι από πληροφορίες για κουτσομπολιά μέχρι παιχνίδια και πορνοταινίες. Το αποτέλεσμα; Τραγικό. Μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με τη σημαντικότερη πληροφορία στον κόσμο και, μη μπορώντας να την αξιολογήσει, να την προσπεράσει. Θα περάσει από μπροστά του η συνταγή του φαρμάκου που καταπολεμά τον καρκίνο και αυτός θα συνεχίσει να ψάχνει για το φάρμακο. Πρέπει να γράφει πάνω στην πληροφορία ..."φάρμακο για τον Καρκίνο", για να "σταματήσει" το ψάξιμο. Αν δεν το γράφει αυτό, θα συνεχίσει να το ψάχνει ...Μυαλό Google.
Καθημερινά το βλέπουμε να συμβαίνει αυτό. Για παράδειγμα, ολόκληρος ο Πλανήτης έμαθε τι συνέβη στις 26-2-2012 ή στις 24-10-2011 και το οποίο ήταν απολύτως όμοιο με αυτό που είχε γίνει στις 4-5-1945. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις οι άνθρωποι έμαθαν τι έγινε. Είχαν ανοικτούς τους υπολογιστές τους ή τις εφημερίδες τους και έμαθαν τι έγινε. Οι πιο πολλοί εντυπωσιάστηκαν από αυτό το οποίο έμαθαν την ημέρα εκείνη, αλλά δεν κατάλαβαν αυτό, το οποίο έπρεπε να καταλάβουν. Σήμερα δεν θυμούνται καν τι έμαθαν τις ημέρες εκείνες. Γιατί να το θυμούνται, εφόσον δεν κατάλαβαν τι αξία είχε εκείνο το οποίο έμαθαν;
Τι να καταλάβουν; Να καταλάβουν —από την ομοιότητα αυτών που έμαθαν— ό,τι συνέβη, αλλά πλέον δεν θυμούνται —καθώς οι πληροφορίες τρέχουν καθημερινά— ότι το σύστημα κάνει πάντα τα ίδια πράγματα, όταν πρέπει ν' αντιμετωπίσει τις ίδιες καταστάσεις ...Σημαντικές καταστάσεις, οι οποίες επηρεάζουν τα συμφέροντά του. Όμως, αυτό απαιτεί κρίση και οι σύγχρονοι "εξερευνητές" έχουν μόνον ένα μάους στα χέρια τους. Έφαγαν την "πληροφορία" την ημέρα που τους την έδωσε το σύστημα, αλλά δεν την κατανόησαν. Την έμαθαν και την "ξέχασαν" την επόμενη στιγμή. Την ξέχασαν μέσα σε δευτερόλεπτα, αν η επόμενη πληροφορία, που είχαν να μάθουν, ήταν οι υποψηφιότητες για τα Όσκαρ ή κάποια άλλη "γαργαλιστική" πληροφορία.
Δεν κατόρθωσαν να συνδυάσουν τίποτε από εκείνα, τα οποία προκύπτουν από την πληροφόρηση αυτήν. Γιατί; Γιατί η πληροφορία για τη σωστή της επεξεργασία —και άρα για να έχει αξία— απαιτεί αυτό, το οποίο δεν έχει ο άνθρωπος σήμερα ...Απαιτεί χρόνο, ηρεμία και γνώσεις ...Αρκετές γνώσεις. Για να καταλάβουν λοιπόν αυτό, το οποίο θα τους συνέφερε να μάθουν, θα έπρεπε να το "φτιάξουν" μόνοι τους με το μυαλό τους, εκμεταλλευόμενοι την πληροφορία, η οποία τους παρέχεται από το ίντερνετ. Αυτοί όμως δεν έχουν μάθει να "φτιάχνουν" τίποτε με το μυαλό τους. "Τρέχουν" και νομίζουν ότι αυτό, το οποίο τους ενδιαφέρει, θα το βρουν ως νέα πληροφορία στο επόμενο "κλικ". Το σύστημα αυτό το έχει αντιληφθεί και το δουλεύει τέλεια. Πάντα εξασφαλίζει μια νέα πληροφορία για ένα νέο "κλικ". Σε παρασέρνει πίσω από τις πληροφορίες όπως έναν σκύλο, που του πετάνε κόκαλα δεξιά κι αριστερά και στο τέλος δεν γνωρίζει πού να πάει και τι να δαγκώσει.
Σε αυτό το σημείο φαίνεται η διαφορά στη στρατηγική του συστήματος. Το σύστημα δίνει σε αφθονία στους ανθρώπους ό,τι δεν μπορεί και δεν θέλει πλέον να κρύψει. Στην κυριολεξία το συμφέρει πιο πολύ να δίνει, παρά να κρύβει πληροφορίες από τους ανθρώπους. Τους δίνει άφθονες πρώτες "ύλες", γιατί γνωρίζει πως έχουν χάσει την ικανότητα "δόμησης" καινοτόμου αποτελέσματος και άρα νέας γνώσης. Γι' αυτό βέβαια δεν ευθύνονται μόνον οι άνθρωποι. Γι' αυτό φρόντισε και το ίδιο το σύστημα, εφόσον αυτό είναι που ελέγχει τα συστήματα παιδείας ...Συστήματα, τα οποία εκ του πονηρού ωθούν τους μαθητές στην "απομνημόνευση" εις βάρος της κρίσης ...Συστήματα, τα οποία στα τελευταία χρόνια έχουν ως στόχο να "υποβαθμίσουν" τον άνθρωπο ...Συστήματα, τα οποία εκπαιδεύουν τον άνθρωπο να "σκέφτεται" σαν κομπιούτερ.
...Μιλάμε για διαβολική "επιλογή". Αντί να φτιάξουν έξυπνα κομπιούτερ, τα οποία σκέφτονται σαν άνθρωποι, "φτιάχνουν" ανθρώπους, οι οποίοι σκέφτονται σαν κουτά κομπιούτερ ...Ανθρώπους, οι οποίοι μαθαίνουν να "φορτώνονται" γνώσεις, είτε αυτές τους ενδιαφέρουν είτε όχι ...Γνώσεις άσχετες κι ασύνδετες μεταξύ τους, είτε αυτές τους χρειάζονται είτε όχι ...Γνώσεις τεράστιες, οι οποίες βάζουν το μυαλό να λειτουργεί εις βάρος της κρίσης. Αρκεί να είναι φορτωμένος ο "σκληρός" και ο ιδιοκτήτης του να αγωνιά για την "πληρότητά" του ...Ένας τεχνητός εθισμός στο "φόρτωμα", το οποίο εκ του πονηρού το μπερδεύουν με τη μόρφωση.
Αυτό κατόρθωσε το σύστημα και αυτό το πέτυχε με το συγκεκριμένο υπερεθνικό μοντέλο εκπαίδευσης, που έχει επιβάλει σήμερα παγκοσμίως ...Ένα μοντέλο, που, στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης "ανταγωνιστικότητας", αποχαυνώνει τον άνθρωπο. Γιατί τον αποχαυνώνει; Γιατί έχει ως στόχο να του φάει" τον χρόνο που σε κανονικές συνθήκες θα είχε για να σκεφτεί, να φανταστεί ή να ονειρευτεί. Γι' αυτόν τον λόγο έχουν εντατικοποιήσει σε απάνθρωπο βαθμό την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος γι' αυτήν την αλλαγή. Δεν βοηθάνε την ανταγωνιστικότητα κανενός με αυτήν την πρακτική.
Όταν μια πρακτική εφαρμόζεται στο γενικό επίπεδο και αφορά τους πάντες, δεν διαφοροποιείται από το πρόσημό της. Είτε επιταχύνονται όλοι οι μαθητές μαζί είτε επιβραδύνονται όλοι μαζί, είναι το ίδιο και το αυτό. Το θέμα είναι τι χάνουν ή τι κερδίζουν όλοι αυτοί, είτε από τη μια επιλογή είτε από την άλλη. Το σημερινό μοντέλο εκπαίδευσης παράγει τελείως διαφορετικά αποτελέσματα από αυτά, τα οποία παρήγαγαν τα παλαιότερα εθνικά εκπαιδευτικά μοντέλα ...Τα μοντέλα εκείνα, τα οποία όντως ήθελαν να δημιουργήσουν πραγματικά ισχυρό ανθρώπινο δυναμικό για τα έθνη ...Τα παλαιότερα μοντέλα, τα οποία με ένα ταπεινό βιβλίο "παρήγαγαν" πανίσχυρους μορφωμένους ανθρώπους σε αντίθεση με το σημερινό μοντέλο, το οποίο με άπειρα βιβλία "παράγει" αδύνατα και αμόρφωτα ανθρωπάκια.
Λογικό είναι αυτό. Μέχρι να διαβάσει ο σύγχρονος μαθητής ό,τι του βάζουν μπροστά του, "ξεχνάει" πώς είναι να σκέφτεται κάποιος. Μέχρι να "δει" τις έτοιμες εικόνες που του βάζουν μπροστά του, "ξεχνάει" πώς είναι να φαντάζεται κάποιος. Μέχρι ν' απαριθμήσει τις επιλογές που του προσφέρουν, "ξεχνάει" πώς είναι να ονειρεύεται κάποιος. Βλέπεις σύγχρονους μαθητές δημοτικών σχολείων να έχουν κατασταλαγμένες και δογματικές απόψεις, σαν να επρόκειτο για απόμαχους της ζωής. Το αποτέλεσμα αυτής της στρατηγικής είναι αυτό το οποίο "πληρώνουμε" σήμερα. Με το ένα και μοναδικό βιβλίο των Επών οι αρχαίοι Έλληνες κατέκτησαν τον κόσμο και οι σύγχρονοι Έλληνες με όλα τα βιβλία του Πλανήτη κινδυνεύουν να χάσουν την ίδια την πατρίδα τους.
Γι' αυτόν τον λόγο δεν ανησυχεί το σύστημα για τη διάχυση των πληροφοριών. Γνωρίζει —καθώς το ίδιο φρόντισε γι' αυτό προηγουμένως— πως δεν υπάρχουν άνθρωποι ικανοί να εκμεταλλευτούν τις πληροφορίες εις βάρος του. Το αποτέλεσμα; Ο κόσμος "σερφάρει" άνευ λόγου και αιτίας σε "νερά", τα οποία δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί. Παραμένει "άστεγος", ενώ καθημερινά προσπερνά "βουνά από πλίνθους και κεράμους ατάκτως ερριμένους", γιατί απλά δεν γνωρίζει να "χτίζει". Ψάχνει τη λύση με τον βλακώδη τρόπο που ψάχνει μια "μηχανή" αναζήτησης. Ψάχνει με τον βλακώδη εκείνον τρόπο, που θα ξεκινούσε κάποιος να βρει ένα συγκεκριμένο "χαλίκι", προσπαθώντας να "κοσκινίσει" τον ωκεανό, επειδή έμαθε πως μέσα σε αυτόν υπάρχει σίγουρα ένα "μαγικό" χαλίκι.
Αυτό είναι το πιο τραγικό που θα μπορούσε να συμβεί στον άνθρωπο και αυτό είναι προϊόν άγνοιας ...Μεγάλης άγνοιας, που ξεκινάει από την υποτίμηση της έννοιας της γνώσης. Ο σύγχρονος άνθρωπος υποτιμά τη γνώση ...Την πραγματική γνώση. Νομίζει πως θα την αντικαταστήσει με την πληροφορία. Φορτώνεται σαν "χαμάλης" με την πληροφορία και δεν γυμνάζεται σαν "αθλητής" μ' αυτήν.
Αυτό είναι λάθος και είναι κάτι, το οποίο αποδεικνύεται καθημερινά. Βυθιζόμαστε στον Μεσαίωνα και καμία πληροφορία δεν μας βοηθά να σωθούμε. Θα μάθουμε πρώτοι απ' όλους πότε θα μας "σκοτώσουν" και αντί να το αποτρέψουμε, θα "τρέξουμε" να πάμε στο ραντεβού μας εγκαίρως ...Να γράψουμε στην προσωπική μας σελίδα στο Facebook ..."ήμουν κι εγώ εκεί". Μιλάμε για τραγικά πράγματα. Έχουμε πληροφόρηση για τα πάντα και δεν μπορούμε να επηρεάσουμε καμία εξέλιξη.
Μαθαίνουμε εγκαίρως πως μας έχουν στήσει στον "τοίχο" και δεν μπορούμε να φύγουμε από αυτόν. Μαθαίνουμε εγκαίρως όχι μόνον ό,τι άσχημο μας επιβάλουν σήμερα, αλλά και τι σκέφτονται να μας επιβάλουν στο μέλλον. Στο τέλος θα μάθουμε με ακρίβεια δευτερολέπτου πότε θα μας "πυροβολήσουν" και δεν θα κουνιόμαστε, για να επιβεβαιώσουμε την ορθότητα της πληροφορίας που είχαμε ...Να μην καταστήσουμε την πληροφορία μας ψευδή ...Να μην εκθέσουμε τα πολλά like, που κάποιοι μας έδωσαν. Έχουμε τόσο ακριβείς πληροφορίες, που στο τέλος το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες του θανάτου μας.
Εθισμένοι στην πληροφόρηση μέχρι θανάτου. Junkie's της πληροφορίας, την οποία δεν γνωρίζουμε τι να την κάνουμε. Εγκλωβισμένοι στα σπίτια μας να ζούμε μια virtual ζωή στην οποία "πρωταγωνιστούμε", χωρίς να υπάρχουμε. Υποδομές virtual αυτοκράτορα και ζωή homeless. Γιατί; Γιατί με λίγα ευρώ ιντερνετική συνδρομή και έναν υπολογιστή ο καθένας από εμάς μπορεί να νιώσει λίγο "αυτοκράτορας", εφόσον έχει "μάτια" και "αυτιά" σε ολόκληρο τον Πλανήτη. Ξέρει αυτά, τα οποία επί αιώνες τα γνώριζε μόνον το σύστημα και δεν επέτρεπε να διαχέονται μέσα στην κοινωνία ως πληροφόρηση. Αυτό κατόρθωσε ο σύγχρονος άνθρωπος. Μπορεί να μην γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει, αλλά μπορεί και μαθαίνει online τι γίνεται.
Αυτή είναι κύρια διαφορά μας με το παρελθόν. Μαθαίνουμε τα πάντα, αλλά, όπως και στο παρελθόν, εξακολουθούμε να γνωρίζουμε τα ελάχιστα. Σε σχέση με το παρελθόν είμαστε πολύ καλύτερα σε πολλά πράγματα, αλλά και πολύ χειρότερα σε κάποια άλλα. Καλύτερα σ' ό,τι αφορά τον πραγματικό χρόνο που φτάνει η πληροφορία στην αντίληψή μας, αλλά τραγικά χειρότερα σ' ό,τι αφορά τη διαχείρισή της. Στο παρελθόν η πληροφόρηση δεν ήταν ακριβής και η διάχυσή της δεν γινόταν με μεγάλες ταχύτητες. Η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας μπορεί να ήταν ήδη ένα μποστάνι όταν θα μάθαινε κάποιος στη Δύση ότι αυτή κάηκε. Όχι απλά δεν είχε την ευκαιρία να καθίσει και να σκεφτεί ποιος μπορεί να είχε συμφέρον να την κάψει, αλλά ούτε καν μάθαινε ότι αυτή κάηκε. Ακόμα δηλαδή κι αν είχε τη γνώση ή την ευφυΐα ν' αντιληφθεί τι μπορεί να συμβαίνει εξαιτίας ενός συμβάντος, του έλλειπε η βασική πληροφόρηση, που αφορούσε το ίδιο το συμβάν ...Του έλλειπαν δομικά "υλικά", για να χτίσει ένα συμπέρασμα, το οποίο θα αποτελούσε γνώση γι' αυτόν.
Σήμερα —και στην εποχή της πληροφόρησης— έχουν αντιστραφεί όλα αυτά, αλλά το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το ίδιο. Βλέπουμε online τη "Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας" να "καίγεται", αλλά δεν μπορούμε να αξιολογήσουμε αυτό το οποίο βλέπουμε. Το κάνουμε "share" και νομίζουμε ότι κάναμε το καθήκον μας. Η ανθρωπότητα μαθαίνει σε πραγματικό χρόνο τι γίνεται, αλλά εξακολουθεί να μην γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει. Κέρδισε κάτι που της έλλειπε και έχασε κάτι που είχε. Κέρδισε την αξιόπιστη πληροφορία και έχασε τη δυνατότητα να σκέφτεται καθαρά πάνω στην πληροφορία. Μαθαίνει πάντα εγκαίρως και αξιόπιστα τι κάνει —και άρα πώς ενεργεί— το σύστημα και ενώ θεωρητικά έχει τη δυνατότητα να αυτοπροστατευτεί από τις ενέργειές του, δεν το κάνει. Δεν το κάνει, γιατί δεν μπορεί πλέον να σκεφτεί.
Επανερχόμαστε λοιπόν στο ερώτημα, το οποίο θέσαμε στην αρχή του κειμένου. Τι έγινε στις ημερομηνίες που αναφερόμαστε και όλοι τις ξέχασαν; Στις 26-2-2012 γκρεμίστηκε το σπίτι του Μπιν Λάντεν στο Πακιστάν ...Του Μπιν Λάντεν, που, λίγο καιρό πριν, υποτίθεται ότι είχαν πετάξει το πτώμα του σε άγνωστο σημείο στη θάλασσα. Γιατί ασχολήθηκαν με το σπίτι όπου τον βρήκε ο θάνατος; Για να μην μετατραπεί σε τόπο λατρείας κάποιων "νοσταλγών" του "αγώνα" του. Αυτό δεν το λέμε εμείς. Αυτό το είπαν αυτοί, οι οποίοι το κατεδάφισαν.
Κάτι ανάλογο έγινε και στις 24-10-2011 μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα πιο μακριά. Εκείνη την ημέρα ενταφιάστηκε στη "λήθη" ο Μουαμάρ Καντάφι ...Ετάφη σε άγνωστο μέρος της ερήμου. Γιατί; Για να μην μετατραπεί ο τάφος του σε τόπο λατρείας κάποιων νοσταλγών του καθεστώτος του. Αυτό δεν το λέμε εμείς. Αυτό το είπαν αυτοί, οι οποίοι τον παράχωσαν στην έρημο. Αυτά δεν είναι μυστικά. Τα έδωσαν οι ίδιοι σχεδόν σαν πληροφορίες. Πληροφόρησαν το παγκόσμιο κοινό για τα "ελατήρια" των ενεργειών τους.
Αυτές οι ενέργειες του συστήματος δεν είναι πρωτοφανείς. Απλά σήμερα τις ομολογεί, γιατί δεν φοβάται να τις ομολογήσει. Πάντα αυτά κάνει, όταν πρέπει να "εξαφανίσει" αυτά που το απειλούν. Τα ίδια έκανε και σχεδόν μισό αιώνα πριν σε μια ανάλογη περίπτωση. Εξαφάνισε σε μυστικά εργαστήρια της "δημοκρατικής" Σοβιετικής Ένωσης το πτώμα του Χίτλερ, για να μην το βρουν οι "νοσταλγοί" του. Στις 4-5-1945 πήγε και βομβάρδισε το περίφημο Berghof, για να μην το μετατρέψουν σε τόπο λατρείας και προσκυνήματος οι αμετανόητοι οπαδοί του. Το ίδιο κάνουν όλα τα συστήματα, ανεξαρτήτου ιδεολογίας. Οι μπολσεβίκοι, με το που πήραν την εξουσία, σκότωσαν και εξαφάνισαν τα πτώματα της τσαρικής οικογένειας για τους ίδιους λόγους. Για να μην γνωρίζουν οι οπαδοί τους πού βρίσκονται και προκαλούν προβλήματα.
Όμως, τα απολύτως ανάλογα κάνει το σύστημα κι όταν επιδιώκει τα αντίθετα αποτελέσματα. Ενώ ό,τι το απειλεί προσπαθεί να το "εξαφανίσει" από προσώπου Γης, προκειμένου αυτό να "ξεχαστεί", ό,τι το συμφέρει το υπερπροβάλει, γιατί θέλει να διαιωνίσει την "ανάμνησή" του. Χτίζει μαυσωλεία για όσους το βολεύουν να παραμένουν "αξέχαστοι". Γνωρίζει πού είναι θαμμένος ο Άγιος Πέτρος. Γνωρίζει πού είναι θαμμένος ο Ναπολέων. Γνωρίζει πού είναι θαμμένος ο Νέλσων. Γνωρίζει πού είναι θαμμένος ο Δαρβίνος. Γνωρίζει πού είναι θαμμένος ο Λένιν ή ο Μάο. Όχι μόνον γνωρίζει το ίδιο πού βρίσκονται αυτοί, αλλά φτιάχνει και επιβλητικά μαυσωλεία, προκειμένου να το μάθει και ο όλος ο κόσμος. Φτιάχνει τόσο επιβλητικά μαυσωλεία, ώστε και "τυφλός" να είναι κάποιος να τα "βλέπει" και να τα γνωρίζει μόνο και μόνο εξαιτίας της περιέργειάς του.
Γνωρίζει λοιπόν το σύστημα ανά πάσα στιγμή τι το ευνοεί αλλά και τι το απειλεί. Το πρώτο το αναδεικνύει χτίζοντας λαμπρά "σήματα", ενώ το δεύτερο το εξαφανίζει, κρατώντας μόνον για τον εαυτό του την άκρως απόρρητη πληροφορία. Καί στις δύο περιπτώσεις όμως είναι δεδομένο ότι γνωρίζει τι γίνεται και ενεργεί ανάλογα. Ποτέ δεν "ξεχνάει" οτιδήποτε το αφορά. "Θυμόταν" πού βρίσκονταν τα οστά του Τσάρου και όταν έπεσε το σύστημα που τον εχθρευόταν, πήγαν και τα "ξέθαψαν. "Θυμόταν" πού βρίσκονταν τα οστά του Χίτλερ και όταν πλέον ο Χίτλερ δεν αφορούσε κανέναν, τα παρέδωσε στους ερευνητές.
Τι αποδεικνύουν όλα αυτά; Ότι το σύστημα, είτε το ομολογεί είτε όχι, πάντα ενεργεί με πρωταρχικό στόχο να προστατεύσει τα συμφέροντά του. Εφόσον αυτά τα συμφέροντα παραμένουν πάντα ίδια, θα παραμένουν ίδιες και οι επιτυχημένες εφαρμογές εξυπηρέτησής τους. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από τη γνώση των παραπάνω ημερομηνιών. Το ίδιο σύστημα, για ν' αντιμετωπίσει το ίδιο πρόβλημα, καταφεύγει πάντα στις ίδιες λύσεις. Ένα συμπέρασμα, το οποίο μας δίνει μια βάση λογικής, όταν θέλουμε να ερμηνεύσουμε αντίστοιχες κινήσεις του συστήματος στο παρελθόν ή να προβλέψουμε τις μελλοντικές του ενέργειες σε ανάλογες περιπτώσεις.
Αυτό είναι και το νόημα της γνώσης. Συμφέροντα δεν έχει μόνον το σύστημα. Συμφέροντα έχει και ο άνθρωπος, με τα οποία συχνά-πυκνά απειλεί το σύστημα. Με την κρίση και τη γνώση του ο άνθρωπος μπορεί να προστατεύει τα συμφέροντά του, όταν το σύστημα τα απειλεί. Εύκολο είναι αυτό, όταν γνωρίζεις τα συμφέροντα του συστήματος. Σε μια τέτοια περίπτωση μπορείς να ερμηνεύεις με ασφάλεια ή ακόμα και να προβλέπεις τις ενέργειές του. Να τις προβλέπεις, για να μπορείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου ή τα παιδιά σου από τις αυθαιρεσίες του. Κάθε φορά που αντιμετωπίζεις το ίδιο πρόβλημα, γνωρίζεις τι είναι αυτό που πρέπει να κάνεις εναντίον του ...και αυτό κάνεις.
Με βάση αυτήν τη γνώση, θα ήταν παράλογος, για παράδειγμα, κάποιος "ταλιμπάν" ισλαμιστής, αν στο μέλλον ζητούσε από το σύστημα εξουσίας να του αποκαλύψει τον τάφο του Μπιν Λάντεν; Θα ήταν παράλογος ένας κανταφικός Λίβυος, αν ζητούσε από το σύστημα εξουσίας να του αποκαλύψει πού βρίσκεται ο τάφος του Καντάφι; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί αυτοί οι ίδιοι μπορεί να μην γνωρίζουν πού βρίσκονται αυτοί οι τάφοι, αλλά είναι σίγουροι για την ταυτότητα αυτών που γνωρίζουν. Αντί λοιπόν να πάρεις ένα φτυάρι και να ψάχνεις μέσα στις έρημους, πηγαίνεις έξω από το σπίτι αυτού που τον έθαψε και τον πιέζεις μέχρι να τον αναγκάσεις ν' αποκαλύψει το μυστικό.
Αυτή η γνώση, για κάποιον που ψάχνει κάτι συγκεκριμένο, είναι η δεύτερη σε αξία γνώση που μπορεί να έχει. Απλά πράγματα. Όταν είσαι ασθενής και δεν έχεις τη γνώση να σώσεις τον εαυτό σου, η δεύτερη καλύτερη γνώση που μπορεί να έχεις είναι να γνωρίζεις την ταυτότητα αυτού που την έχει. Ο μελλοντικός ερευνητής αυτών των "μυστηρίων" δεν χρειάζεται να πάρει "φτυάρι" ή "αναπνευστήρα", για να βρει τα λείψανα των Καντάφι ή του Μπιν Λάντεν. Γιατί; Γιατί είναι σίγουρος για τη δεύτερη σε αξία γνώση, την οποία μπορεί να έχει κάποιος που ψάχνει. Είναι απόλυτα σίγουρος για την ταυτότητα εκείνου που γνωρίζει το πού βρίσκονται αυτοί οι τάφοι ...και είναι το σύστημα.
Εφόσον ένας ταλιμπάν ή ένας κανταφικός του μέλλοντος δεν θα ήταν παράλογος αν απαιτούσε από το σύστημα να του αποκαλύψει αυτό, που είναι βέβαιον ότι γνωρίζει, γιατί να ήταν παράλογος ένας Έλληνας, αν απαιτούσε από το σύστημα να του αποκαλύψει τον τάφο του Αλεξάνδρου; Ίδια περίπτωση δεν είναι; Σε ιστορικούς και όχι σε μυθικούς χρόνους "χάθηκε" ο τάφος και βέβαια το λείψανο του αυτοκράτορα των Ελλήνων ...Σε χρόνους που το σύστημα διατηρούσε ακριβή και απολύτως ενημερωμένα αρχεία των αποφάσεων του, που ακόμα και σήμερα επηρεάζουν τη ζωή μας.
...Την επηρεάζουν πραγματικά και όχι θεωρητικά. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι, που ακόμα και σήμερα αποτελούν τους "άξονες" των χριστιανικών δογμάτων, πραγματοποιήθηκαν από εκείνους τους ανθρώπους σε εκείνους τους χρόνους. Αυτά, τα οποία εμείς σήμερα χρησιμοποιούμε ως θρησκευτικά μας "πιστεύω", τότε κωδικοποιήθηκαν και έφτασαν στις ημέρες μας. Αυτοκρατορικά διατάγματα, τύπου "Διάταγμα του Μεδιολάνου", τότε εκδόθηκαν. Το συγκεκριμένο Διάταγμα άλλαξε τον ρου της ιστορίας της Ευρώπης, εφόσον επέτρεπε την ανεξιθρησκία μέσα στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία και άρα "νομιμοποιούσε" τον χριστιανισμό.
Ρωτάμε εμείς λοιπόν τον σύγχρονο άνθρωπο της πληροφορίας. Αποτελεί υπαρκτό ιστορικό στοιχείο το Διάταγμα του Μεδιολάνου; Υπάρχουν τα στοιχεία που το αποδεικνύουν με βάση τις προδιαγραφές που δέχεται η ιστορική επιστήμη; Ποιος το υπέγραψε, πού το έκανε, ποιον αφορούσε; ...Ό,τι δευτερεύον στοιχείο αφορά ένα πραγματικό ιστορικό ντοκουμέντο ...Ό,τι διαφοροποιεί ένα τέτοιο ντοκουμέντο από ένα μυθικό "κατασκεύασμα", όπως είναι για παράδειγμα "οι οδηγίες της Κίρκης προς τον Οδυσσέα".
Ποιος υπέγραψε το Διάταγμα εκείνο; Ο αυτοκράτορας της Ρώμης Κωνσταντίνος. Πότε το υπέγραψε; Το 313 μ.Χ.. Γιατί το υπέγραψε; Για να σταματήσουν οι διωγμοί εναντίον των χριστιανών. Γιατί γίνονταν οι διωγμοί; Γιατί η κυρίαρχη θρησκεία της αυτοκρατορίας του ήταν η ελληνική του δωδεκάθεου. Ποιος ήταν ο ρόλος τού αυτοκράτορα σε σχέση με αυτήν τη θρησκεία; Ήταν αρχιερέας της θρησκείας και "ζων θεός", εφόσον θεωρούνταν Υιός του ενανθρωπισμένου Θεού. Ποιος ήταν ο ενανθρωπισμένος Θεός για την αυτοκρατορία; Ο Αλέξανδρος. Ο δέκατος τρίτος Θεός της Ρώμης. Όλα αυτά είναι πληροφορίες ...Αξιόπιστες πληροφορίες, τις οποίες μπορεί ο καθένας να τις βρει στις βιβλιοθήκες και στο ίντερνετ.
Τι μπορούμε να "κατασκευάσουμε" με αυτές τις πληροφορίες ως "δομικά" υλικά; Εφόσον ήταν τόσο σημαντικός ο Αλέξανδρος για την αυτοκρατορία της Ρώμης και τον αυτοκράτορά της, λογικό θα ήταν το σύστημα να είχε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά απέναντί του. Όπως η Μόσχα έκανε μαυσωλείο για τον Λένιν, ώστε να συνδέεται ο "ιδρυτής" τής αυτοκρατορίας με τον εκάστοτε διάδοχό του, έτσι θα έκανε και η Ρώμη. Είχε συμφέρον ο αυτοκράτοράς της να "επιδεικνύει" τη σχέση του με τον "θεό" της Ρώμης. Είχε συμφέρον να υποβοηθά με υλικά μέσα την κοινοποίηση αυτής της μεγαλειώδους "θεϊκής" σχέσης. Άρα, είναι βέβαιον ότι στον ιστορικό χρόνο του 313 μ.Χ. υπήρχε μαυσωλείο του Αλεξάνδρου στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Πού βρισκόταν αυτό το μαυσωλείο; Οπουδήποτε και να βρισκόταν, θα ήταν γνωστό και καταγεγραμμένο από το σύστημα ...Γνωστό από όλους τους υπηκόους της αυτοκρατορίας, είτε το είχαν δει είτε όχι ...Γνωστό, όσο γνωστό ήταν το μαυσωλείο του Λένιν για τους απανταχού κομμουνιστές του Πλανήτη, είτε είχαν επισκεφτεί τη Μόσχα είτε όχι. Το πιθανότερο να βρισκόταν στο κέντρο της Ρώμης. Εκεί όπου βρισκόταν ο αυτοκράτοράς της. Εκεί όπου βρισκόταν ο ζωντανός "Υιός" του Αλεξάνδρου. Εκεί όπου βρισκόταν ο αρχιερέας Του. Με βάση λοιπόν τις πληροφορίες μας και τη γνώση μας για τη συμπεριφορά της εξουσίας —όταν πρόκειται να "διαφημίσει" κάτι που την συμφέρει—, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το 313 μ.Χ. —και άρα σε απόλυτα ιστορικό χρόνο— ο Τάφος του Αλεξάνδρου είναι γνωστός στο σύστημα και στον λαό.


Συνεχίζετε.
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ;

Δημοσίευσηἀπό ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ » Τετ 07/03/2012 11:22

Η Συνέχεια


Πότε μπορεί να άλλαξε αυτό; Όταν άλλαξαν τα συμφέροντα της εξουσίας. Όταν ο Αλέξανδρος και ο Τάφος του έγιναν για τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία ό,τι έγιναν οι Τσάροι για τη Σοβιετική Ένωση ή ο Μπιν Λάντεν για το σημερινό δυτικό σύστημα ή ο Καντάφι για τη Λιβύη της νέας εποχής. Άρα τι αναζητούμε; Πληροφορία για το πότε το σύστημα άλλαξε συμφέροντα και άρα συμπεριφορά. Αναζητούμε εκείνη την ημερομηνία, που είναι όμοια με αυτές που καταγράψαμε πολύ πρόσφατα. Και πάλι αρκεί ένα "κλικ" στον υπολογιστή μας, για να έχουμε σε δευτερόλεπτα αυτήν την πληροφορία ...Την τόσο σημαντική πληροφορία, για να "χτίσει" κάποιος μια λογική σκέψη και την τόσο ασήμαντη πληροφορία, αν δεν υπάρχει τέτοιος στόχος.
Βάζουμε στο Google το όνομα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Α’ και μαθαίνουμε τα εξής ακριβή ιστορικά περιστατικά. Στις 27 Φεβρουαρίου του 380 αναγνώρισε τον Χριστιανισμό ως την επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας, δηλώνοντας ..."επιθυμούμε όλα τα διάφορα υπήκοα έθνη [...] να ακολουθούν τη Θρησκεία που παραδόθηκε στους Ρωμαίους από τον άγιο απόστολο Πέτρο" και στις 8 Νοεμβρίου του 392 έθεσε εκτός νόμου τις αρχαίες θρησκείες[2] [3]. Στις 2 Μαΐου του 381 εξέδωσε το λεγόμενο "έδικτο κατά των αποστατών"[4] με το οποίο τιμωρούσε με πλήρη στέρηση δικαιωμάτων δικαιοπραξίας όλους τους πρώην χριστιανούς, που επέστρεφαν στην Εθνική Θρησκεία. Στις 21 Δεκεμβρίου του 382 απαγόρευσε με ποινή θανάτου και δήμευση της περιουσίας των ενόχων Εθνικών (που χαρακτηρίζονται "παράφρονες" και "ιερόσυλοι"), κάθε μορφή θυσίας, μαντικής, ψαλμωδιών προς τιμή των Θεών ή τις απλές επισκέψεις σε αρχαίους Ναούς[5].

Το 384 διέταξε την κατεδάφιση ή το σφράγισμα Εθνικών Ιερών[6] [7] και υπέγραψε νέα απαγόρευση των θυσιών, ενώ στις 24 Φεβρουαρίου του 391 ανανέωσε την πλήρη απαγόρευση των θυσιών, των επισκέψεων σε Εθνικούς Ναούς: "Κανείς δεν θα μολυνθεί με θυσίες και σφάγια, κανείς δεν θα πλησιάσει ή θα εισέλθει σε Ναούς, ούτε θα σηκώσει τα μάτια σε εικόνες φτιαγμένες από ανθρώπινο χέρι, διαφορετικά θα είναι ένοχος μπροστά στους ανθρώπινους και τους θεϊκούς νόμους"[8]. Ως συνέπεια της διογκούμενης έλλειψης ανεκτικότητας, το 392 καταστράφηκε ο μεγάλος ναός του Σέραπι στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Σταμάτησαν να δίνονται επιχορηγήσεις προς τα παγανιστικά ιερατεία, ενώ αυξήθηκε η οχλοκρατική βία εναντίον των παγανιστικών ναών και ομοιωμάτων με την υποκίνηση των μοναχών[9].

Τι συμπέρασμα βγάζουμε από όλα αυτά; Ότι από τις 27 Φεβρουαρίου του 380 τα συμφέροντα της Ρώμης άλλαξαν και ο Τάφος του Αλεξάνδρου ήταν ανεπιθύμητος ...Απόλυτα ανεπιθύμητος. Από αυτήν την ημερομηνία και μετά ο Αλέξανδρος έγινε για τη Ρώμη ό,τι ο Μπιν Λάντεν για την Ουάσιγκτον ή ο Καντάφι για την Τρίπολη ...Επικίνδυνος. Όπως λοιπόν το σύστημα πήγε κρυφά και μέσα στη νύκτα εξαφάνισε το σπίτι όπου σκοτώθηκε ο Μπιν Λάντεν, έτσι θα πήγε και θα εξαφάνισε τον Τάφο του Αλεξάνδρου και βέβαια το Λείψανό του. Όπως πήγε με άκρα μυστικότητα και έθαψε σε "άγνωστο" μέρος το πτώμα του Καντάφι, έτσι πήγε και τοποθέτησε σε "άγνωστο" μέρος το λείψανο του Αλεξάνδρου. Άρα; Άρα γνωρίζει αυτός ο οποίος το έκανε, πού τοποθέτησε αυτό το Λείψανο.
...Αποδεδειγμένα με αδιάσειστα στοιχεία. Γνωρίζουμε ημερομηνίες εκδόσεως νόμων και αυτοκρατορικών αποφάσεων. Γνωρίζουμε τα ίδια τα κείμενα των αποφάσεων. Όταν λοιπόν γνωρίζουμε από εκείνη την εποχή —καθώς το ίδιο το σύστημα τα έχει καταγράψει— ότι "κόβονται επιχορηγήσεις" σε παγανιστικά ιδρύματα ή ότι εκδόθηκαν εντολές δήμευσης περιουσιών "ανυπάκουων" ιδιωτών, είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι το σύστημα δεν έχει καταγράψει την ακριβή θέση όπου βρίσκει το Λείψανο του Αλεξάνδρου; ...Το Λείψανο του πρώην Θεού του; ...Το Λείψανο του δέκατου τρίτου Θεού της Ρώμης; ...Το Λείψανο του μέχρι λίγες ώρες πριν Θεανθρώπου της αυτοκρατορίας; Για τη δική του ασφάλεια και μόνον θα έπρεπε το σύστημα να το γνωρίζει ...για να μην το βρουν τυχαία οι εχθροί του ...για να μην εμφανίσουν ψεύτικο Λείψανο οι "νοσταλγοί" του ...για να μην πλουτίσουν θεομπαίχτες και κομπογιαννίτες, πουλώντας "ιερά" λείψανα.
Αν σκεφτεί κάποιος ότι εκείνη η χριστιανική Ρώμη δεν έχει χάσει από τότε μέχρι σήμερα τη "συνέχειά" της, είναι δυνατόν να πιστέψει κάποιος ότι δεν γνωρίζει πού βρίσκεται ο Τάφος του Αλεξάνδρου; Η ίδια χριστιανική εξουσία των ίδιων χριστιανών με την ίδια γνώση και τα ίδια συμφέροντα είναι αυτή, η οποία έδρασε σε όλες αυτές τις ομοειδείς περιπτώσεις. Είναι δυνατόν σε μερικά χρόνια από τώρα να "ξεχάσει" η χριστιανική Ουάσιγκτον πού "παράχωσε" τον Μπιν Λάντεν; Είναι δυνατόν σε μερικά χρόνια από τώρα να "ξεχάσει" η Τρίπολη ποιοι και πού παράχωσαν τον Καντάφι;
"Μερικά" χρόνια είναι για τους αθάνατους μηχανισμούς του συστήματος, είτε μιλάμε για δέκα χρόνια είτε για πεντακόσια. Από τη στιγμή που υπάρχει καταγραφή των ενεργειών του, είναι το ίδιο πράγμα. Η καταγραφή "παγώνει" τον χρόνο. Όταν πηγαίνεις στα μυστικά αρχεία του Βατικανού και βλέπεις μια γραπτή αναφορά του 800 μ.Χ., αυτή δεν διαφέρει —σ' ό,τι αφορά την αξιοπιστία της— από ένα χθεσινό έγγραφο.
Σε κάποιο τέτοιο αξιόπιστο χριστιανικό και άκρως άκρως άκρως απόρρητο έγγραφο θα υπάρχει πλήρης αναφορά για τον Τάφο του Αλεξάνδρου ...Ποιοι ανέλαβαν τη μεταφορά του ...Τι αντικείμενα περιλάμβανε η μεταφορά ...Πού τα πήγαν ...Πού τα τοποθέτησαν ...Τι δεσμεύσεις ανέλαβαν αυτοί, οι οποίοι το έκαναν ...Τι μεταβολές επήλθαν σ' ό,τι αφορά τη "φιλοξενία" του και τους λόγους που αυτές οι μεταβολές επήλθαν. Ό,τι ακριβώς έγινε προσφάτως στο Πακιστάν ή στη Λιβύη με τους ανθρώπους, οι οποίοι μερικές ημέρες πριν ανέλαβαν να "διεκπεραιώσουν" υποθέσεις ανάλογου τύπου. Όταν το σύστημα, οι ανάγκες του, οι γνώσεις του, η επιμέλειά του και οι φόβοι του παραμένουν απόλυτα ίδια, το ίδιο συμβαίνει και με όλα τα υπόλοιπα.
Όπως λοιπόν δεν θεωρούνταν παράλογοι οι Ρώσοι, οι οποίοι το 1960 ζητούσαν από το Κρεμλίνο να τους αποκαλύψει το πού βρίσκονται τα λείψανα της τσαρικής οικογένειας, έτσι δεν μπορεί να θεωρηθεί παράλογος και κάποιος, ο οποίος ζητάει σήμερα από τη Ρώμη να του αποκαλύψει τον Τάφο του Αλεξάνδρου ...Απλά πράγματα. Η ίδια Ρώμη, που κάποτε έκανε "κουμάντο" σε θέματα λειτουργίας του συστήματος, είναι εκείνη που κάνει κουμάντο και σήμερα. Εφόσον λοιπόν το σύστημα, το οποίο κάποτε αποφάσισε να είναι "χριστιανικό", παραμένει τέτοιο και σήμερα —και άρα δεν άλλαξε συμφέροντα και συνήθειες, όπως αποκαλύπτουν οι πρόσφατες ημερομηνίες—, τότε τα πράγματα είναι πολύ απλά. Αυτό το σύστημα, που για λόγους συμφέροντος απέκρυψε τον Τάφο του Αλεξάνδρου, είναι εκείνο, που, αν πιεστεί από τους πολίτες του, μπορεί να το αποκαλύψει. Γνωρίζει πού βρίσκεται και μπορεί να το αποκαλύψει.
Εδώ εύλογα θ' αναρωτηθεί ο αναγνώστης τι πρακτική αξία θα είχε κάτι τέτοιο. Έστω ότι —με όλα αυτά που αναφέρουμε— υπάρχει κάποια βάση λογικής σ' ό,τι αφορά μια απαίτηση των ανθρώπων ν' αποκαλυφθεί ο Τάφος του Αλεξάνδρου. Και τι έγινε που υπάρχει μια τέτοια βάση; Γιατί θα μπορούσε να ενδιαφέρει την ανθρωπότητα ν' αποκαλυφθεί ένας τέτοιος Τάφος και μάλιστα αυτήν τη συγκεκριμένη εποχή; Εδώ ο κόσμος "καίγεται", εξαιτίας τεραστίων προβλημάτων και εμείς ασχολούμαστε με παλιά ξινά "σταφύλια", όπως θα έλεγαν και οι παλαιότεροι; Οι Έλληνες καθημερινά βυθίζονται στη φτώχεια και τη μελαγχολία και εμείς θα "ψάχνουμε" τα Λείψανα, για να τα "γιορτάσουμε"; Κι όμως, αυτά τα "Λείψανα" μπορεί να έχουν πολύ μεγάλη σημασία για την καθημερινότητα όχι μόνον των Ελλήνων, αλλά του συνόλου της ανθρωπότητας.
Πώς συνδέεται αυτή η αποκάλυψη με την καθημερινότητά μας; Ποιος απειλεί αυτήν την καθημερινότητα; Ποιος κόβει μισθούς και συντάξεις από τους Έλληνες; Ποιος καταστρέφει το κοινωνικό κράτος; Ποιος επιχειρεί να λεηλατήσει τον δημόσιο πλούτο της Ελλάδας; ...Η Νέα Τάξη Πραγμάτων ...Οι τοκογλύφοι και οι κλέφτες της Νέας Τάξης συγκεκριμένα. Αυτός ο Τάφος, λοιπόν, μπορεί να γίνει "βόμβα" στα θεμέλια της Νέας Τάξης. Μπορεί με την αποκάλυψή του να την τινάξει στον "αέρα". Απλά και μόνον να το σκεφτεί κάποιος, μπορεί να υποψιαστεί την επικινδυνότητά του. Αν αυτό το σύστημα, που σήμερα ονομάζεται Νέα Τάξη, θεώρησε "απειλή" τον Μπίν Λάντεν ή τον Καντάφι και τους "εξαφάνισε", ούτε που φανταζόμαστε το είδος της "απειλής" που αντιπροσωπεύει η "επανεμφάνιση" του Αλεξάνδρου. Γιατί είναι τόσο σημαντική; Γιατί η Νέα Τάξη προετοιμάζει την Παγκόσμια Διακυβέρνηση.
Παγκόσμια διακυβέρνηση σημαίνει ομογενοποίηση των πληθυσμών σε βαθμό "πολτοποίησης". Οτιδήποτε λοιπόν πηγαίνει προς τα "πίσω" την κατάσταση και "θυμίζει" στους ανθρώπους το παρελθόν τους, την απειλεί. Οτιδήποτε τους "θωρακίζει" πίσω από παλιές "γραμμές" άμυνας, την απειλεί. Είτε βρεθεί ο Τάφος του Χριστού είτε ο Τάφος του Αλεξάνδρου, η απειλή είναι ίδια για ένα διεθνιστικό και άθεο σύστημα, όπως αυτό της Νέας Τάξης. Όταν ένα σύστημα προσπαθεί να προχωρήσει ένα "βήμα" μπροστά στον σχεδιασμό του, οτιδήποτε τον απειλεί με ένα "βήμα" ή ακόμα και με δύο "βήματα" πίσω, είναι εξίσου απειλητικό. Όταν δηλαδή επιθυμείς τέτοιου είδους και μεγέθους μεταβολή, είναι το ίδιο απειλητικός είτε ένας Τάφος του Χριστού του προηγούμενου "βήματος" είτε ένας Τάφος του Αλεξάνδρου του προπροηγούμενου "βήματος".
Αυτήν τη "μνήμη" προσπαθούν να διαγράψουν από τα μυαλά των ανθρώπων, προκειμένου να τους έχουν μπροστά τους "εύπλαστους", για να τους διαμορφώσουν όπως θέλουν. Πρώτος και κυριότερος εχθρός τους είναι ο Δυτικός Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός ...Ο πιο πλούσιος και ισχυρός πολιτισμός που γνώρισε ποτέ ο κόσμος ...Αυτός, που κατάντησε σήμερα να λέγεται η πιο πλούσια αγορά του κόσμου. Αυτόν επιθυμούν να αλώσουν και για να έχει μονιμότητα η επιτυχία τους, θα πρέπει να τον "ισοπεδώσουν" πλήρως. Γι' αυτόν τον λόγο θέλουν να χτυπήσουν όλα τα "θεμέλιά" του ...Ό,τι "θεμέλια" μπορεί να έχει αυτός ο πολιτισμός ..."Θεμέλια" θρησκευτικά και εθνικά.
Εξαιτίας αυτής της επιδίωξης άλλωστε έχουν εφεύρει και έχουν επιβάλει μέσα στον Δυτικό Κόσμο όλους τους δήθεν κανόνες του politically correct. Με αυτούς τους τεχνητούς όρους προσπαθούν να εξαφανίσουν όλες τις μέχρι τώρα συμβατικές ανθρώπινες συμπεριφορές ...Συμπεριφορές, οι οποίες, άσχετα αν ήταν σωστές ή λάθος, δεν έπαυαν να μεταφέρουν "φορτία" μέσα στον χρόνο ...Οτιδήποτε είδους φορτία ...Θρησκευτικά, εθνικά, ιστορικά, γεωγραφικά ή παραδοσιακά ...Οτιδήποτε διαφοροποιεί τους ανθρώπους μεταξύ τους και τους "υπενθυμίζει" από πού "έρχονται" και πού "πηγαίνουν".
Υποτίθεται πως αυτό το κάνουν από "ευαισθησία" και με στόχο να "αμβλύνουν" συμπεριφορές, οι οποίες προκαλούν εχθρότητες μεταξύ των ανθρώπων, ενώ στην πραγματικότητα το κάνουν, για να μπορούν να "κρύβονται" οι ίδιοι πίσω από μεγάλες ανθρώπινες μάζες. Η ανάμιξη των πληθυσμών γι' αυτούς είναι υποχρεωτική, γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα μπορούσαν να κυριαρχήσουν. Όταν μετακινούνται, είτε οι ίδιοι είτε τα συμφέροντά τους, από χώρα σε χώρα, χωρίς να "καλύπτονται" από μιλιούνια πεινασμένων λαθροπληθυσμών, κινδυνεύουν. Έχοντας λοιπόν αυτήν την κυριαρχία ως στόχο και προκειμένου να μην φαίνονται ως οι "διαφορετικοί" που κυριαρχούν "παντού", κάνουν αυτό που τους συμφέρει. Διασκορπίζουν "παντού" τους "πάντες", ώστε ανάμεσα στους άπειρους "διαφορετικούς" να περνούν και οι ίδιοι απαρατήρητοι.
Εξαιτίας του στόχου της απροβλημάτιστης συμβίωσης μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων προσπαθούν να "ομογενοποιήσουν" και τις συμπεριφορές τους. Μόνοι τους —και για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους— αποφάσισαν ν' "ανακατέψουν" τους λαούς και μόνοι τους —και πάλι για τα ίδια συμφέροντα— αποφάσισαν να διευκολύνουν τη συνύπαρξή τους. Γι' αυτόν τον λόγο προσπαθούν να αλλάξουν συνήθειες και συμπεριφορές αιώνων ...Συμπεριφορές, οι οποίες πράγματι σε άλλες εποχές προκαλούσαν προβλήματα και τριβές μεταξύ των ανθρώπων ...Προβλήματα όμως μικρής κλίμακας, γιατί τότε δεν παρατηρούνταν οι σημερινές μετακινήσεις των πληθυσμών, που προκαλούνται από τη σημερινή οικονομία της Νέας Τάξης.
Λανθασμένα και προκλητικά στερεότυπα μεταξύ των ανθρώπων και των λαών υπήρχαν πάντα, αλλά αυτά δεν επηρέαζαν τις καθημερινές συμπεριφορές, γιατί οι λαοί δεν ήταν ο ένας "πάνω" στον άλλο. Δεν έμεναν στην ίδια πολυκατοικία όλες οι φυλές, οι θρησκείες και τα δόγματα αυτού του κόσμου. Τους χώριζαν σύνορα, βουνά και ποτάμια. Δεν υπήρχαν οι σημερινές ανάγκες συνύπαρξης, ώστε να υπάρξει μια οργανωμένη προβολή νέων κοινά αποδεκτών προτύπων συμπεριφοράς.
Λίγες δεκαετίες πριν και υπήρχαν Έλληνες, οι οποίοι δεν είχαν δει ποτέ στη ζωή τους έναν μαύρο άνθρωπο ή έναν Κινέζο ...Ανθρώπους, που οι σημερινοί Έλληνες σήμερα συναντάνε καθημερινά στις γειτονιές τους ...Ανθρώπους, με τους οποίους πρέπει να συνυπάρξουν και άρα πρέπει να "κωδικοποιήσουν" τη συμπεριφορά τους πάνω σε νέα δεδομένα. Κάποτε οι μαύροι ήταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και δεν ήταν στο διπλανό το διαμέρισμα, ώστε να τους θίγει η απειλή του κακού "μαύρου", ο οποίος θα αρπάξει το "παιδάκι". Ο δυστυχής "Οθέλος" είναι πλέον πολύ "κοντά" μας και δεν μπορούμε να ρισκάρουμε τη ζωή του, χρησιμοποιώντας ως δήθεν αποδεικτικό της "ποιότητάς" του το χρώμα του δέρματός του.
Τώρα αυτό το "παραμύθι", που εδώ και αιώνες περιγράφει ο Σαίξπηρ, είναι προφανώς όχι μόνον ρατσιστικό, αλλά και επικίνδυνο. Πρέπει να αλλάξει, γιατί το άλλοτε μακρινό "φόβητρο" για το παιδί δεν είναι πλέον τόσο μακρινό ...Είναι ο γείτονας και ένα παιδί δεν πρέπει να φοβάται τον γείτονα. Είναι πλέον τόσο μεγάλη η ανάγκη της απροβλημάτιστης συνύπαρξης, που δικαιολογεί συμβιβασμούς, οι οποίοι λίγες δεκαετίες πριν θα ξεσήκωναν θύελλα αντιδράσεων και θρησκευτική βία. Φτάσαμε, εξαιτίας της Νέας Τάξης, να συζητάμε για πράγματα, τα οποία μέχρι τώρα ήταν ταμπού. Διαπραγματευόμαστε για πράγματα, για τα οποία κάποτε σηκώναμε σπαθιά στο αέρα.
Ποιος θα φανταζόταν ότι κάποιοι θα ζητούσαν να μην χτυπάνε οι καμπάνες των Εκκλησιών μέσα στον χριστιανικό κόσμο, για να μην "ενοχλούνται" οι αλλόθρησκοι; Ποιος θα φανταζόταν ότι κάποιοι θα ζητούσαν να μην γιορτάζονται τα Χριστούγεννα μέσα στα σχολεία των χριστιανικών χωρών, για να μην "ενοχλούνται" τα παιδιά των άλλων θρησκειών; Αυτό ζητάνε κάποιοι εντός του χριστιανισμού και υπέρ του Ισλάμ ή των Εβραίων, για παράδειγμα ...Υπέρ του Ισλάμ, που, αν απαιτήσει κάποιος από αυτό να μην γιορτάζει το Ραμαζάνι στην επικράτειά του, θα βρεθεί με θανατηφόρο "φετφά" να τον κυνηγάει ...Υπέρ των Εβραίων, που, αν μέσα στο Ισραήλ ζητήσεις να εργάζονται το Σάββατο, θα μπεις σε "λίστα" ναζιστών και αντισιωνιστών.
Όμως, όλα αυτά τολμάνε και τα ζητάνε κάποιοι εντός του χριστιανισμού. Τολμάνε, γιατί είναι οι σημερινοί ισχυροί του. Γιατί τα ζητάνε; Γιατί αυτός ο ελληνοχριστιανικός κόσμος είναι ο βασικός τους στόχος. Γιατί θέλουν να διαγράψουν τις "μνήμες" των λαών του. Γιατί δεν θέλουν να θυμούνται οι χριστιανοί ότι είναι τέτοιοι. Δεν θέλουν οι καθολικοί να θυμούνται ότι είναι τέτοιοι. Δεν θέλουν να θυμούνται οι ορθόδοξοι ότι είναι τέτοιοι. Δεν θέλουν να θυμούνται τίποτε. Θέλουν να θυμούνται μόνον ότι δήθεν είναι "άνθρωποι". Άνθρωποι στο ζωϊκό επίπεδο και όχι όπως τους έχουν μάθει οι θρησκείες τους ν' αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους και άρα με τον τρόπο που και πάλι τους διαφοροποιεί μεταξύ τους ...Απλά άνθρωποι. Ένα απλό ζωικό είδος ανάμεσα σε πολλά άλλα ...Άνθρωποι, που δήθεν εξελίχθηκαν ως "είδος" μέσα στον χρόνο.
...Άνθρωποι, οι οποίοι αργά αλλά σταθερά εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να εξελίσσονται ...Από τους μονοκύτταρους οργανισμούς, που "βαρέθηκαν" μέσα στο νερό και μετά βγήκαν στη στεριά ...Τους οργανισμούς, οι οποίοι σύρθηκαν στη γη, αλλά μετά, επειδή πείνασαν, άρχισαν να βγάζουν και φτερά για να επιβιώσουν ...Τους οργανισμούς, που, με βάση τη δαρβινική λογική, αν στο μέλλον ξαναβρούν πρόβλημα επιβίωσης στην ξηρά, θα βγάλουν και προπέλες και θα επιστρέψουν στη θάλασσα. Ο αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι η "υιοθεσία" της θεωρίας της εξέλιξης είναι συμφέρουσα για τους πονηρούς. Έχοντας η Παγκόσμια Διακυβέρνηση την ανάγκη να επεκταθεί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Πλανήτη, έχει συμφέρον να παρουσιάζει τον άνθρωπο όπως την βολεύει. Έχει συμφέρον να εντάξει τον άνθρωπο σε ένα κοινό "είδος" ...Ένα "είδος", που, για να είναι ήσυχο και πειθήνιο στις εντολές τους, θα πρέπει να υιοθετήσει την politically correct συμπεριφορά που θα του επιβάλουν οι ίδιοι.
Εχθρός αυτού του στόχου της Νέας Τάξης είναι ό,τι διαφοροποιεί τους ανθρώπους μεταξύ τους ...Ό,τι τους "εξειδικεύει" και τους δίνει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και συμπεριφορές ...Οι θρησκείες, οι εθνικές ταυτότητες, οι ιδεολογικές διαφορές κλπ.. ...Όποιοι έχουν τη δική τους "εκδοχή" για το τι "είδους" άνθρωποι είναι. Σε αυτά επιτίθεται η Νέα Τάξη με όλα της τα όπλα. Δεν θέλει η Νέα Τάξη να πιστεύουν οι άνθρωποι πως έχουν σχέση με τον Θεό, γιατί αυτό ισχυροποιεί τις θρησκείες. Δεν θέλει η Νέα Τάξη να έχουν οι άνθρωποι πατρίδες, γιατί αυτό ισχυροποιεί τα έθνη. Δεν θέλει η Νέα Τάξη να έχουν οι άνθρωποι ιδανικά ή ιδεολογίες, γιατί αυτό ισχυροποιεί τις κοινωνίες. Γιατί δεν τα θέλει όλα αυτά; Γιατί οι άνθρωποι θυσιάζονται για την πίστη τους ή τις πατρίδες τους και τα ιδανικά τους. Πολεμάνε με πάθος όποιους απειλούν, είτε τον Θεό τους είτε τις πατρίδες τους είτε τα κοινωνικά τους κεκτημένα.
Αυτά όμως είναι οι "λείες" και οι στόχοι των τοκογλύφων. Οι περιουσίες των Εκκλησιών είναι στο στόχαστρό τους, όπως και τα "ποίμνιά" τους. Η φιλοπατρία και το κοινωνικό κράτος ενοχλεί τους τοκογλύφους —και άρα τους "εκλεκτούς" της Νέας Τάξης—, εφόσον θέλουν να λεηλατήσουν τα κράτη εις βάρος των λαών τους. Γι' αυτόν τον λόγο μισούν τα έθνη και κυρίως τα έθνη με τις πιο ισχυρές "μνήμες". Ένα από τα έθνη, που έχουν βαθιές "ρίζες" και μεγάλη "μνήμη" —και άρα ενοχλεί την Νέα Τάξη— είναι και το ελληνικό ...Πολύ επικίνδυνο έθνος, γιατί ακόμα και σήμερα δεν εννοεί να "ξεχάσει" την καταγωγή του ...Πολύ ενοχλητικό, γιατί, όπως δήλωσε και η Μέρκελ, είναι πολύ "προσκολλημένο" στην πατρίδα του.
Σε αυτή την απάνθρωπη και αντεθνική πολιτική επικεφαλής έχουν τεθεί άνθρωποι σαν τη Μέρκελ και όλο το "σινάφι" της που ελέγχει σήμερα την Ευρώπη — και όχι μόνον ...Μια "συμμορία" από άθεους προτεστάντες και πρώην σταλινικούς χαφιέδες, οι οποίοι παριστάνουν τους δαρβινιστές ...Ανθρώπους με ζωώδη συμπεριφορά, που η σημερινή τους "επιτυχία" αποδεικνύει ότι μάλλον είναι το πιο εξελιγμένο ανθρώπινο είδος και άρα οι "ανώτεροι" ...Πολύ "ανώτεροι", αν συγκρίνει κανείς τη Μέρκελ, τον Σόιμπλε, τον Ρέσλερ ή τον Ρεν με τους "κατώτερους" Ιρλανδούς, Έλληνες ή Ιταλούς. Τόσο "ανώτεροι" όσο ο Τόμσεν, που θεωρεί ότι ο ίδιος ανήκει σε ένα "είδος", που, για να ζήσει όπως "δικαιούται", θα πρέπει η εργασία του να πληρωθεί με δεκάδες χιλιάδες ευρώ μηνιαίως, ενώ ο ίδιος κρίνει πως ένας "κατώτερος" Έλληνας εργαζόμενος μπορεί άνετα να ζει με 550 ευρώ τον μήνα.
...Χρηματοδότες του όλου εγχειρήματος —και αφεντικά των παραπάνω δούλων— είναι οι Εβραίοι ...Οι Εβραίοι τραπεζίτες και τοκογλύφοι, που, αναζητώντας τα παγκόσμια κέρδη, χρηματοδοτούν παγκόσμιες "καμπάνιες" προπαγάνδας ...Οι "πιστοί" του ιουδαϊσμού Εβραίοι, οι οποίοι βλέπουν σαν αναχρονιστικούς incorrect παράγοντες μόνον τις θρησκείες των άλλων ...Οι υπερεθνικιστές Εβραίοι, οι οποίοι βλέπουν σαν "επικίνδυνο" μόνον τον εθνικισμό των άλλων και κυρίως των Ελλήνων...Η πιο οργανωμένη "συμμορία" που γνώρισε ποτέ ο κόσμος ...Οι Εβραίοι ιδιοκτήτες και διαχειριστές των παγκόσμιων ΜΜΕ ...Οι Εβραίοι ιδιοκτήτες και διαχειριστές της παγκόσμιας "βιομηχανίας" προτύπων του Χόλυγουντ ...Οι Εβραίοι χρηματοδότες όλων των "ανθρωπιστικών" οργανώσεων, που στόχο τους έχουν τις μετακινήσεις και την ανάμιξη των πληθυσμών ...Οι Εβραίοι χρηματοδότες όλων των "ελεγκτικών" μηχανισμών της πανανθρώπινης "ηθικής" ...Της δικής τους correct "ηθικής".
...Οι Εβραίοι, που, εκτός από τους χριστιανούς, μισούν και τους Έλληνες. Τους μισούν ιδιαιτέρως, γιατί έχουν προηγούμενα μεταξύ τους από την εποχή των Μακκαβαίων, αλλά πρωτίστως τους μισούν για ό,τι αντιπροσωπεύουν. Τους μισούν τόσο, που θέλουν να τους "θάψουν" ζωντανούς. Τους μισούν τόσο, που θέλουν να τους "ακρωτηριάσουν", ξεκινώντας από τον ίδιο τον Αλέξανδρο. Δεν είναι τυχαίο που όλοι, όσοι δημιούργησαν και στη συνέχεια διαχειρίστηκαν το λεγόμενο μακεδονικό "ζήτημα" εις βάρος του ελληνισμού και της αλήθειας, είναι Εβραίοι. Από τον Τίτο και τον Χόλμπρουκ μέχρι την Ολμπράιτ, την Μιλοβάνοβιτς ...και τον Νίμιτς, οι πάντες είναι Εβραίοι. Πληρώνουν όσο-όσο, για να "θάψουν" τον ελληνισμό με πρώτο και καλύτερο τον διασημότερο των Ελλήνων. Οτιδήποτε είναι ελληνικό θεωρούν ότι τους απειλεί και αγωνίζονται μέρα-νύχτα για να το αφανίσουν.
Αυτή είναι η Νέα Τάξη ...Η Νέα Τάξη των άθεων Προτεσταντών, των σταλινικών χαφιέδων και των θεομπαιχτών Εβραίων ...Η Τάξη των "ανώτερων" δουλικών και των εθνικιστών "αφεντικών". Μιλάμε για μια τεράστια "φάμπρικα", η οποία παράγει τεράστια κέρδη στους ιδιοκτήτες της. Ο Τάφος του Αλεξάνδρου, αν αποκαλυφθεί, όλους αυτούς τους "θίγει" θανάσιμα. Γιατί; Γιατί αλλάζει την "ατζέντα" του παγκόσμιου ενδιαφέροντος. Γιατί τραβάει πάνω του την "προσοχή" του κόσμου και του "θυμίζει" αυτά, τα οποία θέλουν οι νεοταξίτες να "ξεχάσει". Θυμίζει στους χριστιανούς ποιοι είναι και από πού προέρχονται. Θυμίζει ποια ήταν η βάση του Πολιτισμού τους και ποιοι ήταν οι "Πατέρες" αυτού του Πολιτισμού. Άρα θυμίζει τις "εντολές" εκείνων των Πατέρων και μαζί με αυτές και τους εχθρούς τους.
Οι ιδρυτές του χριστιανισμού ή των δογμάτων του είχαν φίλους και εχθρούς και η υπενθύμισή τους είναι προφανές ότι δεν συμφέρει αυτούς, οι οποίοι σήμερα πλουτίζουν εις βάρος των πάντων, ποντάροντας στην "αμνησία" τους. Δεν ήταν μόνον ο Ιησούς, που είχε για τις "κλωτσιές" τους τοκογλύφους και τα παράσιτα ...Και ο Αλέξανδρος ήταν της ίδιας άποψης. Είχε την ίδια κακή άποψη για τους σημερινούς πολυδιαφημισμένους "εκλεκτούς" της Νέας Τάξης.
Κατάλαβε ο αναγνώστης τον λόγο που είναι σημαντικός ο Τάφος του Αλεξάνδρου; Η αποκάλυψή του θα "στρέψει" το "κεφάλι" της ανθρωπότητας προς την πλευρά που δεν συμφέρει τους σημερινούς τοκογλύφους και δουλεμπόρους. Θα "υπενθυμίσει" στην ανθρωπότητα αυτά τα οποία "ξέχασε". Θα υπενθυμίσει τα "σημαντικά" και θα την αναγκάσει να τα συγκρίνει με τα "ασήμαντα". Σε μια τέτοια περίπτωση η ανθρωπότητα θα θυμηθεί και πάλι τους "γίγαντες" της ιστορίας να κάνουν τα "ανώτερα", δηλώνοντας ταπεινοί άνθρωποι και θα τους συγκρίνει με τους σημερινούς καραγκιόζηδες τοκογλύφους, που κάνουν τα ελεεινότερα, δηλώνοντας "ανώτεροι".
Είναι ντροπή για το ανθρώπινο είδος, που γέννησε τεράστιους ανθρώπους, να βρίσκεται στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Να αποδέχεται στην "αυγή" της τρίτης χιλιετίας να πεινάει και να έχει ως "επιφανείς" της τους κλέφτες και τους τοκογλύφους. Να είναι παγκόσμιες "φίρμες" άχρηστοι τοκογλύφοι όπως ο Σόρος, ο Μπενράνκε ή ο Ρουμπινί. Να είναι celebrities όλα τα δουλικά τους τύπου Μέρκελ, Σόιμπλε, Ντε Γιαγκερ ή Ρεν. Είναι ντροπή να πεινάει η ανθρωπότητα και ένα σκουπίδι σαν τον Στρος Καν να βιάζει κατά βούληση και ατιμώρητα λαούς και εργαζομένους.
Το ακόμα χειρότερο είναι ότι η επανεμφάνιση του Τάφου του Αλεξάνδρου θα κάνει ακόμα "χειρότερους" τους σημερινούς Έλληνες. Θα τους "υπενθυμίσει" ότι το σύστημα με άπειρη πλύση εγκεφάλου προσπαθεί να τους κάνει να "ξεχάσουν". Θα τους κάνει ακόμα πιο φανατικούς Έλληνες, πράγμα που ενοχλεί τους Εβραίους. Θα τους "δέσει" ακόμα περισσότερο με τη γη τους, πράγμα που ενοχλεί τη Μέρκελ. Θα επιδεινωθούν όλοι οι "δείκτες" που τους αφορούν. Θα τους "μεθύσει" αυτή η παγκόσμια προσοχή και όταν οι Έλληνες "μεθούν" είναι επικίνδυνοι. Στρέφονται εναντίον εχθρών γιγαντιαίων ...Εχθρών, που, από την εποχή του Αλεξάνδρου και του Αντιόχου, έχουν δείξει ότι μπορούν να τους ταλαιπωρούν μέχρι θανάτου.
Μια τέτοια αποκάλυψη θα έχει άπειρες παρενέργειες σε όλη την πολιτική που ασκεί η Νέα Τάξη. Μια τέτοια παρενέργεια θα υπάρξει και στο λεγόμενο Μακεδονικό "ζήτημα" ...Ένα ζήτημα ζωτικής σημασίας για την Νέα Τάξη, εφόσον μέσω αυτού προσπαθεί να εξουδετερώσει την ελληνική απειλή. Η αποκάλυψη του Τάφου του Αλεξάνδρου μπορεί να λύσει άπαξ αυτό το ψευδοζήτημα. Γιατί; Γιατί, αν αποκαλυφθεί ο Τάφος, θα αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια τόσο για τον Αλέξανδρο όσο και για την ίδια τη Μακεδονία. Σε αυτόν τον Τάφο ο Μέγας Αλέξανδρος θα έχει "μαζί" του ό,τι "κουβαλούσε" και στη ζωή του ...Το ελληνικό "φορτίο" του.
Αν αποκαλυφθεί ο Τάφος του, θα πρέπει οι Σκοπιανοί —οι οποίοι σήμερα ντύνονται σαν τα "καρναβάλια", για να παραστήσουν τους αρχαίους Μακεδόνες— να "ερμηνεύσουν" τις "εντολές" του Μεγάλου Μακεδόνα. Θα πρέπει να πείσουν όλο τον κόσμο ότι μπορούν να διαβάσουν τα "μηνύματα" που "στέλνει" στις μελλοντικές γενιές. Πώς όμως θα γίνει κάτι τέτοιο, εφόσον, ό,τι και να υπάρχει ως "μήνυμα" στον Τάφο του, θα είναι "κινέζικα" για τους Σκοπιανούς. Τι θα κάνουν σε μια τέτοια περίπτωση οι βουλγαρόφωνοι γείτονές μας; Πόσο πολύ θα εξευτελιστούν στο παγκόσμιο κοινό; Είναι σαν να ζεις με "πλαστή" ταυτότητα, λέγοντας στον κόσμο ότι είσαι το αγαπημένο παιδί κάποιου και στην κρίσιμη στιγμή της "συνάντησης" να μην σε αναγνωρίζει καν. Τολμάνε οι Σκοπιανοί να "απαιτήσουν" την αποκάλυψη του Τάφου του Αλεξάνδρου;
Μιλάμε για πραγματικό "κατακλυσμό" εξελίξεων σε περίπτωση που αποκαλυφθεί ο Τάφος του πιο σημαντικού Έλληνα και ενός από τους πλέον σημαντικούς ανθρώπους της ανθρώπινης ιστορίας. Επιπλέον, το ίδιο το παιχνίδι της αναζήτησης αυτού του Τάφου αλλάζει το σύνολο του "παιχνιδιού" της ισχύος. Φέρνει στο προσκήνιο εντελώς αναπάντεχα τους δύο παλιούς πρωταγωνιστές, που το σημερινό κατεστημένο της Νέας Τάξης όχι απλά τους θεωρεί απόλυτα ανεπιθύμητους αλλά τους μισεί θανάσιμα. Δύο πρωταγωνιστές, που το σύστημα προσπαθεί να "θάψει", για να μην φαίνονται καθόλου και τους "θυμάται" ο κόσμος.
Φέρνει στο προσκήνιο εκτός από τους Έλληνες και την ίδια τη Ρώμη. Διπλό το κακό, εφόσον αυτή η αρνητική εξέλιξη αφορά εξίσου καί τους δύο κυρίαρχους της Νέας Τάξης. Φέρνει στο προσκήνιο τους Έλληνες, που όπως είπαμε τους μισούν οι Εβραίοι, αλλά φέρνει και τη Ρώμη, την οποία μισεί θανάσιμα ο προτεσταντικός κόσμος. Σε περίπτωση που ο Τάφος του Αλεξάνδρου αποκτήσει παγκόσμιο ενδιαφέρον, αυτοί οι δύο μισητοί παράγοντες για την Νέα Τάξη θα παίξουν ένα παιχνίδι, που απειλεί την ισχύ της. Θα τους δοθεί η ευκαιρία να παίξουν παιχνίδι εναντίον των θανάσιμων εχθρών τους.
Για την τύχη δηλαδή της παγκόσμιας άθεης και υπερεθνικής Νέας Τάξης θα "αποφασίσει" η Ρώμη και οι Έλληνες. Αυτό είναι το "παιχνίδι" και είναι εις βάρος της Νέας Τάξης. Να ζητάνε οι Έλληνες από τη Ρώμη ν' αποκαλύψει αυτό που ευνοεί την ίδια και θίγει την άθεη Νέα Τάξη. Να ζητάνε οι Έλληνες από τη Ρώμη ν' αποκαλύψει αυτό που ευνοεί καί τους δύο εις βάρος των νεοταξιτών. Να κληθεί ν' αποφασίσει το θρησκευτικό Κέντρο μιας θρησκείας που απειλείται, αν θα αποκαλύψει πού είναι η "βόμβα" στα θεμέλια της άθεης Νέας Τάξης, εξαιτίας της "πίεσης" αυτών, που για εθνικούς λόγους ενδιαφέρονται να μάθουν. Αυτός είναι ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ της Νέας Τάξης ...Να κρατά η Ρώμη και οι Έλληνες το "κλειδί" της επιβίωσής της.
Μιλάμε για μια παγίδα "θανάτου". Εύκολη παγίδα, εφόσον μπορεί να κινήσει πολύ εύκολα το ενδιαφέρον όλου του κόσμου. Γιατί; Γιατί ο Τάφος του Αλεξάνδρου είναι κάτι το μυθικό για ολόκληρη την ανθρωπότητα ...Πιο μυθικό ακόμα και από το "Άγιο Δισκοπότηρο" των δεισιδαιμονιών και των μυθιστορημάτων ...Πιο εντυπωσιακό και πιο ακραίο. Είναι ένα πραγματικό "θαύμα", που πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει άνθρωπος αυτήν την στιγμή στον κόσμο, που να μην έχει την περιέργεια να το δει με τα μάτια του. Να δει ένα από τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά της ανθρωπότητας. Ακόμα και η σκέψη ότι ο Τάφος αυτού του προσώπου υπάρχει κάπου κρυμμένος και περιμένει να τον ανακαλύψει η γενιά μας, ασκεί μια απίστευτη γοητεία.
Αυτή η γοητεία όμως στρέφει την προσοχή του κόσμου στον ελληνισμό ...Στον ελληνισμό, ο οποίος σήμερα λοιδορείται και εξευτελίζεται από τα γνωστά κέντρα προπαγάνδας της Νέας Τάξης....Στρέφει την προσοχή του κόσμου σε ό,τι μισεί το σύστημα της Νέας Τάξης και εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να "κλείσει" με όλα τα μέσα. Θα "θυμηθεί" η ανθρωπότητα έναν μεγάλο άνθρωπο, ο οποίος πίστευε στον Θεό και μάλιστα πίστευε —όπως και ο Χριστός— ότι αυτός ο Θεός έχει θνητούς ανθρώπους για παιδιά Του. Έναν λατρεμένο άνθρωπο, ο οποίος πίστευε ότι ακριβώς απειλεί και ενοχλεί τους δαρβινιστές. Έναν άνθρωπο, που, αναγκαστικά με την "εμφάνισή" του, θα λειτουργήσει ως "μέτρο", για να συγκριθούν μαζί του όλοι οι σημαντικοί άνθρωποι που υπάρχουν σήμερα στον κόσμο ...Από τον Ομπάμα και την Μέρκελ μέχρι τους επιφανείς τοκογλύφους ...Αναγκαστικά.
Επιπλέον η ανθρωπότητα θα "θυμηθεί" ό,τι είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να της "υπενθυμίσει", εξαιτίας της σχέσης του με τον ελληνισμό. Θα "θυμηθεί" τη Δημοκρατία, τον ανθρωπισμό, την ευεργεσία, τη φιλοσοφία, την αυτοθυσία, την φιλοπατρία, την φιλαλήθεια, την αλληλεγγύη και ό,τι άλλο έδωσε ένας τέτοιος πραγματικός πολιτισμός στην ανθρωπότητα. Θα "θυμηθεί" ό,τι απεχθάνεται το σύστημα των "ανώτερων" και των τοκογλύφων, οι οποίοι παριστάνουν τους ψευδοπολιτισμένους και τους "ευεργέτες" με τον τόκο ...Το σύστημα των "εξελιγμένων" θηρίων, που θέλουν να λεηλατήσουν τους πάντες, σαν να επρόκειτο να ζήσουν για πάντα.
Θέμα χρόνου είναι να "πεθάνουν" αυτοί οι άχρηστοι άνθρωποι, αν απροσδόκητα "αναστηθεί" ένας Αλέξανδρος ...Οι άχρηστοι άνθρωποι, οι οποίοι δεν έκαναν ποτέ τίποτε και διεκδικούν τα πάντα ...Τα παράσιτα της ανθρώπινης ιστορίας, που γίνονται δισεκατομμυριούχοι απλά ξεπουλώντας τα ιερά και όσιά της, παριστάνοντας τους "πετυχημένους" εμπόρους ...Τα "όρνια", που έχουν πέσει πάνω από κράτη και λαούς και τους κατασπαράζουν ...Αυτοί, οι οποίοι αρνήθηκαν να είναι παιδιά τού Θεού και άρα άνθρωποι και επέλεξαν για λόγους συμφέροντος να είναι οι πιο "εξελιγμένοι" απόγονοι των αμοιβάδων και των σκουληκιών.
Πρέπει ο άνθρωπος να "ξυπνήσει" επιτέλους. Να ξεφύγει από τον "εφιάλτη" της virtual πραγματικότητας όπου τον έχουν εγκλωβίσει οι τοκογλύφοι. Να σηκώσει το "κεφάλι" του και να δει στον Ουρανό τον Θεό και τον εαυτό του. Να δει ότι ο σκοπός της ύπαρξής του είναι η αιώνια θέωση και όχι ο εφήμερος πλουτισμός. Να δει ότι η "επιτυχία" αυτής της ύπαρξης είναι το μεγάλο έργο δωρεά υπέρ των ανθρώπων και όχι η συγκομιδή τόκων και αποδόσεων εις βάρος των ανθρώπων. Να "θυμηθεί" και πάλι ότι αυτό που κάνει "μεγάλους" τους ανθρώπους είναι το πόσα δίνουν στους υπόλοιπους ανθρώπους και όχι το πόσα τους παίρνουν. Πρέπει ο άνθρωπος να πάψει να κοιτάει τις "αντανακλάσεις" στον κοινωνικό "βόθρο" και να νομίζει ότι βλέπει τον ουρανό.
Αντανάκλαση στον "βόθρο" είναι οι Ρότσιλντ και οι Ροκφέλερ, οι οποίοι σήμερα παριστάνουν τους φωτεινούς "αστέρες" της ανθρώπινης επιτυχίας. Πάντα υπήρχαν τέτοια "σκουπίδια" στην κοινωνία και απλά σήμερα "λάμπουν" εξαιτίας της Νέας Τάξης ..."Σκουπίδια" της δεκάρας, που οι πραγματικά μεγάλοι άνθρωποι δεν καταδέχονται ούτε καν να τους πατήσουν. Αυτά θα αποκαλυφθούν αν "επανεμφανιστεί" το προσκήνιο ένας από τους πραγματικά μεγάλους ανθρώπους της ιστορίας. Ένας γίγαντας, που με το νέο "πέρασμά" του θα "πατήσει" σαν "σκουλήκια" αυτούς, οι οποίοι πιστεύουν ότι προέρχονται από τα σκουλήκια. Θέμα χρόνου είναι να βρει η ανθρωπότητα το "βήμα" της. Θέμα χρόνου είναι να τιμωρηθούν όλοι αυτοί, οι οποίοι έφτασαν αυτήν την ανθρωπότητα στο χείλος τής καταστροφής.
Τώρα, που όλοι οι λαοί αρχίζουν και "θυμούνται" ότι είναι Έλληνες, καλό είναι να ζητήσουν από τη Ρώμη αυτό που τους ενδιαφέρει ως Έλληνες. Θα ήμασταν ευτυχείς, αν αυτό το κείμενο ξεφύγει από το επίπεδο της απλής πληροφορίας και αποτελέσει "τροφή" για σκέψη πολλών ανθρώπων ...Μια πληροφορία, που αξίζει κανείς να τη "μεταφέρει" και να τη "μοιραστεί" με άλλους ανθρώπους, για να την επεξεργαστούν από κοινού, μέχρι να γίνει κοινό αίτημα. Πρέπει κάποτε ο άνθρωπος να μάθει αυτά, τα οποία του κρύβουν οι εξουσίες. Πρέπει ν' ανοίξει τις "πόρτες", που εδώ και αιώνες μένουν ερμητικά "κλειστές". Πρέπει να γίνει κύριος της μοίρας του και αυτό δεν μπορεί να γίνει όταν τον περιβάλλουν τα "μυστήρια" και οι απαγορεύσεις των πονηρών εξουσιών.
Η χειραφέτηση της ανθρωπότητας είναι πλέον μια αναγκαιότητα, η οποία έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτή σε όλους ...Ίσως το μεγαλύτερο κέρδος στην εποχή της ανεξέλεγκτης διάχυσης της πληροφορίας. Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι "ξημερώνει" μια νέα "ημέρα" ...Μια λαμπερή "ημέρα" για όλους τους ανθρώπους. Η ανθρωπότητα πλησιάζει στην "ενηλικίωσή" της και για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να σπάσουν τα στεγανά, τα οποία περιορίζουν τη γνώση της σε θέματα που την αφορούν. Θα πρέπει να επιλέγει η ίδια τι έχει αξία να γνωρίζει και τι όχι. Αυτό θα πρέπει να το καταλάβουν τα ιερατεία όλου του κόσμου, ώστε να πάψουν να απαιτούν μόνον τυφλή πίστη από τους πιστούς τους.
Δείγμα υγείας και ωρίμανσης είναι αυτό. Δεν θα γίνει φτωχότερος ο κόσμος μας, αν ερμηνευτούν τα μυστήρια. Δεν θα χαθούν τα ιερά και τα όσιά μας, αν τα "χαϊδέψουμε" με τη σκέψη μας, αλλά και με τη λογική μας. Διαφορετική διαχείριση των ίδιων δεδομένων θα γίνει. Απλά αυτή είναι η εξέλιξη των πραγμάτων. Όπως έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή του ανθρώπου, που μαθαίνει ότι τα παιδιά δεν τα φέρνει ο πελαργός, έτσι και στη ζωή της ανθρωπότητας θα πρέπει να υπάρξει αλλαγή στη γνώση αυτών που υποτίθεται ότι γνωρίζει "παραβολικά". Θα πρέπει να μάθει την αληθινή της ιστορία χωρίς τα ταμπού και τα "φτιασιδώματα" των ανασφαλών ιερατείων.
Θα πρέπει όλοι μας να μάθουμε πώς φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση. Να μάθουμε πώς ξεκινήσαμε την "πορεία" μας, τον λόγο που την ξεκινήσαμε και πού είχαμε ως στόχο να φτάσουμε. Να μάθουμε ποιοι ήταν αυτοί που πραγματικά μας ξεσήκωσαν και πού μας οδήγησαν. Ο Τάφος του Αλεξάνδρου γι' αυτόν τον λόγο είναι πολύτιμος. Είναι ο Τάφος ενός μεγάλου οδηγού της ανθρωπότητας. Η αποκάλυψη του Τάφου του είναι ευκαιρία να μάθουμε αλήθειες και όχι απλά να δούμε ένα ακόμα αξιοθέατο. Μπορεί αυτός ο Τάφος να γίνει το "θεμέλιο" της καθαρής αλήθειας σε έναν νέο κόσμο, που χρέος μας είναι να τον κάνουμε εξ αρχής φωτεινό.
Μέχρι να γίνουν όλα όπως πρέπει να γίνουν και όπως προβλέπεται να γίνουν, εμείς ένα μήνυμα έχουμε να στείλουμε προς όλους τους ανθρώπους. Το πρώτο, που πρέπει να κάνουν, για να μπορούν να ελπίζουν σε ένα καλύτερο μέλλον, είναι να νικήσουν τον φόβο. Ο φόβος είναι αυτός, ο οποίος σήμερα τους καθηλώνει στην αδυναμία. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάνε ότι είναι άνθρωποι και οι άνθρωποι δεν πρέπει να φοβούνται τα ζώα ...Ακόμα και τα πιο εξελιγμένα ζώα ...Ακόμα και τα πιο πλούσια ζώα. Έρχεται η ώρα που ο καθένας θα πάρει αυτό που δικαιούται και του αξίζει. Έρχεται η ώρα που ο καθένας από εμάς θα πληρωθεί γι' αυτά που ...δούλεψε.


Δείτε το εδώ:
http://www.eamb-ydrohoos.blogspot.com/2 ... taxis.html
Πολλοί θέλουν το καλό μας
Μην τους αφήσετε να μας το πάρουν !!!!!!!
ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Ενεργό μέλος
Ενεργό μέλος
 
Δημοσ.: 782
Ἐγγραφή: Δευ 25/02/2008 10:02


Ἐπιστροφὴ στην Μυθολογία - Ἱστορία



Παρόντες

Παρόντες σὲ αὐτὴ τὴν Δ. Συζήτηση: Δεν ὑπάρχουν ἐγγεγραμμένα μέλη καὶ 2 ἐπισκέπτες

cron